Ze stonden achter me in de rij bij de kassa van de supermarkt. Vijf jongens. En een sixpack bier op de band die naar de kassa zou leiden.

Ze keken uitgelaten en verheugd. Ze zagen er net jonger dan 16 uit en de jongen die af ging rekenen, moest dan ook zijn identiteitsbewijs laten zien.

Ik gok dat hij net 16 was geworden. Ik denk dat de andere vier tegen hem opkijken. En ik neem aan dat hij het laatste biertje mag opdrinken.

Als je met twee mensen in gesprek bent, die beiden het hoogste woord willen voeren, wordt het je als luisteraar wel moeilijk gemaakt.

Beiden om de beurt aankijken en hopen dat een van de twee uiteindelijk stopt met praten? Een van de twee aankijken en daar je aandacht op richten? Maar welke van de twee dan?

Of er iets van zeggen, met als gevolg dat het gesprek daarna gestroomlijnder kan verlopen. Of met als gevolg dat het gesprek juist heel ongemakkelijk wordt aangezien ze met hun neus op de communicatief haperende feiten worden gedrukt.

Muziek is mijn leven, laat ik dat even voorop stellen. Het raakt me, doet iets met me, maakt iets in me los, kan mijn humeur opvijzelen of juist naar beneden halen. Ik kan genieten van vele vormen gitaarmuziek en elctronische klanken.

Op electronisch gebied is er echter een artiest die voor mij ver boven alle anderen uitsteekt. James Holden. De muziek hij maakt, de nummers die hij uitkiest als hij draait en die hij vervolgens perfect in elkaar over laten lopen, de sfeer die hij weet neer te zetten: het raakt me in alle vezels in mijn lichaam.

De eerste keer dat ik hem hoorde draaien, is drie jaar geleden. In mijn favoriete uitgaansplek liet ik me verrassen en meevoeren door zijn muzikale wereld. Sindsdien heb ik hem vaker horen draaien en ook thuis worden zijn sets regelmatig opgezet. Het raakt me. Iedere keer weer.

Vanavond is hij weer terug. In mijn favoriete uitgaansplek. Ik kijk er naar uit. Iedereen om me heen kijkt er naar uit. De verwachtingen zijn hooggespannen en de zin op zijn toppunt.

Over iets anders dan dit kan ik vandaag dan ook niet nadenken. Of schrijven.

Het vreemdste woord dat ik vandaag tegenkwam:

vakantievlees

Een nadeel van geloven dat je je leven grotendeels in eigen hand hebt, is dat er niemand anders dan jezelf is om de schuld aan te geven als het even wat minder lijkt te gaan allemaal.

Hmpf.

• "He, ben je nu alweer naar de kapper geweest?"
• "Nee, het waait heel hard buiten."

Zo. Vandaag is alles opgeruimd. Go Short is voorbij.

De afgelopen weken heb ik -samen met een aantal anderen- hard gewerkt, met afgelopen week als finaleweek. Eerst een paar dagen voorbereiding waarin er nog veel moest gebeuren, voordat de openingsavond voor de eerste editie van dit internationale korte film festival plaats kon vinden. Een week of drie waarin ik steeds minder tijd had om te slapen en er alleen maar meer leek te komen dat nog moest gebeuren.

Mijn taak was vrijwilligerscoördinator zijn en uiteindelijk bleken het er ruim tachtig te zijn. Tachtig mensen waarmee ik contact had, waar ik mogelijke werktijden van wilde weten en een foto voor op hun pasje nodig had.

Tijdens de week verzamelde ik ingevulde vrijwilligersverklaringen en deelde ik hun festival-t-shirt uit. Een eerste editie van een festival, dus alles was voor het eerst. Na een dag - en soms al na een uur- bleek dat er op sommige momenten teveel vrijwilligers waren, op andere te weinig, dat ze beter eerder konden komen of later konden weggaan.

Ik was aan het puzzelen, aan het roosteren, aan het schuiven, aan het bellen, aan het mailen, aan het voorstellen, aan het uitleggen, aan het instrueren, aan het vooruit kijken, aan het wegbrengen, aan het delegeren, aan het informeren, aan het enthousiasmeren, aan het peilen, aan het regelen, aan het coördineren, aan het navragen, aan het nadenken.

Slapen kwam er weinig van. Eten en drinken schoot er soms uren bij in. Mijn lichaam zat zo vol spanning dat ik het echt voelde schieten door mijn lichaam op het moment dat ik doodmoe eindelijk in slaap kon gaan vallen.

Het was leuk, leerzaam, vermoeiend, hectisch, gezellig, grappig, stressvol en vermakelijk.

En nu, nu heb ik weer tijd. Om thuis te zijn, om de was te doen, om zelf te koken, om met vrienden af te spreken en te bedenken wat ik ook alweer aan het doen was in mijn leven.

Dubbel feest vandaag: ik ben jarig én het is vanavond de opening van Go Short, het internationale korte film-festival waar ik al weken intensief aan meewerk als vrijwilligerscoördinator.

Hieperdepiep en hoera.

En vooral druk, erg druk. Ik hol er snel weer vandoor dus.

En ineens vind ik het een raar idee dat ik vier sleutels nodig heb om bij mijn eigendommen terecht te komen.

• 1 - algemene flat-voordeursleutel
• 2 - eigen voordeursleutel
• 3 - sleutel voor mijn berging
• 4 - postbussleutel

Niemand anders dan ik kan nu bij mijn spullen. Maar als ik mijn eigen sleutelbos kwijtraak, kan zelfs ik er niet bij.

• Betekenis: een sleutel is een handgereedschap om een slot te openen.
• Symboliek: In het volksgeloof was de sleutel een voorwerp waarop ziektes konden worden afgedragen door deze in de palm van de hand te houden. De sleutel was symbolisch voor het afsluiten van ziektes of het openen van het genezingsproces.

Het is meestal goed en aardig bedoeld als iemand zegt 'maak je niet druk' of 'je moet het loslaten'.

Maar eigenlijk klinkt het heel dwingend én slaat het een stapje over.

Mensen die het druk hebben, die het gevoel hebben dat iets ze teveel wordt, die door de bomen het bos niet meer zien, en op een punt zijn gekomen dat ze dat hardop durven en kunnen uitspreken, hebben eerst behoefte aan erkenning.

'Het is allemaal ook wel veel', 'het is erg druk inderdaad','je doet wat je kan en meer kan je even niet doen'.

Zonder zo'n tussenzinnetje kunnen ze het gevoel hebben dat ze het helemaal niet aankunnen, want dat loslaten lukt ze nu eenmaal niet. En als anderen daar zo luchtig over doen, lijkt de berg alleen maar groter.

Een laptop heeft een standby-functie. Als je hem een tijdje niet gebruikt, dan gaat hij in de zuinige modus. Zodra je er weer gebruik van wilt maken, druk je op een knop en dan komen de bestanden waar je aan werkte weer naar boven, zodat je verder kan gaan.

Een mens heeft zo'n functie niet. Als je wilt gaan slapen, kan je je hersenen niet in de standby-modus zetten. Op momenten dat je in bed ligt en je niks anders wilt dan slapen, komen er allemaal functionele gedachtes naar boven over de dingen waar je de dag erna op je werk aan moet denken. Zo duurt het een tijdje voordat je in de energiezuinige slaapmodus valt.

En de mens heeft geen kabeltje met een stekker eraan om je op te laden, mocht de energie uiteindelijk helemaal op zijn.

In de afgelopen tijd heb ik weer een mooi rijtje zoekopdrachten gevonden waarmee mensen vreemd genoeg op mijn site terecht kwamen. Ik betwijfel of ze hier vonden waar ze naar op zoek waren. Misschien leverde het soms nieuwe inzichten op. Of verwarring. Of een antwoord. Het blijft een fijn idee dat er altijd en overal mensen op zoek zijn naar iets.

Als je iets loslaat en het komt niet terug

keukenschoen

een bril bepaalt mijn uiterlijk

waar vind je biogarde

oprapen gevallen fietser

niet tv kijken voor het slapen gaan jeuk

vermoeidheid zwart snot

hoeveel bar in bierfles

zo snel mogelijk een leuke kapsel voor een feestje met de stapen der bij

lippenstift verwarmen

spreekwoord tegen de wind in behangen

voor op je eigen site dat er ineens iets voorkomt en dat je daar iets in kan typen

(Eerdere zoekrijtjes: hier en daar bijvoorbeeld)

• - Iedereen gaat ooit dood. Ook ik. Van vele mensen moet ik dus ooit afscheid nemen. Hopelijk duurt dat nog heel lang allemaal.
• - Wat kennen een hoop mensen van die weesgegroetjes en hele lappen tekst uit de bijbel uit hun hoofd. Typisch.
• - Als mijn zus ooit doodgaat, dan heb ik er geen meer. (mijn moeder is bv met zijn 9en thuis, dus het verlies van deze broer kunnen ze delen. Niet dat het dan minder erg is.)
• - Ik kom uit een gezin van vier. Heb wel een grote familie met veel ooms, tantes, neven en nichten. Maar wij zijn met vier. Hoe kwetsbaar.
• - Kerkbanken zitten niet fijn. Houterig. Koud.
• - Het verlies van een oom maakt in zoverre weinig impact in mijn eigen leven, maar om sommige familieleden zo intens verdrietig te zien, breekt mijn hart.
• - De vorige keer dat ik mijn hele familie zag, was bij de begrafenis van mijn oma een aantal maanden geleden.
• - De volgende keer dat ik mijn hele familie zie, hoop ik dat het een familiedag, bruiloft of andere leuke gebeurtenis is.

Na een stukje als het vorige, lijkt ieder volgend stukje misplaatst. Om het dan ineens over die plastic hero-reclames te hebben, of over het weer. Dat voelt zo futiel.

Van de andere kant is dat ook precies hoe het in het leven werkt. Het leven gaat door. Met alle grote en kleine problemen en vreugdes.

Er is alleen een persoon minder in mijn familie. Waardoor er feitelijk weinig verandert in mijn dagelijks leven. En toch weer wel.

• De dood is een vreemd iets. Vanochtend wilde ik hier iets schrijven over een van mijn ooms en zijn strijd van maanden tegen kanker. Dat het zo raar is als iemand op zijn sterfbed ligt. Iedereen wacht. Niemand wilt dat het gaat gebeuren. Iedereen hoopt ergens dat het ook niet te lang zal duren voor degene zelf, want hoe levendig is iemands leven nog als er weinig leven meer in zit.
• Ik vond het ergens stom en ergens niet gek dat ik in mijn hoofd aan het bedenken was dat ik dit en dat zou moeten afzeggen als hij die dag zou overlijden, en zus en zo als hij dan zou overlijden.
• Vanochtend laat belde mijn moeder. Gisteren leek het beter te gaan, maar vanochtend had hij het leven uit hem voelen glippen en is zijn laatste levenszucht gekomen. Hij was thuis en hij was niet alleen.
• En verdere woorden heb ik even niet.

Iedere eerste maandag van de maand wordt in mijn wijk oud papier opgehaald.

En iedere maand verbaas ik me er steeds opnieuw over hoeveel mensen hun oud papier in plastic tassen verzamelen.

De hele bedoeling van afval scheiden lijkt me juist dat er niks meer gescheiden hoeft te worden. Dus ook niet dat het papier nog uit de zakken gehaald moet worden. Maar dat is niet voor iedereen hier even logisch blijkbaar