• In de spaarzame uren dat ik vrij hebt naast mijn banen
• Blijft het zoeken
• Eerst alle klusjes doen en kijken of er dan nog tijd over is?
• Of soms gewoon de tijd nemen voor de echte vrije tijd 
• Een film kijken
• Een boek lezen
• Een beetje frutselen
• Even door de stad slenteren
• Echte oplaadtijd 
• Wat is het beste
• Wat is het slimste
• Waar heb ik het meeste behoefte aan
• Waar krijg ik het meeste energie van
• Waar bijft de tijd
  
  

Mijn fascinatie voor de zoekende mens op internet is hier bekend. Vandaag een kleine opsomming van de mensen die met duidelijke vragen op zoek zijn gegaan. Zoals altijd vraag ik me wel af, of ze het antwoord op mijn site hebben kunnen vinden..

• Hoe werkt een stoppenkast?
• hoe geconditioneerd ben je?
• wat kun je allemaal veranderen aan je lichaam met plastische chirurgie?
• hoe maak je een verjaardagsmuts?
• mijn lichaam is altijd warm nadat ik wakker ben waarom?
• wat is supersonisch vallen?
  

Mijn verbeelding ziet het voor zich.

Een man en een vrouw die twijfelen aan hun huwelijk, maar dat niet van elkaar weten. Ze twijfelen, wikken en wegen. Dan komt er een dag dat ze allebei iets anders te doen hebben. Ze verzinnen een smoes over waar ze die dag naartoe gaan. Beiden vragen ze niet verder, blij dat de ander ook niet doorvraagt.

En dan komen ze elkaar tegen.

Op de scheidingsbeurs.

Het begint te regenen. Hard. Blij dat je ‘m die ochtend in je tas hebt gestopt, haal je je paraplu tevoorschijn en steekt ‘m snel op. Je wandelt verder naar de bushalte. Zonder bushokje. Daar staat een mevrouw. Zonder paraplu. In de stromende regen. Je gaat naast de mevrouw staan en houdt de paraplu voor jullie beiden op. Je nodigt de mevrouw uit om erbij te komen staan. De mevrouw is dankbaar en schuift dichterbij. Twee onbekenden, samen in de stromende regen, enigszins beschut door een laagje paraplustof. Met zo nu en dan een glimlach tussen de regendruppels door.

Maar wat ik me nou afvroeg: als ik haar was geweest en zij degene met een paraplu. En ze zou me geen plekje onder de paraplu aangeboden hebben, zou ik er dan zelf om gevraagd hebben? Dat vroeg ik me daar dus af. In de stromende regen. Samen onder mijn paraplu.

De ‘naar boven’ en ‘naar beneden’- knopjes op mijn mobiel doen het sinds vandaag niet meer. Het goede is, dat ik al een tijdje een nieuwe mobiel thuis had liggen, dus mijn sim-kaart zit daarin en ik kan gewoon weer verder met mobiel doen. Of ja, gewoon…

Vele telefoonnummers stonden op mijn telefoon en niet op mijn sim-kaart. Die heb ik nu dus niet meer. Natuurlijk, via alle andere communicatiemiddelen kom ik wel weer aan al die nummers. Al kan ik me voorstellen dat er binnen een paar dagen, weken of maanden een situatie komt waarbij ik een nummer niet meer blijk te hebben. En dat op een plek en/of tijstip dat het net heel onhandig uitkomt en er daardoor dingen grandioos mis gaan lopen.

Een van de redenen dat ik deze nieuwe mobiel alweer een tijdje thuis had liggen zonder te gebruiken, was dat ik ‘m niet 1 2 3 begreep. En de meeste telefoons snap ik, zonder in de gebruiksaanwijzing te hoeven bladeren. Dus bleef ik gemakzuchtig mijn oude gebruiken. Het sturen van een sms met mijn nieuwe telefoon is net bijvoorneeld een paar keer hopeloos mislukt, vanwege diverse redenen. Ik ga dadelijk een paar keer diep ademen en het boekje erbij pakken en hard geloven dat het me daarna wel gaat lukken.

En als kers op de slagroom zag ik al de hele dag op mijn oude mobiel dat er een sms was binnen gekomen. Ik kon er niet bij. Hij bleek op mijn telefoon en niet op mijn sim-kaart te staan, dus op mijn nieuwe telefoon kan ik er ook niet bij. Mijn tomeloze nieuwsgierigheid kan dit eigenlijk niet aan! Wat ben ik blij dat ik meestal een positievelling ben, anders was mijn humeur ondertussen echt tot het absolute dieptepunt gedaald. 

En mocht u zich de komende dagen storen aan een telefoon die overgaat en die niet wordt opgenomen door de eigenaresse: grote kans dat ik het ben, het duurt altijd even voordat ik een nieuw deuntje herken..

Ondanks het intense, maar ook erg mooie, gedeelte waarin ik al lezend was aanbeland in dit indrukwekkende boek, moest ik toch echt even grinniken toen ik mezelf erop betrapte dat ik al een aantal keer talmoedolifant in plaats van het daadwerkelijk geschreven talmoedfoliant had gelezen.

Dit is het een recensie van het indrukwekkende en mooie boek. Talmoed wordt hier uitgelegd. En dit is een foliant.

Succes ermee en beter luisteren naar het stemmetje in jezelf he! Dat weet altijd heel veel, maar niemand hoort dat goed..

Je niet kunnen uiten. Niet meer kunnen praten. Niet echt bewegen. Alleen nog liggen. Eten doorslikken als iemand het je voert. Drinken doorslikken als iemand een beker drinken met een rietje voor je mond houdt.

Voor sommige mensen zien de laatste dagen, weken, maanden, jaren van hun leven er zo uit. Een gezond en zelfstandig leven tot het eind is niet voor iedereen weggelegd.

Daar kan je niet over willen nadenken en er van uitgaan dat het jou niet overkomt. Of je kan er juist wél over nadenken en dankbaar hopen dat het jou niet zal gebeuren.

Kortom: een van mijn banen zorgt voor een nieuw perspectief op een stukje leven..

Op ieder potje past een dekseltje. Dat zeggen ze. En op een dag geloof ik het misschien weer. Als ik het zelf weer merk.

Mijn liefdesleven wordt alweer een tijdje gekenmerkt door het gebrek eraan. In het algemeen zit ik daar niet mee. Ben ik druk met mezelf en het (her)ontdekken daarvan en heb ik het gevoel dat daar nog even niemand anders bij past. 

Maar sommige dagen mis ik het hebben van een vriend ineens. En andere dagen ben ik blij dat ik alleen mezelf heb om rekening mee te houden en lijkt het me alleen maar een hoop gedoe.

Zo nu en dan ontmoet ik best leuke jongens. Daar niet van. Maar er is altijd wat. Er hangt een vibe, en dan ineens niet meer. Er hangt een vibe, maar hij  ziet het alleen als vriendschap. Er hangt een vibe, maar hij heeft al een vriendin. Enzovoorts. Enzoverder. 

Men zegt dat het je overkomt als je het niet verwacht. De liefde. Maar op deze suffe na-het-uitgaan-zondag zit het even vooraan in mijn hoofd. En ben ik er mee bezig. Ik schrijf het brommend van me af. Handen in mijn haar. Een diepe zucht er bij.

En morgen denk ik weer aan andere dingen.

Eerst heb je niks. Dan heb je veel.

Van nul banen, tot drie.

Alleen die tijd al die daar in gaat zitten allemaal. En een dag heeft maar 24 uur. Niet onverwachts blijkt het nogal puzzelen hoe alle banen naast elkaar te doen. Daarnaast heeft mijn hoofd het er vaak ook maar druk mee, met dat alles.

Naast het werken heb ik zo soms mijn sociale contacten. En heb ik de voor mij broodnodige tijd voor mezelf nodig om echt tot rust te komen en niet over te lopen van alles.

Er wordt aan gewerkt.

Om het hectische feest compleet te maken is er een soort van vierde baan die ik misschien heb. Wat leuk klonk en eigenlijk iets is waarvan ik altijd dacht dat ik het graag wilde doen, maar waar ik nu in een proefschrijfweek de tijd en inspiratie maar niet goed voor kan vinden. Maar ik wil het wel graag. Denk ik. Het kan allemaal vanaf thuis. En kost me maar een uurtje per dag. Zeiden ze. Maar in dat uurtje krijg ik het niet voor elkaar om genoeg informatie bij elkaar te zoeken én het daarna in een paar korte en bondig stukjes te verwoorden. Het gaat wel wat opleveren, maar hoeveel precies is afhankelijk van hoeveelheid lezers en advertenties.

U begrijpt het al. Ik wik en ik weeg. En weet het even niet zo goed.

Ik heb het even druk. Met alles. Diep van binnen weet ik dat ik keuzes moet maken. Over veel.

Alleen hebben mijn hersenen nog niet ontdekt wat mijn innerlijke stem van binnen me probeert te vertellen.

1)      Openen

2)      Strip los

3)      Flap plakken

Rechts kijken. Links kijken. Wegdromen.

Verder willen lopen. Drukte. Niet goed opgelet. Stapje terug dan maar.

Nog een keer kijken. Kwam er rechts iets aan? Kwam er links iets aan? Geen idee.

Gedachtes dwalen af. Hand in je broekzak. Tientallen to-do-lijstjes in je hand.

Snel weer loslaten.

Zucht.

Pas op de plaats dan maar.

Poging tot in ieder geval.

Mag het nog een keer gisteren zijn? Of liever morgen misschien.

De magie van sommige avonden bij een van mijn banen is onbeschrijfelijk. Toch een poging.

Een zaal vol liefhebbers, een dj die geconcentreerd en vol overgave zijn ding doet, de eerdere dj die tevreden naast me staat en goedkeurend knikkend staat te genieten, de vrolijke blikken van de dansende mensen op de dansvloer, de genietende blikken van vrienden die je tussen alle bezoekers zo nu en dan opvangt, de energie die er hangt, het gevoel dat je mee hebt gewerkt aan het ultieme gevoel van deze avond, de muziek als de lijm die alles en iedereen samenvoegt op dit moment.

Zo op deze zonnige zaterdagmiddag viel het me op dat er twee soorten joggers zijn.

De fit uitziende, soepel bewegende soort waar je ietwat jaloers naar kijkt.

En de afgepeigerde, zichzelf met zichtbare moeite voortslepende soort waar je een ietwat meelijwekkende blik op werpt.

In mijn hoofd en vooral mijn gedachtes en hersenactiviteit, merk ik dat ik nog even moet wennen aan het hebben van meerdere, in plaats van (g)een baan.

Buiten je werk om nadenken over dingen die moeten gebeuren, ideeën die opwellen, dingen die je kan voorbereiden kan tot een erg druk hoofd leiden als je dat soms ineens van meerdere banen tegelijkertijd aan het doen bent.

Ik en mijn hersenen gaan maar een soort van laatjessysteem bedenken, waardoor ik niet alle werk-laatjes tegelijk open kan hebben staan. Dit om oververhitting en onoverzichtelijke drukte in de hersenpan te voorkomen.

Wat dan wel weer een mooie bijkomstigheid is, is dat de vuilstortplaats al dagenlang naar dennen ruikt.

Toch typisch.

Dat je voor de zoveelste keer (derde? vierde?) een serie aan het volgen bent die dagelijks wordt uitgezonden en dat je voor de zoveelste keer (tweede? derde?) die ene aflevering mist waarin er zoveel gebeurt en verandert.

Om 10.00 zat ik thuis klaar. Voor iemand anders. Omdat hij in een studentenhuis woont en de deurbel niet te horen is bij hem, ging de levering van bestelde elpees herhaaldelijk mis. Noodpoging zoveel. Afleveren op een ander adres.

Dus om 10.00 zat ik klaar. Deed mijn ding. Binnenshuis. Iets na 12en moest ik toch echt zelf op gang komen, dus ging ik onder de douche. Toen ging de bel.

Hoe fijn om op zo’n moment in een flat te wonen, zodat ik even de kans had om een badjas om m’n natte lichaam heen te slaan en mijn haren met een handdoek iets minder drupbaar te drogen, voordat de afleveringsman voor mijn deur stond.

Daar afgekeken. Mijn logeerplaatsen van 2007 in chronologische volgorde. Het was een Nederlands logeerjaar vorig jaar. 

• Eindhoven
• Utrecht
• Utrecht
• Amsterdam
• Baak (3 nachten)
• Amsterdam
• Utrecht
• Amsterdam
• Utrecht
• Arnhem
• Terschelling (10  nachten)
• Amsterdam (2 nachten)
• Winssen (7 nachten)
• St. Anthonis
• Terschelling (2 nachten)
• Eindhoven
• Cuyk
• Venray

Meer is niet altijd beter.

Sinds een paar dagen kan ik per maand 2000 smsjes sturen, voor hetzelfde geld waarmee ik er eerst 240 kon versturen.

Ze belden me op en aangezien ik er niet meer geld mee kwijt zou zijn, leek het me logisch om het te doen.

Maar het is zoveel, het benauwt me bijna. Ik krijg het namelijk niet op. Nooit! Zelfs als ik heel hard mijn best zou doen en het me op de een of andere manier zou lukken om 50 smsjes per dag te versturen, hou ik nog smsjes over.

Eind vorig jaar (wat klinkt dat onnatuurlijk lang geleden als je zo’n uitdrukking in de eerste week van januari gebruikt) bleek ik in de ban van de ziektekiemen en zat ik thuis in plaats van op mijn nieuwste baan.

Begin dit jaar (wat klinkt dat onnatuurlijk lang geleden als je zo’n uitdrukking in de eerste week van januari gebruikt) waren er geen ziektekiemen te bekennen en werd ik ingewerkt bij mijn nieuwe baan in plaats van dat ik thuis zat.  

De wondere wereld van de oudere medemens is waarin ik mij bevind in deze baan. De oudere medemens die óf lichamelijk niet meer alles kan óf geestelijk in meer of mindere mate de draad kwijt is.  

Vandaag werd ik ingewerkt op een afdeling met dementerende ouderen. Helpen met thee drinken, mond afvegen, onvolgbare gesprekken voeren, tafels dekken, meelopen naar de activiteitenruimte, liedjes zingen en een beetje kletsen.

Vermoeiend zoals eerste dagen bij nieuwe banen altijd zijn, omdat alles en iedereen nieuw is. Maar moe en vooral voldaan zal ik zo dadelijk in slaap vallen. Voldaan door het werk. En door het feit dat ik door deze baan eindelijk, eindelijk, eindelijk helemaal geen uitkering meer nodig heb.  

Ik zeg jippie. En welterusten.

Na mooie woorden lijken mindere woorden ineens zo onbenullig. In mijn vorige geschreven stuk heb ik zo mijn ziel en zaligheid gelegd, dat het nu even erg suffig voelt om nu over de kat van de buren of over rare woorden te schrijven.

Tegelijkertijd is dat misschien ook wel juist waar het om draait, ook in het leven zelf.

Of de dag geweldig is, of juist verschrikkelijk: de dag begint en eindigt en wordt altijd opgevolgd door een nieuwe.

Sommige dagen zijn groot. Andere zijn klein. Er gebeuren veelal alledaagse dingen waar je niet echt bij stilstaat. Tot er ineens iets boven uitsteekt. Iets fijns. Iets naars. Iets anders dan anders.

Daarvoor en daarna is iedere dag gewoon een dag. Met kleine dingen. En grote dingen. En vierentwintig uur die ieder op hun eigen manier voorbijgaan.