Zo.

Dat was me het weekendje wel.

Er was bezoek. Er was taart. Er was gezelligheid. Er waren leuke kado’s. Er was een enorm leuke uitgaansavond. Er waren logees. Er was meer bezoek. Er is vaak voor me gezongen. Er is door de kamer gedanst. Er zijn paaseieren verstopt door mijn hele huis. Er zijn heel veel foto’s gemaakt.

Het was gewoon dé manier om mijn verjaardag te vieren.

De enige die daar waarschijnlijk anders over denkt, is mijn beetje vreemde vogel.

Aangezien hij altijd angstig reageert op mensen, leek het me een slim idee om de vogelkooi in mijn slaapkamer neer te zetten. Zoals altijd, met het deurtje open, voor het geval ie even een rondje wil vliegen. Zondag aan het eind van de middag besloot de vogel om te vliegen. Vreemd genoeg ging hij niet terug naar zijn kooi, maar van een richel naar het gordijn. Heen en weer. Met een vriendin hebben we van alles geprobeerd om hem terug in zijn kooi te krijgen, maar zonder succes. Tegen de tijd dat ik en mijn twee logees gingen slapen zondagavond zat hij nog steeds in mijn gordijn. Onze logica was dat hij misschien in het donker uiteindelijk wel terug naar zijn kooi zou gaan.

Vanochtend zat hij nog steeds in mijn gordijn. Een vriend ging nog eens proberen om hem te vangen en mede dankzij de ietwat versufte gemoedstoestand van de vogel (lijkt me niet echt lekker slapen in een gordijn, zelfs voor een vogel) is het gelukt, eindelijk! De kooi staat inmiddels weer in mijn woonkamer en de vogel is zo te zien zijn verloren uurtjes slaap aan het inhalen.

Dat was me het weekendje wel.