Aangrijpend. Ontroerend. Confronterend. Mooi. Lief. Het leven. Nadenken. Bewegen. Vrijheid. Communiceren. Geduld.

 

Een mooie film die stemt tot meimeren, overwegen en nadenken.

Zeven dagen per week boodschappen doen. En dan vooral bij de groente- en fruitafdeling rondhangen en gesprekjes met leuke jongens aanknopen.

 

Dat kreeg ik gisteren als de tip van de dag mee toen een oude bekende hoorde dat ik vrijgezel was.

Een terugbladeraar, dat ben ik. Het is niet eens een woord, maar ik ben het. Zo nu en dan blader ik terug in mijn dagboeken. Of in mijn site.

Om te kijken hoe het leven was ongeveer precies een jaar geleden. Of twee. Of vier. Of tien.

Boeiend en relativerend om terug te lezen waar ik me toen druk over maakt. Wat ik toen belangrijk vond. Wat er toen speelde in mijn leven en mijn hoofd.

Hoe de dingen veranderen. Belangrijke dingen onbeduidend zijn geworden. Antwoorden gevonden. En sommige vragen blijven bestaan.

Al bladerend ontdekte ik ook mijn eerste stukje hier. Precies drie jaar en een dag geleden.

En het moet wel heel raar lopen, wil ik hier zomaar mee stoppen. Dus volgend jaar rond deze tijd, kan ik weer flink terugbladeren naar vandaag.

Diëten zijn er in alle soorten en maten. Zo zijn er vele mensen die beter geen gluten kunnen eten, omdat het niet zo goed voor ze is.

Hoe fijn dat ook zij wel naar hartelust kunnen knabbelen op deze potloden. Zonder gluten dus!

Een geurtje dat je neus in komt dwarrelen. Een deuntje dat je in de verte hoort. De zon die op een bepaalde manier schijnt. Een kleurige tas die je ergens zien staan. Een plaatje in een tijdschrift waar je oog op valt. Een stem die je hoort.

Het roept iets op in je lichaam. In je geest. In je lijf.  

Herinneringen. Aan ooit. Aan elders. Van lang geleden. Pas geleden. Ver weg of dichtbij.

Ineens op de voorgrond. Als een oude bekende die onverwachts voor je neus opduikt.

Ik snap het gewoon niet. Waarom mensen voor de lol een nepbril op hun neus zetten.

Vroeger had ik een nichtje die daar er graag een zou willen hebben. En de laatste tijd zie ik steeds meer mensen die voor de lol een grote nepbril op hun neus zetten. Is het hip? Is het sexy? Is het in? Waar gaat het over? Waarom zou je voor je lol een bril opzetten?

Misschien is het voor mensen die er geen nodig hebben, het lastig voor te stellen hoe het is om vanaf je negende iets nodig te kunnen hebben om gewoon te kunnen zien. Hoe graag zou ik daar vaak een keuze in willen hebben.

Sommige mensen kennen dat niet. Een vol hoofd hebben. Kunnen zich met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe het voelt als je een druk hoofd hebt.

Als tijd ineens tekort lijkt te komen omdat er allemaal onverwachte dingen op het pad komen. Als er de komende dagen een hoop gedaan moet worden en er volop rekening gehouden moet worden met winkelopeningstijden, uitslapen na werken in de nachtelijke uren en dingen die gewoon voor een bepaalde dag af moeten zijn.

Dat het door al die dingen samen vol is in een hoofd. Met de dingen die gedaan moeten worden. Voor wanneer ze gedaan moeten worden. Waar ze gedaan moeten worden.

Vooral de dingen die concentratie nodig hebben, schieten er een beetje bij in. Eraan denken om een brood te kopen en dat vervolgens te doen is een makkelijk ding. Eraan denken om een recensie voor een bepaalde dag af te schrijven en de rust om daarvoor te gaan zitten is met een vol hoofd wat lastiger gedaan.

En een vol hoofd kan weinig nieuws erbij hebben. Eigenlijk niks. Want ieder nieuw dingetje, hoe klein ook, past er dan gewoon niet bij. Want dat krijg je met vol.

Sommige mensen kennen dat niet. Een vol hoofd hebben. Soms zou ik willen dat ik zo’n mens was.

Gisteren was ik in een bekende Zweedse woonwinkel om enkele nieuwe meubels aan te schaffen, inspiratie op te doen, me voor te nemen hoe ik mijn huis in ga richten als ik ooit groot en rijk ben en ondertussen vele stoelen en banken uit te proberen.

Groot was mijn verbazing toen ik in het restaurant-gedeelte niet meer het  gezellige kinderhoekje zag met leuke speledingetjes maar twee spelcomputers. Electronische spelcomputers in plaats van een miniatuur-speel-keukentje.

Zonde. Echt zonde.

Hij staat hier al sinds ik hier woon. De boekenkast. Een houten ding zonder deuren, volgestouwd met boeken en verzamelplaats voor stof. Vooral handig als je allergisch bent voor huisstofmijt. Gekregen van mijn ouders, die hem in een kringloopwinkel tegenkwamen, een paar dagen voordat ik ging verhuizen van kamer met inbouwkast naar dit flatje.

Een tijdelijke kast. Zodat ik zolang wat had. Inmidels woon ik hier alweer vijf jaar.

Het heeft te maken met geen geld willen of kunnen uitgeven aan bepaalde dingen. Jezelf bepaalde dingen schijnbaar niet gunnen. Ergens gewoon overgeen kijken. En voelen. En ineens is het dan tijd.

Net zoals ik een paar weken geleden eindelijk de muur heb geverfd waar jaren geleden twee keer een brandende kaars tegenaan was gevallen, is het nu ook tijd voor een nieuwe kast.

Een zelf gekocht kast. Met doorkijkdeuren. Want boeken willen gezien worden.

Krap een jaar geleden zag en hoorde ik ze voor het eerst. Tunng. Meeslepend mooie muziek. Hun nieuwe cd staat nu in de 3voor12-luisterpaal en ik ben weer opnieuw verliefd geworden. Of was eigenlijk min of meer meer vergeten dat ik het al was en werd er weer aan herinnerd. Na speurwerk bleek dat ze binnenkort in Nederland optreden. 1 optreden. Op een dag die mij bijzonder onhandig niet uitkomt. Helaas.

Maar gelukkig is daar altijd de muziek, om thuis naar te luisteren. Of te kijken.

Hij liep op de stoep. Met een boek in zijn hand. Te lezen. Keek niet op of om.

Ik twijfelde tussen een geval van grote concentratie of een geval van totale afsluiting van de buitenwereld.

Of is dat eigenlijk een en hetzelfde, als het er op aan komt..?

Stel dat je iemand een staatslot kado geeft. En degene wint er enorm veel geld mee.

Ben je dan blij voor die ander?

Of baal je dat je dat lot niet zelf hebt gehouden?

Ik was tijdens een weekendje weg met familie en vrienden net alles in gereedheid aan het brengen om fijn in bad te gaan zitten, toen enkele van mijn vrienden op, in en rondom het bad kwamen zitten om gezamenlijk een film te gaan kijken. Ze begrepen niet zo goed waar ik me druk over maakte en al helemaal niet waarom ik niet alsnog fijn in het bad kwam zitten.

Pas nadat ik wakker werd, bedacht ik me hoe onlogisch het is om film te kijken vanuit een bad. En al helemaal met zijn allen.

Jawel. Ik ben er weer! In internet- en computerland. Mijn nieuwe oude computer is een feit.

Hoe fijn om weer meerdere sites tegelijk open te kunnen hebben en nog steeds in normale snelheid alles te kunnen doen. Hoe fijn dat de cd-speler open- en dichtgaat zonder dat ik eerste op precies het goede moment een ferme tik op precies de goede plek moet geven. Hoe fijn dat alles gewoon werkt zoals het hoort te werken.

Even minder dat ik al mijn bewaarde bestanden weer een handig plekje moet zien te geven. Even minder dat ik nog niet heb ontdekt hoe ik mijn favoriete sites weer op de aanklikbare plek neer kan zetten. Even minder dat ik al mijn wachtwoorden weer eens in moet typen. Even minder dat er nu een oude computer plus toebehoren in mijn kamer staat.

Maar mij hoor je niet klagen. Hoe fijn om weer terug te zijn!

Met mij gaat het prima hoor.

Maar die computer van mij, die trekt het niet meer. Na diverse tijdelijk gelukte pogingen om er wat snelheid in te brengen, is het nu weer zover. Alle letters die ik typ, doen er ongeveer een seconde over om daadwerkelijk tevoorschijn te komen. Dat is langzaam. Tergend langzaam. Muziek luisteren lukt niet meer. Twee schermen tegelijk open hebben is vragen om moeilijkheden.

Nog een paar dagen. Dan komt er hulp. In de vorm van een nieuwe tweedehands computer. Zodat ik weer net zo snel kan internetten en typen als ik gewend ben. Want geduld is een schone zaak. Maar een andere computer een goede oplossing.

Op de zijkant van een busje stond het. Zelf was ik net onderweg naar mijn zoveel-wekelijkse massage. Een glimlach was geboren. Een ketel heeft onderhoud nodig. Een mens ook. Niet pas opknappen als het te laat is. Maar dat proberen voor te zijn. Te voorkomen. Zorgen dat er niks stuk gaat. Vooruitdenken dus.

En dan ineens zit je in zo'n warrig tussengebied van hoop, verwachtingen, samenwerken, wennen, aanpassen, voor jezelf staan en de fijnste weg in het geheel vinden.

Het was bijzonder om te voelen hoe fijn het kan voelen om deze groep mensen om me heen te hebben. De mensen waar je ergens niks mee hebt, maar waar je uiteindelijk juist jezelf kan zijn. Gewoon, omdat je familie bent.

Allemaal anders. Allemaal andere leeftijden. Allemaal andere levensstijlen. Maar wel allemaal familie.

En toevallig kwam ik er achter dat ik hetzelfde trekje heb als mijn oma, die inmiddels alweer ruim een jaar of 15 geleden is overleden. Het voor vertrek op een rijtje leggen van de spullen die je mee wilt nemen als je de deur uitgaat.

Zoiets kleins, waardoor ik me ineens bewust werd van de werking van genen en het feit dat ik ergens van afstam.

De gedachte achter de handeling van sommige mensen om hun oud papier in een plastic tas schuiven alvorens het  aan de straatkant neer te zetten, ontgaat me echt volledig.