Weer onder de werkenden

Typisch genoeg op de dag dat ik een gesprek had voor een uitkering -waarvoor mijn hele papierkast overhoop moest wordrn gehaald, ze weten wel hun manieren om werkzoekenden bezig te houden- had ik ook een sollicitatiegesprek.
Wederom een callcenter -kom ik er ooit vanaf?- , maar het kwam wel leuk over.
Het gesprek ging goed.
Ik was eerlijk, open en helder.
Na het gesprek gingen ze 5 minuten weg om te overleggen en toen waren ze eruit: gefeliciteerd, je hebt een baan!

Maandag begin ik met 3 weken fulltime training, daarna voor minder uren aan de slag.

Eerst nog een flink weekend voor de boeg in ieder geval

.

Hoeveel heb jij er eigenlijk?

De ene gebruik ik amper meer, omdat ik daar uiteindelijk teveel spam in kreeg, maar zo nu en dan kijk ik er naar, omdat het wel mijn msn-e-mail is en hij daarom aktief moet blijven. En uiteraard mailen er nog steeds mensen daar naartoe soms.

De andere heb ik gekregen van mijn internetaanbieder, maar die gebruik ik echt nooit.

Weer een andere heb ik omdat ik voor thuiswerk ooit een msn-adres wilde hebben vanuit een ander mailadres, deze moet ik misschien maar eens gewoon laten verlopen.

Bij mijn site heb ik een bijpassend mailadres gekregen.

Sinds kort heb ik zelf een nieuwe aangemaakt, omdat ik de vele mails die zullen komen en gaan nu ik ergens de nieuwe nieuwscoördinator ben graag apart houd van mijn andere mails.

En dan heb ik er nog eentje, dat is mijn echte mailadres, die ik gebruik voor al mijn huis-, tuin- en keukenmails.

Voor de verandering ga ik een stukje eindigen met een vraag.
Ik ben zo benieuwd hoeveel mailadressen mensen hebben en hoeveel er daarvan daadwerkelijk gebruikt worden?

Help en jippie

Als het sollicitatiegesprek dat ik morgenmiddag ineens heb voorspoedig verloopt, gaat mijn flexibele tijdsindeling voorlopig ineens drastisch veranderen.

Dan zou ik maandag als eerste beginnen met drie weken fulltime opleiding.
En daarna zeker 3 maanden lang 32 uur per week werken in verband met de verwachte drukte, daarna zal het 24 uur per week worden.
Niet mijn droombaan qua bezigheden (jawel, weer een callcenter, deze keer voor een zorgverzekering), dus daarnaast zal ik gewoon doorgaan met mijn leuke horecawerk.
En uiteraard heb ik er pas geleden voor gekozen om de nieuwe nieuwscoördinator te worden voor een muzieksite. Dat precies is waar ik me mee bezig wil houden, maar dat uiteraard vrijwillig is (zoals de meeste dingen die ik leuk vind).

Help en jippie tegelijk dus, als het doorgaat.
Toch maar eens leren plannen dan..

Hersenen en hun eigen levens

Balancerend tussen slapen en wakker worden, verdwenen flarden droom de vergetelheid in. Kleine details bleven hangen.
Een soort boekenzaak, mijn site die raar was, iets met een bus, een sjaaltje, een man met kussenslopen als tas, een machine waar je kaartjes kon winnen als je de vragen goed in het Japans beantwoorde.
En ik besefte me dat de hersenen maar vreemd werken.
Overdag meestal bewust aanwezig, tijdens dagdromen en tijdens de slaap onbewust hard bezig met allerlei vergeten en verborgen gedachtes.

Extra eet-gasten

Gisteren had ik mezelf voorgenomen om brocolli-stamppot te maken.
Vandaag stonden de aardappels al in het vuur, de brocolli was ik aan het snijden en toen bleek er een rupsenfamilie al aan het eten te zijn aldaar..
De stronk ging terug naar de natuur.
En mijn improvisatie-aardappel-prutje ging er ook goed in.

Papierberglevensloop

Nadat mijn baantje twee weken geleden ineens was afgelopen toen de afdeling werd gesloten, verdien ik wel wat geld met uitzendwerk, maar lang niet genoeg om minimaal op bijstandsniveau uit te komen.
Gisteren als aanvulling op wat ik verdien, tot ik hopelijk snel weer gewoon een inkomen heb, mezelf ingeschreven bij het CWI.
Vanwege de moderne tijden kon de inschrijving grotendeels via internet worden ingevuld, daar ben ik vanochtend een tijd mee bezig geweest.
Om te bepalen waar ik recht op heb, wordt er gevraagd of ik de inkomens- en werkgegevens van de afgelopen 7 jaar mee wil nemen op de afspraak.

Met de wispelturige niet-te-peilen carrièreloze loopbaan van mij zijn dat veel banen.

De komende dagen komt dus mijn levensloop van de afgelopen 7 jaar aan mijn ogen voorbij, als ik mijn papierberg ga doorzoeken en geconfronteerd ga worden met al die korte en lange banen die ik de afgelopen jaren heb gehad.

Begin zomaar een gedachte

Bij het begin beginnen klinkt wel als een handig en uitvoerbaar gegeven, maar vaak blijkt het begin nog helemaal niet zo makkelijk te vinden zijn.
Vaker is het zoals een grote kluwen wol waar het begin lang onvindbaar blijkt..
Of iets waar je middenin zit, zonder dat je doorhad dat het zoiezo begonnen was.

Tijd voor goede voornemens

Goede voornemens hebben het meeste kans van slagen als je ze maakt op een moment dat je er achter staat dan als je ze maakt op een vooropgezette datum.
Dat is niet bewezen door langdurig onderzoek, dat is mijn eigen bewaarneming.

Gisteren voor het slapen gaan, nam ik mezelf voor om voorlopig minder dingen uit te stellen.
Uitstellen is een van de vervelendste eigen schappen die ik heb.
Door uitstellen kom ik uiteindelijk vaak in tijdnood, gaan sommige dingen aan me voorbij en heb ik regelmatig een haastgevoel.
Waarom ik zoveel zovaak uitstel is me vooralsnog een raadsel gebleven, maar gisteren heb ik mezelf voorgenomen om vandaag niet uit te stellen.
Doen, doen, doen.
Vandaag werd de gedachte al uitgebreid om het een paar dagen vol te houden.

Hoeveel achterstallige dingen zouden eindelijk op lijstjes kunnen worden doorgestreept én welk een fijn idee als er, op dat gebied, meer rust in mijn hoofd en leven zou komen.

Na het besef dat ik toch echt alleen zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk, is het nu ook tijd voor toepasselijke handelingen.

Ping-vergelijking

Weet je wat het is als je pings niet aankomen.

Het is alsof je een krant hebt geschreven en de abonnees niks krijgen thuisbezorgd.
De krant is er wel, zoals altijd, maar de mensen krijgen het niet vanzelf.
Voor de losse kopers maakt dat niet uit, die vinden het wel zoals altijd.

Voelt toch een beetje alsof je voor bijna niks schrijft.

Update: uiteraard werkt alles ineens weer zodra je erover schrijft..

Ping dan, ping zeg ik je!

Voor de helft van de lezers is dit abacadabra, maar mijn pings doen het ineens niet meer...
Zag mijn update van deze site al paar dagen niet terug bij de leesladder en na wat controleren op andere sites zag ik dat volgens de ping-gegevens mijn site op 20 september op z'n laatst is bijgewerkt.. Dat klopt niet, dat was gewoon vandaag nog.
Nu voel ik me nog meer over het hoofd gezien.
(dit is zo'n moment dat een uitermatend cynische smiley zeer goed op zijn plek zou zijn zowaar).

Maar raar is het wel.

En soms verandert er niks

Wachtend op telefoontjes bij mijn waarschijnlijk zeer tijdelijke callcenter-uitzend-baantje, bladerde ik door mijn opschrijfboekje dat bijna overal en altijd met me meegaat.
Gisteren een jaar geleden schreef ik er het volgende:

Fijn en frustrerend om me te beseffen dat ikzelf m’n grootste obstakel ben op weg naar mijn doelen en wensen.
Ik kan mezelf vanalles verwijten daarom.
Ik ben ook blij dat ik van niemand anders dan mezelf afhankelijk ben om in aktie te komen.

Dus.

Alles is een keuze

Gisteren besefte ik me weer eens dat zoveel in je leven een keuze is.

Het werk dat je (niet) doet, de paden die je bewandelt, de valkuilen waar je steeds weer intrapt en op een dag hopelijk niet meer, de inzet voor je dromen, de tijd die je besteed aan de dingen.
Alles is een keuze.
Velen, inclusief mijzelf, vergeten dat en gaan mopperen en zeuren dat ze zo vast zitten of dat het leven nou eenmaal zo is gelopen of dat ze ergens geen tijd voor hebben.

Alles is een keuze.
Tijd voor mezelf om me daar meer bewust van te worden.

Internet en mensen

Internet is een interessant fenomeen.
Uitgaan is een bijzonder iets.
Deze twee samen gecombineerd zorgen bij mij – en vele anderen- voor een hoop voorpret, napret, vriendschappen, vaag gekletst, praktische uitwisselingen, bijzondere momenten en nog veel meer.

Dat bedacht ik mij afgelopen zaterdagnacht, tijdens het uitgaan, tussen de mensen die ik ken van een forum en het echt leven en dat overlopend in elkaar ondertussen.

En vandaag weer eens, na het doorlezen van alle berichten op een topic in een dance-forum over een jongen die daar veel schreef en veel uitging en afgelopen weekend ineens verongelukt is door een verkeersongeluk.

Internet hoeft niet zo leeg te zijn als velen denken.

Ben ik nu gek of zijn het al die anderen?

Soms vraag ik het me wel af hoor.
Of ik misschien niet gewoon te veel verwachtingen van het leven heb en daarom moeilijk met saaie en minder leuke dingen genoegen kan nemen.

Ben ik nou zo naïef/ optimistisch/ wereldvreemd door te proberen om bijna constant meer uit het leven te willen halen?

Of zijn anderen zo wijs/ meegaand/ hersenloos om te accepteren dat een gedeelte van de week met saaie en minder leuke dingen gevuld moet worden?

Het lijkt zo zonde van de tijd.

Geld zorgt dat je rare dingen moet doen

Wakker worden omdat je wekker gaat en met heel je lichaam en geest denken “neeeeeee, ik wil niet opstaan, ik wil niet naar dit suffe werk, ik wil alleen opstaan voor leukere en/of nuttigere dingen, zal ik gewoon blijven liggen en er vanzelf een keer achterkomen wat de gevolgen zijn?”

Maar de gevolgen zullen op eerste termijn vooral zijn dat ik geen loon krijg en dat het uitzendbureau mij niet meer vertrouwt. En na een uurtje extra slaap, zou ik uitgeruster wakker worden en me dan bedenken dat het niet het slimste is wat ik had kunnen doen.

Dus tegen wil en dank ben ik opgestaan en ga zo naar mijn saaie tijdelijke baantje omdat er toch ergens geld vandaan moet komen.

Ik heb het een beetje veel gehad met dit werkgedoe altijd maar weer.

Weekend in een notedop

Nog nagenietend van het weekend lees ik mijn laatste woorden hier en zie dat iedereen die hier kwam, met het gevoel blijft zitten dat ik ontstemd ben.

Dat was ik, maar dat was vooral vrijdagavond met een kleine uitloop naar zaterdagochtend.

Na het invaluitzendbaantje van zaterdag overdag (dat zo nieuw was dat ik niet echt de tijd had om na te denken over mezelf) was ik verder allesbehalve ontstemd.

Ik was -in min of meer opvolgende volgorde- hyper, opgewonden, afwachtend, vrolijk -deze gemoedstoestand kwam herhaaldelijk terug-, nuttig, dansend -deze gemoedstoestand ging bijna doorlopend door toen het eenmaal begonnen was-, sociaal, kletserig, gelukkig, wakker, infantiel -lang leve het kinderei-, lichtelijk schuldig -dat ging meteen over toen de paar anderen even later met ander vervoer op de after kwamen-, acclimatiserend, relaxed, ontdekkend, gezellig, praterig, nieuwsgierig, hongerig, dankbaar, glimlachend, slaperig, onderweg, opfrissend, hangerig, dorstlessend, kletserig, etend, moe…… slapend…..

En nu ben ik uitgeslapen en is het weer eens maandag.

Dat heb je weleens

De twee films die ik heb gezien, hebben zeker bijgedragen door hun melancholische sfeer.
De gesprekken die ik de afgelopen dagen heb gehad met vrienden en vriendinnen hebben me ook weer eens nieuwe inzichten gegeven.
En dat het bijna volle maan is schijnt er ook aan bij te kunnen dragen.

Ik voel me gewoon een beetje ontstemd.

Vroeger en geld

Er was een tijd dat het helemaal niet mogelijk was om op ieder moment van de dag ergens geld te pinnen.

Er was een tijd dat je geld alleen binnen bij de bank van je rekening af kon laten halen. Als je van plan was om iets te kopen, moest je dus van te voren bedenken hoeveel geld je daar aan uit dacht te geven. Als je te weinig geld bij je had, had je pech.
Als je een middagje kleren ging kopen en je meegebrachte geld was op, dan had je ook pech.

Later kwam er iets nieuws, toen kon je geld pinnen. Dat was toen alleen nog bij je eigen bank en in je eigen stad.
In rap tempo kwam er toen de mogelijkheid om bij alle banken in heel Nederland geld te kunnen opnemen, gevolgd door de mogelijkheid om dat in de rest van de wereld te kunnen en ergens tussendoor werd het ook mogelijk om in winkels binnen te betalen via een pinautomaat.

Het had wel zijn charme, geld en vroeger.
Er waren toen vast ook minder geldproblemen veroorzaakt door impulsaankopen.
Bijvoorbeeld.

Tussendoorgedachte

Intuïtie en inspiratie komen allebei niet als je er doelbewust op gaat zitten wachten.

Zoek en zoek en zoek

Mensen zoeken vanalles op internet.
De meeste grappige, vreemde en interessante dingen.
Vreemd genoeg komen vele zoekers bij deze site terecht.
Leuk genoeg kan ik dat allemaal terugzien (op mijn beheerpagina maar ook aan de linkerkant van deze site, bij referrer).
Ik vraag me wel af of ze hier vinden wat ze zoeken….

Een greep uit de zoekwoorden:

Korte rijmpjes + samenwonen
Ruigoord
Coole liedjes
Ik heb een hekel aan sporten
Gnoe foto
Molovisch
Verstopte neusholtes
Eerste baan
Afscheid opa
Triviale weetjes
Sollicitatiegesprek militairen
Spinsel
Gemaksgeorienteerden en kosmopoliet
Pornosite opzetten
Bliksem achtergrond
Helpen plicht
Verstopte gootsteen
Opwaartse mobielen
Houdoe en bedankt
Loslaten
Boodschappenlijstjes
Gesmolten kaas slecht voor de lijn
Informatie de schemerzone
Tintelingen kerst
Hoppa
Een zegswijze
Spreekwoord mouw
Bomen uitdoen
Telefoonhumor
Inspiratie en ruimte
Advocaat moskowicz
Moment in de tijd

Bezink eer je toezegt.. ofzoiets dan

In mijn enthousiasme kan ik me voor dingen opgeven om mee te helpen, of om ergens verantwoordelijk voor te zijn en als de tijd dan langzaam verstrijkt, blijkt dat lastiger voor me te zijn dan ik vantevoren had bedacht.

Omdat degene die mee zou helpen, niet zo vaak kan helpen als bedacht.
Omdat het er op neerkomt dat ik op sommige avonden op 2 plekken tegelijk zou moeten zijn.
Omdat ik me bedenk waarom het eigenlijk allemaal van mij af moet hangen.
Omdat ik me afvraag of dit wel de bezigheden zijn waar ik mijn tijd aan wil besteden.

Ik zal het weer eens allemaal laten bezinken.

In de categorie:

"typisch geval van jammer" deel 2.

Het is ochtend, je wilt snel wat kopen en trekt de deur achter de dicht.
Met de klink nog in je hand begin je te balen, want de sleutels zijn nog binnen, hangen nog netjes in de slot.
Geen paniek.
Vrienden in de buurt hebben je reservesleutels.
Boodschapjes gedaan, sleutels opgehaald bij de vrienden waarvan er eentje dus gelukkig thuis was.
En dan blijkt dat niet te werken, sleutels er aan de buitenkant in stoppen, als er aan de binnenkant ook al sleutels in zitten…
Balen. Hoge rekening van sleutelmaker voor je zien.
Denken.
Bellen.
Vriendin komt langs met keukentrapje.
Samen naar slaapkamerraampje kijken.
Vriendin gaat weer weg en komt terug met schroevendraaiers.
Scharnieren worden losgeschroefd, zodat langere vriendin makkelijker via raam naar binnen kan klimmen, veilig landt en de deur open kan doen.
Opluchting.
En weer een mooi verhaal erbij.

This is the end....

En niet ineens en toch ook weer wel ben je werkeloos.
Beetje onrealistisch idee, ook omdat ik er niet bij was toen het uiteindelijk werd uitgesproken naar iedereen toe.
Gisteren bleek dat vorige week donderdag mijn laatste werkdag was.
Loon loopt nog 2 weken door.
Op naar een volgende baan.

De ontknoping komt naderbij

Vandaag is de dag dat er een bijeenkomst is op mijn werk.
Drie keer raden waar dat over gaat.
Waarschijnlijk ben ik vanaf vandaag werkeloos.
Misschien pas eind van de week.
Als het heel vreemd loopt, eind van de maand.
Ik heb vrij vandaag, maar zorg dat ik bij de betreffende meeting aanwezig zal zijn.
Al wordt me dat wel moeilijk gemaakt.
Eerste planning was om 8.30.
Toen werd het 16.30.
En zonet sms-te een collega me dat het misschien allemaal toch eerder is, ze houdt me op de hoogte.

Slecht organiseren is ook een kunst.

De mooie schemerzone

Uitgaan is volgens sommigen leeg en oppervlakkig.
Dat element zit er zeker ook in.
Maar als je verder kijkt, kan er veel meer in zitten.
Sommige mensen worden vrienden, met sommigen deel je ineens lief en leed, er zit een connectie, een band, een gemeenschappelijke liefde voor de muziek, de dansjes en de sfeer die eromheen kan hangen.
Inspiratie krijgt ruimte, andere mogelijkheden lijken te bestaan, creativiteit heeft een plek.
In de schemerzone die kan ontstaan tussen uitgaan en slapen, lijkt de wereld soms even anders.

Nachtvoornemens

Voortaan neem ik altijd wat geld en een goed opgeladen telefoon mee als ik moet werken achter de bar.

Omdat je maar eenmaal nooit weet waar de avond die overloopt in de dag je allemaal onverwachts gaat brengen.

Mezelf ook voorgenomen om mijn fiets altijd mee te nemen van mijn barwerkplek naar een eventuele after-plek daarna.

Omdat je maar eenmaal nooit weet waar de avond die overloopt in de dag je allemaal onverwachts gaat brengen.

Interessante feitjes die je opdoet als je druk bezig bent om je leven te leven.

Typisch geval van jammer

Er zijn van die dingen de je nog nooit hebt meegemaakt en die je niet persé mee hoeft te maken.
20 euro pinnen en er even later in een winkel achterkomen dat je dat hele briefje (of 2, geen idee uiteraard, want je was er blijkbaar met je gedachten niet bij) bent vergeten.
Uiteraard net in zo’n periode dat je zeer binnenkort zonder werk en dus ook zonder geld komt te zitten.
Ik hoop dat degene die het nu heeft, het dan in ieder geval harder nodig heeft dan ik.

Later is te laat

Ik zag het ineens voor me.
Dat ik over vele tientallen jaren dood ga, ergens in een hiernamaals verschijn en te zien en horen krijg wat eigenlijk de bedoeling was van mijn leven.
Dat de spelregels en de kansen me eindelijk duidelijk worden.
Dat ik met die nieuwe informatie graag terug wil om het nog een keertje over te doen.
Maar dat gaat natuurlijk niet.
Dat leven is voorbij dan.

Hoezo in ontkenning

Het bedrijf waar ik nu werk doet me de laatste weken denken aan de Titanic.
Er is al weken bekend dat de hele afdeling wordt opgeheven.
Het nieuws van vorige week was dat de vaste krachten begin volgende week hun overtalligheidsbrief gaan krijgen, meteen daarna een gesprek en dat het dan afgelopen is.
Voor de uitzendkrachten houdt het dan eind volgende week uiterlijk natuurlijk ook op.

Het Titanic-gehalte zit ‘m in het feit dat deze data allemaal niet officieel zijn. Officieel loopt alles op de afdeling namelijk gewoon door tot die brieven zijn gearriveerd.

Dat werkt heel maf: een hele afdeling die weet dat het binnenkort over is en de mensen die er boven werken in ontkenning.

Gisteren kregen we ineens een rooster voor de laatste 2 weken van september.
We hebben er allemaal heel hard om gelachen.
En het maar niet in onze agenda’s gezet.

Maandagochtend opstaan perikelen

Als de zon niet zo enthousiast al had geschenen, denk ik niet dat het me was gelukt om daadwerkelijk op te staan deze ochtend.

Herrie

Het zou best kunnen.
Dat er iets in mijn genen zit.
Of dat een kleine afwijking is.
Gisteren besefte ik me namelijk weer eens dat ik hou van herrie.
Op muziekgebied.
Ik bedoel geen punkherrie of overdreven jengelende gitaarsolo’s.
Bliepjesherrie.
Ongelofelijke, niet voor te stellen harde, snelle bliepjes.
Muziek is moeilijk in hokjes te stoppen.
Maar omdat iemand van de omschrijving alleen al doof dacht te worden, een poging zoals hij door anderen ondernomen is:
in die ene zaal was het een mix van terror-gabber-breakcore-noise.
En hoe goed ik me ook kan voorstellen dat het merendeel van de mensheid dit absoluut geen muziek vindt en er gillend weg zal rennen:
het doet iets met mij.
Onbeschrijfelijk eigenlijk.

Bliepjes en het schip

Net was ik op de site van de boot waar ik vanavond uitga.
En het drong nog eens extra tot me door hoe bijzonder het wel niet is, om een avond lang daar te vertoeven.
Standplaats is Rostock en om de zoveel tijd gaan ze een paar maanden in een andere haven liggen. Om dj’s te laten draaien, exposities te tentoonstellen, artiesten te laten optreden.
Een groep mensen woont dus ook gewoon op die boot.
En doen hun ding daar, leven daar, werken er en om de zoveel maanden in een andere stad.
Bijzonder.

Vanavond gaat er gedanst worden. En geluisterd. Naar een bak goed geconstrueerde herrie. Van onder andere een aantal stadsgenoten.

En ergens tijdens de avond gaan een vriendin en ik heimelijk een scène van Titanic of Love Boat naspelen. Dat gebeurt me tenslotte niet iedere dag, dat ik op een boot ben. Een enorm schip eigenlijk.

Muziek, bekenden, onbekenden en een superlokatie: deze avond lijkt me bij voorbaat geslaagd.

Praktische haalbaarheidsgen

Sommige mensen kunnen het gewoon niet: in het wilde weg fantaseren.
Ze kunnen er niks aan doen, maar ze lijken een ingebouwde praktische haalbaarheidsgen te hebben.
In veel gevallen komt dat ook wel van pas.

Maar niet als je aan het fantaseren bent over wat je zou doen als je de jackpot zou winnen.
Of als je alle tijd en geld en kwaliteiten zou hebben om een eigen bedrijfje op te starten.

Ongeremd fantaseren en doordraven is zó belangrijk voor de ideeën- en gedachtenstroom.
Die praktische haalbaarheid komt later wel.

Roept u maar

De reactie van hem op dit stukje kwam ineens terug in mijn hoofd.
Iemand die mij in het echte leven niet kent, maar wel van deze site en mijn reacties op zijn site, ziet mij niet in de advocatuur werken.

Aangezien mijn immens geweldige carrière ergens deze weken noodgedwongen een nieuwe start zal moeten gaan maken, ga ik deze site eens gebruiken voor wat ideeën en inspiratie.

De ene lezer kent me goed, de andere een beetje door hier regelmatig te lezen, de ander bijna niet, aangezien hij/zij hier bijna nooit komt. Van alle soorten ben ik nieuwsgierig wat het antwoord zou zijn op de vraag:
wat voor soort baan zien de lezers me juist wel in?

Wie weet, levert het me nog interessante, nieuwe richtingen op voor me..