Stel je voor dat je in een bos woont. Een bos met twee gezichten. Een paar keer per week is er gezellige drukte. Vrolijke mensen, overal muziek, uitgelaten stemming, gemoedelijke sfeer, niks hoeft en alles mag: het kan niet op. Je zweeft steeds een beetje. De rest van de week zit je veelal in je hutje tussen de bomen. Het lijkt steeds zo donker buiten. En van binnen. Je hebt een onrustig gevoel. Je wilt en moet allerlei dingen, maar kan je energie er niet toe zetten. Met tegenzin raffel je de dingen wat af en verder rommel je wat aan in je hutje. Terugkijkend en vooruitblikkend naar de gezellige momenten die geweest zijn en komen gaan. Het lijkt zo donker. De realiteit is maar een lastig te omvatten begrijp. Alles lijkt zo moeizaam te gaan. Tot er weer tijd is voor gezellige drukte en je de realiteit weer even los kan laten. En je volop kan genieten.

Stel je voor dat het steeds meer aan je begint te knagen. Het gevoel dat er iets niet klopt. Dat je jezelf voor de gek aan het houden bent. Het verschil tussen de lichtere en donkere momenten zou toch niet zo enorm groot hoeven te zijn. Je denkt na. Beseft dingen. Praat met mensen. Krijgt kansen. Grijpt die kansen aan. Maakt keuzes. Je gaat steeds meer je hutje uit om dingen te doen. Met werk bezig te zijn. Je voelt het grote verschil tussen de lichte en donkere momenten en krijgt daar steeds meer een evenwicht in. Je adem gaat dieper. Je aandacht wordt gerichter. Je voeten staan steeds steviger op de aarde. Waar je eerst energie van kreeg, blijkt eigenlijk energie te kosten. Je verbaast je over jezelf. En wat er echt zit, daar diep van binnen. En over hoe het bos lichter en scherper wordt, nu je jezelf eenmaal beter hebt leren kennen. En rustiger dan ooit loop je verder naar het lichte gedeelte en de dagen die komen gaan.

Stel je voor. Dat dit een mooie omschrijving is van mijn 2007.

Ga er weer eens even voor zitten en probeer je eens te bedenken: wat zochten de mensen die dit in hun zoekmachine intypten? Wat wilden zij vinden? En wat dachten zij hierover in godsnaam te vinden op het wereldwijde web? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

bijgebouw bouwen trucs

Waar vind ik biogarde

doe de ronald danspasjes

hoe ging de sauna vroeger

cakejes stappen

werkomschrijving van een open trap

mijn brievenbus gooit loesje

De hele dag aandrang

Sex met mijn tandarts

Alhoewel soms enigszins met tegenzin, sta ik mijn zitplaats in de bus uiteindelijk graag af aan een wiebelig op de benen staand ouder persoon. Of aan een zwangere vrouw die duidelijk moeite heeft met het staan. Of iemand die op krukken of met gips om het been de bus in komt strompelen.

Maar soms twijfel ik. Een meneer die tientallen jaren ouder is dan ik, maar ondertussen heel kwiek op de benen staat. Iemand die er jong uitziet, maar wel grijze haren heeft. Een vrouw die zwanger zou kunnen zijn, maar ook gewoon dikker.

De grens tussen attent zijn en iemand onbedoeld beledigen, kan erg dun zijn.

Misschien dat er daarom altijd zoveel mensen stug en blasé blijven zitten, ongeacht de conditie van degene die de bus instapt.

Als ik ooit de persoon in het echt hoor praten, die me via die lawaaierige tv-reclames om de paar minuten schreeuwend de ene na de andere nutteloze, irritante ringtone aanprijst, dan sta ik niet voor de gevolgen in.

Ik betrapte me er buiten net op dat ik geneigd was om al liedjes zingend en ronddansend van de stoep naar de lantaarnpaal te zwieren.

In gedachten had ik een rood jurkje aan en een vuilnisbakkenhond aan mijn zijde, voor en achter me op de trap stonden al mijn zussen en broertjes en in mijn ene hand had ik een kek parapluutje vast.

Het kijken naar sommige dingen op televisie heeft wel degelijk zijn invloed op je dagelijkse leven.

Vooral zo rond de Kerst.

Over precies een week is het nieuwe jaar alweer aan zijn tweede dag bezig. Nog een paar dagen, voordat deze serie van 365 dagen aan zijn einde is gekomen.

Nog een paar dagen om aan de dingen te werken die je dit jaar wilde doen.

Nog een paar dagen om tevreden achterover te leunen.

Nog een paar dagen om alles te verknallen.

Nog een paar dagen om nostalgisch terug te blikken.

Nog een paar dagen voordat iedereen op de wereld weer met een gevoelsmatige frisse lei kan beginnen.

Nieuwsgierig zijn heeft zo zijn goede kanten. Je ontdekt nieuwe dingen. Kan iets leren van de wereld om je heen.

Er zijn dan ook mensen die vinden dat ze ten allen tijde het recht hebben om nieuwsgierig te zijn. Ook als ze daardoor enorm in de weg staan bij mensen die anderen mensen proberen te helpen uit een levensbedreigende situatie.  

En als men ze dan op afstand proberen te houden, worden ze boos. Heel boos.  

En nieuwsgierig als ik ben, die kronkel in de gedachten snap ik niet.

*klik*

Je probeert te leven op jouw manier.

Met alle vanzelfsprekendheden, wijsheden, onlogica, stappen en veranderingen die daarbij komen kijken. Gewoon, omdat het zo goed voelt.

En, veelal onbewust, inspireer en motiveer je anderen. En zet je ze aan het denken.  

Zoals anderen dat, vaak onbewust, bij jou hebben gedaan.

De winter is volop zichtbaar buiten.

En toch is het vandaag alweer de kortste dag van het jaar.

Vanaf morgen is het iedere dag een stapje dichterbij de langste dag. En dus de lente.

En dat zorgt ervoor dat ik het donker en de kou vanaf morgen stukken beter kan verdragen.

Toch nog maar wel even de batterijen van mijn fietslampjes vervangen.

Kou is kou.

Nodigt uit tot winterslaap. Muts diep over je hoofd. Blik naar beneden. Snel buiten dingen doen. Snel de warmte in.

Kou is kou.

Blij zijn met de extra deken op je bed. Muts diep over je hoofd. Blik naar boven. Bomen en struiken die mooi en sereen wit geworden zijn. De frisse lucht diep inademen. Tevreden gloeiend de warmte weer in.

Een tijdje terug stipte ik hier al aan, dat de volop door mij gezochte derde baan er aan zat te komen. Mijn eigen webloglogica volgend, wilde ik er pas verder over uitweiden, nadat ik er minstens een keer gewerkt had. Morgen en overmorgen zijn mijn inwerkdiensten ingepland.

En net vanavond, terwijl ik met moeite mijn avondeten naar binnen kreeg geschoven, besefte ik me ineens iets. De moeheid. De afwezigheid. Het gevoel alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden. Mijn hete wangen.

Volgens mij ben ik ziek aan het worden!

Echt? Even checken.

De thermometer laat zien dat ik zowaar tegen de koorts aan hang.

Naast me belabberd voelen, hou ik me nu bezig met bedenken wat de minst erge optie is voor morgen.

Als ik mijn nieuwe werk laat weten dat ik ziek ben en daardoor helaas niet kan komen, komt dat misschien ook zo raar of onbetrouwbaar over. Maar als ik mezelf daar niet afmeld en besluit ziekig mijn eerste werkdag door te brengen, kom ik waarschijnlijk over als een suf, sloom, niet oplettend mens. Beide geen optie eigenlijk dus.

Wat een keuzes.

Grmblhmpf.

Deze week staat in het teken van veel doen, nieuwe dingen, goed plannen en op elkaar afstemmen. Daar word ik altijd lichtelijk neurotisch van, moet ik tot mijn eigen spijt toegeven. Drukte in veel van mijn dagen achter elkaar zorgt voor drukte in mijn hoofd.

Zo begon ik mijn dag en zo stapte ik bij mijn ene baan binnen vanochtend.

Daar kreeg ik thee en een gesprek met een collega, die helemaal vol was van emoties door het wel en wee van de vrouw van een andere collega, bij wie de eerste tekenen van een ziekte ineens terug waren gekomen. Hoe ziek ze is, moet vandaag blijken.

Ik val stil. En ken mijn plaats op de aardbol. En mijn drukke gevoel valt in een keer weg en maakt plaats voor de intense dankbaarheid dat ik gezond ben.

Woorden, gedachtes en stukjes komen volop in mijn hoofd.

Terwijl ik buiten in de avondschemering rondloop en de mensen hun rolluiken naar beneden doen, vormen de vragen en de zinnen zich zonder moeite in mijn hoofd.

Na een lunch met een nieuwe bekende dwaal ik intern af naar de vraag hoe het meestal werkt met betalen, wat er hoffelijk is, wat gewoon is, wat er verwacht wordt. En zo vormt zich de basis van een nieuw stukje  in mijn hoofd.

Alles ebt echter weer weg. Al die woorden, al die zinnen, al die inspiratie van de afgelopen dagen. Zodra ik achter mijn computer wil typen, lijken de woorden en de zinnen niet meer van toepassing. Het verhaal is al geweest. Voorbij.

Dus blijft het maar even zo. In mijn hoofd.

Net zoals bij het aanschouwen van de eerste vroege paaseieren in de winkels, verbaas ik me ieder jaar ook over het vroege moment waarop ik voor het eerst vuurwerk zie of hoor.

Ik vind vuurwerk namelijk eng.

Nee, herstel, ik vind de manier waarop sommige mensen met vuurwerk omgaan eng.

Alle waarschuwende voorlichtingscampagnes ten spijt, lopen er ieder jaar veel jongeren rond die er echt geen flauw benul van lijken te hebben dat het echt heel pijnlijk kan uitpakken als je vuurwerk naar iemand anders toegooit.

Voor de grap naar een voorbijganger. Zoals ik. Ik stel mje voor wat er kan gebeuren. Ik heb altijd vol afschuw wel naar die conronterende voorlichtingsspots gekeken.

Dus vind ik vuurwerk eng.

Is het al 1 januari?

Mijn fascinatie voor de zoekende mens op internet komt geregeld terug op deze site. Zo ook vandaag. Met de hoop dat het niet een en dezelfde persoon is die naar deze woordencombinaties zocht…

stemmen door mijn boxen

verplaatst in andere persoonlijkheid

constante zoem in hoofd

levensfaseprobleem

hallo hallo is daar iemand

Ik las het echt ergens. Dat vrouwen 64 keer per jaar huilen. En mannen 17 keer.

Natuurlijk huil ik zo nu en dan. Ik ben een mens, met gevoelens. Zo kan ik huilen als de dingen me teveel worden. Als ik een zielige film bekijk. Of juist een mooie. Als ik ineens confronterende dingen besef over mezelf. Als ik veel pijn heb. Als iemand me verdriet doet. Als mijn hart wordt gebroken. Als ik lang afscheid moet nemen van iemand waar ik veel om geef. Als de emoties in een tv-serie oplopen tot het kookpunt.

Maar 64 keer in een jaar? Dat is 1,23 keer per week. Dat red ik niet hoor.

Het kwam neer op vertrouwen. Van de mensen om me heen.

Kon ik mijn spullen veilig even onbeheerd achterlaten of moest ik alles voor de zekerheid met me meenemen?

Een afweging tussen het vertrouwen in de mensen om me heen, de reisafstand tot het volgende station, de drukte in de coupé en mijn gevoel bij dat alles leidde soms tot het ene en soms tot het andere resultaat.

Terwijl ik vandaag verdiept in een tijdschrift op het leesterras van de bibliotheek zat, sprak de jongen naast me mij aan. Zijn vraag was of ik even op zijn spullen wilde letten terwijl hij naar de wc ging. Natuurlijk.

Het was zowel een vraag als een mededeling. Een kwestie van degene die naast je zit erop attenderen dat je even weg bent zodat je mee oplet voor mensen die niet te vertrouwen zijn.

De jongen nam zijn spullen niet mee. Hij liet ze achter. En liet ze beheerd door mij achter.

Mooi, hoe dat vertrouwen in de medemens er soms gewoon is.

Het waait. Hard. De boomtoppen vliegen vervaarlijk van links naar rechts en de wolken waaien met gezwinde spoed voorbij.

Ik denk ineens aan Mary Poppins. Die uiterst kalm en beheerst aan haar paraplu hangt en met de wind meewaait.

Dat lijkt me wel wat. Een paraplu opsteken, stukje opstijgen en kijken waar de wind me brengt. Zwevend boven de wereld, alles een beetje bekijken, mijn gedachten laten waaieren, de wind door mijn haar voelen waaien, wat vogels naast me zien vliegen en na een tijdje weer netjes voor mijn deur landen met twee voeten, precies op de grond.

Mijn oude stereo was oud, groot en krakerig. De boxen deden het zelden tegelijk. Niet alle cd’s werden herkend door het apparaat. En sommige pas vanaf het tweede liedje. Het display was stuk, dus zien welke liedje er bezig was, zat er al tijden niet meer in.

Vandaag heb ik zowaar een keer een nieuwe aan kunnen schaffen. Vanwege mijn nieuwe banen was er eindelijk wat geld om te besteden. Ik ben echt enorm blij met mijn nieuwe mini-stereo-hifi-set! Er zit meer op en aan dan ik had kunnen verzinnen: van cassettebandjesafspeler tot usbstick-aansluiting.

Luisterend naar mijn heldere geluid, kijk ik nog eens om me heen en besluit dat het enige nadeel is, dat ik nu voor diverse spullen een nieuwe plekje moet gaan zoeken.

Alles is namelijk kleiner dan bij mijn vorige stereo. Zoveel kleiner, dat ik nu ineens twee bijzettafeltjes mis: de bovenkant van de stereo en een van de enorme boxen.

Het kan verkeren.

Gelezen: gevangene alleen nog onder voorwaarden eerder vrij.

Ehm.

Ben ik nu zo naïef en wereldvreemd aangezien het me niet meer dan logisch leek dat dit altijd al het geval was?

En ik maar denken dat een harde vloer niet mocht in een flat. Vanwege de gehorigheid.

Vooral in combinatie met iemand die hakken aan heeft en constant heen en weer lijkt te lopen, lijkt me dit een prima regel om in ere te houden.

Misschien krijgt ze wel een paar zachte, stille sloffen voor Sinterklaas.

Ik stond in mijn badkamertje, rommelde in een la en er viel een deoroller op de grond. Via-via-via gingen mijn gedachten naar de deurcontroles bij diverse festivals en feesten.

Onder andere het meenemen van flessen parfum, spuitdeo, deorollers van glas en plastic flesjes water is bijna nooit toegestaan.

Want tjongejonge, stel je voor dat je iemand kwaad wilt doen en je een fles parfum of een fles water of een deoroller naar iemand toegooit. Dat risico kunnen ze natuurlijk niet lopen.

Nu is parfum over het algemeen redelijk prijzig, dus ik kan me niet voorstellen dat iemand zijn parfum zo snel naar iemand toe zou gooien. Zonde van het geld.

En als je echt kwaad wilt doen, zijn er op ieder festival of feest heus wel betere en effectievere attributen te vinden dan een flesje water of een deoroller. Natuurlijk voel ik me ergens graag veilig, maar ik hou niet zo van regels die nergens op slaan.

Zo heb ik pasgeleden een starre portier op een festival moeten overtuigen dat ik echt niks gemeens zou doen met mijn flesje parfum en nee, ik het flesje niet in de prullenbak wilde gooien omdat het nu eenmaal best wel wat geld had gekost en tja, zij me niet de mogelijkheid boden om het ergens bij hun ‘veilig’ op te slaan en ik het na afloop weer af kon halen en ja, ik dat ding natuurlijk meteen in mijn garderobekluisje zou doen zodra ik verder mocht lopen.

Je zou er toch bijna kwaad van worden.