Ik ga weg. Vanavond vertrek ik. Samen met een vriendin, naar mijn zus. Voor dag en dauw brengt mijn zus ons dan de dag erna naar het vliegveld. Na een korte vlucht komen we aan in Berlijn. Berlijn! De stad waar vele mensen om me heen altijd zo enthousiast over zijn en waar ik nu zelf voor het eerst naartoe ga. Een paar dagen weg uit de hectiek van werken en alle dagelijkse beslommeringen. Tijd om bij te kletsen met de vriendin die aan de andere kant van Nederland woont. Tijd om even niet bezig te zijn met de thuisdingen en werk zoeken. Tijd om een nieuwe stad te leren kennen. Tijd voor ontspanning. Tijd voor ontdekken. De tijd tot maandagochtend, tot we weer voet op Nederlandse bodem zetten.

Al sinds tijden staat er een stukje op de site van mijn bank. Een stukje met een getal en negen woorden. Mijn oog valt er altijd op als ik wil bekijken of er nog wat geld over is op mijn rekening. En het stoort me. Enorm.

• 100.000 Euro nalaten?
• Daar hoeft u niet rijk voor te zijn

Ik ben niet rijk. En heb dan ook geen 100.000 euro. Ik zou het dus ook niet kunnen nalaten. Volgens mij met je echt wel een beetje rijk zijn om dat wel te kunnen doen.

Volgens mij zijn het altijd de mensen die wel iets hebben, die zoiets zeggen.

Ik zag de man en het kind en de wandelwagen aan de overkant van de straat. Het kind was aan het huilen. Ik weet niet waarom. De man had de hand van het kind vast en wilde verder lopen. Het kind wilde dat niet. Ik weet niet waarom. En ineens hing het kind aan de hand van de vader, draaiend en bungelend, want het kind liep niet mee.

Het schouwspel veroorzaakte een koude rilling in mijn lichaam.

Misschien was de man een gemene man. Misschien was het kind een heel lastig exemplaar. Misschien was het zo'n dag dat alles bij ze misging met dit als ongelukkig eindresultaat.

Ik weet wel dat ik medelijden had met zowel het kind en de man en het onvermogen van beiden om deze onhandige situatie op te lossen.

Het is altijd even wennen, als ik net wakker en nog niet helemaal uitgeslapen de gordijnen open doe en de sneeuwvlokken met grote getale uit de lucht zie vallen.

Het sneeuwt. Zomaar ineens.

Daar word ik altijd een beetje stil van, dit witte wonder.

De dag begint vaak met een leeg hoofd. Een gevoel van overzicht, ruimte, begrip en rust.

Gedurende de dag komt er steeds meer ruis binnen. Via mailtjes, gesprekken, smsjes, gebeurtenissen om je heen, een blik in je agenda, het bekijken van een site, de dingen op je werk. een stukje uit een tv-programma, het lezen van een artikel, de aangezwengelde gedachtes in je hoofd.

De dag eindigt vaak met een vol hoofd. Een gevoel van onoverzichtelijkheid, volheid, verwardheid en onrust.

En ineens kan ik me iets voorstellen bij de wens om als kluizenaar te leven.

Ik zoek zelf vaak naar van alles in het leven en ondertussen zoeken mensen naar van alles op internet. Het is en blijft mooi en wonderlijk om daar in mee te kunnen kijken. Hieronder weer een nieuwe opsomming van zoekwoorden en -zinnen. Ga er even goed voor zitten en probeer je bij elk woord eens te bedenken waar de zoeker nou precies naar op zoek was en wat daarachter zit..

Scheuractiviteiten

keukenschoenen

Geluid op stil zetten smsje jongen

struisvogel zintuigen

kleingeldbakjes

wegdwalen en iets kunnen

dagen van gelatenheid

staatslot knutselen

i ve got the power liedje prince of bell air

supermarktetiquette

ja-maar wat als alles lukt

gezwollen kaken onder de ogen

Iemand loslaten is iemand terugkrijgen

Middelbare scholieren die in hun pauze even de stad in gaan, hebben het gemiddeld zo'n tien graden warmer dan de andere mensen. Zij volstaan namelijk met een shirt of trui, terwijl de meeste mensen met winterjas, das en handschoen door de straten wandelen.

Verder blijven er altijd mensen die hun oud papier in een plastic tas stoppen en dit alles samen in een oud papier-bak gooien. Oud papier in iets plastics. Volgens mij begrijpen die mensen niet echt hoe recyclen in zijn werk gaat. Dat was me in mijn eigen straat al eerder opgevallen. Mag ik een suggestie doen voor een nieuwe Postbus 51-campagne?

Als mensen een niet-volle trein instappen, gaan ze meestal allemaal evenredig verdeeld over de coupé zitten.

Maar als een volle trein bij een station bijna helemaal leegloopt en er daardoor her en der lege vierzits komen, terwijl er andere vierzits door 4 onbekenden bevolkt blijven.

Staan mensen dan op om alsnog evenredig verdeeld te zitten?

Soms vorm ik me woorden achter elkaar in mijn hoofd, woorden die tot een stukje kunnen leiden.

En dan bedenk ik me er achteraan wat voor soort goedbedoelde en logische reacties ik er op zou krijgen en besluit dat ik daar nu net geen zin in heb.

De fiets die tegen de boom voor mijn flat stond, leek wel heel erg op mijn fiets. Het bleek ook mijn eigen fiets te zijn.

Gravend in mijn geheugen, kwam ik tot het moment dat ik hem daar neer had gezet.

Gisteravond. Met haast. En een tas vol boodschappen voor de geplande pastamaaltijd. Behalve de pasta. Het plan was mijn boodschappen thuis te lozen en daarna snel naar een supermarkt te fietsen. En dat alles voordat de mede-eetster op de stoep zou staan.

Eenmaal binnen viel mijn oog op een blik. En in dat blik bleek een zak pasta te liggen. Daar ooit terechtgekomen vanuit een kerstpakket. De datum was nog niet verstreken. En ik kon lekker binnen blijven.

En dus stond daar mijn fiets nog. Al bijna vierentwintig uur lang.

Met de sleuteltjes er nog in.

Een paar dagen geleden schreef ik over een bijna misgelopen oriënterend gesprek voor een baan die me erg leuk leek.

Na een paar dagen ongeduldig wachten, kwam vandaag het verlossende telefoontje. Helaas met de verkeerde boodschap... Ze dachten wel dat ik het werk zou kunnen doen gezien mijn ervaringen, maar ze hebben iemand uitgekozen die toch nog meer ervaring op de werkvloer had. Logisch van ze. Jammer voor mij.

Een voordeel is dat ik nu niet 5 dagen in de week 1 1/2 uur in de trein hoef te zitten. Of te verhuizen naar een stad waar ik verder weinig mee heb.

Maar het is natuurlijk ook gewoon jammer.

Al denk ik wel dat ik er steeds dichterbij kom, die ene leuke baan waar alles samenkomt en ze me graag willen hebben.

Vandaag alleen even nog niet..

Het ging trouwens om een functie als assistent coördinator productie in een grote concertzaal in het zuiden des lands. Het houdt in: alles regelen wat geregeld moet worden, zodra een artiest geboekt is. ALles op het gebied van riders, techniek, vervoer, hotel, speciale wensen etc enz. Dat lijkt mij nou een leuke baan.

• Zondag, een voorzichtig zonnetje laat zich zien vanachter de wolken
• Een van de buren draait Kerstliedjes.
• Wonderful Christmas time - I'll be alone for Christmas
• Is Sinterklaas eigenlijk al in het land?

Communicatie. Woorden. Gedachtes. Interpretaties. Gevoelens. Verwachtingen.

Onuitgesproken gedachtes. Onverwachte gevoelens.

Tussen de regels door. Door de zinnen heen. Balanceren tussen gevoel en verstand.

Zelfs als je alles helder uitgesproken denkt te hebben, kan er miscommunicatie ontstaan.

Voor een nachtmens met een tv voelt het na een uur of 12 in de nacht altijd alsof je een andere zone ben binnen gegaan. De verboden zone van de sexreclame's en - spelletjes. Terwijl je een rondje aan het zappen bent -of tijdens de reclame naar een grappig programma dat je kijkt- kreunen de schaarsgeklede kreunende dames je tegemoet.

Ik voel me bijna bezwaard dat ik nog wakker ben en deze dingen te zien krijg. Terwijl ik zo duidelijk buiten de doelgroep val.

Er is ook zoiets als te geduldig zijn.

Ik was aan het wachten. Op een oriënterend gesprek. Voor een hele leuke baan. De vrouw bij de recepetie had gezegd dat het iets uit was gelopen. Dus ik was an het wachten. Keek om me heen. Bladerde wat door een tijdschrift. Probeerde zo ontspannen mogelijk te zitten. Had mijn mobieltje braaf uitgezet bij binnenkomst. Geen klok te bekennen.

Na een tijdje liep ik terug naar de vrouw van de receptie om te vragen hoelaat het inmiddels was. "Oh, jij bent natuurlijk nog aan het wachten!". Door alle drukte om haar heen, was ze vergeten door te geven dat ik er was.

Na een minuut kwam een van de twee gesprekspartners eraan. Zij hadden gewacht. Ik had gewacht. Zij hadden gebeld. Maar ik had mijn mobiel dus uit. En had teveel geduld gehad. De ontmoeting begon zo met een hoop grappen en het ijs was meteen gebroken.

Het gesprek was kort, krachtig, leuk en indrukwekkend.

Dat laatste vooral voor mijn gevoel. Omdat de baan me leuk lijkt. Precies wat ik wil. Maar veel uur, voor mijn doen. En in een andere stad dan waar ik woon.

Uiterlijk maandag hoor ik meer. Ik ben benieuwd. Of mijn leven volledig op zijn kop zal komen te staan.

In het kader van ietwat bijgeloof, noem ik hier even niet wat de functie is en waar deze is. Zodra er meer bekend is (goed of slecht) zal ik er meer over vertellen.

Terwijl ik gehaast en nog niet helemaal wakker de deur uit ging, dacht ik ineens aan eerst. Aan de tijd dat de mobiele telefoon nog niet bestond (of alleen nog was weggelegd voor rijke mensen). De tijd dat je gewoon niet bereikbaar was, als je niet thuis was. De tijd dat je na een paar uur, dagje, weekendje, weekje, maandje weg weer thuis kwam en vol verwachting je antwoordapparaat/voicemail afluisterde en boodschappen uit eerdere tijden hoorde. De tijd dat je duidelijke afspraken maakte en ook verder van te voren. De tijd dat je niet 24 uur per dag alles kon delen aan iedereen.

De tijd, die heel onhandig klinkt wellicht, maar ergens ook wel iets rustigs had.