Mijmerdag

Gisteren was zo’n dag die ineens voorbij was. Dat kwam voornamelijk door mijn besef van dinsdag, dat ik bij het beginnen moest. Het is niet helemaal mijn stijl om vanalles van de daken te schreeuwen voordat ik precies weet hoe dingen zitten (en weet je dat ooit wel precies eigenlijk?). Maar voorzichtig optimistisch zal ik zeggen dat er sinds gisteren iets goed voelt. Minder onduidelijk. En zo kon het gebeuren dat de dag fijn en gestaag voorbij is gekropen.

Vandaag wordt het niet zo’n dag. Bewust niet.
De laatste dag van het jaar en ik vind het altijd bijzonder om daar even bij stil te staan. Om het jaar terug te denken. De leuke dingen, de stomme dingen, de memorabele dingen, de dingen waar je na dit jaar niet meer aan wilt denken, de gebeurtenissen waar je nog jaren over na hoopt te praten.

Met wat vrienden hebben we vanmiddag daarom tot Mijmermiddag uitgeroepen. We gaan door de stad banjeren, in ons geheugen graven, praten en dat alles onder het genot van een broodje en wat te drinken.

Vandaag of morgen zal ik mijn persoonlijke jaaroverzicht hier op zetten. Zodat ik het zelf nog eens na kan lezen en om jou -de lezer(es)- met terugwerkende kracht de hoogte- en dieptepunten van mijn jaar mede kan delen. Deze site bestaat nog niet heel 2004. Kijk, daar hebben we het eerste hoogtepunt.

Mijmer ze!

Strentelen

Zodra ik tijd heb, ga ik graag een dagje banjeren. Meestal en globaal bestaat dat uit richting bieb lopen, daar lekker zitten om tijdschriften te lezen en ondertussen mijn gedachten te laten waaieren, helemaal tot rust gekomen de bieb uit lopen en verder de stad in. Misschien wat winkels in of uit, praatje maken met bekenden her en der, een ijsje of broodje eten, ergens wat drinken, boodschapjes doen en weer terug naar mijn huisje wandelen.
Tot en met de zomer had ik vaak zo’n dagje.

De afgelopen maanden kwam het er eigenlijk zelden tot niet van.
Dat had diverse redenen: steeds drukker met vrijwilligersdingen; het toenemende slechte weer waardoor ik niet graag naar buiten ging als het niet echt hoefde én het steeds vaker achter de computer verblijven waardoor de tijd stiekem maar snel voorbijvloog.

Vandaag echter had ik weer eens zo’n dagje.
Ik heb tijdschriften gelezen in de bieb,mijn gedachten laten waaieren en kwam er geheel tot rust weer uit. Daarna een rondje stad. Foto’s opgehaald, mensen bekeken, me verbaasd en verwonderd over vanalles en nog wat, boodschapjes gedaan en tussen dat alles door leuke kletspraatjes gehad met bekenden die ook door de stad drentelden (enkele onderwerpen: late feestjes, wat wel/niet te doen met Oud&Nieuw, tot wanneer je mensen een Gelukkig Nieuwjaar kan of mag wensen).

En ik bedacht me dat ik gewoonweg was vergeten hoeveel energie ik hiervan krijg.

Pas op de plaats

Je leeft, je maakt dingen mee. Leuke dingen, stomme dingen. Situaties die veel indruk op je maken, situaties die je voortaan anders aan zou pakken. Je begrijpt mensen, je begrijpt mensen niet.
En door al die dingen die je meemaakt tijdens je leven, ga je anders in het leven staan.
Worden bepaalde dingen minder eng en andere dingen juist enger.
Hoe gezapig het ook klinkt: zolang je leeft, neem je steeds meer een verleden met je mee.
Dat is meestal alleen maar handig en je hebt er dan ook geen last van.
Tot je op een dag beseft dat je in een bepaalde situatie wel heel overhaaste conclusies hebt getrokken.
En zodra iemand je daar op wijst, dringt het tot je door dat die conclusies niks te maken hebben met die situatie zelf, maar alles met minder positieve ervaringen op dat gebied eerder in je leven.
En daar verbaas je jezelf mee, omdat je tot dat moment niet bewust doorhad dat die minder positieve ervaringen zo’n indruk op je hadden gemaakt. Zo’n indruk, dat je denkt eerlijk en recht door zee te zijn, maar in plaats daarvan soms overhaaste en wellicht verkeerde conclusies trekt om bij voorbaat eventuele teleurstellingen te voorkomen.
Pas op de plaats.
Als twee mensen elkaar leren kennen, hebben ze allebei al een stukje leven achter de rug, maar voor elkaar zijn ze nieuw.
Bij het begin beginnen dus.

Winterwit

Je rekt je nog even uit, mijmert na over je droom, bedenkt wat voor dag het is en wat je vandaag moet en wilt doen. De dekens sla je van je af, je gaat rechtop zitten en schuift naar je bedrand, zodat je met je benen over de rand kan bungelen. Zo blijf je luttele seconden zitten, bijna klaar voor de dag die begonnen is. Je staat op, loopt naar het raam en routineus trek je de gordijnen open. Je kijkt, maar ziet niet en wend je weer af. Dan dringt het door tot je wakker wordende hersenen en kijk je opnieuw door het raam.
Er ligt sneeuw! En veel ook!
Een glimlach komt op je gezicht en tegelijk komt er een gevoel van opwinding en rust over je heen vallen. Laat de dag maar komen!

De Dag Erna

Na een Enorm Sublieme Memorable Avond Uitgaan krijg je De Dag Erna.
Vandaag dus.
Dat is dan altijd weer jammer, want ik ben zo iemand die het liefste wilt dat leuke uitgaansavonden nooit zouden eindigen. Maar dat gebeurt nu eenmaal en als ze eeuwig zouden doorgaan en dan zou de lol er toch ook een keer vanaf gaan.
Los daarvan zou er dan nooit tijd zijn om praktische dingen te regelen.

Zo ben ik op deze maandag eindelijk verlost van mijn verstopte gootsteen.
Na het dagenlang negeren van het probleem (het door mij veelvuldig gebruikte struisvogeleffect), kwam mijn vader vrijdag hier om wat te klussen en heeft hij de zwanenhals eraf gedraaid. Dat had ik zelf een paar dagen ervoor zelf geprobeerd, maar mijn kracht schoot wat tekort.. Daarmee was het probleem echter niet opgelost, want er zat helemaal niks in de zwanenhals.. Vandaag heb ik mijn woningstichting gebeld met als gevolg dat er zojuist een heuse gootsteen-ontstop-jongen langskwam. Na een leuke truc die een beetje hielp (druk heen en weer met dat vacuümding en ondertussen dat luchtroostertje dichthouden, zodat de druk geheel en volledig door de buis gaat), kwam er een Groot Handig Apparaat tevoorschijn. Een slang ofzo van dat apparaat ging de buis in, er werd een berg herrie gemaakt en voila: mijn gootsteen loopt weer.

Verder heb ik vandaag nog het een en ander op het programma staan.
De garantie van mijn mobiele telefoon zoeken, aangezien deze steeds meer kuren vertoont (zoals bijna iedereen rechtstreeks naar mijn voicemail doorschakelen al staat mijn telefoon gewoon aan).
Een paar dingen kopen voor mijn moeder (die wel hier, maar niet daar te vinden zijn).
Boodschappen doen.

Maar eerst ga ik met een vriend een broodje eten en wat drinken.
Het blijft natuurlijk wel De Dag Erna.
Rustig aan dus.

Voorpret en echte pret

Gisteren heb ik voornamelijk besteed aan het kijken van films. Veel films. Sommigen met een half oog bekeken, onderwijl andere dingen aan het doen. Anderen kregen twee ogen en volledige aandacht van me.

(Typisch was trouwens dat er in twee films een journaliste de hoofdrol speelde, die in beide verhalen voor een of ander kerst-gerelateerd onderwerp naar een klein stadje in de middle of nowhere moest, daar de echte betekenis van het leven vond en daarnaast ook nog de liefde. Hmpf, als ik het zo opschrijf, klinkt het wel heel cheesy en achteraf gezien was het dat ook wel.)

Uiteindelijk kwam het moment dat ik op het punt stond om te gaan slapen en voor de vorm zapte ik nog een rondje langs de zenders. En bleef bij een film hangen die ging over een groepje jongeren die een feestje organiseerden in een of ander leeg pakhuis. Ik hou wel van zo’n films en deze was goed vertoeven. De opbouwende sfeer voor het uitgaan, de speciale sfeer die er kan hangen, mensen die elkaar ontmoeten en alles magisch vinden, de chagrijnige jongen die er geen klap aan vindt, het uit je dak gaan en de ochtend erna terug naar de werkelijkheid, die voor de een leuker is dan voor de ander.

Meteen hierna ging ik slapen en ik droom altijd en veel, dus het was vanochtend dan ook niet echt een verrassing voor me dat ik had gedroomd over uitgaan. Zodra ik wakker werd, ontglipte de details me bijna meteen, maar het liet een leuk gevoel achter.

En vanavond ga ik weer, dus vannacht heb ik eigenlijk een soort voorpretrondje gehad. Gratis en voor niks. En vanavond, dan zal ik het weer in de soort van echte werkelijkheid zelf ervaren.

Toch

Al zappend, blijf ik even hangen bij "All you need is love".
En ik vraag me af: iedereen die een of andere liefde in een land ver van hier heeft, kijkt toch automatisch verwachtingsvol om hem/haar zien, zodra Robert ten Brink voor zijn/haar neus staat?
Vermoeiend lijkt me dat voor hem.

Open en los

In de weg door het centrum van station naar huis, kwam ik er achter dat niet alles dicht is deze dag.
Open zijn (en niet los, al hangt het er vanaf in welke provincie je woont, volgens mij zei ik de eerste jaren van mijn bestaan ook los in plaats van open, maar dat terzijde):
- de stationskiosk
- de stationsbloemenwinkel
- een vaag café
- een coffeeshop
- een döner-kebab-zaak
- een chinees
- een coffeeshop (yep, weer een)

De meeste basisbehoeftes kunnen gewoon vervuld worden vandaag in deze stad.

Vandaag

Volgens mij val ik in de kleine categorie mensen die niks mét maar ook niks tégen Kerst heeft.
Ik doe er gewoon niet echt aan.
Gisteravond gegeten met ouders, zus en haar aanhang. Dat was dan wel in het kader van Kerst, maar op de kerstboom na, had het eigenlijk iedere andere willekeurige dag kunnen zijn.
Zo dadelijk ga ik terug naar mijn eigen huisje en dan ga ik de hele dag niks bijzonders doen.
Muziek luisteren. Wellicht eens opruimen. Door de ultiem rustige stad drentelen. Tv kijken. Door de kamer dansen. Boekje lezen. Op internet rondbanjeren.
Gewoon een dag als vele andere dagen.

Gisteren en nu

Ik voel me een beetje ontheemd.
Dat heb ik wel vaker, ik laat me vaak overrompelen door de dingen des levens.

Het begon ermee dat ik gisteren uit was. In “mijn” concertzaal was er een dansavond, met medewerking van drie verschillende lokale soundsystems. Verschillende muziek en dus ook vele verschillende mensen. En daar begon het dus mee. Het was erg leuk, daar lag het niet aan. Leuke muziek, goede sfeer, leuke mensen! Er waren dan ook veel bekenden en bekende gezichten, maar allemaal uit verschillende stukjes en deeltjes van mijn leven. Dat kan ik soms heel verwarrend vinden, als ik mensen uit verschillende stukjes op een plek tegelijk verzameld zie. Een beetje uit de context gehaald.

De avond werd gevolgd door een droom, waarin ik nog steeds aan het uitgaan was. Daar had ik gesprekken met mensen, die ik in het echt had willen voeren, maar waar het niet van gekomen was. Toen ik langzaamaan wakker werd, was ik even in de veronderstelling dat die gesprekken echt waren gebeurd.

Dat langzaamaan wakker worden werd ook nog eens abrupt versneld, doordat mijn bel ging en ik tegelijk een smsje kreeg en ik eigenlijk ook nodig naar de wc moest.

Mijn dag is een beetje raar begonnen door dit alles.
Ik ben nog niet helemaal in het hier en nu.
Dat komt vanzelf.
Dadelijk.

In de categorie:

“Je leest soms typische dingen in een stadsblad”

Er is een automobilist geslagen door een motorrijder, zonder aanleiding, voor een stoplicht. Het typische daaraan is een stukje uit de omschrijving van de motorrijder.
“Hij sprak gewoon Nederland.”
Kan je ook ongewoon Nederlands praten dan? Of proef ik een soort verbazing dat het blijkbaar een gewone Nederlander is en niet iemand van een andere afkomst?

Brrr...

Meestal heb ik andere dingen aanstaan, maar deze week luister ik veel naar 3fm, omdat ze bezig zijn met een actie voor Darfur en het allemaal dus net even anders is.
Die interactie tussen de 3 niet-etende dj’s en de wisselwerking tussen hun en de mensen die buiten staan, op bezoek komen of opbellen. En omdat het een aparte situatie is, is de sfeer heel ongedwongen en grappig. Leuk om te luisteren.

Maar zo net moest ik me echter even inhouden om de radio niet snel uit te zetten. Er was namelijk een of ander hypervrolijke callcentermevrouw die in een of ander callcentergebouw was, waar een groep callcentermedewerkers (m/v) druk in de weer was om bedrijven te vragen of zij geld wilden geven voor de actie.
Dat idee is mooi en dat al die bedrijven meewerken en geld geven is ook mooi.
Maar die vrouw!
Ze had echt zo’n ‘sjongejonge, hoor mij vrolijk en spontaan zijn en veel woorden per minuut kunnen uitspreken en toppie, ik ben ook nog op de radio’-bui.
V e r s c h r i k k e l i j k !
Verder vond ze iedereen heel erg lief.
“De medewerkers van hupseflups zijn echte schatten en de mensen van dit bedrijf zijn zo lief en de lieve mannen en vrouwen van bedrijf x zijn ook zo lief geweest om geld te geven.”

Hmmm.. nu ik het zo nalees, lijkt het wel gewoon alsof ze aan de Een of Andere Drugs zat.. Of het is zo’n echt callcentermens, met alle ongemakken van dien.
Brrr..

Working day

Zo, mijn eerste inwerkwerkdag zit erop. En nu begin ik het eindelijk te voelen, het ‘jaja, ik ben weer werkende vrouw’-gevoel!

De dag ging zo ongeveer als volgt: pasje om de afdeling op te kunnen gekregen – rondleiding door het kleine kantoortje – een hoop informatie gehoord – op pad met een van de twee bazen om een bureaustoel en voetenbankje voor me te kopen – verwarmingsprobleem in een gebouw dat gisteren was afgesteld, dus daar heen om het een en ander te controleren – lunchen in het kantoor – uitzoeken, weggooien en/of opbergen van alle rondslingerende cd-rom’s en floppy’s – de planning en mijn werkdagen voor de eerste weken van januari doorgenomen.
Ongelofelijk, dat je daar zo’n 8 uur mee bezig kan zijn, maar alles duurt langer dan je denkt uiteraard.

Zo bleek die stoel uitzoeken nog een heel gedoe, omdat de verkoper maar bleef praten en er niet met pin betaald kon worden, zodat we eerst naar het gebouw gingen waar de verwarmingen het niet goed deden (en dat lag in een nabije stad) en toen terug moesten om te betalen en de stoel op te halen.

Het contract kon nog niet worden getekend, omdat er nog het een en ander uitgezocht moet worden in verband met de cao waar ik onder ga vallen, maar ook omdat er eigenlijk nog veel meer moet worden uitgezocht, aangezien ik de eerste medewerkster ben (naast de 2 bazen).

Al met al een leuke werkopstartdag. Nu ga ik tot 3 januari genieten van echt vrij zijn in plaats van ‘vrij te hebben maar niet helemaal omdat je er als werkzoekende altijd wel mee bezig bent’.

Vandaag

Vandaag is de dag dat ik voor het eerst ga werken bij mijn nieuwe baan. Officieel begin ik pas in het nieuwe jaar, maar vandaag ga ik het contract tekenen, worden de te werken dagen doorgesproken en krijg ik vast uitleg over het een en ander.
Nu zou je kunnen verwachten dat ik dolgelukkig en enthousiast zou zijn, maar dat is niet helemaal het geval. Ik voel me ook niet miserabel en futloos, maar het is vooral zo dat het allemaal nog steeds erg onwerkelijk is.
Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik me na mijn vakantie in Zweden had voorgenomen om het in december rustig aan te doen wat betreft werk zoeken, zodat ik er in januari weer met frisse moed tegenaan kon gaan. En heel onverwacht had ik ineens dit werk. En het is me nog niet helemaal gelukt om de knop om te zetten.
Vandaag ben ik daar een hele dag en dan wordt het vanzelf een stuk echter.
Na vandaag ga ik me dan mee laten voeren door het Kerst-, winter- en Oud&Nieuwgebeuren, zodat ik er vanaf januari met frisse zin tegenaan kan gaan!

In de categorie:

"Je vraagt je soms ineens wat af."

Wat is eigenlijk het verschil tussen aluminiumfolie en plastic huishoudfolie?
Ik bedoel, ze zijn anders, dat weet ik wel, maar wat is het verschil in nut tussen die twee eigenlijk?

Niks druk

Na de oplopende drukte tijdens de afgelopen dagen in verband met het organiseren van het kerstfeestmedewerkersavond in de concertzaal waar ik vrijwilligster ben, is vandaag de dag van niks. De avond was namelijk gisteren en het was leuk, gezellig, sfeervol, de opkomst hoger dan verwacht en iedereen was tevreden.
En vandaag heb ik omgedoopt tot mijn dag van niks.
Ik hoef niks. Ik doe weinig. Verstand op nul. Lekker relaxen.
En tijdens dit niksdoen, viel het me ineens op dat het nu alweer week 52 is.
Dat is vreemd, want aan het eind van deze week is het jaar 2004 toch echt nog niet afgelopen.
Volgens mijn agenda hebben we volgende week dan ook week 53.
Dat is ook vreemd, want een jaar heeft 52 weken.
Behalve dit jaar.
We krijgen er gewoon een hele week gratis en voor niks bij!
Doe er wat leuks mee zou ik zeggen, want iedereen heeft het altijd druk-druk-druk, dus met deze extra week is dat probleem in ieder geval opgelost.

Ieuw en nog meer ieuw!

Zondagavond-zappend langs de diverse kanalen, kwam ik meermaals terecht op MTV Make-Over ofzoiets. Over Amerikaanse mensen (voornamelijk redelijk jonge meisjes trouwens) die hun lichaam zo laten veranderen met behulp van plastische chirurgie dat ze meer op een beroemd iemand lijken.
Fascinerend en vies tegelijk.
Als eerste omdat het de meesten (ja.. ik bleef stiekem best lang gekluisterd aan de buis bij deze beelden..) echt totaal aan zelfwaardering leek te ontbreken. En de motivatie die ze hadden om hun lichaam te laten verbouwen (duur en pijnlijk ook nog eens), was echt ongelofelijk kortzichtig.
Daarnaast blijft het zo verschrikkelijk vies om te zien hoe ze een neus vijlen, veel vet uit een buik halen en siliconen in borsten stoppen.
Brrrr. Tijd om met de handen voor de ogen te 'kijken'.
Maar fascinerend was het.

Je hebt van die dagen...

Ik weet niet wie zijn dag het is vandaag, maar in ieder geval niet die van mij.

Mijn steeds trager en gebrekkiger wordende computer haalt me het bloed onder mijn nagels vandaan.
Mijn mobiele telefoon weigert om smsjes naar sommige telefoonnummers te sturen, de neiging om er hard mee te gooien kan ik echt met moeite onderdrukken.
Er dwaalt het een en ander door mijn hoofd wat betreft de ondoorgrondelijke wereld van jongens vice versa meisjes, maar om niet vooruit of achteruit te lopen op zaken en omdat ik vandaag niet echt in de bui ben om genuanceerd te zijn, laat ik me daar maar even niet over uit.

En dat alles wordt vergezeld of wellicht aangewakkerd door een tot nu toe ongekend groeiende pijn rondom een verstandskies…
Grmbl, hmpf, auw, gdvr en meer auw: dat doet pijn!

Zo dadelijk ga ik hopen dat pijnstillers doen wat ze horen ze te doen en mezelf door de irritante en grote mensenmassa van het winkelend koopzondagpubliek wringen, op weg naar een rustig plekje waar ik even alles kan vergeten: de bibliotheek.

Ik heb ergens nou al medelijden voor de mensen die het wagen om voor mijn voeten te lopen vandaag.

Gekeuvel

Ik ben even uit logeren bij vrienden in een andere stad. Weg van de kerstliedjes, mijn nog steeds verstopte gootsteen en meer van die thuis-dingetjes.
Aanleiding was een concert gisteravond. Dat erg leuk was, vrolijke boel alom! In deze kamer is geen verwarming, dus erg koud, vandaar wat losse zinnen die me gisteren en vandaag te binnen schoten.
Als ik eenmaal dans, ben ik niet meer te stoppen.
Het doet best pijn als je verstandskiezen weer een stukje doorkomen, vooral als je een appel probeert te eten. Of je tanden poetst. Of gewoon je mond te ver open doet.
Muziek is en blijft geweldig.
Met een paar mensen ergens thuis snacken midden in de nacht is kei gezellig op z'n tijd.
Jongens zijn echt vreemde wezens.
Waarom zegt de vrouw in een winkel bij het aanschaffen van een kadobon in godsnaam "succes bij het geven"???
Over precies twee weken is het alweer 2005.
Raar.

Nu ff niet

Tussen al mijn rommel- en regeldingetjes door was er vandaag een doorlopende rode draad te ontdekken. Voor het eerder beschreven kerstachtige-feest volgende week ben ik de afgelopen dagen flink aan het downloaden geslagen. En vandaag was de dag dat ik alle liedjes heb beluisterd. Om te kijken of ze compleet waren en wat voor soort liedjes het waren, zodat ik een paar mooie verzamelcd’s kan maken.

Nu heb ik in het algemeen niet zoveel met kerst en kerstliedjes, omdat het vaak zo geromantiseerd en gefabriceerd en geplastificeerd nep is allemaal.
Maar de wereld van de liedjes is weer een ander verhaal.
Zo bestaan er naast de cheesy, echt foute, leuk foute en mooie klassiekers echt heel veel mooie of vrolijke kerstliedjes van leuke artiesten, zoals Belle and Sebastian, John Lennon, Tom Waits, Gorillaz, Mogwai en The Posies.

Desalniettemin heb ik nu even genoeg van alle kerstliedjes. Ik heb tijdens deze dag zovaak de woorden christmas, snow, white en begeleidende tinkelbellen gehoord dat zelfs ik er nu de lol niet meer van kan inzien.

Verwachtingen zijn rare dingen

Deze donderdagavond was ik aan het luisteren naar een optreden. Helaas werkten de techniek en de kabeltjes niet echt mee, maar desondanks werd ik weer meegevoerd door de sferische muziek. En zoals dat dan gaat bij mij, waaierden mijn gedachten rond en verder en weer terug.

Het woord verwachtingspatroon kwam in me op.
Verwachtingen zijn namelijk rare dingen.
Men kan veel verwachten van dingen in het leven. Op diverse gebieden, zoals daar zijn: liefde, vriendschap, werk, uitgaan.
Vaak is het zo, dat als je ergens niks van verwacht, dat het dan alleen maar mee kan vallen. In dat opzicht is verwachtingloos zijn een goed iets.
Een nadeel daarvan is, dat het kan doorslaan en het heel negatief wordt, omdat je nooit ergens iets van verwacht. Daar kan je ook zo hoop- en futloos van worden.

Mensen vinden verwachtingen eng. Vooral als ze het vermoeden hebben dat andere mensen dingen verwachten van hen, want dan kan het alleen maar tegenvallen natuurlijk.

Het leek me op dat moment, luisterend naar de muziek en kijkend naar de beelden van draken die ondertussen te zien waren, dat er eigenlijk maar een dunne scheidslijn tussen zit.
Verwachtingen die tegen kunnen vallen en die je daarom beter niet kan hebben.
En verwachtingen die je juist hoop geven en die je daarom beter wel kan hebben.

OhOh

Ohoh.
Het is weer eens zo'n tijd dat alle elektroniche apparatuur om me heen het langzaam aan het begeven is. Dat gebeurt me eens in de zoveel tijd en dat gaat zo geleidelijk aan, dat ik niet meteen doorheb dat het meer is dan een storing.
Het is weer eens zover.
Mijn oude stereo kraakt en piept steeds meer.
Mijn computer krijgt oude kwaaltjes terug (wat er op neerkomt dat hij heel langzaam is en bij een aantal sites een hele vreemde lay-out weergeeft met bijpassend basis-lettertype).
Mijn telefoon staat zo goed als altijd aan en soms sluist ie mensen die bellen meteen door naar mijn voicemail (toevallig zijn dat vaak mensen die ik niet perse hoef te spreken op dat moment, dus dat is dan wel weer handig).
Het spannende is, dat ik geen idee heb wat er nog meer gaat haperen en hoe ver alles zal gaan, ik wacht het maar af..
Een beetje als een struisvogel die zijn kop in het zand steekt en net doet of er niks aan de hand is.

Het Lijstje

Gisteravond bleek mijn hoofd zo vol, dat ik het overzicht een beetje kwijt was. De beste remedie daartegen is voor mij om briefjes te maken. Aangezien mijn hoofd heel vol bleek en ik het idee had de komende dagen aan veel dingen moest denken, heb ik deze keer verschillende briefjes gemaakt.
Eén voor de dagen dat ik veel te doen heb en één losse, met dingen die niet perse op ‘n bepaalde dag, maar wel een dezer dagen moeten gebeuren.
Zo raakte mijn hoofd weer grotendeels leeg en kon ik lekker gaan slapen, wat ik dan ook van harte heb gedaan.

Lekker uitgeslapen zette ik mijn computer en Daft Punk aan. Ik bekeek mijn mail (geneen nieuwe, dat is me de afgelopen tijd nog nooit overkomen volgens mij), mijn site, en diverse andere sites, waaronder een aantal andere weblogs.
En het drong tot me door waar ik toch zoveel tijd aan kwijt ben steeds: het lezen over het leven van andere mensen én het lezen van de reacties van mensen op mijn leven.

Maar voor vandaag heb ik een lijstje, dus zodra ik dit stukje af heb, ga ik eerst dat lijstje afwerken en dan weer andere dingen doen.

Nu heb ik alleen ineens veel zin om te dansen, omdat ik ineens een liedje hoor dat afgelopen vrijdag ook werd gedraaid, waardoor mijn gedachten teruggaan naar die mooie avond vol leuke mensen en leuke muziek.

Eigenlijk ben ik best snel afgeleid, dat is misschien meer het probleem.
Behalve vandaag natuurlijk, want ik heb mijn lijstje.

De Testbeeldfase

Dit en dat en die en zo

Na mijn euforiemomenten van gisteren, is het vandaag weer tijd voor de dagelijkse beslommeringen. En dat zijn er heel veel. Gisteren zweefde ik nog een beetje los van de aarde, relaxed om me heen kijkend. Vandaag sta ik met beide voeten op de grond, een beetje ongedurig te trappelen.
Het drukste van druk zijn, is als je heel veel kleine dingetjes moet doen. Om mijn geheugen niet geheel te laten doorkoken, schrijf ik zoveel mogelijk dingen op een papiertje.
Die bellen.
Die daarover mailen.
Die dat mailen.
Dat kopen.
Dit niet vergeten.
Zo laat daar zijn.
Zo laat hier zijn.
Tussendoor dit nog even doen.
Dit op de post doen.
Daar nog ideeën voor verzinnen.

De meeste dingetjes komen voort uit de Kerstavond voor de medewerkers van de concertzaal waar ik veel vertoef, die ik met een paar anderen organiseer komende week. Daar komt niet onverwacht en toch overviel het ons, veel bij kijken. Geen grote dingen allemaal. Maar heel veel van die kleine regeldingen.

Daarnaast doet een keelpijn en verkoudheid zijn best om bezit van me te nemen en daar vecht ik tegen met veel fruit, groente, thee met honing en dropjes.

Een beetje ontstemd ben ik ook omdat in mijn dromen een aantal verschillende mensen heel naar tegen me deden. Mensen waar ik het in het echte leven goed mee kan vinden, maar in mijn dromen even helemaal niet. Het was maar een droom, maar ik heb het een beetje mee de dag in genomen.

En daar tussendoor de verwarring en opgewektheid die erbij hoort als je ineens iemand leuk vindt en hij jou ook. En dezelfde gevoelens, maar net anders, omdat ik na al die maanden ineens geen werkzoekende meer ben.

Vandaag handel ik zoveel mogelijk kleine dingetjes af, alle briefjes met ‘wat te doen’ neem ik de hele dag met me mee.

En morgen heb ik helemaal niks gepland en dat geeft me vandaag dan al weer rust.

Overweldigend is een mooi woord

Ik ben nog steeds niet helemaal wakker geworden na dit weekend.
Ik heb keelpijn.
Ik ga zo thee met kamille drinken.
Ik heb een handschoen die steeds korter word, omdat ie aan het rafelen is.
Ik werd gisteren gebeld, via mijn reïntegratiebureau, of ik vandaag op gesprek wilde komen.
Ik was er met mijn gedachten niet zo bij en had er ook niet specifiek zin in.
Ik ben er geweest en aan het einde van het gesprek was ik aangenomen.
Ik neem aan dat het ergens vandaag tot me door gaat dringen dat ik dus een baan heb.
Ik heb dus een baan, vanaf 1 januari, 24 uur in de week, voor 4 maanden, bij een klein bedrijfje dat vanuit milieuoogpunt bezig is met verwarmingen afstellen en cursussen geven.
Ik had voor vanochtend niet kunnen verzinnen dat ik bij zo’n bedrijfje zou gaan werken, maar zo werkt het bij mij met de meeste banen en andere dingen altijd eigenlijk.
Ik heb er wel zin in, eindelijk werkzoekende af en leuke mensen om mee te werken.
Ik luister nu opgetogen naar de eerste cd van The Prodigy en ga zo dadelijk weer even door mijn kamer dansen.
Ik moet een aantal regeldingetjes doen vandaag of deze week en ben er met mijn gedachten niet helemaal bij, dus ga ze zo maar snel doen voordat ik het ga vergeten.
Ik zit helemaal vol adrenaline en meer soort rare stofjes.
Ik ga nu voorzichtig melden dat er sinds afgelopen weekend het een en ander aan het ontwikkelen is op het gebied van de romantiek, de liefde, de klik tussen ik en iemand.
Ik kan nu niet inschatten hoe dat gaat lopen allemaal, maar het eerste gevoel is goed en van daaruit zien we wel verder.
Ik vind het typisch dat mijn moeder dit had geraden naar aanleiding van mijn vorige stukje.
Ik ben weer helemaal overtuigd van het feit dat loslaten de beste remedie is om dingen voor elkaar te krijgen.
Ik had mezelf namelijk voorgenomen om het qua werk zoeken in december op een laag pitje te zetten.
Ik was ook tot de conclusie gekomen dat ik me prima vermaak in mijn eentje en dat ik eigenlijk niet zo hard zat te wachten op een Iemand in mijn leven.
Ik hou niet zo van voorspelbaarheid en vind het erg leuk dat er de afgelopen dagen allemaal onvoorspelbare dingen waren gebeurd.
Ik denk dat ik nu maar stop met dit stukje, voordat niemand, inclusief ikzelf, het meer kan volgen.
Ik ben blij dat er muziek bestaat.
Ik vind het leven leuk.
Dus.

Eigenlijk geen woorden voor

Zoals wellicht is opgemerkt, is het alweer enige dagen geleden dat ik hier wat heb geschreven.
Dat heeft niks te maken met avonturen rondom mijn verstopte gootsteen, maar alles met hetgeen ik later ging doen. Dansen. En dat werd zo leuk, gezellig en laat dat de vrijdag naadloos overliep in de zaterdag, die weer in de zondag en vrij snel daarna kwam dan ineens alweer de maandag.
Ergens halverwege de vrijdagnacht al bedacht ik me dat het moeilijk is om superleuke dingen treffend te beschrijven. Als iets niet zo leuk of zwaar irritant is, zijn er veel meer beschikbare woorden om iets te beschrijven.
Maar mijn weekend was dus leuk. Overweldigend leuk.

Het begon met een feestje in een oud gebouw midden in de bossen. Erheen in het donker op de fiets. Er waren 2 dj’s en een groep mensen die er zin in hadden. De muziek was geweldig, de mensen waren vrolijk, de sfeer subliem. Tegen de tijd dat ik ging, was het al zo laat dat het alweer vroeg was. Met bekenden terug in een taxi. Na een korte nachtrust die niet echt in de nacht was, begon de rest van het weekend. Thuis rustig gezeten, tv gekeken, gekookt, muziek geluisterd. Naar een café met een aantal bekenden, sommige daarvan wonen niet meer in Nijmegen en had ik al jaren niet meer gezien. Na duchtig bijkletsen gingen we daar naartoe om te dansen. Dat heb ik ook volop gedaan, want in de ene zaal waren er leuke, vrolijke, uitdagende bliepjes en in de andere ging het allemaal wat rustiger en subtieler. Energie werd aangewakkerd in de ene, en mee laten voeren ging vanzelf in de andere. Als vrijwilligster daar, die deze avond bleef hangen, kwam ik vanzelf bij de naborrel te zitten. Met medewerkers van die avond die moe zijn, maar ook niet moe genoeg om te slapen, kletsen en clipjes kijken. Mooie bezigheden. Mijn fiets moet nog ergens terugkomen in het verhaal en dit is de plek. Iemand, overigens degene die me had laten weten dat het feest zou zijn, met auto nam mijn fiets vrijdag mee en deze zaterdagnacht/zondagochtend kreeg ik ‘m weer terug. Nadat ik bij de deur was afgezet. De zondag was de loomste rustdag die mogelijk is: volop tv kijken, hangen, muziek luisteren, slapen, kletsen, uiteindelijk ook naar buiten en even wat eten. Zondag een goede nachtrust op een gepast tijdstip gehad.
En zijn er nog 101 dingen die ik zou kunnen vertellen over dit weekend, maar die ik vanwege: (nog?) te verwarrend om in woorden uit te drukken; leuk voor mij en oninteressant voor anderen; ik kan nou eenmaal niet alles over mijn leven op deze site kwijt: achterwege laat.
En nu is het maandag.

De poging is gestaakt

Ik stroopte mijn mouwen goed op, haalde alles uit mijn keukenkastje, kwam er vergeten dingen tegen en ging de zwanenhals ontkoppelen.
Althans, dat was het plan.

Een van de twee dingen die ik moest losdraaien zat muurvast. Zelfs met al mijn kracht en het gebruik van een of ander handig draaiding uit mijn gereedschapskoffertje heb ik het niet voor elkaar gekregen. Wel heb ik nu wat schrammen op mijn rechterhand en wat plastic weggeschraapt van het ene ding dat stevig vast bleef zitten.

Ietwat teleurgesteld ben ik wel, want ik had er alle vertrouwen in dat het me ging lukken. Maar mijn spierkracht laat wellicht wat te wensen over, evenals het juiste gereedschap.
Maandag ga ik alsnog de woningstichting bellen. Kunnen ze meteen het irritant aan en uit knipperende lampje bij mijn voordeur maken.

En dan ga ik nu langzaamaan doen waar ik wel goed in ben: muziekjes luisteren, door de kamer dansen en voorgenieten van de rest van de avond, welke, zoals het er nu naar uitziet, op geheel passende wijze ergens dansend doorgebracht gaat worden.

Ontstopt u maar!

Mijn gootsteen in de keuken is verstopt. Het water begon steeds langzamer weg te lopen, maar het was nog net niet hinderlijk. Nu loopt het echt zo langzaam weg, dat ik kan spreken van een heuse verstopping.
Gisteren heb ik het geprobeerd op te lossen door er een flinke hoeveelheid gootsteenontstopper in te droppen (overigens van een merk waarvan ik de reclame op tv afschuwelijk vind, ontdekte ik toen ik het al gekocht en reeds thuis had). Maar wat er ook verstopt, het heeft zich niet weg laten jagen door dat spul.
Ik ben nu aan het twijfelen of ik heel handy-vrouw achtig zelf aan de gootsteen zal gaan knutselen of dat ik de storingsdienst van de woningstichting zal gaan bellen.
Hopelijk kan ik hier binnenkort mooie verhalen over een ontstopte gootsteen vertellen en niet over een keuken die onder water staat...

In de categorie:

"je maakt wat mee bij het reïntegratieburo"

Per ongeluk en zonder bijbedoelingen keek ik de jongen tegenover me aan, terwijl ik ergens een koptelefoon ontkoppelde, zodat ik muziek kon luisteren en me daardoor beter kon concentreren op de te schrijven sollicitatiebrief. De jongen sprak me aan en na 2 zinnen vroeg hij of we eens samen uit zouden gaan. Dat leek me een duidelijke ‘nee’. Dus ik bedankte hem netjes, vertelde dat het me niet zo’n goed idee leek en dat ik het eigenlijk ook veel te druk had. Dat vond hij moeilijk te geloven, aangezien ik klaarblijkelijk geen werk had, daarom was ik daar ook. Hij keek helemaal onbegrijpend toen ik uitlegde dat ik momenteel zo’n 4 dagdelen per week kwijt ben aan vrijwilligerswerk. Ik maakte van de stilte gebruik om te zeggen dat ik nu weer verder ging met mijn sollicitatiebrief en plantte demonstratief mijn koptelefoon op mijn hoofd.

Mooie muziek op de woensdagavond

Een mistige, koude woensdagavond. Mijn hoofd vol met vanalles. Eigenlijk zin om thuis te zitten met mijn sloffen en kaarsjes aan. Maar er zouden twee bandjes optreden en een daarvan had ik al lang niet meer gehoord en gezien. Sloffen en kaarsjes uit en door de kou op weg.
Zoals verwacht waren er een hoop bekenden. Gezellig en vertrouwd. Echter was ik niet zo communicatief ingesteld deze avond, concentratie in gesprekken was minimaal en ik had niet echt zin om sociaal te doen.
Wel de perfecte bui om muziek te luisteren. Vooral deze muziek.

Als eerste was daar The Great Lake Swimmers. Over misleidende bandnamen gesproken. Er was één meneer met een gitaar (en heel soms mondharmonica). En misschien kon hij niet eens zwemmen ook. Maar de muziek raakte me. Een hele mooie stem. De meneer, helemaal alleen op het podium, met hemzelf en zijn liedjes. Die zich gedurende het optreden steeds meer op zijn gemak leek te voelen. Hij begon wat te praten. En een heel bijzonder moment was toen hij een liedje speelde, dat hij diezelfde dag had geschreven, tijd dodend in de voor hem onbekende stad waar hij al vroeg was gekomen. Er kwam zelfs een glimlach op zijn gezicht, toen er iemand een glas bier kapot liet vallen en hij eerst verder bleef zingen, totdat zijn glimlach steeds groter werd, hij uiteindelijk stopte en zei ‘sorry, but what a shame of that beer.’
Mooie muziek. Ik heb de cd gekocht en zal het snel gaan luisteren, thuis op de bank, met sloffen en kaarsjes aan.

Als tweede en laatste was daar We Vs Death. Al vaker bij optredens van hen geweest en al zaten ze er volgens mij niet allemaal even geconcentreerd in deze avond, het was weer een bijzondere ervaring. Aangrijpende stiltes, afgewisseld met invasies van herrie. Meeslepend. Mooie muziek, vooral als je in de goede stemming bent, om je mee te laten voeren.
En het licht viel me in positieve manier op, de subtiele en goed geplaatste lichtbundels voegden zeker veel toe aan het optreden.

Na de optredens was ik wat communicatiever ingesteld en heb ik wat gepraat met wat bekenden. Er werd me gevraagd wat me drijft om steeds stukjes te schrijven en op deze site te zetten. En ik besefte me dat het mijn creatieve uiting is.
Sommige mensen schrijven een liedje als ze vol inspiratie zijn, ik pak een pen en papier en zet mijn gedachten om in woorden.

Best wel leuk toch

Zozo, net wakker kijk ik voor de vorm (jaha, ik ben nieuwsgierig) even naar het aantal bezoekers van mijn site en dan zie ik dat er gisteren precies 100 bezoekers zijn geweest!
Waarschijnlijk zit ik er zelf 1 of 2 keer tussen. En mensen die iets anders via een zoekmachine zochten en per ongeluk bij mij terechtkwamen en daar snel weer weggingen.
Maar toch. Een bescheiden feestje met een kopje warme chocomel uit de automaat. Mijn hoogste bezoekersaantal ooit. Precies 100.

Klik, hup en weg

Opruimen is niet een van mijn sterkste kanten. Nu ik er zo over nadenk, het zou wel eens mijn minst sterke kant kunnen zijn.
Zo op het oog valt het allemaal wel mee, maar altijd ligt wel een stapeltje van het een of het ander. En achter gesloten deuren en in laatjes is het nogal een rommeltje.

Deze rommeltjes in het echte leven en computer komen voornamelijk omdat ik het fijn vind om de dingen die ik vaak gebruik in de buurt te hebben.
Als ik ze in een la stop, vergeet ik soms dat ze er zijn namelijk.
En als ik bestanden of muziekjes of foto’s of schrijfsels op een floppy zet, zou ik ze niet zo makkelijk kunnen vinden.
Wat dat betreft lijk ik soms net een kind van 3: wat je niet ziet, dat is er niet.

Een of ander geheimzinnig dingetje in mijn computer gaf me zojuist de boodschap dat mijn c-schijf zo goed als vol was en of ik wilde opruimen. Ja, graag! Klik en hup, de schijfopruiming werd gestart. Vooral mijn prullenbak bleek heel vol te zijn door een recente opruiming mijnerzijds. Nu is deze weer leeg en heb ik weer ruimte op mijn c-schijf.

Dat zou in het echte leven ook best handig zijn, een geheimzinnig dingetje dat me de boodschap zou geven dat mijn kamer bijna vol is en of ik op zou willen ruimen. Klik, hup en overbodige dingen zouden vanzelf worden weggegooid.

De zoektocht gaat verder

Zo, dat is snel.
Net werd ik gebeld door een van de aanwezigen bij mijn gesprek van vanmiddag.
“ Naarmate het gesprek vorderde, kwam je steeds sterker over. “
“ Het is duidelijk dat je weet waar je het over hebt en dat je een goede receptioniste/telefoniste zou zijn.”
“ Je kwam ook heel rustig over.”
“ Maar volgens ons was het duidelijk dat je meer in je mars hebt en dat je geen blijvertje zou zijn.”
Ik ben dus niet aangenomen.
En ik begrijp heel goed waarom niet. Zelf had ik ook zo mijn twijfels namelijk.
In ieder geval heb ik een goede indruk gemaakt, maar ze hebben iemand uitgekozen waarvan ze denken dat zij goed in het team past en er ook beter op haar plek zit.
Het was weer een nuttige ervaring en mijn baan komt nog wel.

En en en?

De meestgestelde en logische vraag van anderen na een sollicitatiegesprek is: “Hoe ging het, denk je dat je het gaat worden?”
Ik vind het moeilijk om daar antwoord op te geven.
Tenzij het echt een stom gesprek was en binnen 3 seconden duidelijk is dat jij daar niet op je plek bent en zij alleen vragen stellen om dat steeds duidelijker te maken (zoals ik op gesprek voor de klachtenafhandeling bij de Nuon, 9 maanden geleden ongeveer).
Maar vanmiddag had ik dus een sollicitatiegesprek. Eindelijk weer eens, na maanden brieven schrijven. Het lijkt me een leuke baan (telefoniste/receptioniste), maar niet een waar ik mijn ei helemaal in kwijt zou kunnen. Wel op een leuke plek (de HAN). Naar mijn zin meer uren dan ik zou willen (36 uur). Maar dan wel weer veel vakantie (hogeschool, dus schoolvakanties vrij). Een ander minpunt is dat ik bedrijfskleding zou moeten dragen. Een voordeel is dat ze niet over mijn piercing begonnen, dus dat die gewoon kan blijven zitten. En zoals iemand pas tegen me zei over bedrijfskleding “dan lijkt het net alsof je het niet helemaal zelf bent, het werk is dan een duidelijk ander deel dan de rest van je leventje.” Wat tegelijk ook toch weer een nadeel is, om dan dus 36 uur per week niet helemaal jezelf te zijn.
Maar goed, nu dwaal ik nogal af.
Het gesprek ging volgens mij wel ok. Ik had 3 aardige mensen tegenover en naast me zitten en ik ben zo eerlijk, open en geschikt proberen te zijn als ik ben.
Morgen al laten ze me weten of ik het geworden ben.
Morgen weet ik of mijn leven over een paar weken zo ongeveer 360 graden gedraaid zal moeten worden of dat ik de komende tijd weer verder kan gaan met mijn vele (vrijwilligers)bezigheden en daarnaast de frustrerende bezigheid van werk zoeken.

Terugblikje

Laat ik eerst even vooropstellen dat het me onmogelijk lijkt om al mijn indrukken, belevenissen en gedachtjes van de afgelopen 6 dagen in een kort en makkelijk leesbaar stukje te verwoorden. Het worden korte flarden en zinnen en als je na het lezen nog nieuwsgierig bent naar dingen, dan lees ik ze graag in de reacties of mails…

Met een busje naar Linköping, reis van ongeveer 14 uur. Gelukkig val ik in bijna alle voertuigen steeds in slaap en we hadden leuke muziek mee, dus die uren vlogen snel voorbij.

Veel tijd doorgebracht met Sofia, daar logeerde ik de meeste avonden ook. Bijgepraat. Warme chocomel met slagroom gedronken in mijn favoriete café van toen ik daar woonde: People. Thuis naar Zweedse muzikanten geluisterd. Coole jurken in tweedehandswinkels gepast. Eten gekookt. Haar vriendje Per ontmoet. Met een groepje uitgegaan in Platens. Scones en –op verzoek- Nederlandse pannenkoeken gemaakt voor het zondags ontbijt. In de middag naar een ‘glögg + pepperkakor’-feestje bij vriend Olle en wat andere vrienden.
Leuk om Sofia weer te zien en fijn om te merken dat het meteen weer als gewoon voelde, al hadden we elkaar al ruim 3 jaar niet meer gezien.

Ook veel tijd doorgebracht met Mika, haar vriendje Jon en hun baby van 2 maanden: Momo. Ik heb niet zoveel met baby’s, maar zij is leuk! Zij wonen in een huis samen met Sara, Frank, Anders en Tom. Met zijn allen gaan ze in het voorjaar naar een boerderij verhuizen. Daar zijn we zaterdag een kijkje wezen nemen. Echt een boerderij zoals je ze kent uit de Zweedse kinderseries, in the middle of nowhere, met een huis om te wonen en daaromheen 4 bijgebouwen voor o.a. dieren en opslag. En overal lag sneeuw, dus ik was erg blij met mijn geleende laarzen en wollen sokken aan mijn voeten!
Heel bijzonder hoe zij in het leven staan, dicht bij de natuur. Een nachtje bij hen geslapen en het ontbijt bestond o.a. uit zelfgemaakt: brood, notenpasta, aardbeiensap en knäckebrod.
Het is altijd leuk en inspirerend om Mika te zien, ook heel bijzonder om haar ineens als jonge moeder mee te maken. Als ik tijd en geld heb, ga ik volgend jaar zeker een keer langs als ze in de boerderij wonen!

Verder veel tijd doorgebracht met mezelf. Mijmerend over de 9 maanden dat ik er woonde (alweer 6 jaar geleden ongeveer). Rondgelopen door het stadje, naar mijn oude buurt, de omgeving waar ik vaak wandelde. Al het Zweedse in me opgenomen. Het was leuk om te merken dat het me best makkelijk af ging om Zweeds te verstaan en te lezen, qua zelf spreken bleef het bij korte vragen en dingen bestellen. Door de vele sneeuw gebanjerd. Alle Zweedse appartementen en huizen die ik van binnen heb gezien, stralen iets warms en gezelligs uit. Tijdens het ene nachtje uit heb ik volop om me heen gekeken en alles in me opgenomen. En het dansen van de meeste: zo vrolijk en kinderlijk, was echt leuk om tussen te staan.
Wat me nog het meest verbaasde van alles, was dat ik me nu meer op mijn gemak voelde in Linköping, dan toen ik hier woonde. Misschien heeft het toch te maken met ouder worden en beter in je vel zitten..?

De afgelopen dagen waren echt heel fijn en bijzonder.
Met frisse tegenzin ga ik dan ook langzaam terug naar het echte leventje hier.

Hejsan

Zo, daar ben ik weer, terug in mijn eigen land, stad en huis.
Vandaag weer 14 uur gereisd. Vanochtend rond 9 uur vanuit Linköping vertrokken. Ergens ben ik heel erg moe en afgemat, maar het is toch altijd weer even acclimatiseren, dus daar ben ik nu volop mee bezig. Post doorgelezen, mails bekeken, dat soort bezigheden.
En hoorde op de radio dat Prins Bernhard is overleden vorige week. Dat heb ik dan weer helemaal gemist.
Het was leuk om weer in Zweden te zijn! Mijn twee vriendinnen en verdere bekenden daar weer te zien, door het stadje te banjeren, door de sneeuw te wandelen. Grappig om te merken dat mijn Zweedse taalkennis het best nog goed doet.
Nu schreeuwt mijn moeheid subtiel om aandacht, dus ik ga naar mijn eigen bedje toe zo.
De komende dagen meer over mijn belevenissen en gedachtjes in Zweden, want er valt nog veel meer over te schrijven!

Hej

Hier sta ik dan, in de geweldig mooie bieb in Linkoping. Met een vreemd en plakkerig toetsenbord, dat is dan weer minder..
De heenreis van 14 uur duurde toch best lang, maar ik ben wel mooi in Zweden nu!
Er ligt hier sneeuw, om het helemaal compleet te maken. Helaas bleken mijn schoenen na 3 stappen in de sneeuw niet geheel waterdicht..
Leuk om hier weer te zijn, een vertrouwd stadje en ook weer niet. De enigiszins bekende taal om me heen, zodadelijk ga ik wat te eten en drinken bestellen en zal ik ontdekken hoe goed mijn Zweeds nog is..Fijn om mijn vrienden hier weer te zien ook.
En vreemd genoeg kreeg ik net vanmorgen een telefoontje uit Nederland dat ik aankomende dinsdag een sollicitatiegesprek heb!
Maardat is later.
Nu ben ik hier.
I Sverige!

Goede reis

Het is nog donker en ik ben bijna klaar voor vertrek.
Bijna had ik me verslapen (in mijn poging om de wekker extra goed te zetten, heb ik hem juist uitgezet.. Gelukkig zet ik op belangrijke dagen als dit ook altijd de wekker op mijn mobiele telefoon.)
Maar ik ben wakker. Zo voel ik me nog niet helemaal, de ochtend is niet echt mijn moment van de dag.
Zo dadelijk pak ik mijn rugzak en ga ik op reis, naar Zweden!
Een erg modern land verder, dus zo nu en dan zal ik heus de gelegenheid hebben om hier wat neer te zetten.