• Al tijden volg ik veel via diverse profielensites en allerlei blogs.
• Steeds kijken of er iets nieuws is. Wat anderen nu weer meemaken. Welke liedje zij in hun hoofd hebben.
• Nog voordat ik een gedachte af heb in mijn hoofd, voel ik al de neiging om het-ergens of overal- te delen.
• Ik heb er veel bijzondere, leuke en inspirende momenten door gehad.
• Maar ik besef me ineens dat ik aan veel dingen niet toekom.
• Zoals op een rijtje zetten wat ik wil.
• Waar ik goed in ben.
• Waar ik energie van krijg.
• Al deze tijd op internet kost me energie.
• Energie die ik even beter kan besteden aan mezelf.
• Voelen wat ik voel.
• Denken wat ik denk.
• Vinden wat ik vind.
• Ontdekken wat dingen met me doen.
• Ik neem even een pauze.
• En ga niet meer tig keer per dag alle sites bekijken.
• Om te bekijken of iemand ergens een bericht voor me achterlaat.
• En om te zien wat ik allemaal we/niet mis.
• Ik ga ontdekken of ik ook zonder kan.
• Ik geloof het even wel.
• En ga mijn tijd even meer op mezelf richten.

Het leven is soms net een bordspel. Of een computerspel.

Iets dat je vaker speelt.

Er zijn altijd allemaal opties. Wegen. Valkuilen. De put. Kansen. Extra beurten. Nieuwe kaarten. Verschillende rondes.

En om de zoveel tijd sta je op een punt waarvan je weet dat je er eerder bent geweest. Maar je weet niet meer hoe je het toen gespeeld hebt.

Welke weg ben je toen in gegaan? En wat gebeurde er toen? Was dat slim of juist niet? Welke keuze heb je eerder gemaakt?

Je maakt een keuze, zet een stap en weet dat het dezelfde was als een vorige keer. En dat je had bedacht dat dat niet de slimste keuze was.

Nu ga je het echt onthouden voor een volgende keer.

Zodat je dan eens die andere weg in kan gaan.

"Er is moed voor nodig om veranderingen in je leven aan te brengen, en alle veranderingen moeten met beslissingen beginnen."

Ik heb alweer de hele dag een nummer van Frank Boeijen in mijn hoofd. "ga die wereld uit, een seconde.."

Een heus lentegevoel. Op een donderdag in november. Wat een cadeautje.

M'n drukke droom is mee de dag in gekomen. Mijn schouders zitten vast en vinden het maar zwaar. Wakker worden!

Maar wie weet leidt deze recente twijfelronde tot onverwachte nieuwe andere wegen.

communiceren is lastig. vooral als er onuitgesproken boodschappen in verwerkt zitten. sommige mensen zijn gewoon niet eerlijk.

de mail van mijn weblog staat door die vele spam nu trouwens zo scherp afgesteld dat ik helemaal geen mail meer krijg. da's ook niet handig.

@DeBoekenlijst Irvin D. Yalom "De Schopenhauerkuur" - mooi, intrigerend, filosofisch

maar natuurlijk: denken, daar ben ik goed in! iemand een idee wat voor baan/werkzaamheden daar goed bij passen?

haha RT @Lein77 Je zal maar mede mogelijk gemaakt worden door pannenkoeken van Honig

ja, met hulp! @metkcom we zijn nu beiden plazamanager van Creatief&Ondernemendplaza op Mindz

De mensen op station utrecht zijn altijd bijzonder, vermakelijk, boeiend, interessant en fascinerend om te bekijken.

Opstaan zonder wekker, met een niet-volgeplande dag voor me. Fijn! En nodig.

Voor de tweede keer op een rij werd ik wakker van de wekker voordat mijn droom was afgelopen.

Het voelt alsof ik het einde van de film niet heb gezien.

Ik wil mijn geld terug!

• Toch vreemd.
• Dat je onderuitgezakt een of andere simpele film aan het kijken bent.
• En je ineens beseft dat dit het is.
• Je leven.
• Het is nu gaande.
• En je bent geen 13 meer.
• Misschien wordt het eens tijd om sommige dromen te gaan waarmaken.

Het is natuurlijk wel vreemd om met een rijbewijs weer in een lesauto te stappen. Vooral als er een 18-jarige jongen achter het stuur vandaan komt om plaats te maken voor mij, degene die allang een rijbewijs heeft, maar de afgelopen jaren amper heeft gereden en het daarom allemaal niet zo goed meer weet en het daarom ook nogal spannend vind. Het rijden dus.

De spiegels konden met knopjes aan de binnenkant verzet worden. De techniek staat voor niets, dat blijkt wel weer.

Riem om. Stoel goed. Handrem eraf. Spiegels goed. Starten. En gaan.

Binnen een paar minuten reed ik weer eens over het beruchte Keizel Karelplein. Een heel klein stukje, want ik ging erop en moest er de eerste afslag weer af. Maar toch. Het is en blijft een door velen gevreesd plein.

Ik ben erachter gekomen dat ik niet zozeer bang ben voor autorijden op zich. Maar dat ik het allemaal wat teveel vind om tegelijk en ook nog eens goed te doen. Schakelen. Sturen. Het verkeer om me heen in de gaten houden. Niet tegen de stoeprand rijden. Op de weg letten. Op de borden kijken. Kijken waar ik naartoe moet. Zorgen dat ik slecht verlichte fietsers niet omver rij.

Het lesuur vloog voorbij. De instructrice bleek grappig, aardig en uitleggend. Dat zijn mooie eigenschappen voor de baan die ze heeft.

En wie weet, stap ik op een dag zonder nadenken in een auto en rij ik. Waarheen dan ook.

• * 2 doorweekte broeken
• * 1 doorweekte onderbroek
• * 1 nat t-shirt
• * 1 natte sok
• * 1 lekke schoen
• * 1 doorweekte tas
• * 1 natte tas
• * 2 doorweekte jassen
• * 2 natte sjaals
• * 2 kapotte paraplu's

• Vanmiddag is het zover.
• Dan ga ik weer een eerste rijles nemen.
• Zoals ik pasgeleden schreef hier, viel het rijden me moeilijker dan ik dacht.
• Na al die tijd.
• Dus vanmiddag stap ik weer in een lesauto.
• Voor iets dat ik eigenlijk al kan.
• Maar ook weer niet.

• Als ik tot rust kan komen.
• Even geen plannen heb.
• Niet op de tijd hoef te letten.
• Me niet van het ene naar het volgende te haasten.
• Dan voel ik de energie door me heen stromen.
• Krijgen gedachtes ruimte.
• Komen ideeën naar boven.
• Voel ik wat ik echt voel.
• En besef ik me weer eens duidelijk waarom het zo belangrijk voor me is om deze gemoedstoestand na te streven.

Ergens zag ik het woord igrec staan.

Ik moest even nadenken.

En begreep toen waarom het zo ver weg in mijn geheugen zat.

Het woord igrec ken ik alleen in gesproken vorm.

Als ik of iemand anders vertelt dat er ergens een y moet komen te staan.

• Wat deden mensen vroeger eigenlijk op een kantoor?
• Voordat er internet was?
• En voordat er computer waren?
• Dingen opschrijven?
• Bellen?
• Geschreven papieren kopieëren?
• Veel met elkaar praten?
• Naar andere kantoren reizen om daar te praten?
• Veel geschreven briefjes in een envelope doen en opsturen?
• Potloden scherp slijpen?
• Op tijd naar huis gaan?

Bij veel dingen is het zo dat je er beter in wordt, naarmate je het vaker doet.

Kwestie van oefening.

Met twijfelen is dat niet het geval.

Sterker nog, het lijkt juist alsof het steeds moeilijker wordt.

Als een pad dat je al meerdere keren hebt gelopen en je maar niet kan onthouden welke keerpunt je af moet slaan.

Het is soms zo jammer om de deur uit te moeten om brood te halen, omdat je net in zo'n fijne zaterdagochtendthuislummelstemming bent.

Met zus naar Haarlem om afscheid te nemen van een vriendin die ver weg naar 't buitenland gaat verhuizen. Misschien wel voor altijd..

De laptop gewoon weer uitzetten. Besef me ineens waarom ik altijd tijd tekort kom. Laptop slurpt de tijd op.

Toch raar dat mensen schijnbaar omver geblazen worden bij een begin concert en dan even uit die betovering stapen om dat te twitteren.

Go Short International short film festival in Nijmegen zoekt per december diverse stagaires. http://www.goshort.nl/?fId=291 RT a.u.b.

Ik merk dat een gebrek aan tijd en een gevoel van onrust niet bevorderlijk is voor mijn humeur. En dat vind ik dan weer jammer.

na een aanpassing van mijn weblogmail heb ik voortaan 0 i.p.v. ruim 800 spammmails per dag. wat een rust! wat een tijd over ineens!

In trein op weg naar m"n 1e grote bijeenkomst van nieuwe baan. Ben eerder benieuwd of ik 't wat vind, dan of alles goed gaat. Dat zal wel.

Als je te lang stil zit op zo'n wc waar de lichten automatisch aan gaan, gaan ze uit terwijl je nog zit. Handig.

Klein geluk: ver van de drukte op het perron wachten en dat de trein zo ver doorrijdt.

met 2 lepels dus. komt goed. http://twitgoo.com/565pi

Eerder schreef ik hier al over de verwarring van het woord verlichting.

Gisteravond stond in het teken van verlichting. Van jezelf.

Ik was bij een lezing van Tijn Touber. Over zijn spoedcursus verlichting.

Het ging over verlichting. Eenheid. Heelheid. Het van een afstand naar je eigen programma kijken. Bram Vermeulen. Wijn drinken. Niet praten. Omgaan met vervelende situaties. Pioniers. Stilte. Het zelf ervaren. Je mind. En nog veel meer dingen die ik nu even niet in woorden om kan zetten.

Het was boeiend en gezellig. En het maakte her en der iets bij me los.

En vandaag was zo'n drukke dag dat ik er amper bij stil kon staan.

En daar wringt het hem nou net voor mij.

Het is met een glimlach wakker worden deze maandagochtend, als de wekkerradio aangaat en ik Kronenburger Park van Frank Boeijen door mijn Nijmeegse slaapkamer hoor.

Klik hier om het nummer te zien en horen.

Door de bedrijvigheid in de stad, voelde het alsof ik in een musical terecht was gekomen.

Niet van het soort waarin iedereen zingt in plaats van praat. 

Maar een van het soort waar iedereen jogt in plaats van loopt.

Er zat een man in de kapperstoel met weinig haar. Hij was bijna kaal te noemen.

Ik ga er dan ook vanuit dat hij vooral voor de gezelligheid naar de kapper gaat.

De vrouw tegenover me in de trein heeft genoeg make-up voor alle vrouwen in de coupe. Bah.

Ik zag trouwens dat de railtender terug is in de trein! Hoeveel jaar weggeweest? En waarom terug?

@worteltjeboven lieveheersbeestjes vind ik leuk! Ruilen voor n krekel? Als ik m nog kan vinden..

Rotjes? Nu? Al?

iemand een leenbad voor me?

Had het plan opgevat om af te wassen, loop ik de keuken in, zie ik dat er gaan afwas stat. Ik ga maar eens goed op tijd slapen vanavond..

Ik vind t zowel knap als vreemd dat de vrouw in n stille coupe n uitgebreid telefoongesprek voert. Niet spannend helaas, maar saai

Het is trouwens echt altijd druk op utrecht cs.

Besef me ineens dat het vrijdag is. De drukke doordeweek waar ik tegenop zag is nu alweer bijna op zijn einde. Goh

echt waar, insecten bij het buffet! http://twitgoo.com/52zwi

heb zelf geen insecten op, ben vegetariër. meningen van anderen 'het smaakt naar frituurvet' en 'het smaakt chemisch'.

Gemiddeld 1000 per dag krijg ik er. Spamberichten in mijn weblogmailbox.

Het stoort. Het is vervelend. Het is zonde van mijn tijd om ze te wissen.

Het kost vooral tijd om te speuren of er misschien een niet-spambericht tussen zit. Iets dat echt speciaal voor mij bedoeld is.

Gemiddeld 1 mail per 800 mails lees ik er een. Een niet-spambericht.

Misschien wordt het eens tijd om mijn domein te verhuizen naar een nieuwe naam.

Of ik moet een manier zien te vinden om meer niet-spam-mails in mijn inbox te krijgen.

Dan leidt het vermoeiende bekijken van de mails vaker tot een aangename verrassing.

• Ik heb een probleem.
• En ik heb geen idee wat ik er aan kan doen.
• Ik ben namelijk te klein voor deze wereld.
• Op vele stoelen, banken, krukken en treinbankjes kan ik niet goed zitten.
• Hoewel, het zitten lukt wel, maar mijn voeten raken de grond niet of amper.
• En dat voelt niet fijn.
• Ik krijg er last van in mijn benen. Mijn nek.
• Hoofdpijn van die nekpijn.
• Zelf heb ik drie oplossingen kunnen bedenken:
• - Ik neem voortaan overal en altijd een uitklapbaar voetensteuntje mee.
• - Ik ga schoenen met hokke hakken dragen (jammer alleen dat ik daar niet op kan lopen).
• - Ik ga wonen in een land waar iedereen klein is en alle meubelen lager en kleiner zijn.
• Maar ik sta open voor andere briljante ideeën.
  

• Het zit zo.
• Ik heb een rijbewijs. Sinds 1998.
• Een jaar later heb ik gedurende een jaar veel gereden.
• In Zweden en omstreken. In een krakkemikig busje van Loesje, waar ik toen voor werkte aldaar.
• Ik vond het maar niks. Maar ik was een van de weinigen met een rijbewijs.
• Na terugkomst heb ik zelden gereden.
• Vond het niet leuk.
• De trein bracht me overal.
• Had geen auto.
• Een jaar of twee geleden ben ik weer eens met mijn vader gaan oefenen.
• Eerst op het parkeerterrein. Daarna stapvoets de wijk door. Vervolgens op de snelweg.
• Altijd met grote tussenpozen. Altijd weer even wennen.
• Voor mijn nieuwe baan is het van belang dat ik ga autorijden.
• Ik organiseer congressen en bijeenkomsten en een paar keer per maand moet ik ergens naartoe.
• Met een auto volgestouwd met een laptop, beamer, naambadges, programmamappen, kraamspullen en wat er verder nog nodig is.
• Een paar keer oefenen en dan zou het me wel lukken.
• Dacht ik.
• Tot ik afgelopen zondag voor het eerst in acht jaar weer eens alleen in de auto zat.
• Het voelde als een racespelletje, maar dan zonder de extra levens.
• Eenmaal terug bij mijn ouders barstte de emotionele bom.
• Ik durf helemaal niet alleen in een auto te rijden.
• En al helemaal niet het halve land door.
• Met allemaal andere automobilisten om me heen.
• En dan ook nog eens in het donker.
• Echt niet? Nee, echt niet.
• De paniek sloeg toe, geen ontkenning mogelijk.
• Ik was er zelf verbaasd over.
• En nu?
• Ga ik in de komende weken een paar rijlessen nemen.
• En dan hoop ik dat ik die autoritjes durf te gaan maken.
• En dat ik me nooit meer voel zoals afgelopen zondag.

(Dit schreef ik er in juli 2007 over.)

• Ik zag 5 auto's op een rijtje geparkeerd.
• Aan de kant van de weg.
• Allemaal de knipperlichten aan.
• Een bestuurder was een soort gebruiksaanwijzing aan het lezen.
• Een ander een boek.
• Vreemd.

Soms heb ik dat. Dat er iets sluimert van binnen en ik het niet helemaal kan plaatsen. En ik me afvraag of ik er iets mee moet. Of kan. Of wil.

Tot er iets knapt en alles er in een niet te stoppen emotionele woordenstroom uit komt. En ik mezelf dingen hoor zeggen, waar ik me niet bewust van was.

Niet bewust. Onbewust wel. Achteraf gezien.

En er niks anders opzit, dan het erover te hebben met de mensen die het aangaat. Hoe lastig en vervelend ik dat ook vind.

Het liefst sluit ik mijn ogen, blijf ik een paar weken onder mijn dekbed liggen en hoop ik dat het dan vanzelf opgelost is en de keuzes voor mij zijn gemaakt.

Maar zo werkt de echte wereld niet.

Dus ik adem nog eens diep in. En nog eens. En nog maar een keer.

En ga bedenken welke keuzes ik ga maken nu ik dit gevoel zo duidelijk heb gevoeld.

Samen met een andere Nijmegen in Dialoog-meebouwer was ik afgelopen donderdag bijna 12 uur lang in de Vasimfabriek, de locatie waar de meeste dialoogtafels stonden. Vier in de middagronde en vijf in de avondronde.

De Vasim is een hele grote oude fabriek, met overal ateliers, werkplaatsen, kantoren, naaiateliers voor enorme tenten, opslagruimtes en workshopruimtes. Groot, klein, in een bouwkeet, afgescheiden met zelfgetimmerse muren en andere afrasteringen. Anders dan waar dan ook. De dialoogtafels waren opgesteld in verschillende ateliers en ruimtes.

Ik had boeiende gesprekken met mijn medemeebouwer. Liep tegen een vriendin aan die bezig was met een project voor jonge hiphoppers en urban artists die een eigen festivaldag op poten aan het zetten waren. Kwam in gesprek met een van die jonge artiesten en we bogen ons samen nieuwsgierig over een plattegrond van de stad van honderden jaren geleden. De filmster bleek iemand te zijn waar ik jaren geleden met een gezamenlijke vriendin mee naar het Landjuweelfestival ben geweest. Oude collega's kwamen voorbij om tipi's op te halen. Aan de telefoon sprak ik de bazin van een project begin dit jaar, om mee te denken over sollicitanten aldaar. We kregen onverwachte hapjes (en lekker!) van de Wereldvrouwen. Tussen de twee rondes door kwam de pizzakoerier op zijn brommertje ietwat verbaasd de enorme fabriekshal in rijden. Een bekende van Oerol bleek aan een van de tafels te zitten. Mensen van de jongleergroep kwamen soms voorbij op een raar soort skateboard of een eenwieler. Een oudere meneer vertelde dat hij altijd tussen leeftijdsgenoten zat en hij het fijn vond om soms andere generaties om zich heen te hebben.

Oud. Nieuw. Vroeger. Later. Jong. Oud. Alles kwam op alle fronten bij elkaar op deze dag.

Zo goed als alle deelnemers en gespreksleiders waren enthousiast over hun deelname en de dialogen die ze hadden gevoerd. Met onbekenden aan een tafel. Luisteren. Vertellen. Allen op een eigen manier verbonden aan de stad en dat hadden ze gemeem.

Het was een inspirerende en bijzondere dag op een idem dito plek.

 Mijn allereerste mobiel kocht ik een jaar of tien geleden. Ik kan me nog herinneren dat de verkoopster vroeg of ik er ook mee wilde smsen en dat ik dat er in eerste instantie niet op wilde hebben. Het leek me maar een nutteloos gebeuren.

In de loop de jaren heb ik zo snel leren smsen als een 15-jarige. En nu is het tijd voor nog nieuwere zaken.

Sinds woensdag heb ik namelijk een nieuwe mobiel het zal mijn tiende zijn denk ik. Het is een G2-Touch. Voor de mensen die (net als ik tot een paar dagen geleden) er niet zoveel van weten: dat is een mobiel met zo'n touchscreen waar je ook makkelijk mee kan internetten. Het is een fascinerend ding. En de eerste keer een mail sturen vanuit de trein en live een foto plaatsen op twitter kon me zeer bekoren. Het is alleen wel een hele ondernemening om het allemaal te begrijpen.

• Wat ik inmiddels onder andere al kan/heb gevonden:
• - sinds gistermiddag lukt het me om de telefoon op te nemen als er iemand belt
• - het sturen en ontvangen en apart verwijderen van smsjes
• - twitteren op dat ding (oftewel 'peep')
• - het maken van foto's en ze meteen plaatsen op twitpics
• Wat ik heb gevonden, maar niet meer kan vinden:
• - een scherm waarmee ik in een keer makkelijk naar facebook en flickr kan
• Wat ik mis en hoop dat het er in zit/ik het kan vinden:
• - de mogelijkheid om het geluid van een binnenkomend smsje om de 2 minuten te laten herhalen, tot ik het bekeken heb
• Wat niet lukt:
• - het verbinden met google en zo contact krijgen met de Market, waar allemaal interessante en handige dingen in schijnen te zitten
• Wat niet mogelijk lijkt, al hoop ik dat het wel kan:
• - het plaatsen van nieuwe stukjes op mijn weblog, aangezien het toetsbordscherm niet in beeld komt, zodra ik in dat beeld sta
• Wat ik niet meer van plan ben om te doen:
• - het ding nog een keer laten vallen (gelukkig ging het niet hard en is alles nog heel)

Ik ga me weer even verder verdiepen in de wondere wereld van de nieuwe mobiel.

Vandaag is het zover: Nijmegen in Dialoog. Daar gaan we!

Bekijk hier de site.

• Stel je voor.
• Je hebt een lege doos en daar doe je een rode magneet in.
• Je stopt er een groene magneet bij.
• En een blauwe past er ook nog bij.
• Lekker overzichtelijk.
• Alle magneten trekken kleinere magneetjes aan.
• Rode, groene, blauwe: het wordt een drukke en volle bedoeling in die doos.
• Sommige magneetjes pluk je weg en berg je ergens anders op.
• Andere magneteetjes vragen steeds je aandacht, maar je krijgt ze maar niet los.
• Allemaal willen ze iets van je.
• En het lijkt wel alsof de doos voller en voller wordt.
• Ook al pluk je regelmatig magneetjes weg.
• Je ziet door de magneten de doos niet meer.
• Het wordt pas echt rustig als je een grote magneet weghaalt.
• En alle zelfgekleurde magneetjes vanzelf mee weggaan.

Het idee is om voortaan niet zoveel magneten tegelijk in die doos te hebben. Nee, nu voorlopig echt niet meer. Oh maar wacht, daar komt net een hele leuke gele voorbij...

Ik kom al van jongs af aan in de Efteling. Mijn vroegste herinneringen daarover (gesterkt door foto- en videomateriaal van weleer) gaan terug naar toen ik een jaar of 5 was. Het bestond uit een mooie speeltuin. En een zwembad met een heel groot beeld van een olifant met waterspuitende slurf daarin. In de loop der jaren zijn zowel mijn herinneringen als het pretpark uitgebreid. Er kwamen meer en meer sprookjes in het Sprookjesbos. Er kwamen dingen die op de kop gingen. De uitgang verschoof van het Sprookjesbos via de Carnavalsfestival tot waar hij zich nu bevindt. Ik ging ernaartoe met de lagere school, familie, vrienden en collega's. Ik verwonderde me, zoog alles op, liet me meevoeren en vermaken.

Vandaag was ik er na een afwezigheid van enkele jaren weer. Nieuw voor mij waren De vliegende Hollander, Het meisje met de zwavelstokjes en Assepoester. 

Oud en vertrouwd was er zoveel.

Ik liet me meeslepen en werd verwonderd en vermaakt door alles wat er te zien en te doen was, aangevuld met de vele herinneringen die ik er ooit gemaakt had.

Om me heen zag ik dat de volwassen en kinderen zich lieten verrassen en meevoeren.

En ik genoot, van de wereld waar sprookjes de werkelijkheid zijn en het kleinste kind in mij helemaal tot leven kwam.