Soms maak je een keuze met je verstand. Je gevoel probeert je van alles te vertellen, maar aangezien dat niet de praktische dingen zijn, probeer je dat maar te negeren. Op een aantal rationele punten lijkt er maar een keuze de juiste. Dus die neem je dan.

Het vervelende onderbuikgevoel blijft zachtjes op de achtergrond borrelen.

Tot de dingen steeds duidelijker voor je worden. En je lastig in slaap valt, omdat je lichaam iets al weet, maar je hoofd dat nog niet hardop wil denken.

Een paar dagen later spreek je het voor het eerst hardop uit en dan kan je niet meer stoppen met vertellen. Op dit moment wordt het je achteraf duidelijk dat je die keuze toen het beste wel gevoelsmatig had kunnn nemen. En dat het voor jou en de betrokkenen zoveel fijner was geweest als je die keuze had gemaakt voordat je ergens aan was begonnen.

En nu vind je het moeilijk om het hardop te zeggen tegen de mensen die het aangaat. En te bedenken welke gevolgen en stappen er op zullen gaan volgen.