Ieder mailtje in mijn mailbox, ieder smsje dat ik krijg: daar doe ik iets mee.
Een mail met: “Ik geef weer een cursus, kan je deze mail doorsturen naar geïnteresseerden?”, kan ik niet zomaar in de virtuele prullenbak gooien. Ik wik en weeg, kijk welke mensen in mijn adresboek er iets aan zouden kunnen hebben of het interessant zouden vinden en stuur het door.

Vele mails met mensen die af willen spreken –soms met een groepje- gaan heen en weer. Dan kan ik niet, dan kan die wel: we plannen, schuiven in agenda’s, vullen gaatjes in de tijd op tot er een afspraak staat.
Soms duurt dat even en tot die afspraak staat, gaat het ondertussen wel in een speciaal laatje in mijn hoofd en alles wat daarin zit, zit ergens in mijn gedachten, tot het afgehandeld is.

Er zijn mensen die smsjes ter kennisgeving aannemen en dan kom ik er dagen/weken/maanden later achter (soms na nog een sms, mail of belletje van mijn kant) dat ze het wel gelezen hebben, maar er niet aan zijn toegekomen om te reageren. Of het niet nodig vonden. Of dat gewoon zijn vergeten.
Ik kan dat niet.
Al antwoord ik niet meteen, het gaat ook in dat speciale laatje in mijn hoofd. Alles wat daarin zit, kan ik niet vergeten tot ik het gedaan heb.

Alles dat ik zie, lees en hoor, doet iets met me.
Ik vind er wat van, het maakt iets bij me los, ik wil er iets mee, ik kan er iets mee, ik moet er iets mee, ik doe er iets mee.

Het wereldwijde web vind ik daarom zowel een vloek als een zegen. Er is veel te halen, wat ik heel fijn, handig en inspirend vind, maar soms ook overdonderend.

En soms wordt het me dan ook allemaal teveel.
Dan zit mijn mailbox vol met mails waar ik iets mee moet of wil.
Dan kan ik alle tweets op twitter niet bijhouden.
En de berichten in de community waar ik met een groep vrienden in een groep zit waar we allemaal onderwerpen, vragen en weetjes met elkaar kunnen delen zijn me teveel van het goede.

Als het zover is, dan is het tijd om alles even een halt toe te roepen.
Minder op internet, bepaalde sites niet of amper bekijken, even niks afspreken met mensen.

Dat heb ik nodig om ruimte te maken in mijn hoofd en mijn leven. Om weer even goed te ervaren en voelen wie ik ben, waar ik energie van krijg en wat het met me doet als ik even voornamelijk alleen mijn eigen dingen lees, denk en ervaar.
Zonder al die afleiding.