Je merkt ineens hoe geconditioneerd je lichaam is, als je keer op keer kijkt naar een lege plek op de muur als je de tijd wilt weten.

De lege plek, waar tot voor kort een klok hing.

Stel je voor.

Een bejaardentehuis met ruim 80 kamers. In al die kamers zijnn gemiddeld drie klokken, horloges en andere apparaten waar de tijd op te zien is. In totaal zijn dat ongeveer 240 objecten waar de tijd op te zien is. Het grootste deel van de bewoners heeft niet de handigheid, alertheid of fysieke mogelijkheden om de klok te verzetten.

En dan gaat de wintertijd in.

Een jaar heeft vier seizoenen. Ieder seizoen heeft zijn eigen soort weer en andere eigen kenmerken. Elk seizoen duurt altijd even lang en komt zo ongeveer rond dezelfde tijd terug.

Na een aantal jaren rondlopen op deze aardbol, is het eigenlijk niks bijzonders meer. Het begint met koud, wordt langzaam warmer en lichter, alles staat in bloei, dan wordt het nog warmer, de langste dag is alweer geweest, boombladeren verkleuren en vallen, tijd om je handschoenen er weer bij te pakken, de hoeveelheid uren daglicht per dag wordt beduidend minder. Jaar na jaar hetzelfde verhaal.

En toch, ben ik ieder jaar onaangenaam verrast als de herfst weer in volle glorie terugkomt. Wennend aan de kou, zoekend naar warme kleren, kan ik me niet voorstellen dat ik het vorig jaar ook zo koud had. Mijn kleren lijken niet warm genoeg en ik kan me niet voorstellen wat ik vorig jaar allemaal aan had om het warm te krijgen. De nacht, die iedere dag steeds langer wordt en daarmee het daglicht steeds verder wegduwt.

Uiteindelijk raak ik er altijd weer aan gewend. Krijg ik vrede met de mooie herfstkleuren en het snel ergens naartoe fietsen met das, muts en handschoenen op en aan. Ervaar ik de charme van het lekker warm thuis zitten of ergens anders, met vrienden samen.

Het knusse, warme, naar-binnen-keer-seizoen is duidelijk weer begonnen. Nu nog een winterjas en een paar extra dikke sokken en ik ben er helemaal klaar voor.

Het leven is een aaneenschakeling van dingen die veranderen.

Je bestaat. Je groeit. Je ontdekt. Je leeft. Je valt. Je staat op. Je zoekt. Je vindt. Je laat dingen over je heen komen. Je gaat ergens voor staan. Je vindt iets mooi.. Je krijgt vrienden. Je leeft je leven zus. Je leeft je leven zo. Je houdt van hollen. Je staat liever stil. Je vernieuwt je garderobe. Je ontdekt waarom sommige dingen anders beter gaan. Je smaak wijzigt. Je kijk verandert.

Het leven is een aaneenschakeling van dingen waar je afscheid van neemt.

Gewoontes. Kleren. Overtuigingen. Vrienden. Smaak. Banen. Omgeving. Spullen. Gedachtes.

Een aaneenschakeling van dingen die komen en gaan.

Bewust. Onbewust.

Kortom: je leven.

We waren vanaf binnenkomst druk aan het kletsen, dus hadden eerst niet zo in de gaten dat het eigenlijk best lang duurde allemaal. We hadden de lunchkaart al grondig bestudeerd, net zoals de nieuwe theelijst en keken eens om ons heen. Achter de bar stonden een vrouw en een jongen. Die laatste werd zo te zien ingewerkt. In alle rust werd uitgelegd hoe de tap en het koffieapparaat werkten. Dat moet natuurlijk ook gebeuren, dat begrepen we ook wel. Maar we waren ondertussen wel wachtende klanten en we hadden ook steeds meer trek inmiddels Afwachtend bleven we die kant uit kijken, wachtend tot iemand onze kant op zou komen. Maar er kwam niemand naar ons toe.

We zagen wel dat bij twee mensen aan een ander tafeltje –die later dan ons waren binnengekomen- hun bestelling werd opgenomen. En wij zaten daar maar.

We werden steeds verbaasder en waren aan het overleggen of het een idee was om gewoon weg te gaan en toch maar naar dat andere lunchcafé te gaan. Een van de medewerkers kwam weer achter de bar vandaan en we wachten vol spanning of hij deze keer naar ons zou komen. Nee dus. Hij ging naar een ander tafeltje om de borden af te ruimen en te vragen of zij nog wat wilden drinken. Vervolgens ging hij terug naar de bar en kreeg hij uitgelegd waar alle glazen voor dienden.

De vriendin en ik keken elkaar aan, pakten onze spullen en gingen naar buiten toe. Onszelf afvragend of we wellicht in onzichtbare modus hadden gezeten daarbinnen.

De locatie was sprookjesachtig mooi aangekleed. De temperatuur was onaangenaam koud. De sfeer was warm. Mijn lichaam had vele lagen kleding, maar was daaronder niet warm te krijgen. Het vooruitzicht om de koude nacht slapend in een tipi door te brengen, maakte me nog kouder van binnen.

In de mobiele sauna deed ik een poging tot opwarmen. Zweet ik gewoonlijk binnen een paar minuten zo’n ding uit, deze keer waren mijn voeten na een kwartier amper opgewarmd. Er kwam een plekje vrij in de hot tub: een mobiel bad, verwarmd door een ingenieuze verwarmer aan de buitenkant die er voor zorgt dat je met een soort kampvuurtje heet water krijgt. De temperatuur bleef koud. Maar ik had het eindelijk warm. Met gezellige mensen om me heen. In het warme water. Kijkend naar de sterren.

Uur na uur verstreek. De tijd stond stil. Mijn lichaam bedekt door een deken van warm water.

 

_{Dit weekend was de jaarlijkse reünie van baan 1, voor begeleiders en andere helpers van afgelopen seizoen. In de bossen. Met tipi’s en andere mooie accesoires.}

Vandaag en gisteren zapte ik er een eind op los tijdens de avonden. Vandaag besefte ik me dat ik deze week maar liefst twee boybands terug heb zien komen in het leven. The Backstreet Boys en Take That. Beide missen ze een bandlid van vroeger (beide zijn ze zelfstandig te beroemd geworden om nog in een groep te passen waarschijnlijk). Twee keer een groep met 4 jongens. Mannen inmiddels. Geld op? Andere banen bevielen niet? Gewoon weer zin om lekker samen te zingen? Typisch fenomeen. Beide zo ongeveer tien jaar na dato. En ik vind het wel wat hebben eigenlijk. Na de revival van de 80's nu de revival van de boybands. Lekker luchtig.

"Deze winkel is beveiligd tegen diefstal."

Mijn gedachten lieten me inwendig grinniken. Een hele winkel beveiligd? Hoe vaak zou er geprobeerd zijn om een hele winkel te stelen? Nog best lastig, zo'n pand ongezien in een rugzakje stoppen.

Vandaag is er iemand jarig. Die er niet meer is. Al vijf jaar niet meer inmiddels. Maar altijd zal het zijn verjaardag zijn. En feliciteer ik hem even in mijn hoofd. Met het leven dat hij had, zolang hij hier was. En dat ik blij ben dat ik hem kende. Zolang hij hier was. En al is hij er nu niet meer, ik denk nog regelmatig aan hem. Zoals vandaag. Of als ik een liedje hoor dat me aan hem doet denken. Of er gewoon ineens een herinnering aan hem in mijn  hoofd voorbij komt. En zo blijft vandaag zijn verjaardag. Voor altijd.

Eerder geschreven over hem: stukje 1 en stukje 2, ergens tijdens de afgelopen vijf jaar geschreven.

Bepalen naast wie je gaat zitten in bijvoorbeeld de bus.

Een paar dagen geleden stapte ik de bus in. En al rondkijkend vroeg ik me af waar ik zou gaan zitten. En waarom daar. Wat alle mensen eigenlijk uitstraalden. Waarom ik eigenlijk liever naast de een en minder graag naast de ander zou gaan zitten.

Als je dat min of meer ineens bewust probeert te doen en daarbij in een paar seconden  alle mensen die naast een lege stoel zitten snel op probeert te nemen in je hersenpan, dan krijgen je hersenen het lastig.

Nadenken, je intuïtie gebruiken en ondertussen proberen om juist willekeurig ergens gaan zitten gaat niet alledrie tegelijk.

- Pas stofzuigen als het echt moet, zodat het verschil beter zichtbaar is.

- Na ongeveer een jaar zonder, vandaag eindelijk een nieuw lampje in mijn keukenafzuigkap gedaan (het is dan ook wel echt een enorm priegelwerkje).

- Veel te veel spullen bewaren en weinig weg kunnen gooien (langzaamaan word ik er beter in. Echt).

- Al bijna anderhalf jaar een naaimachine in huis hebben en er tot nu toe amper de tijd/moeite voor kunnen vrijmaken om het ding onder de knie te krijgen (mijn ultieme reden is dat mijn vogel op mijn enige tafel staat en een schrikkerige vogel en een ratelende naaimachine nu eenmaal niet samen gaan. Dus als ik binnenkort het een en ander reorganiseer in mijn huis en de tafel vrijkomt, dan zal ik het ding pontificaal op tafel zetten en ermee aan de slag gaan.)(En ik wil dingen graag meteen kunnen, zonder het te leren)

- Altijd in mijn kast kijken voordat ik ga slapen (een direct gevolg uit mijn kindertijd, na het zien van een stukje uit een film waar een eng iemand in de kast zat en er niet meer uit wilde).

- Gedag zeggen tegen de meeste katten en honden en vogels die ik tegenkom (soms in mezelf, soms hardop, dat laatste wekt nog wel eens verbazing als er een baasje (m/v) achter zo’n hond aan loopt).

- Extra langzaam en met een triomfantelijke lach over een zebrapad lopen als de stoppende automobilist duidelijk niet had willen stoppen, alhoewel dat nu eenmaal de regel is bij een zebrapad.

- Voor de zoveelste keer de herhalingen van Charmed kijken.

- Vooral in het verkeer heel erg op de regels gesteld zijn (en ook gewoon niet snappen waarom mensen de helft van de tijd de richtingaanwijzer niet gebruiken of overal haast hebben, zodat alles juist langzamer gaat in het verkeer).

- Afwassen echt leuk vinden om te doen (zolang ik het maar alleen doe en niemand me helpt).

(geinspireerd door een stukje op haar site)

.. of de mensen die hier de laatste tijd komen, gewoon niet zo'n zin hebben om te reageren?

.. of mijn onderwerpen de laatste tijd van zo'n soort zijn, dat ze minder reageerbaar zijn?

.. of de aantallen bezoekers die hier komen, steeds meer uit google-zoekers bestaat die na 3 seconden weer verder zappen?

.. of dat er net zo veel gereageert wordt als anders, maar ik er meer behoefte aan heb?

Iets lijkt er anders. Maar ik weet niet precies wat. En ik ben er ook nog niet helemaal over uit wat ik er van vind. Of er iets van te vinden valt. Daarom vraag ik het me af.

Vandaag is het Werelddoodstrafdag. De meeste dagen zijn vóór iets. Dit is een dag tegen iets. Tegen de doodstraf. Om diverse redenen.

Dus mocht je vandaag even niks te doen hebben: denk er even over na. Sta er eens even bij stil. Wat jij vindt van het recht om te leven.

Met je neus in de boter vallen.

In welke eeuw en welke tijd was het dan wel een fijn iets om met je neus in die vettige massa te vallen?

Hoe je denkt te zijn. Hoe je overkomt op anderen. Hoe je jezelf gedraagt. Hoe je moeite kan hebben met iemand en door alle ruis en tussenkomt van anderen, even niet eens meer weet waarom precies. Hoe je jezelf mee kan laten nemen in de denkwerelden van anderen. Hoe je van oorspong hetzelfde kan denken als anderen, maar er wel je eigen basis hebt gevormd. Hoe moeilijk het kan zijn om eerlijk te zijn tegen anderen soms, als de boodschap gewoon minder positief is.

Puur door te zijn wie je bent, spiegelen anderen zich aan je. Zien ze wat jij doet, hoe dat anders is dan zij doen. Of juist hetzelfde. En beseffen ze tevreden te zijn met hoe hun leven loopt. Of juist helemaal niet.

 

Puur omdat anderen zijn wie ze zijn, spiegel jij je aan ze. Zie je wat zij doen, hoe dat anders is dan jij. Of juist hetzelfde. En besef je tevreden te zijn met hoe je leven loopt. Of juist helemaal niet.

Het is eng om sommige dingen op te schrijven of hardop uit te spreken. Zolang iets alleen in je hoofd bestaat of nog niet hardop tegen de buitenwereld is gezegd, bestaat het nog niet echt.

 

Stoppen met slechte gewoontes. Opgaan voor je rijbewijs. Proberen een nieuwe hobby uit te oefenen. Dit alles bestaat pas echt als het niet alleen maar in je eigen hoofd zit. Als het uit je hoofd is gegaan en het lukt niet, dan moet je dat toegeven aan de buitenwereld.

 

Vertellen dat het stoppen niet gelukt is. Dat het afrijden niet naar behoren is gegaan. Dat de nieuwe hobby alweer in de vergetelheid is geraakt.

 

Schijnbaar is dat eng. Schijnbaar is dat moeilijk. Schijnbaar heeft het verleden je zo gemaakt dat je vele dingen vaag of voor je houdt, tot je er klaar voor bent om ze naar de buitenwereld te brengen.

 

Eind augustus beschreef ik hier iets nieuws op werkgebied. Iets leuks en nieuws wat op mijn pad kwam. Na een paar keer inwerken tijdens de afgelopen weken en later in de maand voortaan alleen ingeroosterd te staan, vind ik het tijd om het hardop uit te spreken. Mijn nieuwe baan erbij, voor een paar diensten in de maand. In de concertzaal waar ik al eeuwen kom en de afgelopen jaren diverse vrijwilligerstaken heb gedaan. Ben ik erbij gekomen in het team van stagemanagers.

Alles wat te maken heeft met artiesten, is tijdens een dienst voor mij bestemd. Verwelkoming, zorgen dat samenwerken tussen artiesten en de technici goed verloopt, soundcheck- en optreedtijden in de gaten houden, kleedkamer in orde houden, allerhande vragen beantwoorden, uitbetaling en verdere papieren rompslomp en alles wat er verder nog bij komt. Hoe fijn en leuk om op deze manier aan het werk te zijn in de wereld van muziek, de wereld waar mijn hart nog immer harder van gaat kloppen!

Niet iedereen die hier komt, weet hoe ik ben en leef in het echte leven. Het leven buiten de woorden om die ik hier schrijf. Mensen die hier vaker komen, kunnen zich vast wel een beeld vormen. Van de dingen die ik doe, die ik leuk vind, waar ik het moeilijk mee heb, waar ik me mee bezig houd.

Ik weet echter niet of die mensen weten hoeveel mijn leven is veranderd, als ik zeg dat er dingen zijn veranderd. Dankzij gesprekken, verhelderende gedachten, advies op het gebied van voeding en hulp in het ontdekken van bepaalde vastzittende patronen.

Ik denk anders, ik eet anders, ik voel anders, ik doe anders. Alles is na een eeuwigheid van verwarring en het niet weten langzaamaan stukken helderder en duidelijker geworden.

Maar uiteindelijk gaat het er niet om of anderen het begrijpen, Het belangrijkste is dat ik zelf weet, voel en ervaar hoe mijn leven er voorstaat.

" Ik mis toch wel de romantiek van een inbreker met zo'n zwart maskertje op."