Druk heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen, deze afgelopen dagen. Het zit in mijn lichaam, van top tot teen. Al mijn hersencellen zijn ervan doordrongen. Het zit in mijn dromen. In mijn gehaaste typen. Snelle wandelen. Snel. Sneller. Razendsnel opvolgende gedachten, niet bij te houden. Het voelt als een snelkookpan in mijn hoofd. Het stoom komt nog net niet uit mijn oren. Alle vezels in mijn lichaam staan onder spanning.

Ik vind het maar niks, dit druist zo in tegen hoe ik wil dat ik leef.

Maar een optelsom van vele banen, zorgen om geld, tijdverslindende coördinerende taken, uitstelgedrag, een rare, emotionele en treurige vorige week en een algehele samenloop en concentratie van omstandigheden zorgen ervoor dat ik deze week onder spanning sta. Hoogspanning. Tik tak tik tak, de tijd tikt en ik ren er drie keer zo snel voorbij.

Nog een paar dagen, echt. Dan is het gedaan met de vele werkuren en de versnipperde aandacht. Dan is de schrijfdeadline gehaald. Dan is dit hectische gekkenhuis voorbij en zal ik uitwaaien en er weer tijd zijn voor rust en stilte. En tijd om te zijn. Gewoon er zijn.

En dan hoop ik van ganser harte dat ik me nooit, maar dan ook echt nooit, me meer zo zal voelen als deze dagen.

Ik heb gesproken. Nu ren ik weer verder.