De flat en mijn buren.

De buurtkat die op de stoep staat.

De schuinonderbuurvrouw die haar muziek zo hard heeft staan dat de hele straat er van kan mee genieten. Zo hard dat ik er zelf gek van zou worden als ik in die kamer zou staan.

Een van de buurmannen die een praatje heeft aangeknoopt met een van de buurvrouwen die in haar tuintje zit. Ik vraag me af of zij er op zit te wachten of dat ze liever verder in haar boekt leest.

Een van de buurmannen die altijd buiten bij de algemene voordeur staat te roken, is deze keer buiten bij de gft-bak telefonisch in gesprek. “Ik zal in ieder geval mijn best doen.”

En ik, die overal langs loopt en dan snel naar binnen, mijn eigen stukje flat in.

Ondanks het zwoele weer liet het zomergevoel me gisteravond me een beetje in de steek, toen ik na een bezoekje aan vrienden eigenlijk mijn fietslampjes bij had moeten hebben.

Het was alweer donker aan het worden.

Ineens viel het me op.

Mijn lichaam probeert zich los te maken van de aarde.

Mijn benen zijn naar boven gestrekt.

Alsof ik er klaar voor ben om te gaan vliegen.

Ik zou niet weten waar naartoe.

Of hoe dat te doen.

En probeer mezelf weer langzaam te laten zakken.

Richting aarde.

Op zoek naar een speciefieke bijschrijving in 2007 bladerde ik door mijn af- en bijschrijvingen op mijn rekening.

Voorgeschoten kadogeld, kaartjes voor het theater, pinnen in andere plaatsen, kaartjes voor festivals, betaald worden voor kleine klussen, de banen die veranderden.

Bedrag voor bedrag kwamen er vele herinneringen ineens naar boven.

Een jaar via geld in beeld.

Mijn huisdier is een parkietje. Die jaren geleden via-via bij mij terecht is gekomen en nu een beetje schuchter en angstig voor mensen door het leven gaat.

Hij fluit soms vrolijk mee met muziek, brabbelt wat, vliegt soms een rondje door de kamer (zelden als er meer mensen dan mij in de kamer zijn) en verder doet hij zijn ding in zijn altijd open kooitje.

Vannacht, toen ik net alle lampen had uitgedaan om naar mijn slaapkamer te gaan, begon hij ineens als een gek te vliegen. Van de deurpost, tot de grond. Ik ben weer even in de kamer gaan zitten met wat lampen aan, om af te wachten tot hij terug zou vliegen. De laatste bestemming was echter een stapel kookboeken boven op mijn keukenkast. En daar bleef hij zitten.

Tot een minuut of vijf geleden. Zodra ik hierover begon te schrijven, kwam hij in beweging en vloog hij terug naar de kooi.

Zou er ook zoiets als een vogel-fluisteraar zijn?

De term 'boekhoudkundig medewerker' wekte hele andere beelden bij me op, toen ik het las in een vacaturestukje op de site van een bibliotheek.

Het is weer tijd voor die week van het jaar: de Zomerfeesten. Naast 4 dagen wandelen voor ongeveer 45.000 mensen is er 7 dagen feest in de stad. Talloze bandjes, dj's en artiesten zullen hun beste beentje voorzetten om er weer een weergaloos feest van te maken.

Zelf ben ik iedere dag aan het werk op het leukste stukje deze week: de Affaire. Bezig met artiesten en alles.

Dat je het even weet.

De eindredactie van een blad was het niet opgevallen dat er ergens 'uitlaadklep' in plaats van 'uitlaatklep' was komen te staan.

De tijd kabbelt en fröbelt en hopt en gaat.

Juli. Het is alweer juli. En niet 1, maar 9.

In electronische muziek kan echt wel en heel erg een ziel zitten.

Ik denk dat ik dit jaar het zomergevoel eens in september ga beleven.