Ik laat dingen graag los en tegelijkertijd wil ik ze vasthouden.
Vroeger was het echt een zooitje om me heen, in de loop der jaren ben ik steeds opgeruimder geworden en vooral de de laatste jaren ruim ik steeds meer op en word ik beter in alles in dichte kasten en lades stoppen.

Maar sommige dingen kan ik gewoon niet wegdoen.

Twee dozen vol met kaarten en brieven van nichtjes, vakantievriendinnetjes, penvrienden en eerste liefdes. Een keer per zoveel jaar kijk ik er in. Tasbare herinneringen van vroeger.

Bijna alle exemplaren van het blad VICE. Ik heb ze al gelezen. De kans dat ik ze nog eens ga lezen is klein. Maar ik vind ze zo leuk.

Een doos vol oude videobanden. Met stukjes van toen ik in de concertzaal filmde. De paar keer dat ik her en der op televisie ben geweest (dankzij studentenstaking op mijn 18e en stage lopen bij Loesje een paar jaar later). Jeugdfilmvideobanden. Mijn videorecorder doet het ondertussen niet echt meer. Het plan is dat ik dit allemaal ooit uit ga zoeken en op dvd laat zetten.

Een keukenkast vol handige bewaarbakjes, verschillende vormen ovenschalen en nog wat handige kook- en bakspullen die ik niet vaak gebruik, maar ze komen vast ooit van pas.

Twee lades en een doos vol dingen van vroeger tot nu: interessante kranteknipsels, ideeën die ik ooit heb opgeschreven, mooie plaatjes, agenda's van ooit tot nu, kaartjes van concerten en dance-avonden en films waar ik ben geweest, tijdschema's van festivals waar ik de laatste jaren ben geweest. Heel handig om soms te bekijken of ik die-en-die artiest heb gezien en wat ik eigenlijk aan het doen was in april 1998.

Ik streef naar een minimale huisinrichting, echt.
Het lijkt me heerlijk als ik minder spullen om me heen heb.
Ik wacht alleen nog even op het goede moment om sommige dingen weg te doen.

Juist.