Eerder schreef ik hier al over het bijzondere initiatief 7 days of inspiration. En vanavond is de aftrap van een week met een vol programma in de Waarmakerij.

Op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag zijn er iedere avond van 18.30-21.15 sprekers, ronde tafelgesprekken, dialoog met het publiek, muziek, durftevragensessie en daarna een borrel. De thema's zijn: onderwijs, zorg, duurzaamheid en versimpelen. Op zaterdagmiddag is er muziek en een samenvatting van alle projecten.

Vanavond ben ik er sowieso bij, omdat ik er als floormanager voor ga zorgen dat alles goed verloopt.

Kom deze week ook langs voor inspiratie, goede ideeën en ontmoetingen!

Woon je niet (in de buurt van) Nijmegen? Er is in heel Nederland vanalles te doen. Kijk maar.

Mijn agenda is week voor week een volgepland gebeuren. Er zijn afspraken die vaststaan; afspraken die misschien-dan-en-anders-dan plaatsvinden; als die ene afspraak dan niet doorgaat, kan die andere afspraak wel daar, maar als die ene afspraak dan wel wordt gepland, dan kan die andere afspraak op die andere dag. En dan liefst precies voor of na een weer andere afspraak.

Een roostermaker zou jaloers kunnen zijn op mijn kwaliteit om alles precies langs ellkaar te plannen.

Zelf merk ik dat ik het steeds vermoeiender ga vinden, om tijdens de week alle puzzelstukjes van die week naast elkaar te blijven leggen. Schuiven, wachten op beschikbaarheid van anderen, aanpassen. Net zolang tot het allemaal past.

De laatste tijd ben ik steeds meer bezig met het stilstaan bij energie.
Er zijn dingen die me energie opleveren. En er zijn dingen die me alleen energie kosten.
De dingen die in die tweede categorie vallen, daarvan wil ik er steeds minder hebben.

Het hebben van zo'n volle weekplanning, waar ik veelal afhankelijk ben van wanneer anderen kunnen en ik aan het schuiven en puzzelen blijf: dat kost me energie.  Dus wil ik me daar voortaan minder mee bezig houden.

Ik ben benieuwd hoe ik dat ga doen, stap voor stap zal ik het gaan ontdekken, net zolang tot ik op een punt ben dat het me meer energie oplevert dan kost.

Nu behoor ik niet helemaal tot de doelgroep, want ik ben een ondernemer die wél graag boeken leest. Maar in minder tijd meer kennis vergaren is altijd meegenomen en dus reageerde ik op de vraag die Karen Romme via twitter stelde. Ze bood haar boek ‘Calimeromarketing 2.0 in een eierdop. Voor ondernemers, freelancers en zzp’ers die geen boeken lezen’ als recensie-exemplaar voor bloggers aan.

Het vrolijk felrood gekleurde boekje in handzaam formaat spreekt me aan. Op de voorkant staat ‘gemiddelde leestijd 1 uur’.  In het voorwoord legt ze uit dat ze tijdens presentaties vaak hoorde dat ondernemers geen boeken lezen. In 2004 schreef ze Calimeromarketing en gezien alle digitale ontwikkelingen is er inmiddels ook Calimeromarketing 2.0 geboren.

Een boek vol Calimerotaal. Dat spreekt tot mijn verbeelding.

Ze heeft een hele fijn en heldere schrijfstijl.  Haar tien spelregels van Calimeromarketing in het digitale tijdperk worden per hoofdstuk beschreven. Ze maakt duidelijk waar kleine ondernemers hun voordeel kunnen halen en op welke punten zij in het voordeel zijn ten opzichte van grotere bedrijveb. Het feit dat je een kleine onderneming bent en geen bedrijf met vele werknemers, heeft zo zijn voordelen. Interessant om dat zo helder te lezen.

Regel 1: stel vragen en durf te kiezen, stipt iets aan waar ik me de laatste tijd al mee bezighield. De volgende drie vragen die ze noemt, bleven na het lezen nog een tijdje in mijn hoofd ronddwalen.

1 Doe je vanuit je bedrijf iets waar jij goed in bent?
2 Doe je vanuit je bedrijf iets waar je echte passie voor hebt?
3 Doe je vanuit je bedrijf iets waar je geld mee kan verdienen?

Het tweede punt raakte iets bij me, aangezien ik na een paar hectische maanden werken tot de conclusie was gekomen dat niet alles wat ik doe met mijn eigen onderneming vanuit echte passie gebeurt. En ik merk dat deze dingen me meer energie kosten dan opleverden.

Het vage besef was er, ik had alleen nog niet echt de tijd genomen om daar eens goed voor te gaan zitten, om het uit te werken.

Na het lezen van Regel 10: plan, balanceer, evalueer en floreer, kwam ik tot het besef dat ik dat juist wél soms moet doen, als ondernemer, zoals op bladzijde 56 te lezen valt:“De meeste kleine ondernemers geven zo veel prioriteit aan de uitvoering van hun dagelijkse taken en de korte termijn, dat ze niet toekomen aan de lange termijn. Zij werken alleen in hun bedrijf en niet aan hun bedrijf. Als je alleen in een bedrijf wilt werken, kun je net zo goed in het bedrijf van iemand anders gaan werken.”

Klare taal.
Uit een boekje dat vol staat met handzame tips en dat een aantal dingen voor mezelf helder heeft gemaakt.

Ik ga verder aan mijn eigen onderneming werken!

Klik HIER om Karen Romme op twitter te vinden.
Klik DAAR voor meer informatie over alle Calimeromarketing-boeken.

Al zolang ik me kan herinneren schrijf ik in opschrijfboekjes. Zinnen die ik hoor, bedenk, lees, zie. Titels van liedjes. Grappige woordspelingen. Eindeloze gedachtenstromen. Het zat in me en het wilde eruit. Altijd.

Sinds september 2004 heb ik deze site (dat is alweer 5 1/2 jaar bedenk ik me nu). Een eigen plek op het wereldwijde web waar ik sommige van die dingen die ik in mijn opschrijfboekjes schrijf, deel met iedereen die het wil lezen. Boeiend, leuk, interessant en inspirerend, door de interactie. Ook op Flickr heb ik een plek om mijn foto's te delen.

Inmiddels twitter ik. En facebook ik. Mijn site en twitter zijn ondertussen onderdeel van mijn eigen onderneming geworden. Facebook gebruik ik alleen voor de lol, om dingen te delen met en lezen over vrienden. En ik heb best een hoop vrienden daar. De combinatie van veel ex- (vrijwilligers)banen, veel op festivals werken en een social mens zijn zorgen voor een brede online vriendenkring. Wat een drukte in de tijdslijn, denk je dan. Nou, dat valt dus best mee. Tegen soms zelf.

Mensen zeggen me weleens dat ik het meeste plaats van iedereen die ze volgen. Dat ze mijn berichten altijd erg leuk vinden om te lezen/kijken. Maar dat ik wel echt alles altijd deel. Dat is gedeeltelijk waar, maar er blijft nog zoveel over dat ik niet deel eigenlijk.

En net, na het posten van het vierde leuke liedjes/clipje van de middag, vroeg ik me ineens af: waarom wil ik dit eigenlijk allemaal delen? Deed ik dit op een andere manier ook voordat het online kon? Is het een innerlijke hoefte die eindelijk bevredigd wordt, of is het een behoefte die is ontstaan omdat de mogelijkheid er is? Zodra ik een leuk liedje hoor of een hilarische krantenkop lees, wil ik dat delen met anderen. Als in een automatische reflex.

Waarom hebben anderen minder de behoefte om hun leuke liedjes en dingen te plaatsen?

Psychologische, natuurwetenschappelijke en allerhande persoonlijke verklaringen zijn welkom!

Met een goede vriend was ik een paar dagen weg in eigen land. Den Haag, om precies te zijn. Even weg van de dagelijke beslommeringen. In de 48 uur dat ik van huis was, voelde de tijd heel anders dan thuis. Er was tijd om te wandelen, om spelletjes te doen, musea te bezoeken, bij iedere straat rustig te bedenken naar links of naar rechts te gaan. Het was erg verfrissend om even weg te zijn.
Al kwam mijn werk even naar boven toen we met onze paraplupunten dingen in het Scheveningse zand aan het schrijven waren.

Afgelopen zomer gonsde het om me heen, allemaal mensen waren bezig met 7 days of inspiration. Het klonk erg leuk, al begreep ik niet precies wat er allemaal ging gebeuren. Heb er zelf uiteindelijk niet echt aan mee geholpen, omdat ik druk was met allerlei andere dingen en ik de dingen niet graag half doe. Maar het is een geweldig leuk gebeuren dat ik graag verder verspreid onder mijn lezers.

In 7 dagen Nederland upgraden door het verspreiden van een bak inspiratie en het richten van alle bouwenergie in Nederland. Dat was het idee van Martijn Aslander in 2009. Martijn liet zich inspireren door het clean up project in Estland. Om dit initiatief in beweging te zetten, besloten Olga Plokhooij, Fanny Koerts, Abdul Advany en Nils Roemen een team te vormen. En zo werd 7di geboren.

In de thema's: onderwijs, zorg, werk, duurzaamheid, versimpelen en voeding worden er in de steden allerhande projecten bedacht en in gang gezet. Al maanden gebeurt er vanalles en aangezien ik in Nijmegen woon en regelmatig in de Waarmakerij werk, krijg ik er her en der dingen van mee.

En nu blijkt het inmiddels al bijna zover te zijn!
In de week van 28 februari tot tot 6 maart krijgt Nederland een upgrade met ruim 30 initiatieven in 15 steden! Het wordt zichtbaar wat je kan bereiken zonder geld, maar met behulp van sociale overwaarde.

In Nijmegen is er o.a. het Huis van Overvloed, dat helemaal van restmaterialen wordt gebouwd.

Bekijk HIER alle projecten die in Nijmegen plaatsvinden. En bekijk DAAR alle projecten in alle steden.

Kijk, lees, verwonder en laat je inspireren!

“Ik wilde immers alleen dat trachten te leven wat uit mijn binnenste opwelde. Waarom was dat zo moeilijk?”
Herman Hesse- Demian

Deze zin kwam voor het slapen gaan ineens naar boven. En zat vanochtend nog in mijn hoofd. Het is een van de zinnen die in mijn mooie-zinnen-om-te-onthouden-boekje staan. Deze heb ik een jaar of 15 geleden opgeschreven. Een zin uit een boek van mijn favoriete schrijver.

Hij kwam naar boven omdat dit precies is hoe ik me vaak heb gevoeld. En sinds kort besef ik me dat dit veel te maken heeft met de nieuwe richting die ik op wil gaan met mijn eigen onderneming. Deze zin vat voor mij alles samen. Maakt alles logisch en kloppend

Ik begrijp dat het voor anderen uitleg en meer woorden nodig heeft. Daar ben ik mee bezig.

Nog even geduld dus!

Vers terug van een weekendje weg duik ik weer in mijn dagelijks werk en leven en een aantal dingen vallen me op.

Veel mensen verwachten meteen een antwoord op een mail. Te zien aan de rits tweede mails met daarin de vraag of ik kan antwoorden op de eerdere mail, die twee of drie dagen eerder gestuurd is (net voor het weekend dus).

Er zijn nog steeds mensen die me mailen op mijn oude mailadres, terwijl ik al ruim een jaar een nieuwe heb. Het stoort me. Hoeveel moeite is het om even dat adres uit een adresboek te halen?

Om iets te doen slagen moet de communicatie en inzet van twee kanten komen. Ik kan niet zowel duwen én trekken. Dat houdt in dat ik iets moet loslaten, al is het nog niet helemaal af. Loslaten om te kijken wat er dan komt. En al mijn kennis en werk zo goed mogelijk overdragen en er dan het beste van hopen. En loslaten dus.

Ondernemen is leren.

Ontdekken wat het precies is dat je doet. Waar je kwaliteiten liggen. Waarom de mensen met jou willen werken. Wat jou onderscheidt van anderen. Waar je kracht zit. Wat je natuurlijk goed af gaat.

Het is een proces.
Waarin je al doende ontdekt en bijstuurt.

Ook -of wellicht juist-  de dingen die minder goed gaan helpen je een paar stappen verder.
Ze zijn in eerste instantie minder leuk, omdat ze frustreren. Ze zorgen ervoor dat er iets wringt, waardoor je gedwongen word om er op in te gaan en er een oplossing voor te vinden. Deze keer kan kost iets nodeloos veel energie, zodat je er de volgende keer geen energie aan hoeft te besteden. Omdat je geleerd hebt deze dingen anders aan te pakken. Of helemaal niet, omdat het niet bij jouw manier van ondernemen blijkt te passen.

Zo nu en dan is het goed om even stil te staan en rond te kijken waar je bent.
Mede dankzij de Waarmaakdag ben ik me nog bewuster geworden van wat ik leuk vind, waar ik goed in ben en hoe goed het kan zijn om een duidelijkere richting met mijn onderneming op te gaan.
Nu broeit er vanalles.
In mijn hoofd en op papier komen steeds nieuwe krabbels en ideeën.
Binnenkort komen ze samen en dan is het tijd voor een nieuwe richting.
Nieuwe tekst op mijn site.
Een hernieuwd plan.
Het moet nog even sudderen...