Een Nederlandse film. Daar zocht ik naar. Om naartoe te gaan met de Frans-Italiaanse jongen die ik pas via vrienden in een andere stad had leren kennen, terwijl hij in mijn stad bleek te wonen. Tijdelijk, om te studeren. Hij had echter familie over de hele wereld wonen, ook in Nederland, dus de taal was hem niet helemaal vreemd toen hij een jaar geleden hier kwam. Hij was leergierig qua taal. Bij hem op bezoek gaan voelde dan ook steeds als een soort Nederlandse les. Maar wel een grappige, ontspannen les. Oefenen. Oefenen. Oefenen.

En nu gingen we naar de film. Daar was hij ook nog niet geweest in dit land. Hij geloofde eerst niet dat er bijna geen Nederlandse films draaiden, we zijn toch in Nederland? Tja, Nederlanders zien op de een of andere manier niet graag films met hun eigen taal. Maar ik vond er een. Een Nederlandse kinderfilm.

Gistermiddag zaten we daar. Met een paar rijen voor ons een moeder en een dochter. De film was leuk, spannend en vermakelijk. En hij kon het helemaal volgen. Les geslaagd. De film was abrupt afgelopen, maar voelde wel af. Op het moment dat we de zaal uitliepen, kwam een zaalwacht ons tegemoet rennen. Ho, stop, de film is nog niet klaar! Er ging iets mis met de band. Ga nog even zitten, hij gaat zo verder. We nestelden ons weer in de stoelen. En even later ging de film verder.

Een beeld van 5 seconden. En toen begon de aftiteling. Vandaar dat hij wel af voelde. Al grinnikend liepen we naar buiten, van de donkere zaal terug het zonlicht in.

De tijd tikt. En ik kruip. Loop in een cirkeltje. Kijk naar beneden. En weer omhoog. Zie de voorbijgevlogen tijd. Strek mijn hand uit. Maar kan er niet bij.

Dingen moeten. Dingen willen. Dingen kunnen niet.

De uitgang zien. Het licht boven het water. De deur in de kamer. De regenboog in de verte. Ongrijpbaar.

Obstakels. Onoverzichtelijk. De draad glipt weg. 

Zweefde ik maar in een tijdloze bubbel. Verstopt onder de dekens. Met alleen mezelf. En mijn verhalen.

Het  is de mens niet vreemd om gelijkgestemden om zich heen te verzamelen. Het is fijn om mensen om je heen te hebben die ongeveer hetzelfde denken als jij. Vaak heb je aan een half woord genoeg. Je herkent dingen en gedachtes bij elkaar.

Het is dan ook even schrikken als je het ineens totaal niet eens bent over iets met een van die mensen. Maar wel verfrissend. Aangezien je het op andere gebieden wel met elkaar eens bent, sta je meer open voor de argumenten van de ander. En kom je tot het besef dat het eigenlijk heel verhelderend werkt om weer eens de andere kant van iets te horen.

Om vandaag even nog meer tegen mijn eigen site-regeltjes in te gaan: er is een leuke wedstrijd gaande in mijn stad. Het heet Kunstklik en het is de bedoeling om foto's gemaakt met je mobiel naar ze toe te mailen. Alles kan: het station, je deurklink, de buurvrouw, een standbeeld, je wasrek, een museum enzovoorts enzovoorts. Dit lijkt verbonden met, maar staat echter los van het feit dat ik sinds vandaag zelf mijn mobiele foto's op mijn computer kan zetten. Ik vind het gewoon een grappig initiatief en het levert mooie en vermakelijke foto's op. Neem een kijkje en mocht je je in dezelfde stad bevinden: klik en doe mee!

Vandaag heb ik eindelijk de tijd en het geld vrij gemaakt om een kabeltje te kopen waarmee ik foto's die ik met mijn mobiel heb gemaakt, op mijn computer kan zetten. En aangezien ik al dagen de tijd niet kan bijhouden en ik er net naast lijk te leven en de vooruitzichten voor de komende dagen zo verder lijken te gaan, lijken de woorden aan me voorbij te gaan voordat ik ze kan vangen. Daarom vandaag een foto. Om te testen. En voor de vulling. Een stukje wazige foto. Van een plastic leven. Ik bedoel maar.

Ze kriebelen. Ze laten je schrikken. Ze zitten ineens op je. Ze hebben veel pootjes. Ze komen steeds voorbij vliegen. Ze zijn met heel veel. Ze zitten op plaatsen waar je ze vooral niet wilt hebben. Ze zijn er in vele soorten en maten. Ze irriteren me mateloos.

Al die kleine krioelende insecten die met dit mooie weer ineens overal opduiken.

Fijn.            En rusteloos.

Baan.

Doel.

Jongen.

Schoenen.

Bril.

Feest.

Weekendplan.

 

Hier voor gaan?  Of komt er nog een betere?

En ineens vroeg ik me af of er een verband is tussen de keuze van het broodbeleg en een persoonlijkheid.

Of mensen die vele soorten broodbeleg thuis hebben en wisselende broodbelegfases hebben, de mensen zijn die in het leven graag veel keuzes hebben en snel op dingen uitgekeken zijn. Of gewoon volop genieten en van alles wat mee willen maken.

Of mensen die één soort broodbeleg hebben, de mensen zijn die in het leven graag weinig keuzes hebben en van vastigheid houden. Of gewoon lui en ongeïnspireerd zijn.

En misschien heeft het wel helemaal niks met elkaar te maken. Maar voor mezelf zie ik een verband. Ineens.

Laseren nu voor iedereen bereikbaar

1399 euro per oog

Juist, dat geld heb ik zomaar te besteden.

Het lijkt me niet zo goed te lukken om er weer helemaal in te komen. De wereld. Met zijn verplichtingen. En sociale contacten. En gewoon de dingen die er zijn.

De afgelopen vier weken stonden in het teken van weg te snijden kiezen. Met alle rompslomp die je er bij kan bedenken. Pijn. Ongemak. Vloeibaar voedsel. Non-verbaal gehandicapt zijn. Met als gevolg mijn wereldje naast de echte wereld.

Het grootste leed is inmiddels geleden. Iedere dag steeds meer voorbij. En na vier weken voelt het wel weer als tijd. Om langzaam steeds meer deel te nemen aan het leven dat er steeds was, maar wat ik grotendeels aan me voorbij heb laten gaan. Ik probeer wel volop mee te doen. Maar het lukt me gewoon nog niet helemaal.

Bij haar las ik erover en eerst voelde ik me niet zo geroepen om er iets mee te doen. Ontlurken. Niet iedereen hoeft van mij te reageren. Stel je voor. Maar toch.. toch ben ik benieuwd. Want de lezers weten steeds meer van mij, andersom weet ik bijna niks. En ik ben ook maar gewoon een nieuwsgierig mens.

Wie leest hier wel eens? Bekenden van vroeger? Bekenden van nu? Familieleden? Stille aanbidders? Voormalige huisgenoten? Ex-collega’s? Uitgaansmaatjes? Mensen die ik helemaal niet ken? Hoe is men hier terecht gekomen? Waarom blijft men hangen? Of waarom blijft men niet hangen?

Sommige lezers vinden reageren eng. Sommige lezers hebben niks te melden. Sommige lezers kunnen de woorden gewoon niet vinden.

Maar in het kader van de Ontlurkingsweek: maak u zelf bekend. Voor een keertje. Laat me weten dat je hier soms leest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan en zeg ‘ik lees mee’. Liefst met (schuinaam. Eventueel voorzien van persoonlijke info of prangende vragen. Daarna mag je uiteraard vaker reageren. Of weer terug de anonimiteit ingaan.

Ik dank u.

Soms lijkt er iets in de lucht te zitten. En je wilt het vasthouden. Niet bewegen. Niemand aankomen. Zo verder laten gaan. Komt wel goed. De richting lijkt duidelijk.

Soms lijkt er ineens iets helemaal niet meer in de lucht te zitten. Terwijl je er net aan begon te wennen. Twijfel tussen krampachtig vasthouden. Of maar loslaten.

Verwarring over het hoe en waarom van de koers die ineens gedraaid lijkt te zijn.

Iets dat er eerst niet was, ineens los moeten laten, is zoveel moeilijker dan als dat iets er gewoon nooit was geweest.

Hoe klein het ook is.

In verband met het wegsnijden van twee verstandskiezen in de afgelopen weken, loop ik al weken na het eten naar de badkamer om etensresten weg te spoelen met een daarvoor bestemd spuitje. Voor mij is het net zo gewoon geworden als bijvoorbeeld flossen.

Gisteren kwam er een vriend bij me eten. Na het eten, liep ik richting mijn badkamer met de woorden “Ik ga even water uit mijn gat halen” waarop hij antwoordde met “Ik moet zo ook even naar de wc”. Pas toen ik verbaasd kijkend terugliep, met het spuitje in mijn hand, begrepen we allebei meteen dat we van elkaar dachten dat we een grapje aan het maken waren. Grappen die er per ongeluk ineens zijn, dat is het beste lachen.  

Verder gaat het trouwens sinds het weekend weer wonderwel een stuk beter met mijn hele kiesgebeuren. Ik heb er eindelijk hoop in dat het binnenkort weer helemaal in orde zal zijn!

De afgelopen dagen heb ik een hoop dingen genoemd die vervelend zijn in verband met de zeurende pijn in mijn kaak. Kauwen gaat moeizaam. Etensresten moeten vakkundig worden weggespoten moeten na iedere maaltijd. Pijnscheuten maken me wakker. Mijn oor die meedoet met het nare gevoel. Me gewoon niet op mijn best voelen.

Het allervervelendst echter, vind ik dat ik communicatief niet helemaal mezelf ben. Het meeste pijn blijk ik namelijk te hebben als ik aan het lachen ben. Zelfs glimlachen. Nu hoort lachen gewoon bij mijn standaardgezichtsuitdrukking. En het voelt dan ook heel onwerkelijk om me lichamelijk het fijnste te voelen als mijn mondhoeken naar beneden hangen. Mentaal voelt het verkeerd. Mondhoeken naar beneden terwijl ik genietend sta te kijken naar een bandje. Terwijl ik een leuk gesprek aan het voeren ben.  

Ik voel me non-verbaal gehandicapt.

Het is een blikken doos. Met dingen die ik regelmatig nodig heb en die eigenlijk geen andere plek hebben. En dingen die eigenlijk geen plek hebben, maar waarvan ik geen zin heb om mijn hele huis door te zoeken als ik ze nodig heb. Geboren uit noodzaak. Gemakzucht. En uiteindelijk een hele nuttige plek geworden waar ik altijd alles kan wegstoppen. En weer vinden.

Zoals vele reservesleutels van mensen. En dat zijn er nogal wat.

Gekregen van vrienden die ook alleen wonen en graag ergens een setje reservesleutels willen hebben liggen voor het geval ze zichzelf buitensluiten. Of als ze hun eigen sleutels kwijtraken.

Gekregen van vrienden waar ik een keer op de post/ huis/ huisdier/ planten moest passen bij afwezigheid.

Met het doorspitten van die doos kom ik soms sleutels tegen en dan heb ik eigenlijk geen idee van wie ze zijn. Vraag ik me af of de eigenaar (m/v) van de sleutel nog wel weet dat ik ze heb.

Sleutels komen. Sleutels gaan. In mijn dingen-die-ik-bij-de-hand-wil-hebben-doos.

Je hebt van die dagen. Het begint ermee dat je niet uitgeslapen opstaat. ’s Nachts een paar keer wakker worden door die zeurende ex-verstandskiesgat-pijn is niet bevorderlijk voor je nachtrust en je humeur. Door de regen naar de concertzaal om een van je vrijwilligerstaken te gaan doen: de catering voor de bands van vanavond. Op naar de supermarkt voor de verse boodschappen. Eerst de fietstassen op je fiets doen. De regen begint inmiddels steeds harder te stromen. De supermarkt valt dan wel weer mee. Helaas valt wel je fiets om als je een van de twee zware boodschappentassen in de fietstas doet. Overeind zetten blijkt niet echt makkelijk. Eenmaal terug in de concertzaal duurt het allemaal langer dan gewoonlijk. Dingen liggen niet op de goede plek. Je moet een paar keer het hele gebouw door om alles te krijgen. Je bent zelf niet op je snelst. Je hebt honger. Maar even wat eten is geen fijne optie, aangezien je het spuitje waarmee je etensresten uit je twee verstandskiesgaten thuis hebt gelaten. Uiteindelijk ben je daar klaar. Op weg naar huis even je eigen boodschappen doen. Met een inmiddels hongerige maag op weg naar huis. Zeulend met je boodschappen. Moe van alles.

En dan ineens ligt er een briefje van 10 euro voor je neus op de stoep.

Stukje gesprek achter me opgevangen:

“Kom je daar vandaan? Daar heeft mijn wieg gestaan. Nou, eigenlijk staat ie er nog. Alleen in grotere vorm.”

Een echtpaar vraagt iets:

“Dag buschauffeur, gaat u ook naar het museum?”

“Nee, ik moet werken.”

“…”

“Maar ik kom er wel langs dadelijk, dan zet ik u wel even af.”

Na mijn vorige verstandskies-wegsnijd-gebeuren, wilde ik er deze keer niet zoveel aandacht aan besteden op deze site. In een periode van drie weken tijd, een herhaling van schrijfsels met ongeveer dezelfde strekking, leek me voor niemand een verrijking opleveren.

Het loopt echter wat anders.

De eerste dagen na het wegsnijden was er niks aan de hand, verbaasd constateerde ik zelfs dat ik de pijnstillers amper nodig had. En op de vierde dag begon het. Het deed pijn. Ik nam zoveel pijnstillers als verantwoord was en probeerde tevergeefs afleiding te zoeken. Los van het feit dat het pijn doet, trekt het namelijk zoveel van je aandacht, dat het moeilijk is om iets anders te doen. Slapen bleek het beste tijdverdrijf om niks te voelen.

Ik sukkelde de dagen door, keek reikhalzend uit naar het moment dat er weer pijnstillers mochten worden genomen en hoopte het beste. De vierde nacht werd ik twee keer wakker van de pijn. Overdag ging ik nog beter spoelen en poetsen in de hoop dat het minder werd. Vannacht werd ik om de twee uur wakker van het zeurende gevoel.

Na telefonisch overleg met de verpleegpost van de polikliniek vandaag, is er een afspraak gemaakt voor vanmiddag. Zij gaan de wond vakkundig schoonmaken en ik krijg een nieuwe lading pijnstillers mee. Vanaf dan hopelijk een kwestie van weinig tijd dat de ontstane ontsteking voorbij zal zijn. En ik dan eindelijk weer over iets anders na kan denken en schrijven dan over mijn verstandskieswond.

Wandelend door de regen. Van de supermarkt naar huis. Met een rugzak vol vloeibaar voedsel. Een zeurende pijn in mijn kaak. Poging tot negeren maakt het niet minder. Regen drupt op mijn paraplu. Diverse geuren komen mijn neus in. Gedachten dwalen af naar vakanties. Regenachtige zondagen. Landen waar ik was en waar het regende. Een korte wandeling door de regen. Terwijl ondertussen herinneringen van een heel leven voorbij lijken te komen. Het hier en nu valt soms even weg. Het hier en nu van de maandag. De regen. En de zeurende pijn. En de druppels die vallen op mijn paraplu.

De wereld is rond. Hersenen zijn kronkelig. Plannen zijn vormbaar. Mensen blijven veranderen. Opvattingen verschuiven.

Als dingen vast lijken te staan, kan je wachten op de ommekeer. Die altijd komt. De wind die draait. Hoofden die andere kanten op gaan kijken. Ideeën die verschillen. Verwachtingen die verschillen.  

De uitdaging zit erin om zelf je vaste rots te zijn. Je steen. Je middelpunt. Je eigen waarheid waar je op kan bouwen.  

Alles en iedereen blijft namelijk veranderen. Verschillen. Uitwaaieren. Vliegen. Groeien. Altijd weer.

Het is minder vervelend dan de vorige keer, wellicht went het. Maar het blijft raar. Een paar dagen verplicht in je eigen thuiswereldje zitten. Je krijgt zin in contact en om mensen te bellen, maar praten voelt nou net vervelend. Je krijgt zin om veel te eten en voor de buis te snacken, maar kauwen is even te pijnlijk. De wereld draait door en jij draait wel mee, maar in een soort parallel universum ernaast. Ergens geeft het een enorme rust. En gelatenheid. Het eenzijdige dieet van vloeibaar voedsel begint nog het meeste te vervelen. Na liters drinkontbijt, sapjes, chocolademousse, soepjes en appelmoes krijg je zin in eten waar je echt je tanden in kan zetten. Dat komt wel weer. En wat zijn nou een paar dagen op een mensenleven eigenlijk.

 

De wereld draait door en ik draai mee, maar wel in een soort eigen wereldje ernaast.

Vreemd hoe kleine dingen groot kunnen worden. Hoe schijnbaar onbenullige opmerkingen een ander zo in het verkeerde keelgat kunnen schieten.  Typisch dat als iemand zegt dat ‘het eigenlijk nergens over gaat’ het juist ergens over gaat. Interessant als mensen elkaar nog niet zo goed kennen, er ineens grote verschillen duidelijk kunnen worden. Vervelend als iemand een situatie juist precies verkeerd-om oppakt, dan de ander het bedoelt. Bijzonder dat er ineens wezenlijke verschillen in denken naar voren kunnen komen.

En fascinerend dat zoiets twee kanten uitgaat en dat er dan ook aan beide kanten een eigen waarheid is.

De vorige keer was ik zo blij verrast dat het allemaal zo snel en voorspoedig ging bij de kaakchirurg, dat ik onverwacht onaangenaam werd verrast door de zwelling en pijn die aan het eind van de dag kwam en me een aantal dagen bleef achtervolgen.

Deze keer wist ik wat me te wachten stond en was ik alleen verbaast door het enorme rotgeluid dat een boor maakt. Het is een verrassing hoelang en hoeveel ik deze keer last zal hebben van pijn  en zwelling. Een grote voorraad sapjes, soepjes en andere varianten vloeibaar voedsel en pijnstillers liggen klaar. Daarnaast een stapel dvd’s en boeken. Ik ben er klaar voor om weer een paar dagen in mijn kleine thuiswereldje rond te dwalen.

Koninginnedag. Fijn was het om met oude en nieuwe leuke bekenden de dag in de avond in de nacht over te laten gaan. Er was drukte, er waren onduidelijkheden en uiteenlopende wensen onder de mensen. Hoofd en hart. Voelen en denken. Vele tegenstellingen zijn voorbij gekomen.

Mensen kijken. Bekeken worden. Van te voren een planning maken. Per moment kijken hoe het loopt. Uitgelaten dansen. Momenten van bezinning. Rationeel proberen tot keuzes te komen. Je hart uiteindelijk de knoop door laten hakken. Het pad van de massa volgen. Zelf een route bepalen. Rekening willen houden met iedereen. Uiteindelijk eerst en vooral voor jezelf kiezen. Jezelf op de voorgrond plaatsen. Vanaf de zijlijn toekijken. Je eigen ding willen doen. Aandacht geven aan vrienden die dat dan nodig hebben. Dansjes doen in de kamer. Onderuitgezakt liggen in de fatboy. Bizarre kletspraatjes hebben. Serieuze onderwerpen bespreken. Terugdenken aan botsende gemoedstoestanden tussen mensen. Terugdenken aan een hoop lol en onbekommerde ontspanning.