Een paar jaar geleden ging ik Oud&Nieuw vieren bij mijn zus en haar vriend, samen met een vriendin van ons. Eind van de middag gingen die vriendin en ik de trein in en die kant op. Twee haltes na ons vertrekpunt stond ik in staat van paraatheid bij de deur. De trein stopt, ik stak mijn hoofd naar buiten en keek het perron af. Daar stonden mijn ouders. Ze kwamen naar me toe gehaast met een tas die ze snel aan me gaven. Na het uiten van nieuwsjaarswensen, gingen de treindeuren dicht en liep ik weer naar mijn zitplaats toe.

De tas vol dampende oliebollen trok de aandacht van iedereen.

Als je fris in een trein zit, is het jammer als er een versgerookt iemand precies naast je komt zitten. M'n neus gaat er van kriebelen.

het blijft toch een wonderlijk gezicht: dat je de gordijnen opendoet en een wit sneeuwlandschap ziet.

Me vervelen en nog niet weg kunnen omdat de anderen druk aan t praten zijn. Lijkt wel n saai familiefeest. Maar nee, t.is voor werk.

"Tweeenvijftig over het hele uur." Dat kan handiger gezegd worden dacht ik zo.

thuiskomen na een lange dag en er ineens aan denken dat er nog een restje lasagna in de koelkast staat #kleingeluk

Van die dingen: vanmiddag zag ik een man met een BZN-jas aan.

Weer thuis. Sneeuw dwarrelt voorbij. Marvin Gaye op de radio. Fijn.

was deze helemaal vergeten te delen: samenvatting Nijmegen in Dialoog http://www.youtube.com/watch?v=wWWYo88eSB0&feature=player_embedded

De paar kerstkaarten die ik vandaag op de post doen, komen nooit voor Kerst aan. Ik ga ook meer voor de Nieuwjaarswens, dat scheelt.

Mijn sneeuwfoto's staan op flickr --> http://www.flickr.com/photos/9330052@N07/sets/72157622917237419

Was van plan om een heel vel aan kerstzegels aan kerstkaarten te sturen,maar ontdek van hoe weinig mensen het adres heb tegenwoordig.Jammer.

Onbeschaamd aan het genieten van cheesy kerstfilm. En de avond is nog lang niet voorbij.

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Oh nee.. het is gewoon te vroeg vuurwerk.

De tijd vliegt. Laat ik dat ook even gaan doen.

Ga de laatste dagen van 2009 vullen met zoveel mogelijk leuke en gezellige dingen. Goed het jaar eindigen!

• Het is mooi om te merken dat ik, naarmate ik minder jong word, de tijd die ik met mijn ouders doorbreng steeds beter kan waarderen.
• Vroeger zat ik als tienermeisje niet echt vrolijk aan het verplichte kerstontbijt.
• Vanochtend zat ik genietend aan de tafel, na weer eens een nachtje ouderwets thuis te hebben geslapen.
• Vanmiddag knutselden mijn vader en ik in alle rust mijn nieuwe ikea-kastje in elkaar.
• Vroeger zou ik er zuchtend en steunend bij hebben gehangen.
• Ik vind het mooi, hoe dat werkt.

In december 1998 woonde ik in Zweden om er een jaar gesubsidieerd vrijwilligerswerk voor Loesje Internationaal te doen. De Loesje-wintermeeting was dat jaar in Bratislava (Slowakije). Mijn huisgenoot en medevrijwilliger Steffan zijn op 22 december begonnen aan de 30-urige busreis van Linköping naar Bratslava. Op 23 december in de vroege avond kwamen er aan bij onze Slowaakse gastheren en mede-Loesje-leden. Zij gingen er -na het overhandigen van hun kamersleutel aan ons- vrijwel meteen vandoor, om voor de Kerst naar hun ouders te gaan.

Na aan goede nachtrust, in het enorme grijse en grauwe gebouw waar 3000 studenten wonen, gaan we op weg naar de supermarkt. Het is de dag van Kerstavond, dus het is er uiteraard enorm druk. Er staan niet alleen lange rijen voor de kassa's, maar ook aan de andere kant, om op een winkelwagentje te wachten. Eind van de middag gaan we naar het centrum, op zoek naar een restaurantje om uit eten te gaan. We hadden er niet echt bij stilgestaan dat er heel veel dicht is op Kerstavond. Gelukkig vinden we een pizzeria die tot 18.00 open is. Het is nog vroeg en om de tijd te doden gaan we ergens anders wat drinken. Daar raken we aan de praat met Amerikaan Ben en zijn Slowaakse stiefzoon Lubosch. Het is een gezellig en hartelijk gesprek dat we op een gegeven moment moeten afbreken om op tijd bij onze pizzeria te zijn. De heren lopen met ons mee en eenmaal daar ontdekken we dat de pizzeria alsnog ook dicht is. Daar staan we dan, hongerig op Kerstavond.

Ben wilt niet dat we niks te eten hebben op Kerstavond en stelt voor dat wij bij hun komen eten. We vinden het nogal een genereus aanbod en vragen ons af of zijn vrouw het niet erg vervelend zal vinden als er ineens twee toeristen aan komen schuiven bij het kerstdiner. Om ons gerust te stellen belt hij zijn vrouw Daniela op en blijkt het geen probleem te zijn. Op naar ons Kerstdiner!

Daar zitten we dan, in een Slowaakse huiskamer. Voordat we gaan eten is het tijd voor kerstcadeautjes en zelfs Steffan en ik krijgen er een. Hij een Slowaakse bierkan en ik een Slowaaks bord. Ik word er stil van, deze spontane hartelijkheid en dat op Kerstavond. Het voorgerecht bestaat uit een teentje knoflook per persoon, een soort grote hosti en veel honing. Anders dan het eten dan ik gewend ben. Vergezeld van de nodige wijn, champagne en borovischa nuttigen we de rest van het diner. Het wordt steeds gezellig met onze gastmensen. Daniela blijkt ooit een single gemaakt te hebben, dus de gitaar wordt tevoorschijn gehaald en we spelen en zingen het ene liedje na het andere. De tijd vliegt en ineens moeten we onze spullen pakken en jassen aandoen, want het is tijd voor de Nachtmis. We rollen de taxi uit en vinden zowaar een plekje in een enorm drukke kerk. Ik versta niks van wat er verteld wordt, maar kijk mijn ogen uit. Wat een mooie kerk en wat een opgedofte mensen allemaal.

Als Steffan en ik later met de taxi naar onze tijdelijke studentenkamer gaan, ben ik helemaal rozig en overweldigd door het gastvrije Kerstgevoel dat ons hier overvallen heeft.

Ik was in de leeftijd dat ik op de lagere school zat en we iedere week zwemles kregen. Het zwembad was op loopafstand van mijn school.

Het was een winterse dag en we liepen met de hele klas naar het zwembad toe. Voor het gebouw was een vijvertje. Met een laag ijs. Ik en een paar anderen vroegen ons af of het sterk ijs zou zijn. Konden we er op staan? We betwijfelden het, maar wilden het even uitproberen. Stoer ging ik op het randje staan. Dat ging goed. Ik zette een stap verder naar het midden. Dat ging minder goed. Mijn voet zakte door het laagje ijs heen. Ik als eerste lachen. De anderen volgden.  Met een grote grijns stapte ik snel van het ijs af en zei dat het allemaal wel meeviel. Dat was natuurlijk niet zo. Mijn schoen was nat, plus mijn sok en een stukje broek. En terwijl mijn ene voet steeds kouder werd, nam ik me voor om nooit meer stoer als eerste op het ijs te stappen.

Meer foto's op mijn flickrpagina.

Ik was een jaar of 9 en een dik pak sneeuw was in de nacht naar beneden gekomen en had alles bedekte.  Het was een doordeweekse dag en mijn een jaar oudere zus en ik moesten naar school. Gewoonlijk fietsten we daar naartoe, maar met deze sneeuw was er met de fiets geen doorkomen aan. Samen met een paar andere buurtkinderen die op dezelfde lagere school zaten, gingen we op weg. Lopend. Dik en warm ingepakt gingen we op weg. Ploeterdend door de sneeuw. Ik kreeg het gevoel dat we in een film speelden, of op zijn minst de hoofdpersonen in een spannend kinderboek waren. De wereld was klein en bestond alleen uit ons huis, de school en de besneeuwde weg daartussen. Het was koud, moeizaam en het voelde alsof we eeuwen onderweg waren. Onderweg in een witte magische wereld. Te laat kwamen we eindelijk op onze basisschool aan. Dat was geen probleem, de juffen en meneren waren blij dat we er waren. We hingen onze jassen, dassen en handschoenen te drogen en verruilden onze winterlaarzen voor fijne sloffen. Met een warm en veilig gevoel liep ik mijn klaslokaal in en was het tijd om de sneeuw even los te laten en nieuwe dingen te leren.

• Sneeuw heeft iets magisch.
• Het komt hier niet zo vaak voor.
• De witte deken verwondert en heeft iets overweldigends.
• Dik aangekleed ben ik vandaag samen met een vriendin door de sneeuw geploegd.
• Bewust alle hoge bergen sneeuw opzoekend en de gebaande paden vermijdend, bewogen wij ons door de stad.
• De glimlach kwam als vanzelf, net zoals het kinderlijke gevoel.
• Na het opwarmen in een café, vergezeld van warme chocomel en een goed gesprek, doken we door de dwarrelende vlokken weer op huis aan.
• Een paar uur later zagen we elkaar weer.
• Op het Keizer Karelplein.
• Via Twitter en Facebook bleek er iets te gaan gebeuren.
• Een sneeuwballengevecht.
• In het park midden in de grote rotonde.
• Ongeveer 150 mensen kwamen er samen om sneeuwballen te gooien.
• Het was magisch, leuk, gezellig en overdonderend.
• Sneeuw is leuk.

Zelfs De Gelderlander schreef erover.

• In de krant las ik dat reisorganisaties retourvluchten binnen 24 uur aan willen bieden aan bezoekers van het WK voetbal in Zuid-Afrika.
• Dit idee is gekomen, omdat er te weinig slaapplekken zijn in hotels en dergelijke.
• De bedoeling is dat mensen in de nacht vetrekken en na ruim 11 uur vliegen aan het begin van de dag arriveren.
• Dan hebben ze een paar uur om rond te kijken en vervolgens naar de voetbalwedstrijd te gaan.
• Een paar uur na de wedstrijd zullen ze dan de ruim 11 uur terugvliegen.
• Dit plan klinkt me absurd in de oren.
• Vooral in tijden dat wereldleiders uit vele landen aan het overleggen zijn over het wel en wee voor een beter milieu.

• Op een vol station lopen er twee mannen in tegenovergestelde richting. Beiden hebben ze een kerstpakket in hun armen.
• Ze kijken naar elkaar en het pakket dat de ander in de armen heeft.
• Er volgt een knikje.
• Een knikje dat ik alleen ken bij motorrijders, buschauffeurs en bestuurders van hele zeldzame auto's.
• Nu ook bij kerstpakketdragers.

• Vandaag heb ik voor het eerst dit jaar gezegd 'tot volgend jaar!'
• Tegen een collega.
• Dat krijg je als iedereen parttime werkt.
• En iedereen ongeveer twee weken vakantie heeft tussen nu en Oud&Nieuw.

Het zit zo. Ik heb dit weblog al jaren. De tijd is daar om nu andere dingen mee te laten zien. Maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Wat ik kan vragen aan wie. Ik heb namelijk geen idee hoe het hier technisch en praktisch in elkaar zit.

Iemand anders heeft het design/ de lay-out voor gemaakt. 'Aan de achterkant' typ ik wat ik wil typen, pleeg ik onderhoud en kan ik dingen toevoegen en verwijderen. Dat gebeurt allemaal in handige invulschema's en met heldere knoppen. Dat systeem heet Pivot.

• In plaats van alleen dit weblog, wil ik een voorpagina waarop je kan doorklikken naar minimaal drie gedeeltes:
• 1) mijn weblog
• 2) links naar mijn geschreven artikelen
• 3) een overzicht van wat ik doe, waar ik (mee)gewerkt heb en waar ik goed in ben

En ik heb geen idee hoe dit aan te pakken en wie wat te vragen. Ik begrijp namelijk niet precies hoe het werkt. Ik weet wel dat ik redelijk budgetloos te werk wil gaan. En dit graag wil laten doen door iemand die me wilt helpen om het idee in mijn hoofd in enen en nullen om te zetten. In ruil voor dankbaarheid. Een podium om jouw kunnen te laten zien. En/of in ruil voor iets waar ik beter in ben dan jij.

• Kunnen alle webdesigners eigenlijk in Pivot werken of is dat heel specifiek?
• Kan ik iets nieuws laten designen in wat voor systeem dan ook en kan ik dan in Pivot blijven werken of kan/moet het ook in een andere 'achterkant'?'

Kan iemand me in Jip&Janneke-taal uitleggen wat ik wil weten en hoe ik verder kan? Dat kan in de reacties of door me te mailen middels het mailformulier aan de rechterkant.

Ik ben er klaar voor!

De jongen keek bedenkelijk naar de visboer en trok toen zichzelf en zijn fiets wat dichterbij de kraam.

"Ik vind het echt een heel vriendelijk aanbod, maar weet u wat het is, mijn gasten zijn nogal moelijk. Ik weet niet of ze wel haring eten."

Wil graag iets zeggen tegen maxim hartman, een v rembo en rembo. Maar kan niks casuals verzinnen.. #wintertuin

Iemand vertypt zich en wenst me 'besterschap'. Ook mooi.

Oprecht, vertederend en confronterend; Meet the Natives http://www.ngc.tv/programmes/meet-the-natives

Heb gisteren mijn hyvesaccount opgezegd. Ben er jaren blij mee geweest, maar is nu geen toegevoegde waarde meer vind ik. Loslaten..

Wat een geografische misverstanden via de sms op en neer. Denk ondertussen wel dat vriendin en ik dadelijk op dezelfde plek staan.

M'n Top 10 2000 - 2009: Boys Noize - Jeffer/The Knife - Silent Shout/Alter Ego - Rocker/James Holden - Idiots/Depeche Mode – I Feel Loved..

--> Daft Punk - Harder, better, faster, stronger/Royksopp – Remind me/Tool - Schism/Incubus – Are You In/Tricky – Evolution Revolution Song

#durftevragen gisteren in Nijmegen was trouwens weer een inspirerende samenkomst van mensen en ideetjes!

Over 12 uur moet ik weer in de trein zitten. In die 12 uur moet ik nog op station komen, naar huis, koken, eten, slapen en opstaan.

Ik ben mijn flesje water vergeten. Ik voel me nogal incompleet nu. Echt.

Vind die reclame met die vrouw die haar poekie kwijt is hoogst irritant. Hysterisch mens. Blij dat ik zo'n vrouwen niet ken.

Blijf het nieuwe album van Boys Noize goed vinden. Zit hele fijne drive in. Lang leve de mogelijkheid tot ontdekken via 3voor12-luisterpaal.

107 spammails in 3 dagen is ook niet ideaal, maar nog altijd vele malen beter dan 850 in een dag. #kleingeluk

ik ken 'originaliseren' niet als woord, maar dacht er net ineens aan en vind het een mooie. ga hem voortaan gebruiken.

• Ik werd wakker door een geluidscombi van muziek van een van mijn buren en loeiende sirenes die ergens buiten voorbij kwamen.
• Klaarwakker. Opgestaan.
• En nu ik zo wakker ben, is het stil.
• Bijna oorverdovend stil.
• Jaren lang kon ik uitgaan tot laat en daarna goed en lang slapen.
• Dat lukt me niet meer.
• En vervelender, ik merk dat ik na uitgaan de dag erna verward wakker word.
• Alsof de nacht, de dag en mijn wazige dromen er niet uit lijken te komen wie er voorrang heeft in mijn hoofd en het moment.

Op tv zag ik iets voorbijkomen dat ging over grote en hoge gebouwen en hoe zij tot stand waren gekomen.

Een zin trok mijn aandacht en bleef door mijn hoofd spoken: 'zonder de uitvinding van de lift, had deze stad er heel anders uitgezien.'

Zonder het bestaan van de lift, zouden veel plekken in de wereld er anders zien. Gebouwen zouden niet zo hoog zijn en enorm hoge wolkenkrabbers zouden al helemaal niet gebouwd worden.

Stel je dat eens voor. Beeld je dat eens in.

Hoe anders dat zou zijn.

Als ik in mijn bed lig en probeer om moe te zijn en in slaap te vallen, omdat de wekker de dag erna voor mijn doen te vroeg gaat, begint de inspiratie soms als een bezetene te borrelen.

Er komt een idee, gevolgd door een ingeving, ingehaald door een stukje tekst en opgevolgd door een creatief plan.

Op dat soort momenten zou ik willen dat er iets bestond dat je in je hoofd kon pluggen en dat al die dingen op zou slaan.

Een soort memorecorder of usbstick.

Zodat ik in de ochtend even na kon lezen wat er allemaal voorbij is gekomen en ik het kon gaan opschrijven, verspreiden of uitvoeren.

Dit bestaat echt.

Zinnen schieten tekort, maar de woorden nutteloos, zonde, van, energie en overbodig zouden er zomaar in kunnen.

De hele nacht was ik al aan het draaien, bewegen. Rusteloos aan het zijn.

In de vroege ochtend lag ik klaarwakker in het donker te staren.

En toen wist ik het.

Het was volle maan.

En al zit ik in mijn bakstenen flatje, ver van de natuur af.

Die volle maan weet me altijd te raken.