Een droom kan een hele werkelijke indruk maken. Dromende over gebouwen die niet echt bestaan en plekken waar je nooit geweest ben, kan je je helemaal inleven. Tot het moment dat je wakker wordt, jezelf even in de ogen wrijft en meteen beseft dat het 'allemaal maar een droom was'.

Anders wordt het, als je droom net echt is. Als de mensen, plekken en gebeurtenissen in het werkelijke leven zo zouden kunnen voorkomen.

Het kost dan even moeite -en soms lukt het stiekem niet- om in het werkelijke leven bijvoorbeeld niet boos te zijn op iemand die in de droom iets raars heeft gedaan.

Meestal overkomt het anderen. Niet jou in ieder geval. Maar je doet wel vaak mee. Gewoon. Omdat je maar nooit weet hoe het loopt. En er is altijd iemand die wint. En theoretisch gezien zou jij dat ook kunnen zijn.

En zo krijg je ineens een mail dat je een laptop hebt gewonnen. Een heuse laptop. Gratis en voor niks.

En er lijkt ineens zoveel meer mogelijk.

• Als jij je ineens beseft dat de dingen ooit anders zullen zijn, terwijl een ander daar niet bij stilstaat.
• Zal je dan de ander meenemen in je gedachten daarover?
• Of kan je de dingen beter op zijn beloop laten, aangezien je toch pas weet hoe de dingen zullen gaan, zodra ze gaande zijn?
• De onderliggende vraag is of het samen nadenken over straks of later, het verloop van de uiteindelijke dingen zal veranderen.
• En of dat de situatie eigenlijk ten goede of ten slechte komt.
• Afwachten. Leven. Loslaten.
• En vertrouwen hebben dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen.

Ik ben zelf altijd wel op zoek naar iets. Iedereen is zoekende. En dankzij de statistieken van deze site, krijg ik soms een idee van de zoektochten van anderen. De zoektocht op het wereldwijde web. Fascinerend genoeg om vaker over te schrijven. Een nieuw rijtje met fascinerende zoekpogingen:

Starreportier

falun rood

grappige en liefe robots msn die met msn tegen je praten

paarse joggingbroek

opruimmogelijkheden cafetaria

tuutter in oor

glimlach overvalt je zoals griep

welke kerstpostzegels

een uur verzetten van de tijd heb dat met het menselijk lichaam te maken

als dan "denkt er iemand aan je"

Een tijdje geleden schreef ik hier verbaasd over de man, die een plactic tasje in de gftbak voor mijn huisje gooide.

En pas kreeg ik een brief van de gemeente in mijn brievenbus, met daarin de volgende passage:

Uit controles is gebleken dat de GF-cocons voor de inzameling van het groente en fruitafval niet goed wordt gebruikt. Op veel plaatsen in uw wijk wordt er namelijk restafval in de cocon geworpen. Door deze vervuiling kan het ingezamelde GF-afval niet meer worden verwerkt tot compost. Daarom heeft de gemeente besloten om de cocons in uw wijk te verwijderen. Zo ook de cocon in uw straat.

Een man kan dus wel degelijk de wereld veranderen.

  Ik schrijf ondertussen al lang. De laatste jaren ben ik vooral op internet te vinden. Onder andere via dit weblog en ook via diverse muzieksites (zoals 3V12 A/N en Beatfreax). In april was ik enorm zenuwachtig voor mijn eerste interviews.En nu zijn de twee door mij geschreven artikelen eindelijk te lezen in het gratis te verkrijgen muziektijdschrift "Sex, Drugs & Rock n Roll Higschool Magazine".
Mijn artikelen -over dj en Loveland-directeur Marnix Bal en over partygoeroe Ted Langenbach- zijn te vinden op pagina 114 t/m 121. Het tijdschrift is gratis te verkrijgen op diverse plekken.En via de link hiernaast (klik op de foto) kan je mijn pagina's in ingescande vorm zien. Mijn eigen geschreven pagina's. Het begin van een nieuwe schrijftijdperk voor me?

Loslaten. Laat los. Laat het los.
Hoe harder je het wilt, hoe moeilijker het gaat.
Niets willen. Niets wensen. Niets hopen. Niets verlangen. Niets verwachten.
Zoveel makkelijk gezegd dan gedaan.
Loslaten.
Als je iets vast wilt houden.

Ik wil graag meer met foto\s doen. Ik maak ze en wil ze -net zoals mijn woorden-  ook vaker met de wereld delen. Hoe, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Daarom nu vast een probeerseltje, met een serie vol foto's, gemaakt in mijn stad.

(Tja, dat werkt niet helemaal zoals de bedoeling is. Helaas, helaas. Laat het wel even zo staan, zodat de mensen die er verstand van hebben, het even kunnen zien. Wat er mis is.)

• Zitten in de bieb
• Buiten donker
• Binnen licht
• Mijn huis lonkt even niet zo
• Daar regeert de chaos, onrust, drukte
• Hier regeert de rust, ruimte, stilte
• Ruimte voor mijn gedachtes
• Ruimte voor mij
• Zijn
• Gewoon even zijn

• Dat je na een fietstochtje van tien minuten ergens binnen stapt
• en het precies op dat moment
• enorm hard gaat regenen.

Op deze mooie dag weer eens een opsomming van de zoekwoorden waarmee mensen -soms logisch, soms bizar vreemd- op mijn site terecht zijn gekomen. Het fascineert me, de zoekende mens op internet. Door de combinaties. De timing. De gedachtes en gekwelde zielen achter sommige zinnen. Ik blijf er dan ook over schrijven.

• De dingens des levens
• Druk maar op iets control alt delete
• Gezicht ene dag dikker dan andere dag
• Hiep hiep hoera panpizza
• Brandweeroverhemd
• Draaiorgelinkomsten
• Iemand de liefde verklaren via een liedje
• Struisvogel hersenen gezegde
• Alsof je door een vrachtwagen overreden bent
• Pas niet in het team
• Mijn magnetron vonkt
• Eierverfmolen

• Het leven lijkt soms net een soapserie.
• Zelf zeg ik dat altijd op een gekscherende, luchtige manier.
• Voor hem was het bittere ernst.
• De vriend die ik toevallig tegenkwam op straat en die heel wat had te luchten vanuit zijn hart.
• Over een moeder en een vriend die meestal wel, maar soms ineens juist helemaal niet goed voor haar was.
• En hij, die aan het worstelen was hoe daar mee om te gaan.
• Bij een soapserie kan je van harte lust meepraten en – denken met alle personen.
• In het echte leven blijkt het stukken lastiger om voor een ander te bepalen wat het beste is.
• Of voor jezelf.

Zo'n jaar of zes geleden -toen ik mijn combi-oven-magnetron net in huis had- dacht ik na over ieder onderwerp dat ik er in zette.

Kan dit? Mag dit? Hoort dit erin? Gaat dit goed?

Na verloop van tijd blijkt alles uit je kastjes in het ding te mogen en is het zo'n handeling geworden die op de automatische piloot gaat. 

Tot het moment dat je er een bakje met soep in zet, rustig op de bank gaat zitten en door een vreemd knettergeluid dat uit de magnetron komt, verbaasd opstaat en kijkt. Naar een soepbakje dat knettert en vonkt en zo het laagje bakpapier dat eronder ligt in de fik laat vliegen. Vuur! Vlammen! In mijn magnetron! In mijn keuken!

Mijn handen pakken een glas water, maar iets in mijn hersenen maakt me aan het twijfelen. Het aanwezige bezoek is zo alert een theedoek te pakken en zo de vlammen uit te slaan.

De soep is niet meer eetbaar, maar de rust is wedergekeerd.

Roestvrij staal. Inderdaad. Dat was het. Dat mag niet in de magnetron.

Ik vind hoogtes niet eng. Leuk zelfs. Geen kermisattractie kan mij wat dat betreft te hoog zijn. MIj hoor je zelden gillen.

Mijn maag vindt het beduidend minder. En wordt kotsmisselijk als ik in zo´n attractie ga.

Toch jammer.

 “Waarom sta je daar zo stil?

“Ik wachtte even af welke kant je uit zou gaan.”

“Oh, maar ik pas me altijd aan.”

 

“Hmm, ik meestal ook, dus laat ik maar in beweging komen dan, anders blijven we op elkaar wachten.”

Een conclusie van mijn zus: "Wel typisch, ik val op mannen die ouder zijn dan ik en werk graag met jongere mensen en jij valt op jongens die jonger zijn dan jou en werkt juist graag met ouderen."

Nog niet helemaal klaar zijn om de overgang van de nacht naar de dag te maken en daarom nog een extra keer op de snooze-knop van de wekker drukken.

En negen minuten later komt er een goude oude uit je wekkerradio.

Ja, dit is een nummer waar je vrolijk wakker van wordt vandaag.

Die overgang van warm naar koud naar warm, dat gaat niet zomaar vanzelf bij mij.

Het idee om de verwarming aan te zetten, nu ik het koud heb in mijn eigen huisje, daar kom ik niet zo snel op.

De zomer is voorbij. De herfst is begonnen. Maar het is toch nog geen winter?