RT @Paul_Arnhem: Op Radio1 over e-readers: 'Over 5 jaar leest niemand meer een papieren krant.' Video verdrong ook bioscopen niet.

RT @roemen: Boekje over Nijmegen in Dialoog is online. Ik ben er echt rete trots op, kijk dan toch http://bit.ly/ao66Xb

Ben ik weer net voor het slapen gaan blogs aan het lezen en video;s aan het kijken over de love parade. Blijf het onbegrijpelijk vinden.

Het is weer tijd om verder dan vandaag te kijken.

"Wij het veiligheidsteam van de Online drang van het Bankwezen Rabo dat u uw rekening om deze vorm in te vullen controle." Hoezo spam haha

In 1992 stond Pearl Jam op Pinkpop. Hun cd/lp Ten was net een grote hit bij mij en vele andere Nederlanders. Samen met mijn zus stond ik als jonge tiener de hele dag op Pinkpop rond te kijken en muziek te luisteren. Nadat de band voor Pearl Jam was afgelopen, gingen mijn zus en ik langzaam richting het podium. Het werd steeds drukker en drukker. We kregen door dat de kans groot was dat we elkaar kwijt zouden raken in deze drukte en spraken af waar we elkaar zouden ontmoeten na het optreden. Mijn zus is de drukte uit gegaan en ik ben blijven staan. Net voordat ze begonnen, vond ik het met mijn 1m58 ook wel benauwd worden en wilde ik ook liever weg daar.
Dat lukte me niet. Ik zat vast tussen alle mensen en kon geen kant meer op. Dus ik bleef staan, wachtend op wat komen zou.
Toen ze het podium opkwamen en de eerste noten over het veld gingen, kwam de massa in beweging. Nu werd het pas echt eng. MIjn voeten raakten de grond niet meer en ik hing tussen de mensen in. In een flits bedacht ik me dat als ik dit niet zou overleven, ik in ieder geval Pearl Jam had gehoord op het einde. Ik hing daar maar en vond het eng en niet fijn. Ik wilde weg. Maar ik kon helemaal niks doen, nergens naartoe. Een grote jongen voor me zag dat en hij riep naar achter 'ga aan de kant, er wilt iemand uit!'.
Maar een mensenmassa kan niet aan de kant.
Hij tilde me omhoog en over de mensen heen ben ik naar voren gedragen, tot voor het podium. Daar werd ik opgevangen door iemand van de ehbo. Uitgeput, oververhit en vermoeid hebben ze me neergelegd om bij te komen. Ik kreeg wat te drinken. En verder weet ik het niet zo goed meer.
Toen ze me weer lieten gaan, ben ik verdwaasd het veld op gegaan. Ik had pas na het optreden met mijn zus afgesproken, maar ik ben meteen op zoek gegaan. Het optreden is verder grotendeels langs me heen gegaan.

Sindsdien hou ik niet van grote massa's waar de kans bestaat dat ik er ineens klem kom te staan. Ik ga nooit vooraan staan bij grote concerten. Ik ben niet zo groot en ik verlies snel het overzicht. En ik vind het gewoon eng, om ergens te staan waar ik weer in zo'n situatie terecht kan komen.

Aan deze gebeurtenis moest ik denken toen ik zaterdag las over de drukte en de verdringing bij de Love Parade in Duisburg. Er zijn honderden mensen gewond geraakt en inmiddels zijn er 21 mensen gestorven. Op een manier die mijn grootste nachtmerrie is: verdrukking in een mensenmassa.
Ik vind het afschuwelijk, onbegrijpelijk en ik krijg het maar niet uit mijn hoofd.
Het lijkt me ook verschrikkelijk voor de mensen die er tussen stonden en het zagen gebeuren en misschien wel aan de kant wilden gaan voor de mensen die duidelijk geen lucht meer kregen. Maar ze konden niet aan de kant. Ze stonden er namelijk niet alleen, maar met een massa.
En een mensenmassa kan niet aan de kant.

Ben ik weer in beeld. Deze keer over Habana, het fijnste stukje Nijmegen tijdens de zomerfeesten. Mooie en gezellig plek om aan het werk te zijn en te vertoeven.

Klik HIER voor het filmpje op 4daagsetv.

Vandaag is de dag. De zomerfeesten beginnen.
Zeven dagen feest in de hele stad Nijmegen.
En van dinsdag tot en met vrijdag komen er de mensen van de internationale wandelvierdaagse bij.
Daar is het allemaal mee begonnen.
Ik ben deze zeven dagen aan het werk op Habana, het rustigste plekje festival in deze overvolle week.
Achter de schermen zal het lang niet altijd rustig zijn en heb ik genoeg te doen met het ontvangen van artiesten, zorgen voor uitbetalingen en allerhande kleine en grote dingen die er backstage te doen zijn.
Maar plezier zal ik zeker hebben.
Net zoals al die bezoekers die gaan genieten van muziek, theater, poezie, dans en het er gewoon zijn.

Foto van de site van Habana

Afgelopen juni was ik een week lang ondergedompeld in de wondere wereld van Shaken not Stirred Spring. Een week vol creativiteit en leuke mensen. Dit heb ik er toen over geschreven.
Hieronder de eindfilm met alle deelnemers aan het woord en in beeld. 
De inspiratie begint vanzelf weer te stromen als ik er naar kijk!

'Shaken is de goede golf' from Jeroen Wielheesen on Vimeo.

Meer informatie is te zien op de site van Dollypop/Shaken not Stirred. In oktober hebben ze weer zo'n week!

Op de voorpagina van mijn site hou ik mijn laatste en komende actviteiten bij. Dat is de bedoeling. Ik kwam er net achter dat ik er een aantal dingen nog helemaal niet had bij gezet. Dus bij deze een update:

Hieronder een overzicht van mijn laatste en komende activiteiten:
* vanaf mei: social media bijhouden voor VVM (Vereniging van Milieuprofessionals)
* vanaf juni: redacteur bij weblogmagazine about:blank
* 27 juni: organiseren van Soul Gymnastics
* 17-23 juli: artiesten productie op 7-daags festival Habana te Nijmegen (onderdeel van De Affaire)
* 24 september: organiseren Karin en ik vanuit onze Creatief/Ondernemendborrel een borrel samen met Freelance Friday Utrecht
* najaar 2010: schrijfworkshops geven voor een schrijfproject van Pink Sweater ("kunst en cultuur in de wijk")
* 3 november: meebouwer en redacteur van Nijmegen in Dialoog

Briljant leuk boek uitgelezen: Dit boek redt je leven - A.M. Homes http://bit.ly/cvqxf4

"En anders zoek ik even verder naar een plek waar ik mijn tijd voor geld in kan ruilen."

Wat fijn dat er aardige mensen zijn die anderen wat gunnen.

Foto's van Soul Gymnastics staan online! http://www.flickr.com/photos/soulgymnastics/ gemaakt door @filmvanalledag #soulg

Overleg met Nijmegen in Dialoog mensen. Boekje over vorig jaar! http://twitgoo.com/161d3r

Er kwam bijna een baan op mijn pad. Dat gaat niet door. Ergens jammer, ergens fijn,ben te benieuwd hoe zelfstandige onderneming verder gaat!

"Mevrouw, het is gevaarlijk om te bellen tijdens het fietsen!", riep de jonge, baldadige tiener. Mooi toch.

Ik op about:blank: http://aboutblank.nl/archive/2010-07-03/nieuwe-redacteur-stelt-zich-voor

Wat het is: ik word altijd een beetje naar van fanatisme. Vooral in massa's.
Velen lijken niet meer goed na te denken.
En alles wat eigenlijk niet kan, kan dan ineens wel.
Straten blokkeren.
Met vuurwerk gooien.
Midden in de nacht toeterend door de straat rijden.
Bussen heen en weer schudden.
En je mag er niks van zeggen.
Je mag geen andere mening hebben of het hele gebeuren niet zo interessant vinden.
Want iedereen is toch blij?
Je wordt er zowaar raar op aangekeken als je 'deze religie' niet aanhangt.
Dat doet fanatisme.
En daar word ik een beetje naar van.
Vooral als het zo'n grote massa betreft.

Een van de redenen dat ik lang niet gedaan heb wat ik wilde, was dat ik niet goed wist te benoemen wat ik kon.

Doordat ik als zelfstandig ondernemer aan de slag ben gegaan, ben ik steeds bewuster bezig met uitleggen wat ik kan. Daardoor kan ik beter overbrengen waarvoor mensen mij kunnen inhuren.

Zo wordt voor het niet alleen voor mij, maar ook voor anderen duidelijker waarvoor ze me kunnen vragen.

Tijd om mijn portfolio binnenkort eens goed onder de loep te nemen.

Er zit van alles in mijn hoofd. Interessante dingen om te delen. Maar de woorden komen niet echt tot mijn vingers. Het is die warmte, die doet iets met me.

Ik val in de categorie mensen die bij dit soort temperaturen denkt: 'hoe kan ik zo min mogelijk in de zon en warmte terecht komen'. Eenmaal opgewarmd, gaat de wamte namelijk niet echt mijn lijf uit. het blijft daar maar hangen, zelfs als ik alweer een tijdje stilzit en uit de zon ben.
Een eigenschap die handig is voor een thermoskan, of een oliekachel.
Niet voor een mens.

Dus ik probeer mijn bewegen te mininaliseren, zigzag van schaduw naar schaduw en ben vooral te vinden op plekken met veel wind of airco.

Na het weekend gaat de temperatuur weer omlaag en kan ik mijn hersenen en rest van mijn lijf weer beter aansturen.

En zo ineens ontdekte ik weer iets waar ik goed ben en wat ik leuk vind om te doen en dat het iets is waar anderen minder goed in zijn en minder zin in/tijd voor hebben.

Ik besteed altijd veel aandacht aan mails. Ook al stuur ik er tientallen of honderden achter elkaar (voor bijvoorbeeld vrijwilligers van een festival, of deelnemers aan een evenement), ik vind het belangrijk om in iedere mail zorgvuldig en persoonlijk te zijn. Daarmee schep je een band, zelfs met mensen die je verder (nog) niet kent. Een open houding, waardoor mensen zich betrokken voelen.
En dat is erg waardevol, voor een organisatie, festival of evenement.

Vreemd genoeg wordt het door anderen vaak vergeten of onderschat.