Het boek (zomaar uitgekozen in de bieb, wat een mooie zet, want erg mooi boek!):
Tarmac van Nicolas Dickner

blz. 56
"Niets leek méér op het einde van een wereld dan het begin van een nieuwe."

blz. 70
" Bij de Randalls moet je nooit iets als bereikt beschouwen."

blz. 79
"Ik dacht weer aan de Guajá, de Amazonebewoners die nooit enig contact met de moderne beschaving hadden gehad. Waarschijnlijk hadden ze niet veel gemist."

blz. 83
"Neergeploft voor een lange reclame voor een vibrerend Craftmaticbed, onderbroken door flarden B-film...."

blz. 125
"Een tl-buis zond morseberichten uit."

blz. 132
"Een plan dat precies groot genoeg was voor een persoon."

blz. 143
"Sinds een paar dagen ontdekte ze zich bij zichzelf een toenemend vermogen om het onwaarschijnlijke en het niet voor de hand liggende toe te laten."

Het precieze verhaal achter het woord ben ik kwijt, maar in het lokale blad las ik het woord ontzamelen. Een geweldig mooi woord dat ik nog niet eerder had gehoord of gelezen.

Al zolang ik me kan herinneren verzamel ik.
Spullen. Wetenswaardigheden. Woorden. Kennis. Ervaringen. Feitjes. Overtuigingen.

Sommige daarvan zijn het bewaren waard. Sommige niet. Anderen waren ooit het bewaren waard, maar kunnen inmiddels losgelaten worden. Weer anderen zijn inmiddels vervangen door andere.

Het lijkt me goed om in mijn hoofd en huis zo nu en dan ook eens duchtig te ontzamelen.

Vrouw loopt dralend over straat, met haar mobiel bij haar oor. In het voorbijgaan hoor ik haar net in haar mobiel zeggen:
"Ja, jij bent ook maar een mens."

De tijd is een vreemd iets. Althans, dat maakt de mens ervan.
Tijd kan snel gaan. Of langzaam. We komen tijd tekort.
Iedereen heeft het druk, druk, druk.

En zo moest ik ineens denken aan een boek dat ik een tijd geleden heb gelezen. Officieel een kinderboek, maar qua inhoud ook geschikt voor alle drukke volwassenen.

Momo en de tijdspaarders van Michael Ende.
De tijdspaarders overtuigen de mensen ervan dat ze tijd moeten sparen, want anders verspillen ze die alleen maar. Tijd sparen doet men door efficiënter te werken en minder tijd te besteden aan nutteloze activiteiten. Voorbeelden daarvan zijn huisdieren, romantiek, literatuur en poëzie, een praatje maken op straat of de zorg voor oudere familieleden. De tijdspaarders beloven hun 'klanten' rente te betalen over hun gespaarde tijd. Resultaat is dat iedereen alleen maar meer haast heeft. Iedereen, behalve Momo.

Mensen hebben vaak te weinig tijd, omdat ze druk zijn met dingen regelen voor later.

Wat zou het toch mooi en fijn zijn als we allemaal wat meer met het nu bezig zouden zijn.

Voor alle coworkers/freelancers/laptopwerkers: woensdag 27 oktober vanaf 9.30 is er een speciale Open Coffee en aansluitend opening van de Waarmakerij in Nijmegen.

Zoals op de site van Waarmakerij staat: vanaf 9.30 is er koffie en kun je lekker netwerken. Om 10 uur vertelt Nils Roemen (één van de initiatiefnemers) wat over de Waarmakerij. Aansluitend kun je het co-werken meteen uitproberen. Neem dus je laptop mee en ga lekker aan de slag! Aan het eind van de werkdag is er een borrel voor overlevers en nakomers. ’s middags is er een durftevragensessie in een van de ruimtes.

Zelf geef ik net die ochtend een schrijfworkshop, dus ik kom tijdens de borrel weer eens een kijkje nemen.
Misschien tot daar!

Tegelijk met al die andere mensen die uit de treinen kwamen, liep ik de trap op.
Een jongen die naar beneden liep stond stil.
Hij trok mijn aandacht, hij was de enige die stil stond tussen alle bewegende mensen.
Ik vroeg me af waarom hij niet verder liep.
Eenmaal dichterbij kreeg ik een vermoeden.
Hij liep op een kruk.
En alle mensen samen zorgden ervoor dat er weinig ruimte voor hem over was op de trap>
Dus stond hij stil.
Te wachten tot er weer ruimte was.

Karin (waar ik de Creatief/Ondernemend borrels mee organiseer) heeft een serie op haar blog, waar ze 5 prangende vragen stelt aan mensen.
En vandaag ben ik aan de beurt!
Zie DAAR mijn antwoorden.

Het ging ineens allemaal zo snel, dat ik helemaal ben vergeten om hier te melden dat ik aan een nieuwe opdracht ben begonnen. En wat voor een!

Voor ongeveer drie maanden ga ik een paar dagen per week als projectmedewerker aan de slag voor Jongeren Cultuurhuis Kanaleneiland te Utrecht.

Ik zal me onder meer bezighouden met:
> ervoor zorgen dat er een online cursusaanmeldingssysteem komt
> bedenken hoe de cursisten zich meer betrokken kunnen gaan voelen
> produceren van de deelname van het Jongeren Cultuurhuis Kanaleneiland aan de culturele Utrechtse Nieuwjaarsduik op 9 januari

Ik ben in deze eerste fase voornamelijk bezig met kennismaken,uitzoeken, inventariseren en voorstellen maken.

Ik heb in ieder geval al ontdekt dat het een leuke plek is met fijne en betrokken mensen!

Mooi, hoor net dat mijn vader als motto in zijn agenda heeft staan: "volg je hart, dat klopt altijd". Wijze man.

Mijn blogstukje van vandaag inspireert RT @Raaphorst: @KatyoNL http://melodiefabriek.nl/2010/10/muziek-is-een-specifieke-taal/

Komende maanden ben ik op projectbasis bezig bij Cultuurhuis Kanaleneiland in Utrecht, leuk! http://www.cultuurhuiskanaleneiland.nl/

Visie waar ik me in kan vinden! RT @peterdekock: Leest "De kunst van het aanrommelen" http://tinyurl.com/2b9mx8l

Bijna op weg naar Nijmegen-West, voor het geven van schrijfworkshop. Benieuwd wie er komen en hoe het gaat! http://bit.ly/cH1QhQ

Wat was dat leuk en inspirerend! Ook mooi dat mensen zeggen 'ik kan niet schrijven' en het dan wel leuk vinden. #schrijfworkshop

Op zoek naar online mogelijkeden voor een opdrachtgever, kwam ik terecht op de site van Plurk. Het was me niet meteen duidelijk wat ik ermee kon, dus ik nam een kijkje in de FAQ. En daar werd alles me alleen maar nog onduidelijker. Typisch geval van vertalen door een vertaalmachine..?

Wat is Plurk?
Een naar waarheid snazzy locatie dat jullie staat naar de vitrine de evenementen toe dat uw leven grimeren, en hét evenementen volgen van het volk dat materie naar jullie op, in appetijtelijk verteerbare kleine boodschappen noemden zich plurks.

Het was gisteren nogal een chaos op het spoor.
De trein waar ik in zat, stond lang stil op het tweede station.
Diverse omroepberichten volgden.
Dat we nog even stil zouden staan.
Dat onduidelijk was tot waar de trein precies zou kunnen rijden.

Een jong meisje zei opgetogen tegen haar vader: "Dan kunnen we langer kleuren!"

hoi

An unexpected error occurred. Please try again.

hoi

Vijf schrijvers geven schrijfworkshops die worden gegeven in Nijmegen-West, als onderdeel van het project MensenWensen, een initiatief van Hobbycentrum West 'de Nonnendaal' en Pink Sweater Productions.

Ik ben een van de schrijvers, en vanavond geef ik mijn eerste workshop.
Een open workshop, dus ik ben benieuwd hoeveel mensen er komen, wat voor mensen het zijn en wat er allemaal geschreven en gedeeld gaat worden!

Hieronder links naar meer informatie over:
MensenWensen
Pink Sweater
Hobbycentrum West 'de Nonnendaal'

Ik bel ergens naartoe. Een vriendelijke vrouwenstem hoor ik na het voorstellen zeggen "heeft u een ogenblik geduld?" en terwijl ik 'ja' wil zeggen, word ik in een wachtstand gezet.
Ietwat verbouwereerd vraag ik me af waarom deze stem op het bandje dit in een vragende vorm zegt. Er is immers geen ruimte is om nee te zeggen. Er is sowieso niemand aan het luisteren naar mijn eventuele antwoord.
Het persoonlijk willen maken van het bandje valt helemaal in het niets zo.
Als ze zou zeggen "een ogenblik geduld" zou ik meer geduld hebben dan nu het geval is.

Het 'boek' Wreck This Journal van Keri Smith is leuk.
Er staan allemaal opdrachten in van dingen die je met het boek kan doen. Dingen waar je zelf niet snel aan zou denken. En daardoor kom zelf weer op hele andere ideeën.
Onderstaande pagina besloot ik om wit/blank te maken, in plaats van deze leeg/blank te houden.
Later dacht ik aan door iemand vastgestelde regels en je daaraan durven onttrekken en iets met buiten de lijntjes denken.
De rest mag je er zelf bij denken.

De dingen waar je goed in bent, daar let je (onbewust) op. En dan valt het je op hoe goed iets gedaan is. Of je stoort je eraan hoe slecht het gedaan is.

Ik heb het met taal.
En met organiseren.

Als ik ergens ben waar de dingen niet goed lopen, niet goed georganiseerd lijken te zijn, dan gaat er iets bij me kriebelen. Als er ergens informatiebordjes missen. Of een tijdschema. Of als ik in een tijdschema zie aankomen dat het veel te krap is gepland.

En als ik een boek of tekst lees, die taaltechnisch niet loopt, dan word ik afgeleid. Als er woorden verkeerd zijn geschreven, of zinnen niet kloppen, dan kost het me moeite om op de inhoud te blijven letten.

Mocht je niet goed weten waar je goed in bent, dan kan je misschien eens gaan letten op de dingen waar je je aan stoort. De dingen waarvan jij in een oogopslag ziet hoe ze beter kunnen.
Grote kans dat het gebieden zijn waar jij verstand van hebt.

Er is altijd zoveel dat ik kan doen in mijn tijd.
Werken (aan verschillende opdrachten), internetten, afspreken met vrienden, naar verjaardagen, hier helpen, daar helpen, mails beantwoorden, vanalles van veel mensen volgen op internet, naar concerten, gaan sporten, schrijven, naar feestjes, afspraken, lezen.
Mijn week en mijn agenda vult zichzelf meestal.
Ik moet er vaak bewust even de tijd voor nemen om overal wat ruimte tussen te laten, om zo alles te kunnen laten bezinken.

Vandaag is zo'n dag dat ik alles wat ik doe even opnieuw aan het bekijken ben.

Om stil te staan of ik ergens van krijg of dat het me energie kost.
Of er dingen en/of mensen zijn die me ooit energie gaven, maar nu niet meer. 
Of er dingen en/of mensen zijn waarvan ik denk dat ze me energie geven, maar dat eigenlijk niet doen.

vandaag is zo'n dag om te voelen wat ik eigenlijk écht wil met mijn tijd en aandacht.

Vanochtend fietste ik naar het station, op weg naar de trein, die mij vervolgens naar de afspraak bij de tandarts zou brengen. Ineens kwam er een bekende naast me fietsen. Hoi. Hoi.

"Hoe gaat het met je?" vroeg ze.
Ik vertelde haar dat ik in de ochtend altijd even op gang moest komen en het voor mij te vroeg was voor zo'n omvangrijke vraag. "Goh, wat goed dat je dat zo zegt", reageerde zij. We fietsten nog een stukje samen en kletsten over mijn tocht naar de tandarts en haar werkplek, tot zij naar links en ik naar rechts moest.

Ik bedacht me pas later dat ik natuurlijk ook 'het gaat goed' had kunnen antwoorden.

Maar als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, wil ik daar graag even op ingaan. De vraag wordt vaak gebruikt bij wijze van groet, als vraag waar niet echt een inhoudelijk antwoord op verwacht wordt. Zelf zie ik deze vraag graag als échte vraag. Ik probeer hem dan ook alleen te stellen als ik tijd en energie heb voor alle soorten antwoorden. Vandaag ontdekte ik dus dat ik hem ook alleen wil beantwoorden als ik tijd en energie heb voor een kloppend antwoord.

Deze ochtend, terwijl zowel zij als ik haastig op weg waren naar het punt van bestemming, vond ik niet echt de tijd en het moment voor zo'n vraag.

Dat sprak ik uit. En zij waardeerde dat.
En dat voelde veel kloppender dan het gedachteloos 'leeg' beantwoorden ooit had kunnen zijn.

Kijk aan, ga ik vandaag eindelijk @1espresso in het echt ontmoeten. Eerst was ze bij de #waarmakerij en nu kaap ik haar voor een drankje

Zo, op naar Utrecht voor gesprek met mogelijke opdrachtgever. Benieuwd!

Bezig met projectvoorstel. Leuk en spannend om op een rijtje te zetten wat ik denk dat er moet gebeuren en hoe ik dat wil doen.

#tientjes symposium was leuk, inspirerend en gezellig! Mooie dag gehad.

En leuk, de eerste aanmelden voor http://www.soulgymnastics.nl/ zijn binnen #soulgym

Ik denk dat het een bijzondere week zal worden. Gewoon. Omdat het kan.

Ik werd vannacht even wakker, keek op de klok en zag het dat 4u44 was.

De treinreis waar ik ineens naast een vriend van me en een van zijn studiegenoten kwam te zitten. Zij bleken op weg naar een prijsuitreiking waar zij een van drie finalisten waren. Ze hadden een sportspel ontworpen waar zowel gehandicapten als niet-gehandicapten aan mee konden doen. Helaas waren ze door omstandigheden te laat vertrokken en zouden ze het moment supreme gaan missen. Via veelvuldig telefonisch contact met andere -wel aanwezige- studiegenoten werden we op de hoogte gehouden.

Ondertussen werd ik om 13.15 gebeld door degene waar ik naartoe op weg was voor een zakelijke afspraak over een mogelijk project waar ik aan mee zou werken. Waar ik bleef. We hadden toch om 13.00 afgesproken? 13.00? Ik had 15.00 in mijn agenda staan... Hij zou bij zijn collega navragen of zij later op de dag ook nog tijd had en me dan terugbellen. Ik keek ondertussen de mail in mijn mobiel na en zag dat er inderdaad 13.00 in de mail stond. Geen idee waarom ik 15.00 in mijn agenda had gezet. Raar. Zonde als ik zo deze afspraak zou missen. Op dat moment reden we met de trein het stuk in het midden van het land in waar geen mobiel contact mogelijk is, dus ik bleef nog even benieuwd of mijn treinreis niet voor niks zou zijn.

Tegen de tijd dat de conducteur kwam, kon die vriend van mij zijn treinkaartje -dat daarvoor de hele tijd voor hem op de het tafeltje had gelegen- nergens meer vinden. Hij heeft een aantal keren zijn jas- en broekzakken, pakje sigaretten, portemonnee, de grond, alle stoelen en de prullenbak gecontroleerd, maar het kaartje was onvindbaar. Ongeveer tien minuten later ontdekte hij ineens dat hij al kletsend zijn kaartje tussen het waterflesje en de wikkel van het waterflesje had gestopt! Dit tot grote hilariteit van hemzelf, zijn studiegenoot, mij en alle meelevende mensen om ons heen.

Na het bereikloze stukje werd ik gebeld, met de mededeling dat ze beiden iets in hun werk konden verzetten en later op de dag ook tijd voor me hadden. Erg fijn!

Inmiddels had de studiegenote een van de andere studiegenoten aan de telefoon en aan zijn gezicht en door zijn gesprek werd langzaamaan duidelijk dat hij en die vriend van mij hadden gewonnen! Vreugde alom voor mijn vriend, zijn studiegenoot en wederom alle meelevende reizgers om ons heen.

De trein kwam aan in Utrecht. Zij gingen dolgelukkig en snel op weg naar het restje van de prijsuitreiking. Ik ging op weg naar mijn afspraak. Waar ik alsnog om 14.30 in plaats van 15.00 was, aangezien ik voor de zekerheid altijd op tijd vertrek voor belangrijke afspraken.

Het werd een interessant en inspirerend gesprek. Zowel zij als ik gaan voor maandag wat concrete dingen op een rijtje zetten om te kijken of we echt wat aan elkaar kunnen hebben. Leuk spannend!

En vanaf dat ik daar de deur uitstapte werd het een terugreis met voetreis + tramreis + treinreis die precies op elkaar aansloten. Met als bonus een zitplek in de drukke vrijdagnamiddagtrein.

Vorig jaar was de eerste Nijmeegse editie van Nederland in Dialoog. En woensdag 3 november is het tijd voor de tweede Nijmegen in Dialoog. Net als vorig jaar ben ik een van de meebouwers en dit jaar heb ik me meer toegelegd op het schrijven van persberichten, mailingen en berichten voor op de website.
Hieronder een filmpje over vorig jaar.
Ik hoop dat er dit jaar weer vele bijzondere en inspirerende gesprekken gaan komen.
Kom je ook aan tafel zitten? Geef je dan HIER op als deelnemer. Misschien tot dan! 

Virtueel leerde ik een aantal maanden geleden via Karin, Heide Goris kennen. Er was een virtuele klik en de wens om elkaar eens in het echt te ontmoeten. We bleken het allebei best druk te hebben en de afstand Nijmegen - Den Haag is ook niet zomaar overbrugd, dus het kwam er steeds niet van.

Tot vandaag.

Ik las op twitter dat ze vandaag een afspraak had in de Waarmakerij en stuurde haar een bericht dat ik tijd had om af te spreken. Er kwam geen reactie (mijn persoonlijk twitterbericht bleek pas uren later aan te zijn gekomen) en ik las ondertussen op twitter dat ze alweer weg was bij haar afspraak. Na even zoeken bleek zij gelukkig haar telefoonnummer op haar site vermeld te hebben en na het sturen van een sms, volgden er meer en 20 minuten later zaten we samen aan tafel.

Het blijft grappig dat je iemand die je nog nooit hebt gezien, toch al kan kennen. Het gesprek begon en ging meteen de breedte en de diepte in.
We spraken over ontmoeten, dromen, wensen, kansen, moeilijkheden, mogelijkheden, waar je warm van loopt, anderen, jezelf, intuïtie, organiseren, schrijven, taal, muziek, evenementen, sites, bloggen, twitteren, netwerken, plannen, mailen, bellen, via-via, heldere vragen, vooruit denken, wel of niet je nummer op je site, vertrouwen, verbinden, contacten, ondernemen, geld verdienen, keuzes maken, treinreizen, benoemen van kwaliteiten en puzzelstukjes.

Ook dit soort fijne, verhelderende en inspirerende gesprekken horen bij het leven van een zelfstandig onderneemster.
Hoe fijn is dat!

Zelfs als je het grootste inlevingsvermogen ter wereld hebt en alles hebt meegemaakt wat er mee te maken valt, kan je je nooit helemaal voorstellen hoe iets bij een ander voelt.
Gevoelens zijn heel persoonlijk.
We hebben inmiddels heel veel woorden voor alle mogleijke gevoelens bedacht, maar dan nog: je weet nooit precies hoe iemand ander zich voelt. Het is namelijk een gevoel.

Daar dacht ik vanochtend weer eens aan. Het nummer Walking in my Shoes van Depeche Mode sluit daar voor mij helemaal op aan. Je weet niet wat een ander voelt en meemaakt, tenzij je echt in zijn/haar schoenen hebt gewandeld.
Klik HIER voor de clip.

Vanmiddag hoorde ik dat hij is overleden. Hij heeft er zelf voor gekozen om een einde aan zijn leven te maken, vanwege zijn depressies zag hij geen andere uitweg. Her en der zag ik daar vele meningen over voorbij komen. Van meelevend tot beschuldigend.

Hij alleen wist hoe het was om in zijn schoenen, zijn leven, te lopen.

Ik las 'twittered away' RT @metkcom: "Our life is frittered away by detail. Simplify, simplify." -- Henry David Thoreau

'Mensen onder elkaar in 1000-en-een-tekeningen' van http://www.petervanstraaten.nl aan het lezen/kijken Even gniffelen in deze barre tijden.

Zeg Nijmeegse volgers, ga je je op 3/11 ook in dialoog met Nijmegen in Dialoog? Geef je op: http://www.nijmegenindialoog.nl/aanmelden/ #nid

Zonder erover na te denken/voelen bedoel je dan? RT @frankraterink: Is de mens in staat een willekeurige keuze te maken?@frankraterink Ik denk het ook niet eigenlijk. Je kiest iets rationeel of intuïtief en dat is beide niet willekeurig. Interessante vraag!

Ben niet alleen uitgeslapen wakker geworden, maar ook helemaal bijgedroomd.

Vanaf nu (bijna) dagelijks nieuwe blogpostjes op http://www.nijmegenindialoog.nl/vasim-zet-de-deuren-weer-open/ #nid #024

Even fijn gewerkt en bijzondere gesprekken gehad bij #waarmakerij #024

En in september is zijn debuutbundel Ik en mijn mensen verschenen. Een bundel vol gedichten. Ik begin te lezen en in eerste instantie lijken het verhaaltjes. Ik vraag me even af wat eigenlijk het verschil is of kan zijn tussen een verhaal en een gedicht. Bij het verder (en nog eens) lezen van alle gedichten, valt de poëtische toon en het ritme me op. Gedichten zijn het.

Mijn hele recensie is te lezen op de site van about (:) blank.
Klik HIER

De setting:
Een cocktailbar. Een groepje -voornamelijk niet-blanke- jongeren, tot in de puntjes hip/chique gekleed, gaat zitten in een grote kring op de loungbanken en -krukken. Op een gegeven moment komen er drie champagnekoelers met inhoud op hun tafels te staan. De serveerster die ze op tafel zet, opent de eerste fles champagne en vult wat glazen. Ondertussen besluit een jongen achter haar om ook een fles te openen. Even later volgt er een onstuimige fontein van champagne die over iedereen valt. Vooral over de serveerster. Ze is not amused en laat dat weten aan de jongen die de fles opende en ermee ging spuiten. Die reageert lacherig en quasi-cool en ziet niet in dat het echt niet grappig is. Tot het andere barpersoneel ook even een kijkje komt nemen. Hij besluit om even naar buiten te gaan. Het groepje nipt aan de champagne alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, ondertussen quasi-verveeld om zich heen kijkend.

Is dit een film?
Een clip op MTV?

Nee, het was gisteravond in de plaatselijke cocktailbar.
De jongeren waren rond de 18. Het was fascinerend en treurig om te zien hoe ze precies een houding en levensstijl zoals uit een MTV-clip naspeelden.
Het enige jammere aan het plaatje was dat ze bakken chips bij de champagne hadden besteld.

Een felgekleurde attractie waar je snel en hard in kan draaien staat stil
het meisje dat de tickets verkoopt staart in het verkoophokje naar naar nagels.

Slechts een meisje rijdt rondjes in de botsauto's voor kinderen
een moeder maakt er een filmpje van op haar mobiel
een oudere zus staat er verveeld bij te kijken.

De pony's staan te wachten op wat komen gaat
en hun intens trieste blik maakt het kermisplaatje compleet.

Ergens in het boek van Wreck This Journal staat er een bladzijde waar je fruitstickers kan verzamelen. Groot was mijn verbazing toen ik vandaag in een opruimbui een schoolagenda uit 1990 tegenkwam met onderstaande bladzijdes. Wat een creativiteit in mijn jongere jaren al!

Hoe kwam ik eigenlijk aan al deze exotische fruitstickers?