- De lamp in je badkamer is stuk. In de uren die volgen tot je een nieuwe lamp hebt gekocht, blijf je iedere keer bij binnenkomst tevergeefs op het lichtknopje drukken, terwijl je weet dat het niks uithaalt. Je hand beweegt als vanzelf.

- In een overmoedige schoonmaakbui heb je het rooster dat aan je afzuigkap zit eraf gehaald en schoongemaakt. Nu krijg je dat rooster er natuurlijk met geen mogelijkheid meer goed in gezet.

- Je denkt dat er nog wel een beetje afval in je ietwat overvolle vuilniszak kan. Dit blijkt de spreekwoordelijke druppel en de zwaartekracht zorgt er voor dat er iets beweegt en daardoor de bovenste laag afval op de grond valt.

Veranderingen. En wat daarbij komt kijken.

Wat wil ik vasthouden.

Wat kan ik loslaten. Wat wil ik loslaten. Wat moet ik loslaten.

Hoe gehecht ben ik aan mijn huis. Mijn stad. Mijn spullen.

Wat wordt mijn plek als ik op een andere plek ben.

Het zijn geen concrete vragen die een antwoord verlangen.

Het zijn van die dingen die vanzelf duidelijk worden als er dingen in beweging komen.

Ik had een familiedag. Een hele dag met zo'n 30 mensen aan ouders, ooms, tantes, opa's, oma's, neven, nichten en kleinkinderen. Fijn en gezellig om zo'n dag tussen allemaal familieden door te brengen. Een van mijn neefjes (12) zat tijdens het eten aan een tafel met onder anderen mij en zijn moeder (mijn nicht) en het werd me ineens duidelijk dat het begrip familie niet voor alle leeftijden duidelijk is. Hij stelde namelijk de bijzondere vraag:

"Waar kennen jullie elkaar eigenlijk van?"

• De telefoon ging. Een meisje dat belde namens een bedrijf dat bekijkt of je niet ben onder- of oververzekerd  voor je uitvaartverzekering. Ze zou me vrijblijvend wat informatie opsturen en daarvoor had ze wat vragen. Kom maar op. Er volgden een aantal standaard vragen. Gevolgd door deze: "Misschien een raar iets om nu over na te denken, maar denkt u dat er meer of minder dan 50 mensen naar uw uitvaart komen?". Ik moest zelf gniffelen om mijn antwoord "dat hangt er vanaf wanneer ik doodga natuurlijk, maar ik gok meer dan 50." (Kijk, als ik een dezer jaren plotsklaps dood zou gaan, zal het wel druk worden gok ik zo, maar mocht ik onverhoopt 110 worden, dan zullen er weinig familieleden en vrienden overblijven om te komen).
• En toen kwam er een hele vreemde vraag. "Ik neem aan dat u niet in behandeling bent voor een levensbedreigende ziekte, zoals bijvoorbeeld kanker?" Ik gaf aan dat ik het heel raar vond om dit gegeven zomaar aan te nemen en deze vraag zo te stellen. Nu heb ik voor zover ik weet geen levensbedreigende ziekte, maar hoe kan zij daar nou van uitgaan, ze kent me helemaal niet. Ze leek opgelucht toen ik na deze verbaasde opmerkingen eindigde met het feit dat ik gezond was en eindigde met "afkloppen dan maar."

Ik denk dat ze geen idee heeft hoe rauw die vraag bij sommige mensen op hun dak kan vallen.

En vraag me af wat ze volgens haar telefoonscript dan vervolgens moet antwoorden.

Zo'n vierenhalf jaar geleden heb ik mijn eerste stukje op deze site gezet. Over het hoe en waarom heb ik pas uitvoerig geschreven. Er ging toen een nieuwe, virtuele wereld voor me open. En die wereld bleef ook virtueel.

Week na week, maand na maand, jaar na jaar volgde ik de sites van anderen. En anderen van mij. Sommigen verdwenen. Nieuwe kwamen. Anderen bleven. Voor mijn gevoel zijn er een aantal mensen waar ik door hun sites inmiddels een hoop van weet. Ik heb het gevoel dat ik ze ken. Ik heb ze alleen nog nooit gezien. Vaak weet ik niet eens hoe ze eruit zien. Tegenwoordig duiken er steeds meer foto's op. Op sites. Of op twitter.

Daar heb ik erg aan moeten wennen, om gezichten te zien bij de mensen die ik alleen virtueel ken. En ergens vind ik het ook wel mooi. En de tijd ook meer dan rijp. Om het virtuele en echte leven wat meer in elkaar te laten overlopen.

• Rijtje met sites die ik al vanaf mijn virtuele begin volg:
• met-k
• soyrosa
• desalniettemin
• film van alledag
• (meer sites die ik volg zijn te vinden in mijn linklijstje)

(De kwestie: ik heb dit ontwerp van mijn site alweer een hele tijd en ben klaar voor iets nieuws. Zelf heb ik helaas niet zo veel verstand van het ontwerpen van sites.. Vandaar deze oproep: iemand zin om mij te helpen door het voorzien van een nieuw ontwerp? Laat een berichtje achter of mail me voor meer info en ideeën. *begint met duimen en hoopt dat het gaat lukken*)

Afgelopen weekend vond ik maar liefst twee harten. Een hart dat vastzat aan een verder lelijk graffitistukje. En een bosje harten op de achterklep van een auto.

Ze zijn te zien op de site hart op straat en overal.

Soms begin ik gewoon met schrijven. Ik typ een paar letters, vorm een woord en ineens staat er een zin. Op momenten leidt dat tot schrijfsels waar ik heel tevreden over ben en andere keren ben ik erg blij dat er een backspace-knop bestaat.

In het leven is het soms ook gewoon maar een kwestie van beginnen. Een gedachte hardop uitspreken. Een stap zetten. Een poging wagen. Soms leidt dat tot een nieuwe levensfase. Een nieuw pad dat je inslaat. Een nieuwe kant van jezelf die naar boven komt.

En soms leidt het tot niets.

In het leven is die backspace-knop er niet. En mede daarom is het voor mensen vaak moeilijker om die eerste stap te zetten. Want eenmaal gezet, kan je die stap nooit meer terugnemen.

Gelukkig maar.

Want het leidt altijd tot iets nieuws. Of dat nou een onverwachte verrijking van je leven is. Of een aantal stappen die je nergens hebben gebracht.

Behalve dan die niet te onderschatte nieuwe ervaring waar je van geleerd hebt.

Ik was bezig aan aan boek waar ik al een tijdje nieuwsgierig naar was: Joe Speedboat van Tommy Wieringa. Een grappig en bijzonder boek. Bij de volgende twee zinnen heb ik mijn opschrijfboekje en een potlood tevoorschijn gehaald, omdat ik ze niet meteen wilde vergeten:

• (blz. 351)
• Het zijn de ploeteraars die je vertellen dat je iets niet kan als je er niet voor bent opeleid, maar talent trekt zich daar niks van aan.
• (blz. 352)
• Overmoed is net zo belangrijk als talent, ik kan het niet, maar ik doe het toch.

Ik lees iets. Ik hoor iets. Ik zie iets.

Mijn hersenen gaan als een ratelende sneltrein verbindingen leggen.

Een woord leidt tot een tekst. Een foto tot een verhaal. Een tekst tot een beeld. Een gedachte tot een idee.

Woorden en beelden werken harmonieus samen en vullen elkaar aan.

• Mooie zinnen en teksten wil ik uitknippen en bewaren.
• Mooie foto’s en plaatjes wil ik uitknippen en bewaren.
• Mooie beelden wil ik op de foto zetten en bewaren.
• Mooie gedachten wil ik vastleggen op papier en/of internet en bewaren.
• Om er later nog eens naar te kijken en het opnieuw op me laten inwerken. Of om er iets mee te doen.

Vrijelijk associëren, dat gebeurt er in mijn hoofd. De hele tijd. Verbindingen komen bij mij als vanzelf en logisch naar boven.

• Vaak hoor of lees ik:
• ‘daar had ik nou nog nooit over nagedacht’
• ‘zo had ik het nog niet bekeken’
• ‘hoe kom je daar nou op, we hadden het toch over heel iets anders’
• ‘goh, zo kan het natuurlijk ook’

Ik ben allergisch voor ‘zo hoort het niet’ en dingen op een bepaalde manier doen ‘omdat het nu eenmaal zo hoort’ en ‘ben je niet te oud om dat te doen’.  

Ik koester het frisse en originele kind in mij en hoop dat iedereen dat doet.

Ruim vier jaar geleden ontdekte ik de wereld van de weblogs. En ontmoette ik iemand die er eentje had. Dat maakte het ineens iets haalbaars voor mezelf. Mijn eigen blog werd een plek waar de zinnen en gedachten die ik altijd al had en op papier schreef, de wereld in werden geslingerd. Het voelde fijn om het voortaan te kunnen delen met wie het maar wilde lezen.  

Op de msn stond ik bij mensen bekend om ‘dat meisje dat zo vaak van naam wisselt’. Ik vond (en vind) het geweldig om mijn naam en tekst steeds aan te passen aan wat ik denk, voel, zie of aan het doen ben.

Ook op Hyves wissel ik regelmatig van tekst en het wiewatwanneer. Omdat het er is. Omdat het kan. En omdat iedere minuut nu eenmaal anders kan zijn.  

Later ontdekte ik Flickr, een plek waar ik met mijn foto’s naartoe kon.

En pas geleden ontdekte ik Twitter. Een plek waar iedereen de hele dag door van alles op kan zetten. In 140 tekens. Soms ontroerend, soms inspirerend, soms niet boeiend, soms vertrouwd, soms dagelijkse sufheid, soms herkenbaar, soms grappig.  

• Waarom ik graag zoveel deel op internet?
• Omdat het kan.
• Omdat het makkelijk is.
• Omdat ik zoveel inspiratie kan halen uit de dingen die anderen delen.
• Omdat het fijn is om te weten dat ik soms ook inspirerend voor anderen ben.

Omdat het zo bevrijdend is dat niet alles in mijn eigen hoofd blijft zitten

• ik hoef eigenlijk niks
• dus daarom juist alles
• openingen zijn kansen
• en donkere gedrochten
• de wereld staat open
• vrijheid benauwt me
• en omarmt me gelukzalig
• tegelijkertijd
• zoals alles
• altijd
• tegelijk

Soms kan ik ineens zo verstrikt raken in het 'als dit, dan dat, maar als zus, dan zo'-gevoel. Zoals nu. Ik kom er maar niet uit of ik in het wilde weg moet blijven zoeken naar alles wat me aanspreekt of dat ik moet beginnen met het hakken van een of twee knopen en van daaruit verder moet zoeken.

• Er zijn twee vaststaande feiten:
• Ik wil erg graag weg uit de flat die ik alweer bijna zeven jaar huur. (Ik ben er hier klaar mee, mede omdat ik hier geen tuin of balkon heb.)
• Ik ben op zoek naar meer/ander werk.

Het doeltreffend zoeken wordt bemoeilijkt door het feit dat ik niet weet of ik in deze stad zal blijven. Of mijn heil in een andere stad zal gaan zoeken. Utrecht bijvoorbeeld. Een stad waar meer organisaties zijn op het gebied waarin ik graag zou willen werken (cultuur, kunst, redacties en vrijetijdsbesteding). En een stad die zo centraal ligt, dat ook banen in omringende steden bereisbaar worden als ik er zou wonen.

• Dan kom ik vervolgens uit op de volgende knopen:
• Richt ik al mijn pijlen op deze nieuwe stad en zoek ik alleen daar naar werk en wonen?
• Richt ik mijn pijlen op beide steden en zoek ik in beide naar werk en een (nieuwe) woning en merk ik wel waar het lot me naartoe leidt?
• Richt ik mijn pijlen toch maar alleen op hier, omdat het niet echt makkelijk is om elders iets betaalbaars te wonen te vinden?

Vooralsnog handel ik naar de tweede optie. Misschien een hele goede optie. Maar het voelt een beetje half.

Want wat als ik daar een woning vind, maar geen werk? Of wel die baan, maar ze me alleen willen als er ik er woon? En wat als ik hier een nieuwe fijne huurwoning vind en ik ondertussen daar die leuke baan vind?

De ene dag heb ik er vertrouwen in dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen. De andere dag heb ik het idee dat ik vast wat knopen moet hakken. De tijd zal het leren..

De afgelopen zeven jaar ben ik een echte slakkendoodster geworden. Niet omdat ik daar zoveel lol aan beleef, integendeel zelfs. De enige dieren die ik doelbewust dood probeer te maken zijn muggen. Verder hou ik niet zo van dode dieren. Ook niet om op te eten.

Maar die slakken dus. Als het geregend heeft, dan komen ze uit de struiken vandaan om de stoep op te kruipen. Om vanuit de voordeur bij mijn berging te komen, moet ik een klein stukje om mijn flatgebouw heen lopen. Een klein stukje met heel veel struiken. Deur uit. Hoekje om. Nog een hoekje om. En daar is mijn berging waar zich onder andere mijn fiets bevindt.

En die slakken, die zie je niet zo goed, vooral niet in het donker. Al lopende hoor je dus soms 'krak' onder je schoenen. Soms een paar keer achter elkaar. Een geluid dat mij inmiddels door merg en been gaat, omdat het inhoudt dat ik net een slak heb gedood. Alweer. Tegenwoordig loop ik al slalommend en uiterst voorzichtig op dat stukje. En meestal gaat het goed.

Gisteren liep ik al speurend over de stoep naar mijn berging toe. Ik zag een slak op kop liggen. Voorzichtig draaide ik hem om en even bleef ik er gehurkt bij zitten, om te kijken of er nog leven in de brouwerij zat. En dat zat er. Uiterst langzaam zag ik iets in beweging komen. En dat deed me goed.

Mijn computer staat naast een raam. Als ik zoek naar inspiratie of even iets anders wil zien dan het scherm, dan kijk ik naar buiten. Een redelijk rustige straat. Soms zie ik dat er iemand voorbij fietst. Iemand zijn hond uitlaat. Een auto voorbij komt rijden. Er wat kinderen voorbij lopen. Een van de buurtkatten die snel oversteekt.

Afgelopen zondagmiddag hoorde ik sirenes. Nieuwsgierig keek ik naar buiten. Er kwam een ambulancemotor door de straat rijden en deze stopte precies voor mijn raam. Een man kwam uit een huis aan de overkant en wenkte de broeder naar binnen. Nog meer sirenes. Er kwam een ambulance aan. Gevolgd door nog een ambulance. Alle broeders gingen naar binnen. De man kwam weer naar buiten, zei wat tegen de twee jonge kinderen die daar een beetje bedremmeld stonden te staan en bracht ze naar iets of ergens aan mijn kant. De broeders kwamen soms naar buiten, om iets uit een ambulance te pakken of terug te leggen. Buren kwamen voorbij lopen en spraken een van de mensen aan die soms naar buiten liepen.

Na ongeveer een half uur kwamen de broeders allemaal naar buiten. Ze hadden niemand bij zich op een brancard. Ik vroeg me af of dat een goed of een slecht teken was. De broeders overlegden even met elkaar en gingen toen weer weg.

De dagen erna keek ik soms naar het huis en de mensen die er mee verbonden waren. Ik zag een ouder mannetje. Een van de vrouwen die er zondag ook bij was, bleek in het huis ernaast te wonen. En ik zag steeds dezelfde gezichten soms komen en gaan. Ik vroeg me af of het allemaal familie en vrienden waren die een dierbare zieke gingen opzoeken. Of dat ze druk bezig waren met het voorbereiden van een begrafenis. Ik was tot de conclusie gekomen dat het in ieder geval om de vrouw van het ouder mannetje moest gaan. En dat er veel burencontact is tussen de huizen aan de overkant.

Vrijdagochtend vertelde ik tegen een vriendin die bij mij op de bank zat dit hele verhaal. En ik vroeg me hardop af hoe het zou zijn met de persoon waarvoor de ambulances waren gekomen. We keken samen uit mijn ramen en precies op dat moment zagen we een aantal mensen met bloemstukken naar die voordeur lopen. Van die bloemstukken die je bestelt als er iemand is overleden. We werden er even stil van. De afloop was duidelijk.

Op dit moment staat de lijkwagen voor de deur. Mensen in pakken dragen de bloemstukken een van hun auto's in. Een aantal mensen zullen vandaag een moeilijke en emotionele dag hebben. De zonnestralen die schijnen zullen grotendeels aan hun voorbij gaan. In gedachten wens ik ze veel sterkte.

Het is bijzonder dat een verhaal soms wordt verteld, zonder dat het daadwerkelijk verteld wordt.  Als je goed om je heen kijkt, zie je overal verhalen, van de mensen om je heen.

Mijn lichaam heeft her en der spierpijn. Het fitnissen dat ik sinds vorige week doe, heeft daar vast aan bijgedragen. Het dansen vannacht ook.

Mijn vogeltje loopt heen en weer in zijn kooitje, schudt soms met zijn veren, brabbelt ineens heel luid en gaat daarna weer zachtjes brabbelen terwijl hij met zijn hoofdje in het voerbakje hangt.

Mijn bureaublad staat vol met vacatures waar ik een dezer dagen op ga reageren. Het rare is dat ik in mijn hoofd al zo bezig ben met de sollicitatiebrieven, dat ik soms verbaasd ben dat er nog geen reactie in de mail zit. Maar ik moet natuurlijk eerst iets van me laten horen.

Mijn beeld van Pasen zit hem vooral in der herinneringen van vroeger. Paaseieren zoeken. Eieren verven met de verfmolen. Chocoladepaassnoepjes eten. En versieringen in de kleuren roze en geel. De laatste jaren heb ik eigenlijk niks met Pasen. Het zijn dagen als alle andere. Ik heb alleen wel gezorgd dat er eieren in mijn koelkast staan. Op zijn minst een ei eten deze dagen, vind ik wel het minste wat ik kan doen.

Ergens in een straat was er een kindje geboren.

In het raam hing in plastic roze 'GEFELICITEERD EEN MEISJE' en daaronder in kleurige letters 'Engel'.

Ik bedacht me dat een kind met zo'n naam bijna niet anders kan opgroeien dan als een agressief en depressief gothic-meisje.

Een bekend gezegde luidt 'wie zoekt, zal vinden'. Aan de zoekwoorden waarmee mensen op mijn site terechtkomen, vraag ik me toch vaak af of ze gevonden hebben waar ze naar op zoek waren.... Het is en blijft fascinerend om je per zoekopdracht af te vragen: 'hoe ziet het leven van die persoon er uit, dat hij/zij dit zoekt?', 'waarom zoekt iemand dit?', 'denkt iemand hier echt een antwoord op te vinden?' Oftewel: er staat hieronder weer eens een zoekoverzichtje:

Bindingsangst maarten

mijn lettergrootte van mijn computer is kei groot wat moet ik doen

lig je ook naakt in bed als je ziek bent

struisvogel zintuigen

nut van bedden

hoogspanning tv tikt

seks met de tandarts

wat is een gedachtenreeks

opsomming van valkuilen van mobiels

trainingspak dragen op straat

hersenen heen geworsteld

stropdas zuurstokroze

kampeerboerderij Belastingdienst

vrouw paraplu bushok

Hoe anders zou mijn leven zijn, als ik niet die drang had om al mijn gedachten te delen op een van de vele manieren die internet te bieden heeft?

Een vrouwspersoon loopt -ietwat bezweet en met een fris blosje- naar haar fiets. Ze gaapt even flink. Er komt een jongen haar richting op fietsen. Het zijn twee vage bekenden, die elkaar kennen omdat ze beiden al zo lang in dezelfde stad wonen en hun paden elkaar soms kruisen. De jongen ziet haar en begint een gesprek.

• "Hoi."
• "He, hoi."
• "Zo, je ziet eruit alsof je ook net wakker bent na een avond feesten."
• (hij grijnst)
• "Integendeel. Ik heb net gesport!"
• "Ja, dat doe ik ook weleens, 'sporten'."
• (maakt een drinkbeweging met zijn handen)
• "Nee, nee, dit was echt sporten, in de sportschool."
• "Zozo, goed hoor. Nou, fijne dag nog."
• "Ja, doei, jij ook!"

Vrouwspersoon kijkt eerst trots omdat ze is wezen sporten en dat op een zondag. Daarna vraagt ze zich af hoe ze er dan eigenlijk uitziet, aangezien het volgens hem lijkt alsof ze flink heeft gefeest. Nog iets later komt ze tot de conclusie dat hij waarschijnlijk gewoon een gesprek wilde beginnen en dit een goed onderwerp leek, zo op de zondag. Ze gaat weer terug naar een trotse blik en stapt met een licht beginnende spierpijn op haar fiets.

Mijn weekenden zijn altijd vol plannen. Vaak moet ik een vrijdag- of zaterdagnacht werken (daarna ben ik de dag erna grotendeels aan het slapen). Als ik niet hoef te werken, ben ik graag aan het dansen. En aangezien ik zo vaak aan het werk ben, lopen de weekenden dat ik vrij heb vaak vol met afspraken met mensen. De meeste mensen kunnen namelijk juist wel in de weekenden.

Dit weekend, deze zaterdag en zondag, heb ik helemaal geen plannen. Ik hoef niet te werken, er zijn geen uitgaansplannen en geen afspraken met mensen.

De laatste keer dat ik een planloos weekend had, was het eerste weekend van maart in 2008.

Ik ben dan ook van plan om enorm te gaan genieten van het nergens op een bepaalde tijd te hoeven zijn.

In een interview met Herman Koch in de Nieuwe Revu, komt het gesprek erop dat mensen soms tegen hem zeggen dat ze zijn nieuwste boek geleend hebben van iemand. De volgende uitspraak gaat over iets waar ik eigenlijk nooit bij heb stilgestaan.

"Dat mag natuurlijk niet, je moet het zelf kopen. Iedereen heeft de mond vol van illegaal muziek downloaden, maar een boek uitlenen is ook downloaden. Dat mag nooit worden vergeten."

Ik ben er niet over uit of ik het daar mee eens ben of niet.

Een hoofd kan vol of leeg zijn. Of ergens daar tussenin.

Meestal is het goed als iets gevuld is. Op het gebied van hoofden is dat echter zelden positief.

In een hoofd dat te vol zit, is er geen ruimte om na te denken. Alle gedachten en dingen proberen tegelijk naar voren te komen en zitten elkaar daardoor genadeloos in de weg. Het krioelt, wringt en frummelt als een dolle door elkaar heen. Waardoor er nergens ruimte voor is.

Dat leidt tot onrust.

Bij een iets leger hoofd, is er ruimte tussen de gedachten en dingen. Een beetje lucht. Een beetje wind.

Zodat alles gemoedelijk langs elkaar heen kan zweven en alles een voor een aandacht kan krijgen.