Zie ineens dat ik een mapje 'ondermening' in plaats van 'onderneming' heb genoemd.

Ik ben licht en het is nog thuis! Ehm, en dan twee woorden even omdraaien. Hoe dan ook: lente in zicht!

Geografisch gezien zijn sommige dingen gewoon soms jammer.

Hehe, idd wel 't verhaal van m'n carriere RT @AMHHendrix @katyonl Jij kwam na een baan wissel toch ook wel eens op de verkeerde uit?

Net iemand geholpen met projectmail en cv redigeren. Ik vind dat heerlijk om te doen, zij verschrikkelijk. Mooie taakverdeling.

Techniek, internet en bestanden op werk haperen aan alle kanten. Ik daarentegen doe het prima.

De stad is vol inspiratie. Rare reclameborden. Stukjes gesprekken. Vreemde blikken. Overal bijzondere details. #inspiratie

De hond en de bazin liepen allebei tergend langzaam. Ik vroeg me af wie zich aan wie aanpaste.

Ik lees: "Mensen zonder strafblad hoeven in Italië bij een straf van minder dan drie jaar niet de cel in# en vind dat erg vreemd.

inspirerend en verhelderend gesprek gehad met @metkcom over onze creatief/ondernemendborrel #cob10

Ik ben van mening dat bovenburen geen klikkende hakkenschoenen aan mogen hebben in huis.

Hoe reclame werkt: ik heb het idee dat ik iets verkeerds doe nu ik beker cup-a-soup om 14.00 i.p.v. 16.00 neem..

Als twee mensen ineens gaan fluisteren, ga ik extra hard mijn best doen om ze te verstaan. #trein

Vandaag ben ik in Seats2Meet, een plek waar zzp-ers, zelfstandigen en creatieven kunnen werken en ontmoeten.

Achter mijn laptop ben ik:
- dingen aan het uitzoeken voor een organisatie die ik momenteel ondersteun op het gebied van vrijwilligerswerving
- bezig met mijn gastbijdrage aan een site over creativiteit: De Inspiratiekamer
- teksten aan het schrijven en redigeren voor het bijzondere theaterproject in opzet waar ik sinds kort producent van ben

Verder ontmoet ik wat mensen 'in het echt' die ik via twitter ken en heb ik interessante en grappige gesprekken.

En gaan Karin en ik wat zaken op een rijtje zetten in verband met onze Creatief/Ondernemendborrel, die twee keer hier heeft plaatsgevonden en waar we zeker een vervolg op willen hebben.

Nog een paar weken ben ik bezig met de-baan-die-me-niet-zo-ligt-en-die-ik-daarom-heb-opgezegd en daarna zullen er meer dagen als vandaag zijn.
Dagen dat ik aan het werk ben als ZZP-er voor mijn eigen onderneming Katyo.

Wat ik doe en kan? Klik hier voor mijn portfolio.

Mensen zoeken volop. Vooral op internet. Ik vind ze vaak zo bijzonder of grappig dat ik ze verzamel. 
Aan 'de achterkant' van mijn site, bij de statisitieken, heb ik weer een aantal bijzondere woorden en zinnen gevonden. Ik denk dat de meeste mensen hier niet hebben gevonden waar ze naar op zoek waren..

kernkwaliteiten muziek

Dans als medicijn

wat doe je de hele dag

spuulen dit kast vast houden

broodbeleg zelf maken

iemand-om niet- helpen

leuke dingen duren kort

mijn eigenaardigheden

nut autoalarm

Bij voorkeur werkt men bij instellingen of organisaties die een bijdrage leveren aan het maatschappelijk welzijn.

Natuurlijk vinden veel mensen dat er niks klopt van algemene horoscopen, die te vinden zijn op diverse sites en vrouwenweekbladen. En ook ik moet soms lachen als ze schrijven over mijn goede relatie (ik heb er geen), de goede sfeer met collega's (op een zondag) of het advies om een reis te boeken (als zij nou meteen wat geld zouden storten).

En toch lijkt het ineens soms wel te kloppen of staat er iets in dat me raakt.
Zoals vandaag.
Werd ineens de kern van mijn zijn aangestipt als iets heel waardevols voor mij.
Dus ja, vandaag geloof ik er even in.

"Jij hebt altijd een soort innerlijke onrust in je. Je wilt er vanaf, maar waarschijnlijk zou het gemis een gat in jouw wezen slaan. Die onrust hoort namelijk bij jou. Maak je daar dus geen zorgen meer over."

Ik liep na mijn werk vanuit de trein naar huis en ik besefte me dat het nog licht was.
Er was nog daglicht!
Wat een verademing, na een winter waar ik voor mijn gevoel te vaak te vroeg moest slapen en ook voor dag en dauw moest opstaan en mede daardoor soms het gevoel kreeg sommige dagen alleen maar uit donker bestonden.
Er is weer meer licht.
En ik zie op vele fronten dat het goed is.

Leuk, 2 flessen wijn in een dichtgetimmerd houten kistje, maar heb nog geen idee hoe ik dat open ga maken.

Ik moet uitblinken in de dingen waar ik zélf goed in ben en niet in de dingen waar anderen goed in zijn. #inzichtmoment

http://tweeplike.me/profile/KatyoNL dus op deze mensen lijk ik, twittergewijs. ga me er binnenkort eens in verdiepen.

Op sommige momenten besef ik me ineens dat ik de laptop ook gewoon uit kan zetten en andere dingen kan gaan doen. In het echte leven.

Ik noemde dat ik als kind graag in het circus wilde werken en dat maakte allerlei goeds en herkennends los bij anderen. Typisch.

Nieuwe kansen op werkgebied. Ik blijk zoveel meer diensten te kunnen aanbieden dan ik zelf had bedacht. Multimens dat ik ben. #katyo

Wat ik wil: 'n functie op je mobiel, die artiest + titel laat zien v onbekend nummer dat je in je hoofd hebt.

De stoeltjes in het tussenstuk van de trein zijn er niet op gebouwd met 't idee dat mensen schouders hebben. Ik en buren passen niet.#trein

De mensen achter me hebben het over curling. Typisch. Een uur geleden had ik het er ook met iemand over. Vreemd onderwerp toch.

Remmen voor rood en tegelijk bellen is inderdaad niet makkelijk. Volgens mij mag je daarom ook niet rijden en bellen tegelijk, meneer.

Wat een energie krijg ik toch van bijzondere gesprekken, uitzicht op leuke projecten en gewoon fijne mensen om me heen vandaag.

Op een dag als vandaag wordt me weer eens duidelijk dat het zo bevredigend is om bezig te zijn met het doen van de dingen waar je energie van krijgt, waar je hart van gaat kloppen, waar je inspiratie van gaat stromen.

Vandaag had ik een gesprek met de regiseusse van een interdisciplinair theaterstuk vanuit een bijzonder en aansprekend thema. Ze was vol passie aan het vertellen over haar plannen.
En wat ze zocht, kan ik haar bieden. Bezig zijn met praktische zaken, organiseren, ordenen, schrijven en zakelijk meedenken.
Ik word dan ook de producent van het hele gebeuren.

Het lijkt me een mooie kans en bijzonder om me te maken, ik heb zin om hier in te stappen!

Meer info volgt zodra er meer bekend is en bekend gemaakt kan worden.

Ik werd een beetje misselijk toen ik dit las. En verdrietig.
Zelf denk ik dat als het niet goed gaat tussen twee geliefden, als een (of beiden) iets met iemand anders zou willen doen, dat het tijd is om goed na te denken of het nog wel zinvol is om bij elkaar te blijven. Dat je misschien beiden beter af zou zijn als je dingen toe zou geven en verder zou gaan.
En bewust flirten en/of vreemdgaan via een speciaal daarvoor opgericht datingbureau lijkt me geen oplossing. Ik vind het raar.

In een ruimte met een groep mensen die op een lezing waren over loopbaan en keuzes en stukjes films die je daarbij kunnen inspieren, kwam de vraag of je nog wist wat je wilde worden toen je klein was.

Mijn zus zat naast me en moest lachen. Haar beroepen van toen kwamen niet meteen naar boven, maar die van mij wel. Dat begreep ik wel. Het rijtje met de banen die ik leuk vond toen ik onder de 10 was, zag er zo uit:  koorddanser, spreekstalmeester, dompteur en clown. Ik had iets met het circus blijkbaar.

Later in mijn leven zijn deze banen vaak naar voren gekomen, als ik weer eens aan het bedenken was wat ik wilde doen of worden. Ik hoorde en las dat je eerste wensbaan iets zegt over je passie en je innerlijke drijfveren. Ik ben er wel achter dat ik niet echt op een koord zou willen lopen, of mijn hoofd in een leeuw zou willen steken. Het is iets met het vermaken, mensen een goede tijd geven, en daar aan mee willen werken. Mijn passie voor het organiseren van allerlei evenementen en bijeenkomsten op het gebied van kunst en cultuur past daar goed bij.

Bijzonder vond ik dat er na afloop twee mensen naar me toe kwamen.

Een vrouw die vroeger ook in het circus wilde werken en dat nog nooit van iemand anders had gehoord. We bedachten samen dat de jeugddroom van het circus wel iets met grootsheid en groots denken te maken kon hebben.

En een man, die als werk aapjes nadeed, in een soort etalage. We kwamen tot de conclusie dat je niet altijd ergens goed in hoeft te zijn, maar dat je ook precies het goede op het juiste moment kan bedenken om een richting in te slaan.

Ik blijf het bijzonder vinden, als mensen hun verhalen met me delen, dat ik iets bij ze losmaak, doordat ik iets over mezelf heb verteld.

Veel dingen doe je automatisch, zonder erbij na te denken.
Maar goed ook, anders zou alles veel energie kosten.
Onder de douche werd ik me er ineens bewust van dat ik altijd eerst mijn haren was en daarna de rest van mijn lichaam.

En ik vroeg me ineens af waarom.
Is me dat zo geleerd?
Of bleek het in de loop der jaren het handigste?

En hoe doe andere mensen het? En waarom zo?

Ik wil altijd graag geloven, dat als het erop aankomt, je anderen helpt.

Hoe bang je ook bent, hoe eng je het ook vindt, hoe graag je het ook zou willen negeren: als je ziet of hoort dat iemand anders in nood is en jij degene kan helpen, dat er dan een soort menselijk oergevoel in je naar boven komt waardoor je buiten je veilige zone stapt. Omdat het niet anders kan.

Je springt tussen een belager en het willekeurige slachtoffer, je zoekt iemand in je omgeving zodat je samen kan helpen, je schreeuwt dat de belager moet stoppen en als je echt bang bent of het niet verantwoord is om ergens in te springen bel je op zijn minst de politie.

En dan lees ik dat er een jongen in een trein is belaagd. Dat hij geslagen werd en nadrukkelijk om hulp vroeg aan zijn medepassagiers. In twee coupes.
En niemand hielp. Niemand deed iets. Niemand reageerde. Niemand zei iets. Achteraf bleek dat zelfs niemand de politie heeft gebeld.

Ik vind dat raar.
Als er iemand iets wordt aangedaan, dan gaat er toch automatisch een medemenselijk-knopje aan en ga je helpen? Van mens tot mens. Dat wil je andersom toch ook?

Ik vind het ook eng.
Wat als mij ooit iets overkomt? Helpt niemand me dan?
Dan word ik niet alleen belaagd, maar word ik ook nog eens genegeerd door de mensen die iets zouden kunnen doen. Wat een nare situatie.

Ik vind het onmenselijk. En begrijp het gewoon niet.

Het fijnste wakker worden,
is als ik niet meteen weet welke dag het is
en wat ik als eerste moet gaan doen.
Op dat soort dagen heb ik het beste geslapen
en is mijn hoofd écht leeggeraakt tijdens de nachtrust.

Al stofzuigende kwam ik tot de ontdekking dat ik als ik om me heen zie dat anderen goed zijn in iets waar ik ook wel wat van weet, ik er zelf ook graag goed in wil zijn.

Niks mis met een doel om na te streven, of de wil om dingen -beter- te leren.

Maar ineens bedacht ik me dat er vele dingen zijn waar ik nu al goed in ben.

En dat ik me beter daar kan kan richten, in plaats van op dingen die anderen kunnen.

Aldus mijn inzichtmoment van de dag:

Ik moet uitblinken in de dingen waar ik zélf goed in ben
en niet in de dingen waar anderen goed in zijn.

Vandaag blijft een dag om naar binnen te gaan. Letterlijk en figuurlijk.

Een v m'n buren draait al dagen 'n paar keer per etmaal 'girl i'm gonna miss you' - milli vanilli.Iemand n vrijstaande villa voor me over?

'zeg maar' in spreektaal begrijp ik, maar 'zeg maar' typen vind ik raar.

Waar waren deze toen ik ze nodig had met logeerpartijtjes en vele campingtrips! RT@CultureS Hahaha, lopen in je slaapzak >> www.selkbag.nl

"De derde editie van X Factor begint vrijdag. Het programma zoekt nu écht talent." Waar zochten ze eerst naar dan..?

Waar ik niet tegen kan (en niet snap) op twitter: *koken doet*, *wijn ontkurkt*, *slapen gaat*

"Ik moet nog even de hond van Pim ophangen"

Ik moet zowaar kiezen tussen ademhalen of eten. Beide tegelijk zit er even niet in. #verstopt #neus #verkouden

Weet nog dat ik vroeger weleens bommel-ding in plaats van bom-melding las.

M'n collega overlegt weer eens telefonisch met haar vriend wat ze gaan eten en wat er nog in de koelkast ligt. Ik vind dat altijd vreemd.

Trouwens, de film 'Zack and Miri make a porrno' bleek veel leuker en aandoenlijker dan de titel doet denken.

Wat ik me pas ineens afvroeg: waarom zit er eigenlijk een klok in een kerk?
Is dat bedacht omdat er vroeger nog geen horloges en wandklokken bestonden en de kerkmensen wilden dat iedereen bij de tijd kon leven? Als een soort service naar de dorpelingen?
Of is het bedacht omdat de kerkmensen wisten dat iedereen er naar moest kijken als ze de tijd wilden weten en ze zo voor elkaar kregen dat iedereen eerbiedig naar de kerk keek?

Ik zal het binnenkort eens opzoekem.
Ben eerst benieuwd wat anderen er van denken.

Het is alweer even geleden dat ik in mijn statistieken ben gedoken om te kijken met welke zoekwoorden mensen op mijn site terecht kwamen, maar er is ondertussen weer een mooie verzameling ontstaan:

Hoe koper stelen op spoor

Parfum ruikt ineens vies

Tv midden in huiskamer

Warm water kruik hoe heet

Bril van vriendin op

sneeuwvlokjes van digt bij

soms zou je willen dat

personen die eigenwijs zijn

halfdromen

neem aan

eetgeluiden tegen kunnen

vogels in v-vorm

winterlijstje

Neus vijlen

Was een lege zandvlakte iets leuks

Mag je voor de lol een bril opzetten

De sfeer was fijn. De tonen en klanken muziek deed iets met alle stukjes van mijn lichaam.
Diep van binnen werd het dansvlammetje een laaiend vuur en het leek wel alsof ik de rode schoentjes aan had: ik kon en wilde niet stoppen met dansen.
Als ik echt in de goede bui ben en alles klopt, dan is dansen het allerfijnste dat ik kan doen.
Het maakt iets in me los, dat ik voel tot in mijn tenen en eigenlijk met geen pen te omschrijven is.

Waar ik was? In de Catwalk/Rotterdam, waar mijn grote muzikale held James Holden aan het draaien was.

Ik laat dingen graag los en tegelijkertijd wil ik ze vasthouden.
Vroeger was het echt een zooitje om me heen, in de loop der jaren ben ik steeds opgeruimder geworden en vooral de de laatste jaren ruim ik steeds meer op en word ik beter in alles in dichte kasten en lades stoppen.

Maar sommige dingen kan ik gewoon niet wegdoen.

Twee dozen vol met kaarten en brieven van nichtjes, vakantievriendinnetjes, penvrienden en eerste liefdes. Een keer per zoveel jaar kijk ik er in. Tasbare herinneringen van vroeger.

Bijna alle exemplaren van het blad VICE. Ik heb ze al gelezen. De kans dat ik ze nog eens ga lezen is klein. Maar ik vind ze zo leuk.

Een doos vol oude videobanden. Met stukjes van toen ik in de concertzaal filmde. De paar keer dat ik her en der op televisie ben geweest (dankzij studentenstaking op mijn 18e en stage lopen bij Loesje een paar jaar later). Jeugdfilmvideobanden. Mijn videorecorder doet het ondertussen niet echt meer. Het plan is dat ik dit allemaal ooit uit ga zoeken en op dvd laat zetten.

Een keukenkast vol handige bewaarbakjes, verschillende vormen ovenschalen en nog wat handige kook- en bakspullen die ik niet vaak gebruik, maar ze komen vast ooit van pas.

Twee lades en een doos vol dingen van vroeger tot nu: interessante kranteknipsels, ideeën die ik ooit heb opgeschreven, mooie plaatjes, agenda's van ooit tot nu, kaartjes van concerten en dance-avonden en films waar ik ben geweest, tijdschema's van festivals waar ik de laatste jaren ben geweest. Heel handig om soms te bekijken of ik die-en-die artiest heb gezien en wat ik eigenlijk aan het doen was in april 1998.

Ik streef naar een minimale huisinrichting, echt.
Het lijkt me heerlijk als ik minder spullen om me heen heb.
Ik wacht alleen nog even op het goede moment om sommige dingen weg te doen.

Juist.

Rond mijn 9e was ik aan het lezen. Het ging alleen steeds lastiger: de letters sprongen op een dag alle kanten uit en waren door mijn ogen niet meer tot woorden en zinnen te vormen. Een bezoekje aan de oogarts volgde.
De oogarts bestudeerde mijn beide ogen aandachtig en vervolgens moest ik in een stoel zitten met een oogapparaat voor mijn neus. Voor mijn ogen kwam een soort bril die groter was dan mijn hoofd en voor mij kreeg ik van alles te zien.
Letters. Rondjes. Kleuren. Grote letters. Kleine letters. De oogarts veranderde steeds iets bij de glazen voor mijn ogen en ik bleef steeds zeggen wat ik zag. Letters. Streepjes. Puntje. Iets wat leek op een letter, maar ik had geen idee welke.
Een tijdje later had ik een bril. Ik bleek verziend. Een bril met plus-glazen dus. Bijzonder, want de meeste kinderen zijn bijziend en hebben min-glazen. Plusglazen krijg je meestal pas als je boven een bepaalde leeftijd bent en je ogen steeds slechter worden.

Vanaf mijn 9e was ik dus iemand met een bril. Van toen toen nu heb ik vele soorten brillen gehad. Rond mijn tienerjaren vond ik het hebben van een bril maar niks. Een half jaar lenzen geprobeerd, maar dat vonden mijn ogen maar niks.

Zonder bril zie ik wel wat, maar dan krijg ik na verloop van tijd hoofdpijn. Lezen en dingen die precies voor me zijn kan ik dan niet goed zien. Het is een handicap, gelukkig wel een die heel makkelijk te verhelpen is met een simpel hulpmiddel. Een hulpmiddel dat van je neus afzakt als het warm is, beslaat als het koud is en ervoor zorgt dat je niet zomaar een zonnebril op kan zetten, maar alleen een met de juiste sterkte.

Ik las vanochtend in de krant dat ze een eerste gen hebben ontdekt dat in directe relatie staat tot verziendheid, hierdoor wordt de weg geopend voor een oogheelkundige behandeling die de bril voor verzienden op termijn overbodig maakt.

Ik ben er ondertussen aan gewend geraakt om de wereld te zien met een omlijsting. Mijn gezicht zonder bril voelt naakt en verre van compleet.
Maar toch, als het mogelijk zou zijn om te kunnen zien zonder bril.. ik weet niet wat ik dan zou doen.

Energie krijgen en geven is iets waar ik vaak mee mee bezig ben.
Soms is me duidelijk dat iets of iemand me nutteloze energie kost en dan stop of minder ik dat.
Soms is me duidelijk dat iets of iemand me veel fijne energie oplevert en dan probeer ik dat te behouden.

En soms weet ik eigenlijk niet zo goed of iets me energie geeft, of juist kost.

Mensen, bijvoorbeeld.
Van de ene kant kan ik er veel inspiratie en energie uit halen om te kletsen en virtueel te communiceren. Familie, vrienden, kennissen, vage bekenden en totale onbekenden. Dan kan er iets gaan leven, bewegen, er een inspiratiegolf ontstaan.
En ineens vind ik het druk en haalt het mijn energie weg. Al die mensen, die iets willen, denken, vinden, moeten, kunnen, delen.

Iemand vertelde me pas dat hij doelbewust minder mensen om hem heen had, bewust minder goede vrienden op afstand was gaan houden, zodat hij de tijd had om meer de diepte in te gaan.
Ergens begrijp ik dit en denk ik dat het iets waardevols kan opleveren. En ergens vind ik het zonde, omdat ik denk dat er zoveel gemist wordt op deze manier. 

Tot ik precies weet hoe het voor mij werkt, hou ik het zelf in balans door de ene dag heel communicatief te zijn, en andere wat minder.