Terwijl ik vol concentratie de vele slakken probeer te ontwijken met mijn fietsbanden, vraag ik me af of slakken eigenlijk wel weten welk gevaar er dreigt.

Week en zacht als ze zelf zijn, voelen ze zich geschermd als ze hun huisje in krullen. Hun harde huisje, dat hun van nature hoort te beschermen tegen de gevaarlijke wereld. Hun bescherming, waarin ze veilig zijn.

Maar dat niet bestand is tegen zware fietsbanden en ferme voetstappen.

Later besef ik me dat mensen vaak ook een huisje om zich heen bouwen, waar ze zich in willen krullen als er gevaar dreigt. Als er iets nieuws en onbekend op hen af komt. Het huisje is echter een scheinbescherming.

De ferme voetstap leidt bij een slak tot de dood. Bij de mens niet. Daar kan het leiden tot een nieuwe blik, een nieuw inzicht.

Soms wordt er snel een nieuw huisje gebouwd. En soms blijkt een huisje niet meer nodig.

Ik was een jaar of 9. En nogal schrikachtig voor alles wat eng was of leek. Die avond zou er een primeur op televisie te zien zijn. De eerste uitzending van de videoclip van 'Thriller' van Michael Jackson. Ik was benieuwd. Maar mijn ouders vonden dat ik de clip niet mocht zien, omdat ik er waarschijnlijk niet tegen zou kunnen en de komende nachten niet zou kunnen slapen. Dus ik zat in de keuken. Mijn ouders in de kamer. Ik denk dat mijn 1 jaar oudere zus ook in de keuken zat. En in de verte hoorde ik de geluiden van de clip. Spannend. Maar niet voor mij. Nog niet. Een tijdje of jaren later heb ik de clip weleens gezien. En zelfs toen vond ik het nog wat eng eigenlijk.

• (Een tijdje geleden zag ik deze vragenlijst her en der staan. Heb hem zelf ook even ingevuld.)
• 1) Welke doelen heeft dit blog? Bereik ik die doelen ook?
• Om de gedachten die ik heb niet alleen in mijn hoofd en in mijn boekjes en wordbestanden rond te laten dwalen, maar ze ook met anderen te delen. Zodra ik iets post, is het doel bereikt.
• 2) Ben ik geinteresseerd in het onderwerp?
• Jazeker, ik heb interesse in wat er zich in mijn hoofd afspeelt.
• 3) Geeft het posten van berichten bevrediging?
• Meestal wel. Heel soms niet. Als ik net niet goed onder woorden kan brengen wat ik bedoel. En daarna reacties krijg die niet ingaan op wat ik wilde zeggen.
• 4) Hoeveel posts schreef ik in de afgelopen maand?
• 23
• 5) Heb ik tijd genoeg om het blog te onderhouden?
• Jazeker. Ik schrijf wanneer ik tijd en/of inspiratie heb en dat is meestal minstens een paar keer per week.
• 6) Leest iemand mijn blog?
• Ik weet niet precies hoeveel mensen (in de statistieken lijken veel bezoekers via zoekmachines op mijn site terecht te komen en ik vraag me altijd af of ik die mensen ook als lezers moet beschouwen), maar ik heb een groepje vaste lezers en wat dwalende bezoekers.
• 7) Heb ik er voldoende tijd aan besteed?
• Meestal wel. Al ben ik vaak van plan om wat langere stukken te schrijven en dat komt er niet zo van. Dat komt volgens mij ook omdat ik zelf (nog?) niet de kennis heb om de vormgeving van mijn site te veranderen en daardoor zelf nogal ben uitgekeken op deze vormgeving. Een nieuw beeld zou inspirerend kunnen werken. Ik zou ook meer willen doen met lettertypes en typografie, maar helaas. Ik zou niet weten hoe.
• 8) Zie ik mezelf nog steeds schrijven op dit blog over 18 maanden?
• Ik zou niet weten waarom niet. Maar goed, ik heb niet eens een idee waar ik over 8 maanden werk of woon, dus 18 maanden vooruit kijken vind ik nogal een onmogelijke opgave.
• 9) Groeit de niche of verdwijnt die?
• Geen idee.
• 10) Levert het blog iets op?
• Mij wel. Een fijne uitlaatklep en een plek om mijn gedachten te kunnen delen.
• 11) Draagt het blog iets bij aan mijn 'profiel en expertise'?
• Ik ben er nog niet helemaal over uit wat mijn ‘profiel en expertise’ is, maar ik geloof dat alles wat ik doe, bijdraagt aan die zoektocht. Dus ook het schrijven van stukken op mijn blog.
• 12) Levert het blog nog andere dingen op?
• Zie vraag 11.
• 13) Geeft het blog mij energie of zuigt het me leeg?
• Het geeft me energie. En als ik er even geen puf voor heb of het leven zelf vraagt veel aandacht, dan besteed ik gewoon even minder aandacht aan mijn blog.
• 14) Groeit het blogverkeer en bloginkomen of daalt het juist?
• Bloginkomen heb ik niet. Het blogverkeer schommelt nogal heen en weer.
• 15) Voelen de lezers zich betrokken bij de inhoud van het blog?
• Degenen die reageren (op mijn blog of via andere kanalen) zeker wel.
• 16) Wat zeggen lezers, als ze commentaar geven op het blog?
• Van alles. Hangt af van wat ik geschreven heb. Het is wel typisch dat de stukken waarin ik mijn ziel en zaligheid leg vaak minder reacties krijgen dan de losse flodderstukjes.
• 17) Wat schrijven andere bloggers over mijn blog?
• In ieder geval heeft zij ooit iets heel positiefs over mijn blog geschreven waardoor ik zeer vereerd was, aangezien haar blog erg hoog staat in mijn favorietenlijstje. Maar verder heb ik geen idee of andere bloggers sowieso iets schrijven over mijn blog.
• 18) Heb ik iets origineels en nuttigs te zeggen over het onderwerp?
• Het zijn mijn eigen originele gedachten. Soms nuttig. Soms zonder nut, maar met een andere kijk. Mijn kijk.
• 19) Wat zou ik nog meer kunnen doen met de tijd die ik besteed aan dit blog?
• Wat een vraag. Alles natuurlijk.
• 20) Welke impact zou stoppen met bloggen hebben op mij en mijn lezers?
• Ik zou het erg missen om sommige van mijn gedachten en hersenspinsels niet meer op deze manier te kunnen delen. En er zijn vast lezers die dat ook zullen missen.

Het blijft me verbazen en irriteren dat mijn yahoo-mailding altijd aan me vraagt 'are you sure you want to permanently delele this message?' met mails die ik wil verwijderen die in mijn spamfolder zitten.

En niet aan mails die in mijn gewone inbox zitten.

Net alsof je gevraagd wordt of je een stukje vuilnis écht in de vuilniszak wilt weggooien, terwijl je natuurlijk het niet voor niks in je prullenbak had gegooid.

En waarom vraagt yahoo het niet bij alle mails, of ik ze echt wil weggooien. Misschien krijg ik juist wel spijt van een weggegooide mail die in mijn inbox zat.

Maar daar vraagt ie weer niet naar.

Een sollicitatiebrief hoor je te schrijven met de overtuiging dat jij degene bent die deze functie het beste kan uitvoeren. Als je dat inderdaad op deze manier doet en -zoals ik op het moment- gemiddeld drie sollicitatiebrieven per week de virtuele deur uit doet, dan zijn er er per week dus gemiddeld drie banen waar je jezelf helemaal in terugziet.

Dat is soms nogal intensief en verwarrend en het vergt dan ook best veel van je aanpassingsvermogen. Om toch iedere keer jezelf in een baan terug te zien. Tot het moment daar is dat de baan en jij elkaar ineens vinden en die andere banen waar je jezelf in terug zag, ineens uit beeld vallen.

Tot die tijd probeer ik iedere keer opnieuw overtuigd te zijn. Dat ik die functie het beste van iedereen kan uitvoeren. En dat deze rad van Fortuin zal stoppen bij de baan die echt het beste bij me past.

• Weg was ik. Nu weer terug.
• Terug naar wat?
• Het zoeken naar werk. Plannen staan te sudderen.
• Mijn nabije toekomst staat on hold.
• Ik betrap me erop dat ik sta te wachten.
• Tot er duidelijkheid is geschept.
• Er dingen vast komen te staan.
• Zodat andere dingen verder kunnen.
• Weg van het loze punt waarop ik nu al een tijdje sta te dolen.
• Met het besef dat dit ook anders kan.
• Levendiger.
• Minder afwachtend.
• Terwijl ik tuur naar de horizon en wat daar staat te wachten.

Mijn jaarlijkse uitstapje naar Oerol/Terschelling ligt weer achter me. Elf nachten was ik weg. Nu ben ik weer thuis. Al is mijn hoofd er nog niet helemaal bij.

Tent. Voeten in het gras. Oude bekenden. Nieuwe bekenden. Gesprekken. Rumoerige nachten. Varia aan oordoppen. Wisselend weer. Zonnebrand. Poncho. Pet. Slippers. Regenlaarzen. Voorstellingen. Theater. Dans. Attributen. Decor. Muziek. Uitzicht. Warm. Koud. Natuur. Zand. Zee. Stilte. Rust. Fietsen. Schapen. Dijk. Wad. Wind. Werken. Kassa. Kaartjes. Mensen helpen. Kletsen. Drinken. Eten. Juttersbitter. Lachen. Dansen. Verbazen. Versuffen. Vrijwilligers. Verwarring. Gezellig. Uiteenlopende mensen. Toch samen allemaal. Een klik. Knus. Kampvuur. Kriebels. Slaaptekort. Teveel geluid in de nacht. Weer wakker. Weer opstaan. Weer naar wc. Ochtend. Tent. Warm. Wakker. Rij. Douche. Broodje. Campingkantine. Op de fiets. Zee. Zand. Gras. Muntthee. Strandtent. Eigen wereld. Eigen eiland. Bijzondere ontmoetingen. Grappige gesprekken. Interessante gedachtes. Inzichten. Gezellige nachten. Tijd vliegt. En juist ook niet. Andere wereld. Andere tijden. Uitwaaien.

• Enkele foto's
• Oerol 2008
• Oerol 2007
• Oerol 2006

De laatste weken staan in het teken van vacatures zoeken, netwerken, solliciteren, gesprekken, hoop en afwijzingen. Soms een kans die het dan toch net niet wordt. En weer verder. Het meeleven en informeren van anderen is ergens heel attent. Doet me ergens ook goed. Maar ergens is het ook vermoeiend om iedereen steeds op de hoogte te houden. Vooral na een afwijzing.

Er is deze week van alles gaande op werkzoekgebied. Ik hou het alleen wat stiller en voor mezelf. De mensen om me heen en mijn virtuele bekenden kunnen het beste op goed geluk soms voor me duimen. En zodra ik dan een baan heb. En niet bijna. Maar helemaal. Dan zal ik het delen met de wereld.

Vanaf morgen zal ik er sowieso allemaal wat meer afstand van nemen. Het is namelijk alweer tijd om naar Terschelling te gaan. En was vorig jaar meer stressen dan uitrusten vanwege de coördinerende taken die ik op me had genomen, dit jaar heb ik het plan om compleet te ontstressen en weer gewoon kassavrijwilligster te zijn.

Om 7.15 werd ik wakker. Niet uit mezelf, aangezien ik verre van een ochtendmens ben. Na een korte blik uit het raam van mijn woonkamer traceerde ik het geluid. Twee mannen waren bezig met het hardhandig uitladen van onderdelen die samen stellages vormen. Ik was verbaasd. Over dat ze dit zo vroeg deden. Dat het zoveel geluid maakte. En vroeg me af waarom ze dit deden, aangezien ik altijd netjes een brief kreeg van de woningstichting als ze iets gaan doen en ik had niks gekregen.

Ik ging terug naar mijn bed. Deed oordopjes in. Zette het geluid van mijn wekker harder. En sliep en droomde nog even verder, tot het wel tijd was om op te staan. Eenmaal op en op pad zag ik dat ze helemaal aan de andere kant van mijn straat bezig waren met het opzetten van stellages bij een bejaardenflatgebouw. Toevallig.

Een paar uur later was ik op en de deur uit geweest en kwam ik op mijn fiets mijn straat in rijden. Tot mijn verbazing waren er geen stellages opgebouwd. En lagen de onderdelen er ook niet meer. Ik denk dat de twee mannen van 7.15 zich vergist hebben met de plek.

En vind het nu extra zonde dat ik echt helemaal voor niks zo vroeg wakker ben gemaakt.

• Gisteren was ik op het Free Your Mind-festival. 
• Vandaag heb ik vermoeide benen. Restjes rondwaaiend zand in oren, keel en neus. Een schorre stem. Nog een glimlach op het gezicht. En de inbox van mijn mobiel vol dit soort smsjes van vrienden die er ook waren:
• 'K ben binnen! Op naar roosje tent. Jij?'
• 'Nu op de play bij Mono.. Maar ga weer naar roosje.. Links bij de bar.. Onder het eerste scherm.. kus'
• 'Bij het buitenpodium. Links vooraan. Richting het midden.'
• 'Waar ben je ergens?'
• 'Ik heb je vooraan gezocht, maar kan je niet vinden. Wij staan bij die linkerkabel. Als je die volgt, vind je ons vanzelf.'
• 'Bij mono, achter de meute, onder de brug.'
• '19.30 links vooraan in de electrotent!'
• 'Nu naar de planet rose tent. x'
• 'Wij gaan even wat eten. straks naar bart skils.'
• 'Waar ben jij'
• 'Waar staan jullie? Ik ben terug in de tent en zie niemand! Xx'
• 'Dikke party hier!'
• 'Hoe laat denken jullie richting huis te gaan'
• 'ik ook wel, waar ben je nu'
• 'Wij gaan nu!'
• 'Zien we je daar!'

Al zag ik dat vroeger -en dan vooral in mijn pubertijd- waarschijnlijk niet altijd zo, de band tussen mijn ouders, mijn zus en mij is stevig. Niet dat we elkaar iedere dag aan de telefoon hebben of iedere week zien, maar we zijn er voor elkaar. Het is een basis, een vertrouwen, een achterban. Waarvan je weet dat die er is, mocht het nodig zijn.

De afgelopen twee weken waren zowel mijn ouders als mijn zus en haar vriend op vakantie buiten Nederland.

Ik voelde me er een beetje ontheemd door. Een beetje meer alleen op de wereld.

Vannacht zijn mijn zus en haar vriend weer terug gekomen. En dat voelt fijn. Dat een gedeelte van mijn onzichtbare achterban weer in de buurt is.

Soms is het ineens kwijt. Dan is er iets en ik weet niet precies wat en ineens dringt het tot me door. Ik ben niet meer in het hier en nu.

De wereld lijkt wat verder weg. Mijn vrienden lijken verder weg. Mijn plannen en doelen lijken niet te bestaan. De dagelijkse dingen kosten me erg veel moeite. De puf is er niet meer. De dagen zijn een stroperig iets waar ik me doorheen moet ploegen tot het tijd is om de nacht en mijn bed in te gaan.

Na een paar dagen komt dan ineens de dag dat ik iets anders in me voel. Nog net voor het opstaan. Een sprankje energie. De dingen die ik nog wilde doen lijken ineens niet zo groot en ingewikkeld meer.

En ik ben er weer. Nu en hier.