• "Shit, ik heb nog maar 1100 euro op mijn rekening."
• "1100? Ik maar 71 cent."

• Op vele manieren ben ik op zoek en nu dan ook via deze weg, mijn eigen site.
• De afgelopen weken hield ik me er al een beetje mee bezig, de komende drie weken zal dat meer richting fulltime gaan worden. Het nieuwe Nijmeegse Go Short International short film festival Nijmegen (dat is inderdaad een hele mond vol) staat namelijk voor de deur. 
• Ik hou me onder meer bezig met het werven van enthousiaste vrijwilligers die mee willen helpen op diverse gebieden, waaronder publieksprijs, operateur, zaalwacht, techniek, catering, jurybegeleiding, chauffeurs, bouwploeg en infobalie. En we kunnen er altijd meer gebruiken...
• Dus, heb jij zin en tijd in de week van 16-22 maart en kom je enigszins uit de buurt of heb je een slaapplek? Neem dan hier een kijkje en meld je aan.
• Uiteraard krijg je voor en na je dienst(en) de kans om vele korte films te gaan bekijken.
• Ik zie de mails graag tegemoet

Vandaag was ik even in de natuurwinkel waar ik acht jaar geleden een tijdje heb gewerkt. Achter de kassa stond een van mijn collega's van toen. We maakten een praatje en terwijl ik op mijn broodje kauwend naar buiten liep, vroeg ik me af hoeveel banen ik eigenlijk had gehad in de tijd dat zij steeds daar had gewerkt.

Na wat tellen kwam ik op ongeveer 12 betaalde banen uit. Banen die een tijd duurden, banen die kort duurden, banen die ineens ophielden, banen die kort waren en jaarlijks terugkwamen. Banen die alleen aan de beurt waren, banen die tegelijk in mijn leven door elkaar heen liepen. En daarnaast waren er nog de diverse vrijwilligerstaken en -functies.

Ik ben benieuwd hoeveel er nog op mijn pad gaan komen..

Wachtend tot ik aan de beurt was bij de geldautomaat, had ik alle tijd om goed om me heen te kijken. Mijn blik bleef hangen bij de geldtransportwagen die aan de zijkant van het gebuw stond. Er zat iemand te wachten achter het stuur. Het stuur bleek aan de rechterkant van de auto te zitten.

En ik vroeg me af welke veiligheidslogica daar achter zit.

En dus. Komt er nu een stukje dat alleen interessant is voor mij, de mensen die me kennen, mensen die me hier volgen en mensen die het interessant vinden om te lezen hoe het leven van een mens als ik almaar in beweging blijft.

Er is deze week weer een knoop gehakt . Ik was aan het twijfelen. En nu heb ik gezegd te willen stoppen bij de educatiebaan. Het voelde niet goed en het ging me tegenstaan. Kan gebeuren. Zij zoeken verder. En ik ook.

Toevallig ga ik eind deze week een avond meelopen bij een andere mogelijke tijdelijke baan. Om te kijken of ik het wat vind. En of zij mij wat vinden.

En er duizelt en draait van alles om me heen.

Ik ben benieuwd. Blijf benieuwd. Zoals altijd met dit soort wisselingen.

Is twijfelen: dat je gevoel en je verstand het niet met elkaar eens zijn en dat jij niet zo goed weet wat nou wat zegt en waarnaar je het beste kan luisteren?

Gisteren was ik de hele dag buiten in het bos. Met een groep fijne mensen. We waren bezig met hout hakken en een groot kampvuur bouwen. Stilstaan bij jezelf. Jezelf onderdompelen in een hut van warmte, on zo alles los te kunnen laten en even te zijn. Mijn mobiel stond uit, Ik had geen besef van de tijd. Er waren mooie, grappige en verhelderende gesprekken. Er waren momenten om stil te staan. Om dichter bij jezelf te komen. 

Ik heb de wereld en mezelf even met een andere blik gezien. De kennis die ik had over mezelf, daar ben ik niet meer zo zeker van. En loslaten -echt loslaten- blijkt maar weer eens veel moelijker dan ik dacht. Of hoop.

Het lijkt me tijd om de dingen  en gedachten en die ik van mezelf gewend ben en de paden die ik soms op de automatische piloot betreed even minder voor lief te nemen. En bij iedere stap te voelen, te ervaren 'wil ik dit, of ben ik gewend om het zo te doen?'

Gezien het feit dat ik in mijn hoofd en leven blijf zoeken naar de weg die het beste bij me past en dat deze dagen een groot deel van mijn aandacht opslokt, vandaag weer eens een overzichtje van de zoektocht van anderen. En hoe ze al zoekend op mijn site terechtkomen. Met leuke dingen of interessante vragen:

pijnstillers gemakzucht

beeld fantasie met plasic tas

je beter voordoen dan je bent

katyo thee

waaruit bestaat mascara

hoofd zit vol

nut van schelpen

waarom een huispak

Soms maak je een keuze met je verstand. Je gevoel probeert je van alles te vertellen, maar aangezien dat niet de praktische dingen zijn, probeer je dat maar te negeren. Op een aantal rationele punten lijkt er maar een keuze de juiste. Dus die neem je dan.

Het vervelende onderbuikgevoel blijft zachtjes op de achtergrond borrelen.

Tot de dingen steeds duidelijker voor je worden. En je lastig in slaap valt, omdat je lichaam iets al weet, maar je hoofd dat nog niet hardop wil denken.

Een paar dagen later spreek je het voor het eerst hardop uit en dan kan je niet meer stoppen met vertellen. Op dit moment wordt het je achteraf duidelijk dat je die keuze toen het beste wel gevoelsmatig had kunnn nemen. En dat het voor jou en de betrokkenen zoveel fijner was geweest als je die keuze had gemaakt voordat je ergens aan was begonnen.

En nu vind je het moeilijk om het hardop te zeggen tegen de mensen die het aangaat. En te bedenken welke gevolgen en stappen er op zullen gaan volgen.

Bellen als andere mensen mee kunnen luisteren, daar heb ik het niet zo op. Ik voel me afgeluisterd. En ik vind het zo'n verstoring van de stilte.

In een stille bibliotheek neem ik mijn mobiel nooit op. In een stille trein soms. Maar dan praat ik vervolgens wel zo zachtjes dat degene aan de andere kant van de lijn me eigenlijk niet eens kan horen.

Op werkgebied bel ik ook het liefste als er niemand in de buurt is. Ik voel me geremd in mijn gesprek, als anderen mee kunnen luisteren. Daar speelt ook nog eens mee dat er dan een tikkeltje onzekerheid om de hoek komt kijken en ik ergens van binnen 'bang' ben dat collega's denken dat ik maar rare telefoontjes pleeg of de vekeerde dingen zeg.

Bij een van mijn banen zal ik me er echter toch eens overheen moeten zetten. Daar deel ik namelijk met drie anderen een kantoor. En ik kan toch moeilijk steeds wachten tot iedereen toevallig tegelijk de kamer uit is, om mijn telefoontjes te plegen.

• "Hoe is het eigenlijk met je liefdesleven?"
• "Niet aanwezig."
• "He, hoe kan dat nou?"
• "Hoe kan dat, wat is dat nou voor een stomme vraag? Het is niet iets dat je op afroep kan kopen. Het is er, of het is er niet."

Het is geen pak melk dat je kan kopen als je er zin in hebt.

Het viel me op, dat een gedeelte van de zaal ging lachen tijdens die momenten waarop anderen juist heel stil werden. Voor mij waren het ook meer momenten om stil van te worden.

Ik bedacht me na de film dat het iets is dat in sommige mensen zit, het weglachen van dingen die eigenlijk te pijnlijk zijn om bij stil te staan.

• Het is koud.
• Je doet je handschoenen aan.
• Je stapt op je fiets.
• Het regent.
• Je handschoenen worden nat.
• Je komt thuis.
• Je handen zijn zo nat en koud dat het lijkt alsof iemand ze in brand staan.
• Je zou heel even willen dat je in een land woont waar het nooit regent.

Ik stap de bus uit en wil rennen naar de trein. Na een blik op de stationsklok besluit ik het alsnog niet doen, omdat het toch al te laat is. Het is laat, ik wil graag op tijd slapen en ik bedenk me dat een half uur extra wachten toch wel zonde is. Aangezien ik toch niks beters te doen heb op dat moment, loop ik toch even naar het bewuste spoor. Roltrap staat stil. Terwijl ik langzaam via de vaste trap naar beneden loop, zie ik vanuit mijn ooghoeken een geel met blauw ding staan. De trein. Mijn trein. Die eigenlijk al weg had moeten zijn. Met een klein sprintje leg ik de laatste meters naar de dichtbijzijndste deuren af en stap naar binnen. Ik hoor een fluitje en de deuren sluiten zich achter me. Met een gelukzalig gevoel vind ik een plekje om te zitten. Een vierzits, voor mij alleen. En op een van de stoelen liggen een paar leuke tijdschriften.

Soms zit het allemaal wel mee.

Tijdens de reclame tijdens het tv kijken, ga ik soms naar de wc. Of even iets anders doen. Maar meestal ga ik zappen. 

Het gevolg is dat ik dan half ook een ander programma ga volgen. Of meer. Zodat ik soms uiteindelijk 3 programma's of films half aan het volgen ben en dus maar heen en weer blijf zappen.

Hoe suf als dan soms al die dingen die ik volg precies tegelijk reclame hebben.

De neiging om alle planken en ruimtes vol te maken door er spullen neer te zetten, voel ik in me opkomen nu er ruimte en overzicht is gekomen.

En omgeven door meer ruimte en rust dan ik ooit gewend ben in mijn eigen huis, meimer ik zachtjes verder over de symboliek daarvan en wat ik daar verder eens mee zal doen.

Opruimen en poetsen zijn niet zo mijn ding. Ik doe het wel. Maar ik loop steeds spaak. Heb meer spullen dan ik zou willen en mijn eigen visie over wat ik best wel eens weg kan doen, is door de jaren heen vertroebeld. En poetsen, tja, dat poetsen. In mijn leven komt dat toch vaak op de laatste plaats.

Pas geleden heb ik steeds meer opgeruimd. En leek het me eindelijk tijd om hulp in te roepen van vrienden die me in de afgelopen jaren al herhaaldelijk hadden verteld dat ze me wel wilden helpen met dingen wegdoen.

Dit weekend is het zover. Vandaag komen er twee vrienden en morgen ook. We gaan al mijn spullen bekijken, uitzoeken en verplaatsen of weggooien. En er staat een hele doos vol schoonmaakspullen klaar om het werk af te maken.

Schoon huisje: ik kom er aan!

De week is maandag begonnen en de dagen zijn voorbij gevlogen, met als gevolg dat het nu opeens donderdag is.

Het is de week van de nieuwe dingen die begonnen zijn. Maandag begon ik als projectmedewerker educatie alhier. De eerste dag was zoals een eerste kan zijn. Mijn werkplekje moest worden ingericht. De juiste stoel gevonden. De computer waar alle voor mij belangrijke documenten van vorig jaar stonden, bleek het niet te doen. We hadden een vergadering. En zo ging de eerste werkdag snel voorbij. Gisteren was mijn tweede dag en die ging stukken voortvarender. De mappen en aantekeningen van mijn voorgangster waren gevonden. Ik had een verhelderend gesprek over mijn precieze taken en de ideeën begonnen langzaam te borrelen bij mij. Ik denk dat het een baan is, waar ik eindelijk eens een dat stapje verder kan gaan.

Het andere nieuwe ding was dinsdag. Een dag in de week ga ik als vrijwilligerscoördinator werken bij een nieuw internationaal filmfestival in mijn stad. Een nieuwe, bruisende organisatie die nog bezig is met groeien en het opzetten van een jaarlijks festival. Het is erg leuk en bijzonder om daar deel van uit te maken.

Daarnaast ben ik net deze weken ook flink ingepland bij mijn baan als stagemanager.

Het is allemaal leuk. Het is ook even wennen aan alles samen. En de extra uitdaging is om mijn vrije tijd zo te benutten dat ik regelmatig een gevoel van rust krijgt en ondertussen ook alle dingen doe die gedaan moeten worden.

• Het was een soort vakjeskast. Acht vakjes en allemaal waren ze vakkundig volgepropt met papieren en klappers. Netjes een doek ervoor, want anders stond het zo rommelig. Nieuwe papieren waarvan ik niet wist waar ze precies te bewaren, eindigden in de vakjeskast.
• Gisteren was ineens het moment daar om er iets aan te doen. Ik heb vakje voor vakje leeg gemaakt. Alles is bekeken, doorgelezen, samengevoegd, geordend en/of weggegooid. Alles wat niet is weggegooid, heb ik in andere kasten ondergebracht.
• De kast is nu leeg en niet meer nodig. Wat een opgeruimd gevoel.
• Euforische en intens tevreden heb ik een paar enthousiaste vreugdesprongen gemaakt.

 Onderweg kwam van alles tegen en (her)ontdekte ik het een en ander:

• (1999-2008) Alle overzichten van mijn ziektekostenverzekering en wat ik wel en niet vergoed heb gekregen.

• (1997) Bewijs van theorie-examen. Ik had 4 fouten.

• (door de jaren heen) Vele lieve en leuke kaartjes van familie en vrienden ter ere van verjaardagen, kerst, verhuizing en zomaar

• (door de jaren heen) Een map genaamd 'inspiratie', vol uitgeknipte plaatjes, interessante artikelen en grappige teksten

• (1996-2002) Mijn 'verleden- en toekomst-boek', waarin ik leuke vacatures en bijzondere krantenberichten heb opgeplakt

• (diverse jaren) Mijn diplomamap, met daarin diploma's en getuigschriften. (Waar overigens nooit iemand naar gevraagd heeft.)