Ik voel me gewoon een beetje raar

Omdat ik en een vriendin vanavond ons verjaardagsfeestje houden en ik toch wel beetje zenuwachtig ben of niet iedereen afbelt, of alles wel goed gaat en of iedereen zich zal vermaken.
Omdat ik iemand wil bellen, gewoon om te kletsen, maar dat te graag wil en daarom weet dat ik dan niks weet te zeggen tegen digene en dus aan het twijfelen ben of ik wel of niet zal bellen.
Omdat ik bezig ben met cakejes bakken en dat best een hoop gedoe is.
Omdat ik ook niet weet of ik het leven wel zo slim aanpak.
Omdat ik me nou al misselijk voel en weet dat ik dadelijk ook nog eens cake-beslag zal eten.
Omdat ik me soms heel alleen voel en meestal niet, maar soms ineens wel.
Omdat mijn huisje een zooitje is en ik wil opruimen voordat mijn feestje begint, omdat een vriendin blijft slapen, maar dat met die cakejes duurt vast langer dan verwacht, dus weet ik niet of ik de tijd voor kan nemen.
Omdat ik het soms ineens gewoon niet zo goed weet allemaal.
Omdat ik gewoon toegeef aan het raar voelen, want ik weet dat het gevoel vanzelf weer overgaat in een ander, beter gevoel.

Voortkabbelend

Glimlachend, verbaasd en onder de indruk kijkend en luisterend naar een concert en de enthousiaste bandleden besefte ik me weer eens dat het me, tussen de vele denkbuien van de laatste tijd door nog steeds kan overkomen: kijken, luisteren, verstand op nul, gedachten op een soort voortkabbelend wolkje geplant.

Later die avond onder de indruk van een jongen uit Brussel die helemaal speciaal voor deze band naar dit concert was komen liften. Hij ging vrijdagavond op vakantie en kon niet naar een van de optredens in België. Dus liften en maar zien hoe het zou lopen. Een vriendin en ik zagen hem in de weer met een liftbordje en vroegen ons af hoe hij terug zou geraken. Even kletsen met de jongen en de vriendin van mij heeft hem uiteindelijk een slaapplaats aangeboden.
Onder de indruk van hem, omdat hij gewoon op avontuur is gegaan, zonder vantevoren te bedenken of het allemaal wel goed zou komen.

Mijn hoofd is weer positief gevuld.

Gehoord

“Eerst dacht ik nog dat het aan mij lag.”
“Maar zij verandert maar niet hè.”
“Ja, na al die jaren weet je inderdaad wel beter.”

Vlaag van levenslust

Op de vreemdste momenten kan ik ineens een vlaag van levenslust over me heen krijgen.

Starend uit het raam, terwijl ik stom werk aan het doen ben.
Zappend op tv, waar niks leuks te zien blijkt.
Met mijn ogen knipperend van de zon, terwijl ik door de stad drentel.
Boodschappen sjouwend, proberend een regenbui net voor te zijn.
Als ik middenin zoveel grote-mensen-regeldingen zit, dat ik wilde dat ik 5 jaar was.

Dan besef ik me ineens dat ik een vrij mens ben en kan doen en laten wat ik wil!
Weg uit mijn gecreëerde leventje, weg uit mijn regelmaat, weg uit de dingen zoals ik ze gewend ben.
Op naar avonturen, verre oorden, onbekende plekken, andere steden, nieuwe gewoontes.

Maar ik doe het nooit.
En niemand houdt me tegen, behalve ik zelf.

Vrienden en fases

Levens verschuiven, vrienden komen, vrienden gaan, kennissen worden vrienden, mensen waar je eerst iedere dag honderduit tegen kon praten, kunnen ineens een grote stilte opwekken, interesses veranderen, vanzelfsprekendheid van elkaar zien kan ineens weg zijn.

Laverend tussen de dingen doen die je graag doet en de mensen die daarbij passen.
En het in stand houden van de vriendschappen met mensen die je eerder veel om je heen had.

Werk vs vrije tijd

Door bedrijfsveranderingen, budgettekorten, gebrek aan werkaanbod en vele verschillende redenen heb ik in de afgelopen jaren diverse banen gehad.
Mijn vrije tijd daarnaast is altijd een belangrijk ding voor me geweest.
Bij nieuwe banen was er altijd de wens en/of hoop dat het niet in de weg van mijn vrije tijdsbestedingen zou komen.
En ik besefte me pas waarom dat zo belangrijk voor me is.
Over mijn werkende leven lijk ik zo weinig invloed te hebben.
Mijn vrije tijdsdingen daarentegen kan ik plannen en afspreken en dat loopt altijd door, welke baan ik ook heb.
Dus daar hou ik graag aan vast.

Sneltreinvaartweekend

Er waren robots, laserstralen waar je met je handen doorheen kon, zodat de muziek daar erdoor beïnvloed werd, een robot/speaker die loeiend boos kon worden, een loopband waar je je in een rennend computerspel waande, vreemde filmpjes met dito geluiden en uiteraard ook fascinerende en goede muzikanten en dj’s.
Dat was STRP op vrijdagmiddag, vrijdagavond en -nacht.

Daarna werd er gelogeerd, muziek gedraaid, gecomputerd, kletspraatjes uitgewisseld, muren werden gepimpt, foto’s bekeken, het avontuur op zoek naar benodigdheden voor de inwendige mens werd succesvol uitgevoerd, de ene na de andere kruiswoordpuzzel werd opgelost, goede gesprekken gevoerd, dansjes door de kamer gegaan, iedereen opgefrist en klaar, de overgeblevenen opgesplitst, op weg naar de volgende bestemmingen.
Dat was de vrijdagnacht, zaterdagochtend, zaterdagmiddag en begin zaterdagavond.

Ik plus één dankzij mijn vrijwilligersbaantje op de gastenlijst. Me verbaasd over hoe mensen niet door hebben dat ze anderen aan de kant duwen. Sorry zeggen lijkt daar zoiezo ‘not done’.
We kwamen voor hem, maar dat kwamen er meer. Als de muziek goed is, maar er totaal geen ruimte of lucht is om te ademen of bewegen, houdt het toch een beetje op. Gelukkig was daar een kleinere zaal, met meer ruimte, lucht, een fijne sfeer en er werd goede dansbare muziek gedraaid.
De avond vloog gezellig, lachend en dansend voorbij. Eenmaal afgelopen ging de tijd ook nog een uur vooruit. Wachten op het station, op de eerste trein naar huis. Werkzaamheden aan het spoor, dus met een half uurtje bus tussen het treinen konden we weer voet in eigen stad zetten.
Dat was de zaterdagavond, zaterdagnacht en zondagochtend.

Mensen van vrijdag en zaterdag werden weer gezien, verhalen werden uitgewisseld, muziek werd geluisterd, grappen gingen over en weer, kinderei-speeltjes werden gemaakt, kruiswoordpuzzels werden opgelost, er werd gekletst, her en der werd er naar die en daar gebeld, de setting werd veranderd, sapjes werden gedronken, meer muziek geluisterd, dansjes door de kamer, gelachen als een gek, plannen werden gemaakt, eten werd gehaald en gegeten, de mensen verspreidden zich allemaal naar huis of logeerplek.
Dat was de zondagochtend, zondagmiddag en zondagavond.

Een weekend op snelttreinsnelheid, instappen met 2 plannen voor de boeg en tussendoor doen wat er gebeurt en zien wat er komt.

Goed en/of leuk dus

Een gedachtenkronkel van gisteren dringt zich ineens weer in een heldere baan door mijn hersenen.
Men zegt dat je moet doen wat goed voelt.
Al levende is het alleen soms zo onduidelijk wat er precies goed voelt.
Leuke dingen zijn leuk, maar missschien niet persé goed voor je.
Balanceren tussen goed en leuk.
Kunnen ze naast elkaar bestaan.
Of juist met elkaar.
Proefondervindelijk komt men daarachter.

Volop weekend

Vrijdag begon de dag traag en ineens moest er gerend en gehaast worden en een trein gehaald worden.
Ik ging namelijk naar STRP en vanavond ga ik naar hier om op zijn deuntjes te dansen.
En voordat je het weet, is het weekend voorbij.
Maar niet nu, nu zit ik er nog volop middenin.

"Vroeger was alles anders"

Natuurlijk verandert altijd alles.
Stel je voor zeg.
Anders hadden we nu nog steeds in grotten gewoond met gegrilde mammoet als avondeten en zijn huid als onze schamele kleding.

De knop is bijna omgezet..

Van juist rustig aan doen tussen het werken en alle bezigheden door, moet de hoofdactiviteit nu uit solliciteren gaan bestaan.
Mijn hoofd en hele gestel schommelen heen en weer tussen radeloosheid, ontkenning, genieten, onverschilligheid en gelatenheid.
Ik bevind mij voor de zoveelste keer in mijn leven op een zevensprong, twijfelend welke weg in te slaan.
Ondertussen wortel schietend, daar in het midden van al die wegen.
Er komt een dag, er komt een moment dat ik een keuze maak.
En vol goede moed een weg inwandel.
Op naar een volgende zevensprong.

And now for something completely different:

Mijn favoriete uitgaansplek en vrijwilligersbaantje-plek Doornroosje heeft de Nachttempel 2006 gewonnen!!
Lees onder andere meer bij DjBroadcast, Beatfreax en 3voor12Arnhem-Nijmegen.

Opfluffen

Mijn leven voelt als een hele grote zitzak/ Fat Boy die helemaal uit vorm is.
Waar ik een hoop aan moet sjouwen en sjorren.
Zitten, heen en weer schudden, opnieuw zitten, nog wat trekken, weer zitten, wat verzetten.
En zo door tot het allemaal weer past en fijn zit.

Gevierd

Het leuke van jarig zijn in een weekend is dat er volop gefeest kan worden.
Nu doe ik dat ieder weekend eigenlijk wel vol overgave, maar dit weekend was het toch allemaal net iets specialer.
Tijdens het uitgaan op zaterdag is er zelfs voor me gezongen. Bij de dj viel ineens iets uit en een paar vrienden grepen de stilte aan om een verjaardagsliedje voor me te zingen. Zoveel aandacht is grappig en lief maar ergens kreeg mijn ietwat verlegen inborst wel de neiging om snel in een donker hoekje te gaan staan.
Er waren gedurende de hele avond, nacht, middag en avond felicitaties, nog meer zingen en het weekend werd afgesloten met appelkoeken en slagroomsoesjes (het plan was een appeltaart, maar aangezien deze alleen in diepgevroren toestand te verkrijgen was gingen we voor plan b).
Over een jaar maar eens kijken hoe het dan gevierd zal worden.

Hieperdepiep kom maar op

Mijn laatste werkdag is deze week geweest, nu heb ik vakantie tot eind deze maand.
Ik kon dus nog mee naar het grote bedrijfsfeest gisteravond, met 1900 medewerkers in een feestfabriek in het midden van het land.
Het was fijn om leuke collega’s eens buiten werktijd te zien, waar er tijd was om te kletsen.
Een grappig extraatje was dat ik eigenlijk nog voor mijn verjaardag naar de kapper wilde, dat was er namelijk niet meer van gekomen.
Bleken er kappers en visagisten in de feestfabriek te zitten, dus een paar uur voor mijn verjaardag was ik ineens vers geknipt. Gratis ook nog. Per ongeluk een welkom afscheidskao van de werkgever gekregen.
En als afsluitend artiest stond daar ineens mijnheer F. Bauer op te treden! Toch leuk om eens mee te maken.
In de bus op weg naar huis voelde ik me wat weemoedig.
Omringd door leuke collega’s die mijn collega’s niet meer zijn.
En ergens tussen Utrecht en Nijmegen was ik ineens jarig.
Benieuwd wat het komende jaar zal brengen...

Lang leve de chaos

Misschien ga ik juist andere dingen doen de komende tijd, omdat het toch een grote chaos gaat worden en alles anders gaat lopen.
Dat grote gat ‘in between jobs’, weet je wel.
Geen vastigheid, alleen die leuke, hectische, volgeplande weekenden.
En dan juist daarin van gewoonte wisselen, andere dingen doen dan gewoonlijk, om de chaos compleet te maken.

Ander ritme

Ieder weekend weten wat je ongeveer doet. Eenzelfde soort ritme. Dezelfde plekken en/of dezelfde mensen om je heen.
Het heeft iets sufs en ook iets makkelijks. Iets vertrouwds.
Makkelijk, omdat je niet hoeft na te denken over wat je zal gaan doen of met wie. De duidelijkheid, de mensen, de gelijkgestemden, het soort vermaak staat vast.
Als je dan ineens iets anders gaat doen, afwijkt van het ritme dan voelt dat raar.
Is er de vraag of dat wel slim is, of je dat wilt.
Het is wel eng om erbuiten te stappen en een keer iets anders te doen.
En waarom?
Om degene die je meevroeg of omdat het gewoon iets spannends heeft om uit je gewoonte te stappen?

Gaat heen spammert

Ergens vind ik het heel knap als iemand weet hoe het moet.
Het zal vast ingewikkeld en ingenieus zijn om zo’n programma in elkaar te zetten.
Zodat je binnen luttele seconden weet ik hoeveel sites bestookt met nep-reacties.
Ik vind het alleen zo jammer dat mijn site daar de dupe van moet zijn.

Avondmens

Ik heb het al vaker gedacht en gezegd: ik zou een stuk productiever zijn als ik een ritme zou kunnen aanhouden dat beter mij mijn slaapgewoontes past.
Niet te vroeg opstaan dus.
Mensen vinden het al snel onzin als je loopt te mopperen dat je ’s ochtends niet helemaal jezelf bent.
Maar volgens dit artikel kan het veel geld en ellende schelen als avondmensen uit kunnen slapen.
We zijn nu eenmaal niet allemaal standaard.

Vrije val

Na een maand of vier vol drukte, twee baantjes en een actief vrijwilligersbaantje is er een grote stilte op komst.
Het ene baantje is verruild voor een vrijwilligersbaantje in dezelfde concertzaal, dat minder tijd kost en beter inplanbaar is.
De andere baan houdt er eind maart mee op vanwege het feit dat de grote organisatie geen geld overheeft voor contractverlengingen.
Het andere vrijwilligersbaantje hangt wat betreft mijn actie aan een zijden draadje, omdat de puf en de inzet steeds meer lijken te ontbreken.

Van drukte naar bijna niks.
Het voelt als een vrije val.
Een plezierige, langgerekte val, zwevend in de lucht, zonnetje op mijn gezicht, beetje hangen tegen de wind in.
Tot het moment daar zal zijn dat er weer vastere grond onder mijn voeten komt.

Nuttige bijdrage aan de Nederlandse samenleving?

Wanneer betekent iemand iets voor Nederland?
Wanneer draagt iemand bij aan de Nederlandse samenleving?
Ik vind dat nogal relatief en persoonlijk.
Al dat gedoe om die voetballer die ‘ze’ versneld genaturaliseerd willen hebben, zodat hij binnenkort als Nederland mee kan voetballen.
Ik heb niks met voetballen en vind dat al helemaal niet bijdragen aan een Nederlandse samenleving.
Waarschijnlijk zijn er andere mensen die ook graag snel genaturaliseerd willen worden, die naar mijn mening een nuttigere bijdrage leveren aan de Nederlandse samenleving.

Een grote willekeur, dat is het.

De bejaarden van straks

Wat ik me zomaar ineens bedacht toen ik een zeer oude man over de stoep heen zag schuifelen:
Een van de volgende generaties bejaarden die er nu aan gaat komen, dat worden wellicht de eerste niet standaard bejaarden.
De eerste recalcitranten, nozems, langharigen en hippies van toen worden steeds ouder en zijn dus binnenkort bejaard.
Tot dusver zijn de bejaarden mensen die vroeger altijd netjes gekleed waren, zondags een net pak aan hadden, niet te gek deden en gewoon hun voorgekauwde leven leiden.
De nieuwe generatie is de generatie die zich in de tienerjaren afzette, de verzuiling afbrak. Jongeren kregen het steeds meer voor het zeggen en gingen hun eigen gang.
Vanaf deze generatie zullen de bejaarden meer verschillen in kleding en waarschijnlijk niet allemaal standaard klassieke muziek luisteren.
Dat worden interessante tijden in het bejaardentehuis en bij de hangouderen.

Neurotische knopjesdrukkers

Mensen die heel neurotisch het fiets/voetgangersknopje blijven indrukken, zouden zij echt denken dat het eerder groen wordt omdat ze dat zo gedaan hebben?
Of zouden ze stiekem wel weten dat het ook had gewerkt als ze één keer hadden gedrukt?

Krakerige wekkerradio

Mijn wekkerradio heeft nare trekjes.
Hij krijgt mijn favoriete opstaanzender niet meer scherp.
Dat wordt dus kiezen.
Of een krakerige 3fm.
Of een helder ander station.
Vanochtend werd ik wakker met een of ander suf praatprogramma.
Dat draagt niet echt actief bij aan opstaan in de vroege ochtend…

Zomaar wat heen en weer tellen

Over 11 dagen ben ik jarig.
11 dagen geleden was mijn zus jarig.
Over 14 dagen begint de lente.
14 dagen geleden had ik hangdagje thuis.
Over 19 dagen gaat de klok een uur vooruit.
19 dagen geleden had ik vrij en was het bijna weekend.
Over 24 dagen is deze baan afgelopen.
24 dagen geleden zat ik middenin een weekend vol verjaardagen, feesten, dansen en ander vertier.
Over 54 oh nee 53 dagen is het Koninginnedag.
54 oh nee 53 dagen geleden was ik overdag aan de telefoon en ’s avonds achter de bar aan het werk.
Over 66 dagen ben ik aan het werk of werkeloos aan het zijn.
66 dagen geleden is dit jaar begonnen.

Blanco maandag

Als ik hier niks nieuws plaats op een maandag, dan lijkt het alsof sommige mensen een paar keer terugkomen om te kijken of ik er ondertussen al iets heb neergezet.
Per ongeluk goed voor de statistieken.
Maar daar doe ik het niet voor. Uiteraard.

Het weekend was echter weer eens van zo’n kaliber dat ik deze maandag helemaal blanco ben. Een vrije maandag ook nog, waar niets hoeft en alles mag.
Leeg. Stil. Glimlach.
Alles lijkt eruit gepraat, gedacht, gedanst, gefeest, gelachen, gemijmerd en genietend dit weekend.
Even rust.

En net mijn tv-serie...

Beste mensen van Net 5,

Je zou toch denken dat er bepaalde regels gelden in tv-land.
Zoals bijvoorbeeld: als je begint met het uitzenden van een serie, dat je de afleveringen dan uitzendt tot het seizoen is afgelopen.
Maar nee hoor, Net 5 heeft weer een geheel eigen logica.
"Laten we tijdens het seizoen van de Gilmore Girls er ineens mee stoppen en er over een maand over 6 weer mee verder gaan."
Ik ben teleurgesteld dat dat zomaar kan eigenlijk.
Zijn er dan helemaal geen normen en waarden in televisieland?
Nee dus.

Gegroet,
K.

Doos vol foto's

Ineens zat ik in een bewaardoos vol met foto’s.
En zag mezelf 3 jaar terug,10 jaar geleden, in levens van voorbije tijden.
Tijd blijft een interessant iets.
Net zoals de mens, veranderingen, vroeger en later.
En herinneringen.
Een hoofd vol herinneringen.
Veelal goede.
Gelukkig.

Goeiemorgen...

Opgestaan. Aangekleed. Boterham gesmeerd. Slaap uit je ogen geveegd. Stukje op je site gezet. Naar de tijd op je computer gekeken.
Erachter komen dat je een uur te vroeg bent opgestaan...
Terug je bed in voor een uurtje.
Goeiemorgen.

Waar mensen op zoeken deel zoveel

Ik blijf uitermate gefascineerd door de manier waarop mensen via zoekmachines op deze site terechtkomen, vooral omdat het me een kijkje geeft in de zoekmotieven van mensen. Interessante materie..

Mensen die ik graag zou willen leren kennen:
Bliepjes
Pimp my tent
Zweedse jeugd
Brocolli stamppot
Dirk-jan tshirt
Vind mijn baan echt niet leuk

Mensen die ik niet wil kennen:
Lugubere gedichten
Plaatjes wortelkanaalbehandeling
Kleine naakte meisjes

Mensen die ik graag dingen zou willen uitleggen:
Ik wil vriende

Mensen waar ik graag eens mee zou willen kletsen:
Waarom vind je het werk leuk
Als je geen sms terugkrijgt

Mensen waarvan ik me afvraag waarom ze dit via een zoekmachine zoeken:
Joh wacht
Msn namen voelen lichaam
Wat is een ziektevirus
Ben jij een controlefreak
Betekenis woord wulps
Voicemail boodschap daadkrachtig

Mensen die gewoon grappige dingen zoeken:
101 redenen om te smsen
Hoe kraak ik een simkaart
Bowlingzaal maken
Drentelen
Spierpijn onverklaarbaar
Verschil tussen antwoordapparaat en voicemail
Sterfgevallen in januari
Rare dingen
Vragenkaartjes vriendinnen

Woorden waarvan ik me afvraag waarom de zoekmachine ze hier terecht laat komen:
Ronald verhips
Heavy metal concert marc noppen

De onkunde van het thuis vermaken

Zo langzaam begint het tot me door te dringen dat ik van een kind dat zichzelf prima kon vermaken met een grote fantasie, uren bezig kon zijn met hele landen verzinnen en uittekenen, zo opgaan in een boek dat ik het zelfs niet door had als ik in een kamer vol met kwebbelende mensen zat ben veranderd tot een jongedame die zichzelf steeds vaker vastgenageld aan de computer ziet zitten, lusteloos zappend op de bank van het ene nutteloze tv-programma naar de ander, terwijl het hoofd continu vol blijkt te zitten met praktische dingen die geregeld of gekocht moeten worden.

Het lijkt me tijd om weer wat meer kind te zijn.