Wat eigenlijk best raar is: als ik met een onderbroek en t-shirt aan op mijn flatgallerij iets in mijn prullenbak gooi, dan voel ik me halfnaakt. En als ik dezelfde handeling met een bikinibroek en t-shirt aan doe, voelt dat heel zomers en gewoon.

Alles draait om perceptie en het idee.

• Nieuwsgierig als ik ben, stel ik soms veel vragen achter elkaar aan iemand. Het onhandige is dat ik na het antwoord dan vaak alsnog een vraag moet stellen. ..
• Als het antwoord ja of nee is na vragen als:
• "ga je mee vanavond?"  en "of blijf je thuis?"
• "heb je die film al gezien?" en "of was je naar een andere geweest?"
• "gaat het goed met je?" en "of gaat het wat minder?"
• Dan weet ik nooit precies op welke van mijn twee vragen dat het antwoord was..

Ik zag ooit een film waar iemand was overleden en voordat hij de hemelpoort in mocht, kreeg hij stukjes van zijn leven te zien. Er was ooit iets met de liefde dat helemaal mis was gegaan en die persoon mocht toen even terug naar de aarde en naar die tijd, om het alsnog goed te doen.

Deze film -en het idee erachter- kwam een paar dagen geleden in mijn hoofd naar boven. Ik probeer altijd te doen wat goed is, wat goed voelt. Soms loopt dat enorm gestroomlijnd en soms lijkt het alsof ik moeizaam tegen de stroom in probeer te zwemmen. Het ene moment ben ik vol vertrouwen dat de dingen lopen zoals ze horen te lopen. Het andere moment vraag ik me af waarom alles zo lastig en ingewikkeld gaat.

Als het aan het einde van mijn leven echt zo is zoals in die film, dan ben ik erg benieuwd naar wat ze laten zien. Welke kansen ik heb gemist. En welke kansen ik goed heb opgepakt.

Het leven is echter geen film, dus ik zal het met het hier-en-nu moeten doen. Leven, doen en afwachten hoe de stroom zal gaan.

In mijn ooghoeken zag ik twee mannetjeseenden naar een vrouwtjeseend vliegen. Het klonk allemaal niet zo vredig en toen ik omkeek zag ik dat de vrouwtjeseend lichamelijk belaagd werd door een van de mannetjeseenden. Mijn impuls om te helpen, heb ik maar onderdrukt. Het leek me toch iets van de natuur. Iets waar ik als mens niet zomaar tussen had te springen.

• Ze vonden het een heel fijn gesprek gisteren.
• Ze denken dat ik de functie goed zou kunnen vervullen.
• Ze vinden dat ik veel kwaliteiten heb.
• Ze waren aangenaam verrast door het hoge niveau van mij en die ander.
• Ze hadden een luxe-positie.
• Na overleg, een nacht slapen en weer overleg hebben ze gekozen.
• Omdat ik en die ander zó dicht bij elkaar lagen, kwam het op kleine dingen neer.
• Die andere had al een netwerk in Utrecht.
• En paste net ietsje beter bij het team.
• Ze vond het vervelend me te moeten meedelen dat ik het niet was geworden op zo'n kleine details.
• Ze houdt me in gedachten en gaat vacatures bij hun of andere culturele organisaties zeker doorsturen.
• .
• Veel complimenten voor me.
• Ergens enorm goed voor mijn zelfvertrouwen.
• Maar toch.. weer geen baan.
• Ik ben helemaal niet competitief ingesteld.
• Maar ik zou op dit vlak zo graag eens nummer 1 worden.
• Voor de nummer 2 is er namelijk niks.
• Leegte.

Vandaag was gesprek twee. Het was een fijn en boeiend sollicitatiegesprek. Ik kreeg diverse keren een goedkeuring over mijn gekozen woorden en visie. Door alle vragen heb ik zowaar mezelf weer een stukje beter leren kennen.

Nu is het wachten. Tot morgen. Dan krijg ik te horen of ze mij of die ander hebben uitgekozen voor die baan.

In het ene geval gaat de banenzoektocht in volle vaart verder. In het andere geval is dit mijn laatste vrije week en ga ik na het weekend volop aan de slag bij mijn nieuwe baan.

Op de dag dat ik als student ging verhuizen naar mijn 5e studentenhuis in ruim vier jaar tijd, kwam ik op het ount aan dat mijn grote inbouwkast leeggehaald moest worden. Ik ging erin staan en pakte alle spullen er een voor een uit, om ze in mijn steeds vollere kamer te zetten. Mijn neus ging kriebelen. Ik ging niezen. En bleef niezen. Ik voelde me niet zo best.

Een paar uur later was de verhuizing een feit en al mijn spullen stonden kris kras door mijn nieuwe kamer verspreid. Mijn helpers hielpen me met het gereed maken van mijn bed em gingen weg. Ik voelde me beroerd, moest steeds niezen en had ergens tijdens de dag ineens ook koorts gekregen. De eerste avond in mijn nieuwe kamer ging ik dan ook vroeg naar bed toe.

Een paar dagen later ging ik naar de huisarts. Een inval-huisarts. Ik vertelde mijn verhaal en het antwoord was dat ik wellicht allergisch was voor huisstofmijt. Ik wilde dat graag laten onderzoeken, maar de huisarts vond dat niet nodig. "Er zijn zoveel mensen allergisch voor dingen, dat kunnen we moeilijk allemaal gaan testen". Dat vond ik raar en ik wilde ook graag dat mijn genies een naam zou hebben. Uiteindelijk schreef ze me allergietabletten voor. Deze moest ik twee weken innemen en als mijn nieuwe klachten tijdens deze periode niet van zich zouden laten horen, dan was ik dus allergisch voor iets. En dan? Dan was dat jammer voor me, er viel verder weinig aan te doen.

De twee weken was ik zonder klachten. Daarna kwamen ze terug. Allergisch dus. Voor iets. Mijn eigen huisarts was weer terug van vakantie en ik werd doorverwezen naar een plek waar ze allergietesten deden. Het bleek dat ik allergisch was voor huisstofmijt. In lichte mate voor huisdierharen. Ik kreeg allemaal tips om de huisstofmijt geen kans te geven. Een goed gestofzuigd huis (alleen moest ik niezen van het stofzuigen, dus daarvoor moest ik mijn huisgenoten inschakelen). Een huis met weinig stofverzamelplekken (mijn gezellige oude, stoffge studentenhuis met overal vloerbedekking bleek de minst ideale plek om te wonen). Mijn leefomgeving moest zo schoon mogelijk zijn (vrij lastig voor iemand die poetsen echt op de allerlaatste plek op de to do-list zet). Een hypo-allergene hoes om mijn matras, dekbed en kussens, zodat de mijten een soort van gevangen werden (na twee nachten proberen, besloot ik om de speciale dekbedhoes niet meer te gebruiken. Hypo-allergeen spul is namelijk echt heel erg warm!). En bij tijd en wijle kon ik allergietabletten slikken.

Ondertussen ben ik er aan gewend. Min of meer dan.

Mijn huisje bevat overal zeil in plaats van vloerbedekking (dat bleek veel huiselijker dan ik had verwacht). Zo ongeveer een keer per jaar moet er even vanalles uit en ben ik een dag koortstig en moet ik heel veel niezen. Die dag kan ik verder eigenlijk niet veel. Mijn gevoelige neus begint de pollen steeds minder fijn te vinden. Ook nog hooikoorts dus. Op dagen dat ik mijn huisje ga schoonmaken of als ik ga logeren bij mensen die huisdieren hebben of bij mensen waar het stoffig is of waar ik onder een kriebelige deken kom te logeren, moet ik niet vergeten om een allergiepil in te nemen. Anders komen de kriebels vanzelf in keel, neus en ogen. Dat klinkt gezellig, kriebels. Dat is het echter niet. Het begint te jeuken en tranen in mijn ogen. Mijn keel gaat steeds dichter zitten. Ik heb de ene niessalvo na de andere, het lijkt wel alsof er tientallen zevenklappers achter elkaar afgaan.

Het is ooit begonnen. In een kast. En ik denk niet dat het ooit eindigt.

Er zijn zoveel ergere dingen die een mensenlichaam kan overkomen. Daar ben ik me van bewust.

Maar toch.

Is het gewoon wel  irritant om hier last van te hebben.

De mens zoekt op internet. Naar leuke dingen. Met verontrustende zinnen. Met vreemde hersenkronkels. De mens zoekt. En soms komt de zoekende mens per ongeluk op mijn site uit. Waar ik me zoals altijd over verbaas. Ik denk namelijk echt niet dat de mens hier kan vinden waar hij naar op zoek is. Met deze zoekwoorden:

duif uit de koers wat gebeurt met de duif

wil kennissen van vroeger opzoeken in welk programma

morbide bloemist

gelach tvseries

een muziektekst verkeerd meezingen

opmeten gebouwen doe zelf

concrete vragen voor een telefoongesprek met een familielid

je beter voordoen dan je bent

gedicht na alle teleurstelling van afgelopen jaar /nieuw levensjaar

hekel aan douchen

META boodschap

Een tegenslag niet persoonlijk opvatten

Mijn uitzicht thuis is sinds kort veranderd. De straat is een 'betaald parkeren-zone' geworden, dus er zijn diverse parkeerbetaalautomaten geplaatst. Een daarvan staat op de stoep voor mijn raam.

Ik vraag me af of de mensen die hier parkeren niet zo slim zijn. Of dat zo'n parkeerbetaalautomaat gewoon best wel ingewikkeld is.

Mensen staan er namelijk zo lang. Kijken naar de automaat. Drukken wat knopjes in. Doen ergens een pasje in. Nemen het pasje er weer uit. Kijken vertwijfeld om zich heen. Turen nog een keer naar de automaat. Drukken andere knopjes in. Doen het pasje nog een keer een pasje ergens in. Drukken op wat knopjes.

En uiteindelijk komt er dan een parkeerkaartje uit.

• Ik weet niet zo goed wat de toekomst gaat brengen.
• Heb wel een vermoeden.
• En een plan.
• Een paar losse Ideeën.
• Wat verwachtingen (al probeer ik die zo min mogelijk te hebben, want die zijn eigenlijk funest natuurlijk).
• Er vormt zich een beeld.
• Een vermoeden.
• Maar het leven loopt zoals het loopt.
• En vaak anders dan verwacht.
• Met onverwachte uitkomsten.
• En onvoorstelbare richtingen.
• Dus ik weet niet zo goed wat de toekomst gaat brengen.
• Ik ben benieuwd.

• En zo zat ik deze vrijdagavond ineens weer bij een avondwake.
• De 79-jarige zus van een aangetrouwde oom (zelf 78) is overleden.
• Ik kende haar niet goed, maar haar weleens gezien in haar leven.
• Dat krijg je met zo'n zijdelingse familieband.
• De vrouw van de aangetrouwde oom (mijn tante dus) vond het heel fijn dat mijn zus en ik er waren.
• Zij, die ons niet eens wilde laten weten dat er een sterfgeval was geweest.
• Omdat 'ze ons daarmee niet lastig wilde vallen.'
• Hoe bescheiden.
• Ik besefte me ineens dat het soms fijn kan zijn om ergens te zijn.
• Dat je iemand steun kan bieden, alleen door er te zien. Meer niet.
• Wat is het leven soms simpel.
• Tijdens de overdenkingen en gebeden die voorbij kwamen in de kapel, dacht ik aan de dood, het leven en leeftijden.
• Ik weet wel dat iedereen dood gaat.
• Maar nu besefte ik me ook dat iedereen die ik ken ooit dood gaat.
• Dat wil ik helemaal niet.
• Zelf ga ik ook ooit dood.
• En zullen er mensen dingen over mij gaan zeggen.
• Komt er bij mij eigenlijk een geliefde aan mijn kist te staan?
• Wie zullen er verder om me treuren?
• Weet er dan iemand welke nummers er gedraaid moeten worden?
• Wat wil ik eigenlijk allemaal bereikt hebben voordat ik doodga?
• Heel mijn leven kwam aan me voorbij.
• En alles leek even anders te zijn.

Op de middelbare school heb ik heel veel geleerd. In diezelfde periode was ik ook druk bezig met muziek. Liedjes luisteren. De Top 40 bijhouden. Liedjes opnemen op cassettebandje. Verzamelbandjes maken. De donderdagavondmixen van Ben Liebrand opnemen. En veel luisteren. Alle bandjes, alle nummers heb ik tot in de oneindigheid beluisterd. Ik kon alles meezingen van begin tot eind. Elke toon, elke kraak, elke jingle, elke abrupte stop van een liedje. Ik wist het. Ik kende het. Het zat in me.

Afgelopen weekend was ik op een 90's feest. Vandaag ben ik verzamelbandjes van vroeger aan het beluisteren.

En ik besefte me dat ik het grootste gedeelte van wat ik op de middelbare school heb geleerd, toch echt weer ben vergeten. Maar die liedjes. Die bandjes. Die mixen. Die zitten nog steeds in mijn hersenpan.

Als ik een liedje uit die tijd hoor dan hoor ik in gedachten nog steeds het liedje dat er op een bandje achteraan kwam. En soms ga ik halverwege een nummer in gedachten al verder naar een ander nummer, omdat daar de break zat bij een van de donderdagavondmixen.

Ik vind het zo bijzonder, hoe dat werkt met onthouden, in mijn hersenen.

Vandaag kwam ik er achter dat mensen schijnbaar ook kunnen voorkruipen bij een telefoonlijn. Ik stond ergens in de wacht en hoorde het volgende:

• "Op dit moment is er een wachtende voor u."
• - wachtmuziekje-
• "Op dit moment zijn er twee wachtenden voor u."

Ik probeer het morgen nog maar een keer.

Al een paar nachten achter elkaar word ik rond 5.00 wakker. Ga dan even naar de wc. Kruip weer in bed. En val weer in slaap.

Ik heb wellicht weleens laten vallen dat ik wat meer ritme in mijn leven kan gebruiken, maar dit is niet echt het soort ritme waar ik naar op zoek was.

Op het moment dat je de sollicitatiemail of -brief verstuurt, ben je blij, tevreden en wacht je hoopvol op positief bericht.

Op het moment dat je een mail of brief terugkrijgt, maak je deze vol spanning open.

De berichten waarin staat dat 'je wordt uitgenodigd voor een gesprek', zorgen voor een goed en tevreden gevoel en zorgen dat je gaat dromen over de toekomst.

De berichten waarin staat dat 'de brief in behandeling wordt genomen en je later meer bericht krijgt', geven je een gevoel van uitgestelde hoop.

De berichten waarin staat 'dat ze erg veel reacties hebben gekregen en jij helaas niet tot de mensen behoort die worden uitgenodigd voor een gesprek, maar ze je wel succes wensen met je verdere sollicitaties', zorgen voor een ontevreden gevoel, een flinke deuk in je zelfvertrouwen en het zorgen ervoor dat je jezelf afvraagt of het ooit nog gaat lukken.

.

(En aangezien de meeste banen via-via bij iemand terechtkomen, hier even een roep de wereld in: kort gezegd ben ik op zoek naar een functie in de wereld van kunst en cultuur (muziek/ film/ theater/ literatuur/ festivals) Op het gebied van plannen, organiseren, coördineren, administreren, (vrijwilligers) aansturen of redactie. Liefst (in buurt van) Utrecht. C.v. en meer info op aanvraag beschikbaar.)

Mijn conceptsmsjesbox in mijn mobiel bestaat uit zinnen die voorbij komen. Regels die ik lees. Stukjes die ik hoor. Situaties die gebeuren. Woorden die ik niet zomaar voorbij wil laten gaan en nog even vast wil houden. Hieronder de laatste vangsten:

Oudere vrouw die tussen de feestende mensen lege bierflesje verzamelt.

Boos omdat 'n auto die af wil draaien op mij moet wachten omdat ik ook groen heb als voetganger zo lomp gaat gassen terwijl ie me amper voorbij is.

Gehoord (vrouw van eind veertig, op een fiets bij de Hema): 't is niet altijd leuk hoor. Nee, want ik moet altijd alles doen.

Weet niet of je dit op tijd leert

Wissel ik steeds van baan zodat ik verder nergens aan kan denken, omdat dit dan steeds voorop komt te staan?

Als je je dop verliest in de trein heb je zo weinig aan je flesje water.

Zo in slaap in trein, dat ik hap nam tijdens een soort van droom en ook in 't echt.

Vroem vroem. Sorry. Maakt niet uit.

'iedereen zal het wel zeggen', maar'. wat maakt 't uit wat iedereen zegt?

(Eerder had ik dit rijtje en deze opsomming.)

Een jaar of vijf geleden waren twee vrienden van me een jaar Nederland uit. Hun parkietje Birdy logeerde toen bij een andere vriendin van ons. Toen die andere vriendin een maand op bezoek ging bij die twee vrienden, kwam Birdy bij mij logeren. Het had wel wat, zo'n kwetterend en babbelend groen-geel vogeltje. Die vriendin kwam tot de conclusie dat hij de resterende maanden het beste bij mij kon blijven, aangezien zij het maar niks vond als hij vloog en ik altijd het deurtje van de kooi open had staan. Na een paar maanden kwamen de twee vrienden terug en ging Birdy weer naar hun. Na een paar weken vroegen ze of ik Birdy wilde hebben. Hij leek hier meer aandacht te krijgen. En zo was ik ineens eigenaresse van een vogeltje. Een ietwat getraumatiseerd en mensenschuw vogeltje.

Dat altijd schrok als je te dicht bij de kooi in de buurt kwam staan. Dat altijd schrok als je hem water en eten gaf. Dat helemaal stil werd als ik bezoek had. Maar het was ook wel leuk gezelschap. Het kwetterde vaak met de muziek mee. Of zong een eigen liedje. Het had wel iets gezelligs, een levend wezentje in de hoek van mijn kamer. Al ergerde ik me er ook regelmatig aan. Als hij steeds weer schrok van mijn nabijheid als ik nieuw eten kwam geven. Als hij zo hard aan het kwetteren was, dat het me door merg en been ging. Als hij met zijn veren ging wapperen en er een veertjesexeplosie rondom de kooi kwam te liggen. Hij begon me te benauwen. En ik vroeg me af of ik een ander huisje voor hem zou zoeken.

Twee weken geleden kwam een vrienden hier voor het eerst op bezoek en we keken -op gewenste afstand- naar Birdy en ze vertelde me dat haar ouders ook een parkietje hadden gehad en dat deze pas was overleden. Ze wilden misschien wel een nieuwe. Het idee werd geopperd aan haar ouders en een paar dagen later kwam er een mail met vragen over soorten vogelvoer en andere betrokken en enthousiaste vragen. Dat voelde goed. Het was tijd.

En alhoewel het maar een afstandelijk vogeltje is waar je eigenlijk niks aan hebt, zal ik hem wel met een brok in mijn keel overdragen. Ik schrok ooit toen ik de kamer in liep en hij niet in zijn kooitje zat. Hij bleek op de lamp te bivakkeren. Een avond draaide hij helemaal door en na een wilde vlucht door mijn kamer is hij toen op een rij kookboeken terecht gekomen. Maar het verhaal waarmee hij beroemd is geworden bij mijn vrienden, is het verhaal van de nacht die hij op de gordijnen in mijn slaapkamer heeft doorgebracht.

Morgen gaat hij naar zijn nieuwe plekje. Ik denk dat ik nog een tijdje 'goeiemorgen Birdy' zal roepen tegen een lege hoek. Maar het is goed zo. Het past in de fase waarin ik ruimte maak. En dingen leer los te laten.

• "He, wat hoorde ik, ga je naar Utrecht verhuizen?"
• "Dat is het plan inderdaad."
• "Heb je al iets om te wonen?"
• "Wordt aan gewerkt."
• "En een baan?"
• "Wordt ook aan gewerkt."
• "Nou, dat klinkt lekker makkelijk.."
• "Nee hoor, juist erg optimistisch!"

(Oftewel: ik ga voor de optimistische bui en ga er vanaf vandaag gewoon vanuit dat de papieren woningruil-mallemolen mee zal werken. Verdere doelen: een baan vinden daar. En een huisgenoot m/v. Liefst iemand die ik ken. En mag. En waar ik mezelf mee zie wonen.)

Bijzonder is, dat bij iedere nieuwe situatie in je leven, je nieuwe dingen ontdekt. In de loop van mijn leven ben ik ervaringdsdeskundige geworden op diverse gebieden. Omdat iets me overkwam of er iets geregeld moest worden en ik dat tot op de bodem ging uitzoeken.

Mijn nieuwe gebied waar ik binnenkort alles van ga weten, is het gebied van de woningruil. Een paar dagen geleden typte ik hier dat de plannen om te ruilen vergevorderd waren en het alleen nog een kwestie van formaliteiten bleek te zijn. We hebben echter te maken met twee verschillende woningstichtingen en twee verschillende overkoepelende organisaties. Iedere dag leer ik iets nieuws.

Na het grondig doorzoeken van een van de websites en het plegen van een telefoontje kwam ik erachter dat ik pas in aanmerking kan komen als ik heel veel meer verdien dan ik ooit gedaan heb. En daardoor geen huursubsidie zou kunnen krijgen. En dat er dus een huisgenoot bij gezocht moet worden om het enigzins betaalbaar te maken.

Na het grondig doorzoeken van een andere website en het plegen van een telefoontje naar een andere organisatie kwam ik erachter dat de regel is dat je niet meer dan een kamer verschil mag ruilen. In mijn geval zou ik twee kamers meer hebben. Dus dat kan niet. Echter, ieder geval wordt apart bekeken en beoordeeld, dus de telefoniste vertelde me dat het raadzaam is om de ruiling vast in gang te zetten. Om af te wachten wat het antwoord is. Of er een kans is.

Er gaat dus zeer binnenkort een aanvraag de deur uit, met allemaal losse eindjes. Ik ben namelijk druk op zoek met het vinden van een baan in Utrecht, maar heb deze nog niet. En ik denk dat ik deze makkelijker kan vinden als ik daar woon. Of zeker weet dat ik er een woning ga hebben. Maar ik maak meer kans op die woning als ik die baan heb. En als ik ga verhuizen naar deze woning, dan zal ik een huisgenoot nodig hebben. Er zijn een aantal mogelijke mensen. Maar of een van deze het gaat worden, dat wordt pas zeker, als ik zeker weet of deze ruiling inderdaad door zal gaan.

Het wordt dus een aanvraag met 'als jullie deze ruiling door laten gaan, dan zorg ik voor een baan en een inkomen en een huisgenoot die ook een inkomen heeft en me dit ietwat te grote huisje helpt bewonen'. En ik ben bang dat alle betrokken organisaties daar geen genoegen mee nemen.

Het voelt als een kip en het ei-verhaal. Wat is er eerst nodig?

Het vreemdste vind ik, dat er helemaal geen landelijke geldende regels zijn. En je dus bij iedere mail of telefoongesprek een nieuwe regel ontdekt. Een regel, die er voor zorgt dat ik binnenkort kan verhuizen naar een andere stad. Of niet.

• Ik ben er ooit geweest. Auschwitz.
• Het was zo raar om er met de lokale bus naartoe te rijden. Een dorp waar gewoon mensen wonen. Het idee, dat je in Auschwitz woont. Een naam met zo'n grote lading.
• Het was er zo vreemd. Onwerkelijk.
• Ik wilde alles zien wat er te zien viel. Lezen wat er te lezen viel. Begrijpen wat er te begrijpen viel.
• Maar ik begreep er niks van.
• Het rook er zo intens. Naar verschroeid haar. Een geur die ik nooit zal vergeten.
• De zon scheen. De vogels floten.
• Ik begrijp het niet. Dat mensen andere mensen zo intens kunnen haten. Of zo klakkeloos bevelen kunnen opvoeren.
• Het wachten op de bus terug naar Krakow duurde even. Maar het wachten was niet erg.
• Ik kon namelijk wachten op de bus. Om te gaan en staan waar ik wilde.
• Voor veel mensen was er geen bus terug.

Het rommelde. In mijn hoofd en in mijn leven. Er hielden weer een paar banen op en een oud plan kwam naar boven. Het plan om naar Utrecht te verhuizen. De stad waar ik zoveel meer mogelijkheden zag op werkgebied. Puur en alleen omdat er daar zoveel meer leuke culturele en andere interessante organisaties en redacties zijn. Of in de buurt, op een bereisbare afstand. 

Het idee was eerst een losse flodder. En ineens werd het een echt plan. En ging ik maar eens op zoek. Naar werk. En vooral woonruimte. Betaalbare.  Ik bekeek veel sites. Heel veel sites. Stuurde iedereen die ik kende mailtjes. En vroeg me ondertussen af of ik zo graag wilde verhuizen dat ik mijn flatje daarvoor zou gaan inruilen voor een kamer. Als er niks anders mogelijk was.

Ik kreeg bericht van een jongen. Met een huisje in Utrecht. En werk in Nijmegen. HIj had interesse om te ruilen. Eerst tijdelijk, in verband met zijn tijdelijk contract dat over een maand of tien hopelijk omgezet zou worden in een vast contract. Het leek me niet ideaal. Maar het was een begin. Ik twijfelde. Tot bleek dat we niet legaal tijdelijk konden ruilen. Ook daar twijfelde ik over. En bedacht me toen dat het niet praktisch voor me zou zijn en ik wel verder zou zoeken. Naar iets. Hij belde. En bleek echter graag te willen verhuizen. En stelde voor om echt te ruilen, in plaats van tijdelijk.

Gisteren heb ik zijn huisje gezien. Hij had mijn flatje al gezien. En we zijn allebei voor. We willen ruilen. Waarschijnlijk per half augustus. Misschien eerder. Ik spring nog geen gat in de lucht. Besef het nog niet helemaal. Het is ook pas zeker als onze beider woningstichtingen akkoord gaan met de ruiling. En ik moet nog een baan vinden. En ik denk dat zij pas akkoord gaan als ik die heb. Dus de banenzoektocht gaat in dubbele vaart verder.

Voor zover je in een lot of toevalligheid of reden gelooft, is het wel heel bijzonder dat dit allemaal zo soepeltjes verloopt. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Dus ik ben benieuwd welke baan er op mijn nieuwe pad gaat komen.

Ik kan me daar niks bij voorstellen, maar er zijn heel veel mensen die nooit meer met pen en papier schrijven. Ze sturen mailtjes, smsjes en getypte Word-brieven. De enige keren dat ze iets met pen en papier doen, is als ze ergens een handtekening neer moeten zetten.

Zelf doe ik veel digitaal. Ik stuur mailtjes, smsjes, typ brieven in Word, typ stukjes op deze site en typ een eind in de rondte op mijn computer en internet.

Daarnaast schrijf ik ook veel met pen en papier. In mijn dagboek, om mijn hoofd wat leger te maken. In mijn opschrijfboekje, voor kleine gebeurtenissen en gedachtenspinsels die ik wil onthouden. Op lege a4-tjes, als ik een idee uit wil werken. Op kaartjes die ik verstuur, als er iemand jarig is of zomaar.

Het echte met de hand schrijven, met pen op papier, vind ik zoiets wezenlijks, dat ik zeker weet dat ik dat tot in het eind der tijden zal doen. Hoe digitaal de wereld ook zal worden.

Nu. Later. Onderhuur. Ruilen. Verhuizen. Blijven. Vertrekken. Tijdelijk. Onbepaald. Tijd. Durven. Wonen. Alleen. Delen. Basis. Wachten. Gaan. Denken. Doen. Diepe. Springen. Alles. Veranderen. Loslaten. Verder. Geld. Banen. Vrienden. Vertrouwen. Angst. Opties. Mogelijkheden. Vastlopen. Rennen. Veilig. Gewenning. Nieuw. Vers. Start. Nu. Nooit. Wat. Echt. Nodig.

En daar tussendoor meestal het vertrouwen dat ik mijn gevoel en het juiste ding ga vinden.