Het is niet zo dat ik iets tegen vuurwerk heb. Maar wel tegen de mensen die er eng mee omgaan. Rotjes naar voorbijgangers gooien. Of siervuurwerk aansteken zonder te kijken of het misschien toevallige voorbijgangers kan raken.

Vuurwerk is er om iets te vieren, om vreugde uit te drukken, om knallend het nieuwe jaar in te gaan.

Wie heeft er dan ook in godsnaam bedacht dat het wettelijk is toegestaan om daar al vanaf 10.00 in de ochtend mee te mogen beginnen?

Ik en mijn banen. Ruim anderhalf jaar had ik er een tijdje nul. Ruim anderhalf jaar geleden had ik een kleintje. Een paar maanden later gevolgd door een ander kleintje. Iets later gevolg door een nog kleinere, om het af te maken qua geld. Vervolgens kwam er baantje vier. Die erg veel tijd en stress in beslag nam, maar zo goed als niks opleverde.

Bezig zijnde met baan 1, 2 en 3 ging ik bezig met het schrijven van twee artikelen. Druk en hectisch liep alles door elkaar. En ergens in het vroege voorjaar van dit jaar, besefte ik me dat baan 1 de baan was waar ik mee zou stoppen. Omdat daar mijn hart niet echt in lag.

Tot het eind van de zomer zou ik er werken. Omdat mijn contract dan afgelopen zou zijn. Omdat ik niet zo'n haast had om meteen weg te gaan. Omdat ik niet meteen iets nieuws had. Omdat het daar te druk was om zomaar ineens te stoppen. Eind zomer werd de jarenlange drukte mijn collega teveel en kwam ze thuis te zitten. Voor onbepaalde tijd voorlopig.

Ineens was ik degene die er het meeste wist. Ik besloot om nog een tijdje te blijven. Omdat ik niet echt nieuw werk had. Omdat het te druk was om ineens te stoppen. Omdat ik het niet zomaar los kon laten.

De afgelopen drie maanden heb ik een nieuwe collega ingewerkt. Een dag in de week heb ik alles wat ik weet zo goed mogelijk overgedragen. Door haar komst kon ik ineens de einddatum voor mezelf vastzetten. Per januari zou ze er meerdere dagen komen werken. Een mooi en passend moment voor mij om te stoppen.

En vandaag, vandaag was het ineens mijn laatste werkdag. Intens blij, omdat mijn hart nu eemnaal niet daar en bij dat soort werk ligt. Intens tevreden, omdat het wederom een stap dichterbij mijn dromen is. Intens nieuwsgierig, omdat ik nog even geen idee heb hoe mijn toekomst er uit zal zijn.

En een paar tranen in mijn ogen, omdat ik het altijd moeilijk vind om iets achter te laten, vooral zolang de herinneringen en leermomenten nog vers in mijn hoofd rondwaren.

Een wandeling in de frisse buitenlucht. Even in beweging voordat mijn jaarlijkse foute kerstfilmsparade weer van start zou gaan.

Ik verbaasde me over de vele mensen die ook aan de wandel waren. De paar café's en restaurants die open waren op deze dag. De meeuwen die in de lucht zweefden en zich met zijn allen druk leken te maken over iets dat ik niet kon volgen.

Ik verwonderde me over de mooie wolken die in de lucht hingen. Het feit dat vogels kunnen zweven. Het wijdse uitzicht dat de stad bood. De mooie foto's die ik op een dag als deze kon maken.

Ik viel stil toen ik ineens drie mannen in pak een huis uit zag komen. In hun midden een brancard. Daarop lag iemand in een deken gewikkeld. Drie mannen die een dood persoon door de stille straat duwden. Een straat verderop stonden een paar treurende mensen te kijken hoe deze levensloze persoon -voor hun een bekenden- behoedzaam in de zwarte, lange auto werd geduwd.

Eerste Kerstdag. Een speciale dag voor velen. Voor anderen een dag als alle andere. Voor sommigen een dag die ze nooit zullen vergeten.

Typisch. Voel ik me weer rustig en in balans over mijn leven en de weg die het aflegt. En dan is mijn lichaam zelf ineens uit balans.

Sinds een paar dagen draait de kamer namelijk om me heen als ik in bed ga liggen, me op mijn andere zijde draai én als ik opsta. Volgens de huisarts is het of een virus -zoals een verkoudheid, maar dan anders- of een soort aandoening die ineens kan komen.

In het eerste geval moet het vanzelf een keer overgaan. In het tweede geval helpen oefeningen. Dus die doe ik nu. Een paar keer per dag. En de tijd daarna heb ik het gevoel alsof ik dronken ben en ieder moment kan omvallen. Een zeer vreemde gewaarwording. Haasten is in ieder geval geen optie deze dagen.

Over een paar dagen werkt mijn lichaam hopelijk weer normaal. Zodat ik weer op alle fronten in balans ben.

En ineens was het er zomaar weer.

De hele dag hoor ik zinnen, komen herinneringen boven, valt me iets op, lees ik iets frappants. Soms schrijf ik ze ergens op en soms sla ik ze als sms op in mijn telefoon. Hieronder een greep uit mijn memo-smsjes:

Een ietwat nerderige jongen kwam voorbij lopen en zei tegen de persoon naast hem; het doel is natuurlijk om zoveel mogelijk als een tiran over te komen.

De vele verbanden tussen jongen en banen. Vastigheid. Jezelf iets gunnen. Kunnen toegeven dat je het verdient. Dat je het waard bent. Het jezelf gunnen.

Ik zou helemaal gek worden van mezelf als ik hakkenschoenen zou dragen en de hele tijd vergezeld zou worden door dat irritante klikklakgeluid.

M’n schoenen duren zo lang.

Ik heb het even helemaal gehad met alle soorten broodbeleg die ik weleens op mijn boterham doe.

Het was een klein testje. Op een site die iets met banen te maken had. Ik kon kiezen uit een lange lijst competenties. Daarna een lange lijst met steeds twee opties. Als resultaat kwamen er vier vaardigheden uit waar ik goed in ben en die ik leuk vind. Het was niks nieuws. Maar toch. Het had wel wat om ze zo duidelijk op een rijtje te zien staan.

• Schrijven
• Coördineren
• Communiceren
• Inspireren

(Ik ben trouwens nog zoekende. Naar die ene baan. Die zo goed bij me past. Mijn 'hoofdbaan' stopt per januari. Dus. Mooie tijd om geld te gaan verdienen met werkzaamheden die ik leuk vind en goed kan.)

• Er staat dus al maanden zo'n bladafvalbak op de hoek van de straat.
• Waar steeds bladeren in worden geschept.
• Om de zoveel tijd wordt zo'n bak dan geleegd.
• En op een dag is het schijnbaar tijd om de bak weg te halen.
• Beetje jammer dat ze de laatste lichting bijeengeraapte bladeren op de stoephoek hebben laten liggen....

• Het jaar is bijna voorbij.
• En dat doet wat met me.
• Met het einde van het jaar, stopt mijn baan met de meeste uren. Een nieuwe is nog niet in zicht en alhoewel ik hard zoek en ergens geloof dat het wel goed gaat komen, hoor ik de tijd dagelijks heel hard tikken.
• Bijna 365 dagen aan herinneringen komen een voor een - en soms tegelijk-  naar boven drijven in mijn hoofd.
• De dingen die ik nog wilde of moest doen in 2008, zullen ineens binnen twee weken moeten gebeuren.
• Einde. Begin. Einde. Begin.
• Het is duidelijk weer december.

• De maan hing in de lucht. Perfect rond.
• Een wit waasje door de ijle lucht er omheen.
• Net als in de film. Dacht ik.
• En ik verbaasde me over mijn eigen gedachte.
• Net als in de film? Dit was potdorie zo echt als maar zijn kon.
• Een perfect iets.
• Gewoon, in de alledaagse werkelijkheid.

• Ik zoek naar de rust om genoeg te blijven rusten in deze 'ben zo goed als bijna weer beter, maar net niet helemaal'-fase.
• Ik zoek naar de vacature die me naar de baan kan leiden die ik vanaf het nieuwe jaar nodig heb.
• Anderen zoeken ook (zoals altijd) naar het een en het ander en komen dan soms in mijn statistieken terecht.
• Zoals onderstaande gevallen:
• slak pletten
• clichés van deze tijd
• slaapgevoel
• nadelen bril zonder montuur
• het leren loslaten
• zwaaien is leuk maar vermoeiend artikel
• hoe vaak ramen wassen
• gedachten dwalen af naar slechte herinneringen
• onzinnige gedachten
• nichtje naakt douche
• is een videotheek rendabel

Vroeger lag ik altijd op de bank in de huiskamer als ik ziek was. Nachthemd aan, slaapzak in. Mijn moeder stalde van alles om me heen. Een bekertje appelsap naast me. Zakdoekjes.  Stripboeken. Soms een emmertje, als er de kans bestond dat ik over zou geven. Ziek lag ik dan overdag op de bank. Sliep. Ruste uit. Dommelde wat weg. En zodra het tijd was voor de nacht en het echte slaapwerk, verhuisde ik dan naar mijn slaapkamer en eigen bed.

Tegenwoordig doe ik dat nog steeds zo als ik ziek ben. De uitstalling van ziekte-attributen verzamel ik zelf om me heen, dat wel. Maar overdag is het tijd voor de bank en tegen slaaptijd verhuis ik dan weer naar mijn slaapkamer en eigen bed.

Voor mij de normaalste zaak van de wereld, om dat zo te doen en niet anders, als je ziek bent.

Precies in het midden van alles.

Daar zit het.

Tussen te rustig en te druk. Tussen te leeg en te vol. Tussen te spannend en te saai. Tussen te heftig en te suf. Tussen teveel veranderingen en teveel stilstand.

Daar zitten de meeste van mijn woorden. Mijn beste daden. Mijn fijnste gedachten. Mijn liefste gevoel.

Ergens daar in het midden.

• Iemand bellen terwijl je er eigenlijk niet echt de tijd of puf voor hebt en dan ook blij zijn als je de voicemail krijgt.

Er is een tijd geweest in mijn leven dat ik geen lijstjes nodig had. Dat ik het niet nodig had om op te schrijven wat ik allemaal moet doen en waar ik aan moet denken.

Dat ik het niet nodig had om overzicht te hebben. De behoefte om de dingen uit mijn hoofd, en op een papiertje neer te zetten. Een tijd dat de dingen die ik moest of wilde doen, nog gewoon in mijn hoofd pasten.

Ergens is het daar te vol geworden. Ben ik de dingen gaan uitstellen? Of ben ik steeds meer gaan doen?

Ooit was er een tijd dat ik de oneindige opeenvolging van mijn lijstjes niet nodig had.

Iets in het verleden. En iets om in de toekomst na te streven.

Het beeld:

De man die een hond uitlaat. Niet zomaar een hond, nee, zo'n klein, fluffig hondje. En daarbij zo ver mogelijk van de hond vandaan loopt als de lengte van de riem toelaat. Met bijbehorende blik die uitstraalt "dit kleine ding is uiteraard niet van mijzelf -grote, stoere man- maar van mijn vriendin/moeder/oma/huisgenote die vandaag toevallig heel erg ziek is en daarom zit ik er vandaag mee opgescheept."

Daar ben ik weer. En van alle bijzondere, interessante en leuke dingen die ik in Berlijn heb gezien en meegemaakt, is me het meest bijgebleven dat het veel drukker in mijn hoofd is dan ik dacht. Een hoofd vol gedachten, werkzoekstress, een agenda die zichzelf lijkt te vullen, to-do-lijstjes die maar niet af lijken te komen, gepieker over geld, twijfels over welk pad te bewandelen. Ruis, allemaal ruis.

Door de ruis heen heb ik de stad en de geschiedenis behoedzaam in me opgenomen. De kou op mijn wangen gevoeld. Genoten van heerlijke broodjes. Mijn vingers en binnenste gewarmd aan een kop 'chai latte'. Me het hele S- en U-Bahn-netwerk eigen gemaakt. Heerlijk geslapen in mijn krakerige hostelbed. Naar de mensen gekeken. Een paar uurtjes gedanst in een van de vele clubs. Opgetogen rondgelopen langs bijzondere winkeltjes. Om me heen gekeken. Besloten om zeker weer eens terug te komen.

Maandagochtend was ik weer thuis. Post lezen. Tas uitpakken. Moe zijn van het enorm vroege opstaan. 's Avonds naar de eerste cursusavond van de post-HBO-cursus waarvan ik hoop dat het me eindelijk echt die fikse duw in een goede werkrichting kan geven. Vandaag weer aan het werk, bij de baan waar ik nog een maand zal werken.

Ruis, rommel en drukte in mijn hoofd. Met nu, herinneringen aan Berlijn erbij.