Vanavond heb ik voor het eerst in maanden mijn fietslampen weer aan moeten doen. De afgelopen maanden waren ze niet nodig, omdat ik amper op de fiets zat in het donker. Ik was lopend. Ik was niet thuis. Ik was alweer thuis of op plaats van bestemming voordat het donker was. Ik was pas op de terugreis of op plaats van bestemming zodra het alweer licht begont te worden. En nu, nu moesten de lampjes ineens weer aan.

Einde periode. Eind zomer ineens duidelijk in zicht.

Pasgeleden was er ineens weer spam. Veel spam. Honderden spam-mailtjes. En steeds binnendruppelende spam-reacties op mijn geplaatste stukjes. Mijn site-mail-adres is er tijdelijk afgehaald. En de spam-beveiliging is aan gescherpt.

Nu blijkt het voor de niet-spammers erg lastig te zijn geworden om me te kunnen mailen én om een reactie te plaatsen. Dat was toch ook niet helemaal de bedoeling. Dus er wordt aan gewerkt. Niet door mij. Want ik begrijp er nog steeds weinig van. Wat dat betreft zou ik wel iets van de spammers kunnen leren. Maar dan om het voor iets leuks te gebruiken.

Goeiemorgen, met de fietsenmaker.

Hallo, ik heb gisteren mijn fiets weggebracht voor reparatie en ik was vergeten om te zeggen dat ik er een slot op wil hebben.

Oh, dat hoeft niet, hij staat hier veilig hoor.

Ehm, nee, ik bedoel, ik wil er zo’n vast slot op laten zetten, nu zit er alleen een kettingslot aan.

Ah ok, komt voor elkaar!

Fijn is het, om te ervaren dat het leven echt werkt zoals je altijd al dacht. Als er eenmaal bepaalde stappen en keuzes zijn gemaakt, er een aantal dingen omgedraaid worden. En er ineens allerlei goeds je richting uit komt. Helemaal benoemen kon je het nooit, maar je voelde het wel. Dat er eerst het een en ander aangeklungeld moest worden, voordat er plaats zou zijn voor nieuwe dingen. En nu, nu valt er veel op zijn plek.

(Een beetje vaag hou ik het nog, om het lot niet te tarten. Eerst een paar keer inwerken om aan beide kanten te bekijken ofhet bevalt en dan zal ik in geuren en kleuren verkondigen wat voor nieuws er op mijn werkpad is gekomen!)

Vaak snap ik dingen gewoon niet zo. Mensen vooral.

Dat je per ongeluk een smeulende sigaret weggooit in een veld vol droog gras vind ik niet getuigen van enig opletten, maar niet iedereen is even slim, dus dat kan gebeuren.

Maar dat je moedwillig en bewust een bosbrand in gang zet. Dat begrijp ik niet zo. Is dat leuk? Heeft dat nut? Heb je dan zo'n hekel aan de natuur of de mensen om je heen?

Leeg was ik toen ik gisterenmiddag thuis kwam. En op. Een week als begeleider meegaan vergt nogal wat energie. Vooral als je de dagen ervoor ziek was en dus niet optimaal fit van start kan gaan.

Persoonlijk vond ik het, mede daarom, zwaar. Korte nachten. Steeds alert blijven. Steeds in de gaten houden of iedereen het naar zijn zin heeft. Activiteiten verzinnen en aanzwengelen.

Het 24 uur per dag mensen om me heen hebben, vind ik op zichzelf al vermoeiend. Er gebeurt steeds iets. De trein dendert maar door. Bijzonder om te ervaren hoe zo’n groep werkt. Fascinerend om zo nu en dan een spiegel voorgeschoteld te krijgen en te ervaren hoe jij dingen doet. En hoe anderen dingen anders doen.

Het was een bijzondere week. De gasten vonden het geweldig. Sommigen vertelden keer op keer nog nooit zo’n fijne vakantie gehad te hebben. Iedereen heeft een superweek gehad.

En daar doe je het uiteindelijk allemaal voor.

Mijn nachtrust was iets korter dan gehoopt, omdat ik op zo’n dagen altijd tot laat aan het rommelen ben. Wat zal ik meenemen. Wat wil ik thuis nog doen.

Mijn tas is bijna gepakt. En ik heb er zin in. Maar vind het ook wel spannend. Gedeeltelijk omdat ik het vaak vermoeiend kan vinden om dagen achter elkaar 24 uur per dag mensen om me heen te hebben. Gedeeltelijk omdat ik niet alle andere begeleiders ken en de gasten al helemaal niet. Gedeeltelijk omdat ik gewoon erg benieuwd ben wat de week ga brengen.

Dadelijk is het zover. En ga ik zelf een week mee als begeleider van een van de vakanties van mijn nieuwe werk. Om het eens van begin tot eind mee te maken. Te ervaren hoe het is. Zodat ik straks beter kan helpen aan de organisatorische kant.

Nog even mijn muziek op. Nog even aan de computer zitten. Nog even in mijn eigen huisje zitten. En over een week ben ik weer hier, vol mooie indrukken en een ervaring rijker!

Als kind leer je om te knutselen. Je fantasie te gebruiken. Spelletjes te doen.

Als je ouder wordt, zijn dit soms ineens eigenschappen waar je volgens anderen ‘te oud voor wordt’.

Wat een onzin.

Ik kan me vaak dingen afvragen. Hoe iets zal lopen. Hoe iets geregeld gaat worden. Welke knelpunten er kunnen komen. Hoe het in elkaar steekt

Ik denk vooruit. Ik denk verder. Ik laat mijn gedachten waaieren.

Regelmatig denken mensen daarom dat ik me zorgen maak. Een veelgehoorde reactie is dan vaak ‘komt goed’ of ‘maak je niet druk’.

Zelden krijg ik dan uitgelegd dat ik me niet druk maak en me geen zorgen maak.

Het is best betuttelend en irritant om gerustgesteld te worden op vlakken waar dat niet nodig is.

Afgelopen weekend had ik ineens veel tijd. En behoeftes. Grote schoonmaak werd het. Ik heb dingen schoongemaakt die in geen jaren sop hadden  gezien. Wat een verfrissing!

Nu ik zo goed bezig ben en van plan ben om dat voortaan vaker dan eens per zoveel te jaar te doen, vraag ik me wel iets af.

Hoe vaak wast de gemiddelde Nederlander eigenlijk zijn dekbed? Gordijnen? Ramen? Koelkast?

  

(dit waren trouwens de zinnen die ik voor het slapen gaan in mijn hoofd kreeg, was vergeten en tijdens het fietsen naar mijn werk ineens weer – door een vreemde associatie naar een koelkast na het zien van een vrachtwagen – in mijn hoofd kreeg).

Net voor het slapen gaan, kwamen er een aantal zinnen in mijn hoofd die ik hier vandaag wilde neerzetten. Luid en duidelijk. Een heel stukje was af. Ik twijfelde over opschrijven of onthouden. Maar ik lag zo lekker, zo doezelig net voordat je in slaap valt, dus ik bedacht me dat ik het wel zou onthouden.

Bij het wakker worden vanochtend wist ik alleen nog dat ik een aantal zinnen zou onthouden. En ik heb geen flauw idee meer waar het over ging. Hoe zonde.

En voor het slapen gaan zat er een spin aan het plafond aan mijn gang. Die is nu ook weg.

De spin mag wegblijven. Meer dan graag zelfs. De zinnen wil ik terug. Meer dan graag zelfs.

De mensen die hier vaker komen, weten dat ik een grote interesse heb voor de statiestieken achter mijn site. Vooral waar de mensen naar zoeken kan me mateloos fascineren. Hoe ze met sommige zoekopdrachten in hemelsnaam op mijn site terecht komen, is een vraag waarvan ik het antwoord nooit te weten denk te komen. Hieronder enkele zoekopdrachten van mensen die volgens mij niet alleen op mijn site, maar waarschijnlijk nergens op het wereldwijde web meer informatie kunnen vinden....

sites waar je eigen naam boortjes kan maken

oppaskindje hoe gaat dat in zijn werk

vrijwillig sleutelmaken

bandnamen die niet bestaan

leco van zadelhoff mail adres

jochem dimitri

De tekst, die bij mijn ouders ergens aan de muur hangt.

De tekst, waar ik zo vaak op gewezen ben door iets dat ik zei of deed.

De tekst, die ik zo vaak in flarden in mijn hoofd kreeg, als ik weer eens het gevoel had dat ik aan het wachten was op iets.

De tekst, die me zoveel doet, omdat ik me er zo door aangesproken voel.

De tekst, die ik vandaag ineens vond op het wereldwijde web.

Lange tijd leek het of het leven –het echte leven- op het punt stond te beginnen.
Maar er stond altijd iets in de weg,
iets dat nog afgemaakt moest worden,
onvoltooide zaken, schulden.
Daarna zou het leven pas echt beginnen.
Uiteindelijk drong het tot me door dat het leven juist uit die obstakels bestond.

Alfred D’Souza

We keken met een schuin oog naar The A-Team. De ander kwam op het woord Hannibalisme. We keken allebei wat peinzend. Ik zei dat het wel klonk als een woord, maar het er volgens mij geen was. We dachten allebei aan kannibalisme. De ander zei het hardop. Ik was benieuwd. Ik keek op internet. En zag dat het woord een soort van bestond. Maar iets heel anders betekende dan ik me in mijn hoofd had voorgesteld van het Hannibalisme in de manier van die ene van The A-Team.

Je hebt van die mensen. Die staan op een roltrap, stappen er vanaf en blijven dan precies daarvoor staan om te kijken/overleggen/bepalen waar ze naartoe zullen lopen.

Je hebt van die mensen. Die achter die mensen de roltrap af komen rollen. En geen kant op kunnen, omdat die mensen daar stil staan te staan. En daarom tegen die mensen opbotsen en zich met moeite erlangs kunnen wringen.

Je hebt van die mensen. Van het in-de-weg-staan-stilstaande-soort. Die dan nog niet door schijnen te hebben dat ze gruwelijk in de weg staan.

Soms kan ik me ineens zo enorm menselijk voelen.

Bijvoorbeeld als ik op de bank zit en me voorneem dat ik toch echt iets actiever moet zijn soms (terwijl ik gedachteloos naar een of ander tv-programma staar en me er maar niet toe kan zetten om de tv uit te zetten).

Of als ik mijn zonnebril voor de zoveelste keer tijdens een festivaldag afgelopen zaterdag aan mijn kleine tasje hang, me ineens afvraag of ie deze keer wel stevig genoeg hangt, er niks mee doe en vervolgens onbekommerd verder ga dansen (en er een tijdje later achterkom dat die vertrapte zonnebril op de grond weleens heel goed de mijne zou kunnen zijn, aangezien die inmiddels is verdwenen.)

Of als ik tijdens dezelfde festivaldag me steeds als ik iets uit of in mijn kleine tasje doe (wat eigenlijk een groot uitgevallen camera-tas is, waardoor er met wat geprop meer in kan dan alleen mijn kleine camera) me zo nu en dan bedenk dat er zowaar een kans is dat er iets mis zal gaan daar (waardoor ik een uur voor het einde onder andere mijn huissleutel, geld en mijn festival-kluissleutel ben verloren. Geld is gewoon jammer. Kluisnummer wist ik gelukkig uit mijn hoofd, zodat ik mijn daar aanwezige spullen gewoon mee kon nemen. Huissleutel was in zoverre onhandig, dat degene met mijn reservesleutel me die pas zondagavond kon geven, waardoor ik een paar uur langer dan gepland eerst met vrienden in een A’dams park en vervolgens bij een vriendin daar heb rondgehangen. Om het compleet te maken viel mijn uiteindelijk geplande trein uit vanwege logistieke redenen, waardoor ik nog een half uur langer moest wachten om weer mijn huisje in te kunnen.) 

Of als ik voor de zoveelste keer in mijn leven ’s ochtends een schoon t-shirt aantrek en daarna snel mijn tanden ga poetsen (vooral dat ‘snel’, dat doet ‘t ‘m, want vaak, heel vaak, knoei ik dan een paar klodders tandpasta op mijn t-shirt, waardoor ik voor de tweede keer binnen een half uur alweer een schoon t-shirt aan ga trekken).

Gelukkig voel ik me soms zo menselijk, dat ik er hartelijk om kan gniffelen.

Zou het vele geld dat het meisje van de Postbank-reclame –waarschijnlijk- krijgt, het minder vervelend maken dat zij –waarschijnlijk- altijd en overal mensen om haar heen hoort zeggen en fluisteren ‘he, is zij niet dat meisje van die reclame?’

De dag was stiekem best hectisch. Hoop regeldingen op het werk. Dingen die anders liepen. Dingen die ineens anders gedaan moesten worden. Van die dingen die zorgen dat de tijd voorbij vliegt.

Na het werk was het stiekem best hectisch. Tussen werk en weer weggaan was het een aaneenschakeling van dingen die snel gedaan moest worden. Hapje eten. Extra aandacht voor de vogel. Paar dingen op internet doen. Bedenken wat allemaal mee te nemen dit weekend.

Tijd om naar de trein te gaan. Alles bij. Alles klaar. Uit het raam staren. En leeg dat hoofd.

Bij een vriendin in de grote stad is het grote ontspannen begonnen. En morgen gaat er gedanst worden.

In mijn gebrekkige kennis over insecten, dacht ik bij bulten automatisch aan muggen. Maar toen het maar bleef jeuken, zo irritant, welhaast pijnlijk, bleef jeuken dat ik uit man en macht niet probeerde te krabben, maar ondertussen wel tegen iedereen vertelde dat het zo jeukte, kwam ik steeds meer te weten over insecten en hun bulten.

Muggen steken niet keer op keer als ze onder je hoofd geplet dreigen te worden. Een vlo wel.

En al heb ik zelf geen huisdieren (ik ben mijn vogeltje niet vergeten, maar dat is geen vlo-dragend huisdier), het is volgens anderen helemaal niet onmogelijk dat er soms ineens een vlo in je huis zit. Zo’n vlo kan soms ineens op een mensenlichaam springen. En dan in je kussen.

Dat leidt tot jeuk, veel jeuk. En een verzameling vervelende bulten.

Vandaag was ik dus naar de dokter. En nu weet ik het zeker. En ik heb zalf. Tegen de jeuk. Verlossing is in zicht. Eindelijk. Smeren maar!

Je weblog-mailbox openen en zien dat je 2840 spam-mailjes hebt, is geen fijn begin van de dag. Ik vraag me af hoe ze het doen. Waarom ze het doen. En of ze graag meteen willen stoppen met dit soort onzin. 2840 nep-mailtjes. Tijd om te ontdekken of en hoe ik alle mails met een klik kan wissen, in plaats van ze een voor een aan te klikken..

(Hmpf.. helaas heb ik niet zelf de lay-out van mijn site gemaakt en heb ik zelf geen idee hoe ik de link naar mijn mailadres (tijdelijk) kan weghalen.. Ik krijg nu namelijk een stuk of 50 spam-mailtjes per seconde en dat wil ik graag stopzetten. Verdorie. Enzo.)

Een aantal dingen wilde ik doen tussen opstaan en eindelijk weer eens naar de kapper gaan. Maar tot mijn grote schrik en ergernis zag ik dat mijn reacties weer eens vol zaten met spam-reacties.. Dat voelt als een aanval op mijn site (en dat is het feitelijk ook), dus neurotisch wil ik alle nep-reacties dan zo snel mogelijk 1-voor-1 verwijderen.. En daar gaat best veel tijd in zitten. Hopelijk is het probleem snel opgelost, want spam is stom. Zo, dat mag wel weer eens gezegd worden.

 

Zo wilde ik nog wat dingen regelen voor mijn nieuwe werk: organiseren van creatieve vakanties voor mensen met een verstandelijke handicap. Mede door wat afzeggingen zijn er ineens gaten gekomen in de bezetting.. En dat is niet handig. Erg vervelend zelfs. Zo komen er nog vrijwilligers tekort voor de vakanties die begin volgende week beginnen, en ook een paar voor later in augustus. Ook komen we koks te kort (die drie keer tijdens een vakantieweek de maaltijd in elkaar zetten). Even mijn site gebruiken om te werven dan maar: nieuwsgierig? Tijd? Zin? Behoefte om mee te helpen aan een vakantieweek waar anderen en jezelf veel plezier zullen hebben? Klik op de links, meld je aan, stel je vragen via mijn mailadres op mijn weblog!

 

Verder verbaas ik me erover hoelang een muggenbult kan jeuken. De hele muggenbultinvasie op mijn hoofd, blijft me maar bezig houden. Ik probeer niet te krabben. Ik smeer er van alles op dat schijnt te moeten helpen. En het blijft maar jeuken. Het zal toch wel een keer ophouden? Liefst nu?

De zon schijnt. Mijn verhaaltje is gezegd. De kapper staat bijna klaar voor me. Tijd voor een rustig dagje.