• interessant
• fascinerend
• irritant
• wonderlijk
• vermoeiend
• en bijzonder
• om soms zoveel
• emoties
• beperkingen 
• en mogelijkheden
• in een dag te kunnen voelen.

Als kind had ik het. En ergens in mijn leven ben ik het kwijtgeraakt.

De mogelijkheid om de tijd te vergeten. Er niet bewust van te zijn.

Als kind kon ik me uren verliezen in een boek. Volledig opgaan in het uittekenen van een fantasie-eiland. Geconcentreerd een puzzel maken. Buiten spelen en in een eigen werkelijkheid leven. En pas als het donker werd, of een van mijn ouders me riep om te eten of omdat we ergens naartoe gingen, dan was ik er weer. En werd me weer bewust van de tijd. En het hier en nu.

Ik mis dat soms.

In het werkelijke en volwassen leven van geld verdienen, rekeningen betalen, werk zoeken, nadenken over verhuizen, sociale contacten onderhouden en bedenken wat ik wil met mijn leven, zou ik weleens even de werkeleijkheid willen verliezen.

Compleet opgaan in een boek of zo geconcentreerd bezig zijn met iets dat ik pas zie dat er veel tijd voorbij is gegaan omdat het ondertussen donker is geworden.

Ik wil me niet altijd bewust zijn van iedere minuut en soms de tijd echt even kunnen vergeten, helemaal loslaten. Om daarna weer opgeladen en verfrist het hier en nu in te kunnen gaan.

Ik verzamel al jaren spreuken en mooie zinnen uit boeken en verhalen. De laatste tijd kwam er een zin steeds bij me naar boven. Meer dan tien jaar geleden las ik het. In het boek 'Demian' van Herman Hesse. Vandaag zocht ik de precieze zin eens op in mijn zinnenverzamelboekje.

"Ik wilde immers alleen dat trachten te leven wat uit mijn binnenste opwelde, waarom was dat zo moeilijk?'

En zag op een andere bladzijde deze zin zin staan:

"Wanneer degene die iets nodig heeft, dit voor hem nodige vindt, dan is het niet het toeval dat hem dit schenkt, maar hijzelf, zijn eigen verlangen en dwingende behoefte leiden hem daarheen."

En bedacht me dat dit precies is waar ik op dit moment in mijn leven weer in probeer te geloven.

Van zaterdag tot en met vrijdag waren de zomerfeesten bezig. Een hele stad vol feest. Bandjes, muziek, kraampjes, vele podia. En mensen, heel veel mensen. Van dinsdag tot en met vrijdag liepen er per dag zelfs minimaal 40.000 extra door de stad en omgeving. Om mee te lopen aan de internationale vierdaagse. Mensen vanuit de hele wereld.

Het eerste weekend heb ik zo'n twaalf uur per dag gewerkt op het leukste stukje festival van deze week, De Affaire. De andere dagen heb ik de zomerfeesten volop gevierd. Met het kijken en luisteren naar bandjes. Dansen tot diep in de nacht. Het uitzwaaien van wandelaars in de vroege ochtend. Door de stad banjeren. Uit eten gaan. Een middagje relaxen aan de overkant van de Waal, op Habana. Gezellige tijd hebben met vrienden. Bijkletsen met mensen die ik maanden of een jaar niet gezien heb.

Het is een week waarin de rest van de wereld even niet echt lijkt te bestaan. Een hectische, drukke en bijzondere week. Waar er 4 dagen lang 24 uur per dag mensen op de been zijn. Waar de naar huis gaande uitgaande mensen en de vroege wandelaars elkaar afwisselen. Waar er zoveel te doen, horen en te zien is.

En nu, nu is het fijn dat alles weer rustig en bij het oude is.

Door het opstellen van mijn cv voor een culturele vacaturesite, kwam ik ineens bij het beknopt samenvatten van mijn competenties, kernkwaliteiten en interesses op werkgebied. Mijn gedachten gingen verder en ineens had ik de volgende opsomming over en voor mezelf gemaakt:

Competenties: plannen en organiseren, communicatieve vaardigheden, creativiteit, stressbestendigheid, betrokkenheid, flexibiliteit.

Kernkwaliteiten: sociaal, meedenkend, sensitief, overzicht houden, creatief denkend, rustig, goed in overzicht houden, mensen aansturen.

Interesses: communiceren, vrijwilligers, mensen, muziek, festivals, theater, schrijven, organiseren, kunst, cultuur, alles achter de schermen.

Wat ik zoek in werk: werken met mensen, communiceren, organiseren, regelen, en schrijven. Op het gebied van kunst en cultuur (bv. muziek/festivals/poppodium/theater).

Mogelijke banen: productiemedewerker, vrijwilligerscoördinator, stagemanager, redactrice, festivalcoördinator, kantoorcoördinatrice.

Mogelijke werkplekken: culturele organisatie, poppodium, theater, festival (bv muziek/theater/film), productiehuis.

- Ook geplaatst op mijn Mindz-blog -

Het begint vandaag weer. De zomerfeesten. En dan vanaf dinsdag de internationale vierdaagse. De stad is opgepoetst en klaargemaakt en we gaan er allemaal weer voor. Zelf ga ik dit jaar alleen het eerste weekend werken als assistent artiesten/productie op het leukste stukje tijdens deze week: De Affaire. De andere dagen ga ik volop genieten als bezoeker daar en elders in de stad. Wandelaars aanmoedingen. En me verbazen over al die mensen en nationaliteiten die er rondlopen.

• Conclusie:
• Als je ergens 'een nachtje over wilt slapen' is de kans groot dat je juist die nacht wakker ligt.

Nemen wat je krijgen kunt of wachten tot je iets beters kan krijgen? Maar misschien komt er niks beters op je pad. Misschien ben je wel gek als je deze kans niet neemt. Of misschien ben je juist gek als je het doet. Moeilijk te bepalen, want de toekomst is niet duidelijk tot het het heden is.

Ik heb gekeken naar een plekje om te wonen in de stad waar ik naartoe wil. Als ik daar ga wonen, woon ik niet meer zelfstandig, maar met een iemand anders. Een iemand om de ruime keuken en badkamer mee te delen. Met twee kamers voor mezelf alleen. Met minder ruimte dan ik gewend ben. Het is duurder en kleiner dan ik gewend ben. En ik kan niet naar buiten.

Ergens denk ik dat ik het niet moet doen, dat dit niet hetgene is waar ik mijn flatje voor op moet zeggen.

Maar wat als er nou niks beters komt binnen korte tijd?

Wat heb ik ervoor over om naar die nieuwe stad te gaan, welke keuzes wil ik daarvoor maken en hoeveel geduld heb ik?

Ik weet het zelf nog even niet.

Update: ik weet het wel. Ik doe het niet. Op naar de volgende kans!

• Woorden die je vaak gebruikt, ga je na verloop van tijd afkorten. Denk aan aso, bbq en idd.
• Ik besefte me ineens dat ik het woord solli bn gaan gebruiken.
• Zo schrijf ik solli-brieven en heb ik solli's lopen.
• Als een ware werkzoekende is er gewoon een nieuwe afkorting ingeslopen.
• Het blijft bijzonder, taal en hoe dat leeft.

Het was tijd voor mijn jaarlijke controle. En een oude vulling werd vervangen. Dat doet niet echt pijn, maar fijn is ook anders. Je weet niet precies wat er staat te gebeuren en ligt daar maar gespannen te wachten op welke ingenieus instrument er nou weer je mond in gaat. En dat aller terwijk je je mond wagenwijd open moet houden. 

Na afloop vertelde ik hem dat het toch maar vervelend blijft, dat hele gedoe, bij zo'n tandarts. Had hij daar zelf eigenlijk last van?

Hij vertelde van niet. Zijn logica is dat hij precies weet wat er steeds gebeurt en dat het daarom minder vervelend is.

Ik geloof het maar half. Weten scheelt vast wel iets. Maar het grootste ongenoegen komt naar mijn idee door het machteloze gevoel en het niet kunnen communiceren met je mond open.

Grmblhmpf. In het aanbod van tientallen sites die je zeggen een huurwoningaanbod te hebben, had ik er eentje uitgekozen. Eentje, omdat je voor alle sites iets moet betalen en ik het niet de liquide middelen heb om overal ingeschreven te staan. Ik koos voor spoedwoonruimte.nl. En dat was helaas een verkeerde. Ze zijn nep, vals en verdienen geld aan mensen die woonruimte zoeken, terwijl ze niks in de aanbieding hebben. Bij hun betaling bleek dat ze vallen onder Forsyth Marketing Promotion. Toen na betaling bleek dat hun mailadres onbereikbaar is, ben ik verder gaan zoeken en ergens in een forum in 2008 zie ik al dat mense het erover hebben. Toch hebben ze nog steeds vele advertenties op marktplaats staan.

Kan er nou niks tegen deze nepsites gedaan worden? Er zijn er vast nog veel en veel meer en ik weet niet welke er wel te vertrouwen zijn..

Na een eerste keer ontwaken viel ik weer in slaap. Min of meer. Er volgde een paar uur vol wazige halfdromen en levendige gedachtes over: mijn aankomende laatste werkavond in de concertzaal, een bruiloft van een vriendin van mijn lagere school die ik sinds die tijd niet meer heb gezien (dit leek eerder een soort spannende serie op tv, want ze was getrouwd met een soort ex-gangster en er was een team mensen om raadselachtige gebeurtenissen op te lossen), een leuke jongen, mijn zoektocht naar een betaalbaar onderkomen en het bekijken van allemaal rare huisjes en kamertjes en allemaal mogelijke gebeurtenissen en mensen om me heen tijdens de aankomende zomerfeesten.

Ik kan niet zeggen dat ik me echt uitgeslapen voel nu.

Hij liep door de stad met een fiets in zijn hand. De fiets was op slot, dus hij hield het achterwiel de lucht in, zodat deze de grond niet raakte.

Het zou zomaar kunnen dat hij deze fiets aan het jatten was.

Hij zag er echter zo zelfverzekerd en nonchalant uit, dat het me niet meer dan logisch leek dat het zijn eigen fiets was en dat hij zijn sleuteltje kwijt was.

En ik bedacht me dat je met veel dingen weg kan komen, als je het maar zelfverzekerd en nonchalant doet.

• In de afgelopen drie maanden heb ik:
• - 33 sollicitatiebrieven geschreven.
• - 7 sollicitatiegesprekken gehad.
• - 2 keer een tweede gesprek gehad.
• Het resultaat:
• - bij een organisatie gaan we kijken of ik losse projecten kan doen.
• - ik heb een baan voor 20 uur in de week (deze heb ik alsnog af moeten zeggen toen de woningruil niet door bleek te gaan).
• - ik ben nog ergens aangenomen voor 13 uur, dat zou alleen niet precies passen bij die andere baan, ik ga nog overleggen of er andere dagen mogelijk zijn.
• - al loopt er ineens ook iets voor 40 uur dat de drie bovenstaande dingen overbodig zou maken..
• Qua wonen:
• - door het krijgen van die baan, kon de geplande woningruilaanvraag eindelijk de deur uit!
• - de mogelijke woningruiler had echter net een andere aanvraag de deur uit..
• - deze is echter voor een driehoeksruil, dus heeft minder kans van slagen.
• Maar met een beetje pech gaat de woning die ik al ruim 2 maanden in mijn hoofd aan het inrichten dus ben niet door.
• Ik hou dan ook mijn ogen en oren wagenwijdopen om eventueel een andere betaalbare (!) huurwoning te vinden.
• Na maanden van vooruitkijken en plannen om naar Utrecht te gaan, ben ik er namelijk meer dan klaar voor dat het allemaal daadwerkelijk gaat gebeuren.

Op de eerste pagina van het boek wordt vermeld dat docente Hannah Schneider en en vriend van haar doodgaan en dat er achter deze mysterieuze stergfevallen een wereld van raadsels en geheimen schuilgaat. Het boek begint, en hoofdpersoon Blue begint te vertellen. Over haar vroege jeugd en hoe zij samen met haar vader om de paar maanden in een nieuwe stad ging wonen.

Het verhaal greep me meteen, door de fascinerende schrijfstijl en de bijzondere  en aparte verwijzingingen naar ontelbare boeken door de tekst heen. Ik werd zo gegrepen door het verhaal, dat ik pas toen heel veel later de naam Hannah Schneider viel, ik me ineens de intro op de eerst pagina herinnerde.

Het is een van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. De tijd verspringt. Verhaallijnen komen en gaan. En het blijft leesbaar en te volgen. Origineel, knap geschreven en het blijft zeker nog even in mijn hoofd rondgonzen, zoals het hoort te gaan bij een boek.

Marisha Pessl - Calamiteitenleer voor gevorderden

Mijn mond viel open toen ik in een krant een overzichtje zag staan met leeftijden waarop je volgens de Nederlandse overheid dingen voor het eerst mag of moet doen. Zo krijg je vanaf je nulde jaar een burgerservicenummer, heb je vanaf je 14e recht op eigen medische informatie, mag je vanaf je 15e 's morgens kranten bezorgen, kan je vanaf je 18e trouwen zonder toestemming van je ouders en mag je vanaf je 21e op een zware motor rijden.

Ik schrok echter toen ik  bij 'vanaf 12 jaar' zag staan: "seks is toegestaan, mits met leeftijdgenoten".

Vanaf je 12e? Dan zit je met een beetje pech nog op de lagere school! Of in de eerste klas van de middelbare school. Op mijn 12e had ik net ontdekt dat er best wel grote verschillen zijn tussen jongens of meisjes, was ik te klein om mijn rugzak met zware schoolboeken fatsoenlijk te kunnen tillen, kreeg ik ineens les in allemaal nieuwe vakken die een nieuwe wereld voor me openden en moest ik er aan wennen dat je niet meer de leeftijd had om met leeftijdsgenoten buiten te spelen.

Ik weet ook wel dat de leeftijd waarop mensen volwassener worden steeds vroeger valt, maar het idee dat twee mensen van 12 seks hebben omdat ze daar beiden zin in hebben, is voor mij een wereld waar ik me niks bij kan voorstellen.

Zo zonde dat mensen zo zijn geëvolueerd dat ze steeds korter argeloos kind kunnen zijn.

• Gisteren had ik weer eens een sollicitatiegesprek. Gisteren ging het anders dan de andere keren. Gisteren hoorde ik dat ik ben aangenomen!
• Dat ik eindelijk de woningruilaanvraag kon gaan doen en mijn plannen werkelijkheid zouden worden.
• Het drong en dringt nog niet helemaal tot me door merk ik.
• Het verhaal is nog niet helemaal af namelijk...
• Deze baan levert te weinig uren en geld op om van rond te gaan komen.
• Dus ik ga nog op zoek naar een tweede baan.
• Daar heb ik wel vertrouwen in.
• Qua wonen ligt het wat anders.
• Na mijn enthousiaste bericht aan mijn mogelijke woningruiler dat ik eindelijk werk heb en we eindelijk met de aanvraag konden beginnen, kreeg ik de reactie dat hij net een andere aanvraag de deur uit had gedaan.. Een driehoeksruil. Waarvan hij zich afvroeg of het zou gaan lukken.
• Maar misschien wel dus.
• En dan zou ik na al die weken echt net te laat zijn geweest met het vinden van een baan/voldoende inkomen.
• Ik ben gematigd blij.
• En hoop verder op een beste afloop, op alle gebieden.

De laatste dagen was ik niet zo optimistisch gestemd over mijn plannen die allemaal in het water leken te vallen. Ronduit pessimistisch was een betere omschrijving van mijn gevoel op dat gebied, zoals blijkt uit mijn voorgaande stukje.

Later op de dag keerde het tij zich ineens. En werd ik diverse keren uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Meer dan een keer. Er gloort weer hoop aan de horizon, er zijn weer opties, hoe fijn!

Ik probeer er deze keer kalm en onverschillig onder te blijven en wel te zien hoe het loopt. De afgelopen maanden heb ik mezelf namelijk een paar keer lekker gemaakt door fantaserend vooruit te denken en keer op keer werd ik hard teruggefloten door de realiteit waar geen verandering in bleek te zijn gekomen.

En al ben ik diep van binnen een optimist, ik ben blij dat ik er een tijdje pessimistisch tegenaan heb gekeken. Ik denk dat het goed voor me was om al mijn hoop te laten vervliegen. Zodat ik nu met frisse moed niet te hard van stapel loop in mijn hoofd en vanzelf merk welke kant het op zal gaan.

De eerste dag van een nieuwe maand. Een maand waarin alles mogelijk is. Zoals iedere maand. En iedere dag. Eigenlijk.

Gevoelsmatig ben ik er de laatste weken niet helemaal bij. Terug van Oerol, maar niet terug in mijn leven lijkt het.

Ik voel me lichamelijk niet optimaal. De dingen lopen niet zoals ik had gehoopt dat ze zouden lopen. De plannen die ik had gemaakt, worden nu vooruitgeschoven. En ik ben er een beetje door van slag geraakt.

De overtuiging dat ik van alles goed kan, wordt maar niet bevestigd door een baan. Ik woon nog hier, maar wil naar daar. En heb het gevoel dat ik er ergens tussen in aan het leven ben.

Maar vandaag is er een nieuwe maand begonnen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En een sprankje optimisme en vertrouwen dat langzaam weer om de hoek komt kijken.