Inspiratie komt niet altijd als je daar op zit te wachten. Een goede bui voor iets, komt niet altijd net als jij daar behoefte aan hebt. Soms, soms kan je ergens zin in maken. Met de juiste muziek en jezelf motiverend toespreken, kan je ervoor zorgen dat een gewenste bui wordt opgewekt. Maar als dat lukt, voelt het diep van binnen toch anders.

Dus staren mensen glazig naar hun computerscherm, terwijl ze liever thuis met een nieuw recept bezig zouden willen zijn. Kijken mensen thuis zuchtend uit het raam, terwijl ze liever aan het werk zouden zijn. Dwalen de gedachten van mensen in de rij van de supermarkt af, terwijl ze liever ergens aan het dansen zouden zijn.

Ik blijf me erover verbazen.

Dat waar mensen ook op zoeken, mijn site vaak een van de eerste lijkt te zijn die bovenaan de zoekresultaten komt. En waar ze ook naar zoeken, ze besluiten om op mijn site te klikken. Sommigen zullen teleurgesteld verder zoeken. Enkelen zullen wellicht geamuseerd of geïnteresseerd blijven hangen.

Mij levert het een mooi kijkje in de gedachtes van mensen. En waar ze naar zoeken. En vooral ook hoe ze dat proberen te vinden.

onrust hersenen liedjes hoofd

benodigdheden luisteren klassieke muziek

ik wil op mijn computer nu dj liedjes door elkaar heen doen enzo

boete legitimatiebewijs vals adres

met slapen onrustgevoel in hoofd

mammoet levens gewoontes

kletsers avonden

Waarom heb je keelamandelen

slaap je als je dagdroomt

Een vorig stukje en vooral de reacties daarop, roepen meer woorden van mijn kant op.

Ik ben veel en graag onder de mensen. Mede door mijn vrijwilligerswerk en mijn favoriete manier van vrijetijdsbesteding ben ik vaak op plekken en gelegenheden waar je relatief snel met anderen aan de praat komt. Sneller dan bijvoorbeeld in een willekeurige supermarkt (al raak ik zelfs daar soms met mensen aan de praat, over de drukte of welke pizza ik vooral niet moet nemen).

Leuke mensen leren kennen is leuk. En als vrijgezel zijnde is het leren kennen van leuke jongens extra leuk. Een heimelijk verlangen naar romantiek. Avontuur. Al zolang ik me kan herinneren ben ik snel gecharmeerd van jongens. Ik kan snel onder de indruk zijn. Vaak ebt dat weg. Soms blijft dat hangen.

Soms komt er iets leuks uit voort. Vaak vermoei ik zelfs mezelf ermee. Men zucht soms als ik weer enthousiast praat over een leuke ontmoeting. Men zegt soms dat ik gewoon snel het goede en leuke in een mens zie en dat het een bijzondere eigenschap is.

Ik heb ze best vaak. Voor het moment bijzondere ontmoetingen. En ik heb geen zin om als een radeloze, vasthoudende overenthousiasteling er altijd wat mee te doen. Ook omdat ik erin geloof dat als er echt iets te gebeuren staat, het min of meer vanzelf gaat. Min of meer. Maar tekenen zijn soms maar lastig te doorgronden. Net zoals mensen. Vandaar de vraag in dat vorige stukje schrijven.

Ik kan me herinneren dat het altijd op de doosjes lucifers stond. Säkerhets tändsticka. Als kind kon ik me verbazen over deze vreemde woorden. Leerde dat het Zweeds was. Begreep niet zo goed waarom lucifers niet gewoon in Nederland gemaakt konden worden. En zag talloze gekapte Zweedse bomen voor me, om de hele wereld van lucifers te voorzien.

Pas geleden viel mijn blik op een doosje lucifers. Veiligheidslucifers.

En met de beste wil ter wereld kan ik me niet voorstellen wat er eigenlijk veilig is aan lucifers.

Ineens kan je dat hebben. Dat je ineens met een jongen aan de praat raakt en het klikt. Het gesprek loopt. Beiden lijken geen haast te hebben om het gesprek af te kappen. Ditjes, datjes en weetjes worden uitgewisseld. Subtiel wordt er gepraat over waar je elkaar wellicht mogelijk weer eens tegen het lijf kan lopen.

En dan de vragen in je hoofd. Ben ik hem zo weer vergeten of is ie echt leuk? Moet ik om een nummer of mailadres vragen of gewoon maar eens afwachten of we elkaar gewoon weer tegenkomen?

Talloze films zijn er over gemaakt. Duizenden verhalen zijn erover geschreven. Hoe weet je of een ontmoeting er eentje is waar je dapper een vervolg op moet zien te krijgen of eentje die je over een paar dagen weer vergeten bent?

Op zes dagen na een jaar geleden bedacht ik me iets en schreef er hier over. De plastic tassen die overal op de wereld zijn, maar nooit in de buurt als je ze nodig hebt. En vandaag las ik in een tijdschrift de oplossing.

Sommige ideeën zijn zo simpel, dat ze daarom juist niet aan lijken te slaan. Ik vind de tijd rijp om ze in supermarkten door heel Nederland te plaatsen!

Een overlijdensadvertentie, waarin de vroegere echtenoot van de overledene, langer dood is dan dat ik tot nu toe heb geleefd.

Iemand die net dood is, heeft dus een getrouwd leven gehad en is inmiddels langer weduwe dan dat ik op deze aardbol rondloop.

Feesten. Uitgaan. Recensies schrijven. Verjaardagen. Vrijwilligerswerk doen. Iedereen wilt afspraken maken.

Vastleggen dat ik kom. Dat ik er zal zijn. Dat ik zal helpen.

Geen problemen mee.

Het een grote puzzel lijkt geworden, met stukjes die pas in elkaar passen als eerste andere stukjes zijn gelegd. En sommige puzzelstukjes ervoor zorgen dat er voor andere stukjes geen plek meer is.

En ik acuut geen zin en energie meer heb om me vast te leggen, dingen toe te zeggen, alle plannen op elkaar af te stemmen.

Agenda dicht.

Wacht maar even.

Na een gezellig weekend wilde ik zondagavond op de beheerderpagina van mijn site kijken. Gewoonlijk gaat dat inloggen automatisch, maar deze keer moest ik mijn naam en wachtwoord intypen. En ik wist niet meer wat het was. Ik heb zoveel inlognamen en wachtwoorden op allerlei sites, dat ik diverse combinaties probeerde tot hij zichzelf uit veiligheid voor 24 uur blokkeerde. Gelukkig had ik niet echt iets te melden verder.

Ik merk dat ik bijna vergeet om aan iedereen te laten weten dat mijn eerste artikel in het lokale krantje stond, dat afgelopen woensdag verscheen. Door een vreemde speling van het lot weet de bezorger mijn brievenbus de laatste weken niet meer te vinden. Vanwege ziekte en wat kwaaltjes ben ik pas vrijdagmiddag naar een afhaalpunt geweest. Eenmaal thuis de krant doorgebladerd en daar vond ik mijn artikel. Het intro was veranderd en verder wat kleine dingen, maar het voelde nog wel echt als mijn tekst. Alleen jammer, zo jammer, dat mijn naam er niet bij stond. Weggevallen denk ik. De euforie van het plaatsen blijft daardoor nogal achterwege bij me. Voelt het niet zo echt. De eindredactie heb ik om opheldering gevraagd, het wachten is op een antwoord. Mijn motivatie om voor dit krantje te schrijven is door deze twee dingen ineens gedaald. Het kan verkeren.

Een van mijn nieuwe brillen is heel donkerbruin, redelijk vierkantig en heeft van die dikke poten. Zo'n bril die ik altijd al had willen hebben, maar nooit eerder heb gehad, omdat het zo'n prominent aanwezige bril is. En daar heb ik niet altijd zin in, aangezien ik alle uren dat ik niet slaap dat ding op mijn neus heb staan.

Deze keer kon ik er twee uitkiezen. Waaronder eerdergenoemde.

Vandaag liep ik er voor het eerst mee buiten. En de dikke poten bleken zowel een nadeel als voordeel te bevatten. Het nadeel is dat mijn zij-aanzicht voor een groot deel ontnomen wordt. En het voordeel is dat mijn zij-aanzicht voor een groot deel ontnomen wordt.

Vannacht was alles zo mooi en goed in mijn droom, dat ik eigenlijk echt niet op wilde staan. Mijn droom:

Mijn zus en een vrienden waren blijven slapen. Ik werd wakker en was jarig (dat is niet nu hoor, in het echte leven) en als verrassing hadden zij, vrienden en familie mijn hele huisje opnieuw ingericht. Ik was er gewoon doorheen geslapen en stapte 's ochtends mijn nieuwe leefomgeving in.Het was perfect! (en een stukje groter dan het in het echt is, maar dat terzijde) Alhoewel niet mijn kleuren, was alles in het rood-zwart-grijs en hout en dat was mooi. Alles zat in kasten of laatjes of opbergmappen. Alles deed het gewoon. Het zag er mooi uit. Gesorteerd. Rustig. Geordend. Huiselijk. Af.

En nu ben ik wakker. Zit ik in mijn rommelige, niks-past-bij-elkaar en heel-veel-doet-het-net-niet-goed-spullen en baal. Weet dat mijn huisje echt geen perfectie kopie van mijn droomhuisje hoeft te zijn. Weet wel dat ik echt eens moet opruimen. Drastisch weggooien. Dingen anders neer moet zetten. Om te zorgen dat mijn eigen huisje de plek is waar ik het beste tot rust kan komen. Dat wil ik al eeuwen.

Maar er is iets wat me op de een of andere manier altijd tegenhoudt om het goed te doen, dat opruimen. En ik weet niet precies wat het is. Maar ik weet het bijna. Ik denk dat ik er ondertussen wel klaar voor ben. Na zo'n droom.

Sommige mensen vinden lief zijn een negatief iets. Alsof je dan bij voorbaat niet voor jezelf op kan komen. Dat zou kunnen. Maar het hoeft niet zo te zijn.

Ik ben er van overtuigd dat iets op een aardige manier zeggen, net zoveel kan opleveren als iets niet lief brengen. Trouwens, volgens mij zijn het altijd de niet-lieve mensen die er hun vraagtekens bij hebben, dat lief zijn. Omdat zij het niet zo kunnen?

Gisteravond voelde ik al iets aankomen. Maar ik hoopte dat er na het nemen van vele vitamine-c pillen en een goede nachtrust, niks van te merken zou zijn.

Helaas. Ik heb amper geslapen, me vannacht een stuk of 324 keer omgedraaid om beter te liggen, had het warm, had het koud en voel me nu alsof ik door een vrachtwagen ben overreden.

Ziek is het woord. Met een dekentje, thee en zakdoeken ga ik me vandaag op mijn bank nestelen. Bahbah.

Nee, ik heb niks met Valentijnsdag. Ook nooit echt gehad. In periodes dat ik een vriendje had rond deze dag, werden er soms wel kaartjes heen en weer gestuurd. Maar dat deed me toch altijd minder dan een kaartje van diegene op een willekeurige andere dag. Anonieme kaartjes sturen naar iemand sturen die je leuk vind, daar zie ik het nut zoiezo niet zo van in. Dat zet toch nooit zoden aan de dijk. Anomien aan iemand de liefde verklaren. Nu heb ik momenteel ook niemand in mijn leven om de liefde te verklaren. Hoogstens aan mezelf misschien. Dat zou nog de beste optie zijn. Maar nee, ik heb niks met Valentijnsdag.

De afgelopen weken heb ik ze vaker gezien in mijn straat en omgeving.

Een groepje mensen in oranje met groene overalls. Allemaal hebben ze zo'n opruimgrijper in de ene en een vuilniszak in de andere hand. Een van hun rijdt in een fietskar met daarin de nog lege en al volle vuilniszakken. Het zijn voornamelijk mannen, een paar vrouwen. In diverse leeftijden.En ik vraag me af waarom ze dat doen.

Zouden ze allemaal een soort werkstraf hebben of heeft de gemeente iets nieuws bedacht om de stad schoon te houden?

Los van wat ik zou willen doen, zijn er ook banen die ik niet eens zou kunnen doen.

Terwijl ik in de zaterdagkrant vacatures aan het bekijken was, viel mijn oog op een advertentie van het casino. Zo blijk je om daar croupier te mogen zijn, tussen de 1,63 en 1.93 meter lang te moeten zijn. Ik ben er dus gewoonweg te klein voor.

Niet dat ik die baan zou willen hebben, het trekt me niet en hoofdrekenen is overduidelijk niet een van mijn kwaliteiten, maar het is even raar om je te beseffen dat je simpelweg te klein of te groot kan zijn voor sommige banen.

Ieder mens heeft zijn eigen belevingswereld. Zijn eigen gedachten, ervaringen, logica en levenshouding. Met dat altijd op de achtergrond aanwezig is het eigenlijk een hele kunst dat we elkaar meestal gewoon begrijpen.

"Ben je thuis?"

"Ja."

"Oh, want ik heb nogal wat tijd tussen twee afspraken in, dus kan wel even thee komen drinken."

"Nou, ik ben wel thuis, maar ben met van alles bezig en heb verder geen zin in bezoek."

"Oh.. ok."

Vaak stelt een mens de verkeerde vragen, bedenk ik me. Een mens stelt een vraag, maar wil vaak net iets anders weten. Of stelt soms niet eens een vraag, maar wil wel een antwoord.

Ben je thuis? - Kan ik even langskomen?

Ga jij daar ook naartoe? - Kan ik met jou mee?

Ik zou die film graag eens willen zien - Zullen we samen naar die film gaan?

Het duurt nog een uur voordat je trein gaat toch? - Blijf gewoon nog even hier

Ik heb een nieuwe bril op - Vind je dat ie leuk staat?

En soms bedoelt een mens juist precies wat ie zegt. Het is eigenlijk echt een kunst dat we elkaar zo vaak begrijpen. Of denken te begrijpen. Want zeker weten doe je het niet altijd.

De vijver in het park was bevroren. Rondom een eilandje in het midden van de vijver was er gewoon water. En daar zwom de witte zwaan. Tot ze niet meer verder kon, door de onzichtbare koude grens die er ineens was. Midden in die vijver. Ze bleef het proberen, keer op keer. Tot die rand van tot waar ze kon zwemmen. Ze leek een beetje gedesoriënteerd door die onzichtbare grens midden in haar vijver. En ze bleef tegen die grens aan zwemmen. Keer op keer.

Het wennen aan mijn nieuwe brillen maakt het zicht op de wereld even raar. En vandaag is zo'n dag die niet op gang lijkt te komen. Ik zoek naar iets, maar ik weet niet precies naar wat.

Een mooie dag voor een lijstje met dingen waar anderen naar zoeken. En die tussen alle mogelijkheden die ze op hun zoekmachine voorgeschoteld krijgen, nota bene mijn site aanklikken. Daarom betwijfel ik of die mensen wel vinden waar ze naar zoeken op dat moment. En ik voel toch een soort verbondenheid. Even dan.

supersonisch vallen

foto spiegel jezelf anders zien

kan iemand zijn gevoelens verstopt zitten voor iemand?

dierenwinkel in echt

wekker die zich verstopt kopen

bizarre tandarts plaatjes

mocht-u-zin-hebben-in-de-in-mei-1978

bandnamen die niet bestaan

Die laatste fascineert me. Op het wereldwijde web is het moeilijk zoeken naar iets dat niet bestaat.

Soms kan ik er ontevreden over zijn. Onbestemd. Ongeduldig. Vermoeid. Verzuchtend. Mijn leven. Aangezien ik altijd zeg dat ik nooit precies weet wat ik wil. En dat geeft een bepaald soort onrust.

Vandaag las ik een stukje van iemand die de invulling van haar leven op dit moment liever anders had ingevuld. En ineens besefte ik me dat ik eigenlijk best tevreden ben.

Ik weet alleen niet zo goed wat voor werk ik het liefste zou willen doen. Verder ben ik lekker bezig met de dingen die ik graag doe, besteed de tijd grotendeels op de manier die ik wil. Eigenlijk ben ik wel content met hoe mijn leven loopt.Iedere dag, iedere week, iedere maand, ieder jaar ontdek ik nieuwe dingen over mezelf en als ik me daardoor besef dat ik mijn leven anders in wil vullen, dan ga ik daar eerder of later ook naar leven.

En zo besef ik me deze maandag ineens dat ik het eigenlijk wel goed doe, met dat leven van mij. En dat geeft een bepaald soort rust.

"Goedenavond, uw vervoersbewijs alstublieft."

"Hallo.. Oh nee he &%^$#@!! Ik heb mijn kortingskaart niet bij mee.. Shit shit shit. Heb niet mijn hele portemonnee bij me. Wel mijn ziekenfondspas, maar geen kortingskaart. Wat stom zeg. Zonde."

"Wat heb je? Oh een weekendretour.. Dan kan ik je verder ook niet matsen.. Moet je overstappen?"

"Ja, in Utrecht."

"Als je daar dan een nieuw kaartje koopt, is het goed zo. Krijg je geen boete van me."

"Eh.. ok. Bedankt."

Op de terugreis kon ik met bekenden uit mijn stad mee terug naar huis rijden.

En oh ja, mijn bril is weer doormidden.

Mijn ouders hadden een tweedehands computertafel gespot voor mij. Handig en hoog tijd, want mijn computer staat al jaren op een 'tafeltje voor zolang'. Nu heb ik dus zo'n compact geval, waar mijn computer, scherm, printer en toetsenborg handig zijn opgeborgen. Zodat ik eindelijk op een meer ergonomisch verantwoorde manier voor/achter mijn beeldscherm kan zitten.

De enige bijwerking is dat ik voor de spullen die ik subtiel en plompverloren rondom mijn tafel had liggen en staan, nu een nieuw plekje moet zien te geven. Ergens. Het liefst binnen handbereik, maar niet in de weg en liefst uit het zicht. Zoals ik al mijn spullen het liefst heb opgeborgen. Niet dat ik zo heb opgeborgen. Maar zo zou ik het wel willen. Ik ben er alleen niet zo handig in, dingen een goed plekje geven.

Soms zou je iemand wakker willen schudden. Duidelijk willen maken dat je sommige dingen beter niet kan doen. Feiten lichtelijk verdraaien. Op een subtiele manier mensen tegen elkaar uitspelen. Dingen doorvertellen die je beter voor je kan houden. Anderen voor je karretje spannen als jij er gebaat bij bent. Dingen op jouw manier gedaan zien te krijgen door op het schuldgevoel van anderen te spelen.

Soms zou je iemand wakker willen schudden. Diegene duidelijk willen maken dat jezelf beter of anders voordoen dan je bent, geen pluspunt is. Dat je het beste bij jezelf kan blijven. Dat zal even wennen zijn. Maar uiteindelijk win je daar het meeste mee. Jezelf zijn. Jezelf niet beter voordoen dan je bent. Omdat je dan weet en voelt dat de mensen om je heen, bij je willen zijn om wie je bent. En niet om degene die je onbewust probeert te zijn.

Maar het is moeilijk. Om eerlijk te zijn tegen iemand die niet altijd even eerlijk naar zichzelf is.

Ik wist al een paar weken dat het in de planning zat, maar ik had het hier nog even voor me gehouden. Omdat het leuk klonk, maar ik het zelf pas zou geloven als het zover zou zijn. En daar zat een trage start in, omdat ik zelf met eerste onderwerpen aan moest komen zetten en ik toch niet zo goed in het lokale nieuws bleek te zitten.

Vandaag was mijn eerste interview voor de lokale weekkrant van mijn stad! Na mijn vele schrijven voor mezelf en voor diverse websites, wordt dit mijn eerste artikel waar ik voor betaald zal krijgen. Schrijven is een van de dingen die ik het liefst doe en betaald krijgen is nu eenmaal nodig in deze wereld, dus het kan een stap in een goede richting zijn.

Ik was enorm zenuwachtig voor het interview. Ook omdat ik dat eigenlijk nog nooit heb gedaan, iemand interviewen. Als houvast en als extra geheugen heb ik gisteren een heuse memorecorder gekocht. Het onderwerp was, dat de laatste opleiding van de HBO-faculteit Gezondheid, Gedrag en Maatschappij van het oude gebouw - een gedeelte van een klooster - naar de nieuwbouw verhuist deze week. Ik had de directeur van de faculteit voor me. En de ex-directeur van de betreffende opleiding.

Wat scheelde voor mijn zenuwen, was dat ik zelf ook bij deze faculteit heb gestudeerd. In het betreffende gebouw waar ze uit verhuizen. Naast wat vragen en antwoorden, werden er dan ook volop herinneringen opgehaald.

Mijn eerste interview is een feit. Vandaag ga ik beginnen met uitwerken.

Het voelt en is een stap in de goede richting, helpende in mijn zoektocht naar wat ik wil in dit leven.