We hadden het over haar collega, die het begrip hard werken niet kent, een plaat voor zijn kop heeft en nogal egoistisch is ingesteld.

Door haar samengevat in de briljante uitspraak: 'die jongen leeft in een eenpersoonswereld'.

Sommige woorden zijn zo doeltreffend, dat het gewoonweg vreemd is dat ze nog niet bestaan.

Plannen wordt het woord van de komende tijd.

Misschien wel voor de rest van mijn leven.

Het lanterfanten, het uitstellen, het altijd maar zien wat de dag brengt, de dingen doen wanneer ze uitkomen: het werkt niet meer voor me.

Tenminste, ik sta nu op zo'n punt in mijn leven dat ik besef dat dingen plannen zowaar voordelen op kan leveren. Dat ik daardoor misschien wel juist aan meer dingen ga toekomen in plaats van minder. Dat het toch wel efficient is en me daardoor juist meer rust kan geven.

De komende dagen ga ik beginnen met de dingen plannen en ondertussen de oude, losse rafels wegwerken en doen. Ik hoop dat de zin 'moe, maar voldaan' voortaan vaker op mezelf van toepassing zal zijn.

Het uitgaan zonder bril was even wennen. Ik heb plus-sterkte, wat inhoudt dat ik vooral van dichtbij problemen heb om iets goed te kunnen zien. Nu hoef je tijdens het uitgaan niet alles en iedereen haarscherp te kunnen zien. En ga ik uiteindelijk dansen met mijn ogen dicht of in ieder geval niet constant op alles en iedereen om me heen gericht.

Reacties waren er uiteraard. Heb je lenzen in? Ik mis iets aan je.. Wat zie jij er anders uit zonder bril, ik zag eerst niet dat jij het was. Dit staat veel liever. He, wat zijn je ogen klein zo. Hoeveel vingers steek ik op? Misschien moet je gewoon lenzen nemen.

De keuze tussen bril en lenzen heb ik overwogen. Sinds mijn negende heb ik een bril en ergens rond mijn 16^e heb ik een half jaar lenzen gehad, maar dat was toen geen succes. Ik was me er constant van bewust dat er iets in mijn oog zat. Had snel last van droge ogen. Lenzen en mijn ogen hadden het niet zo op elkaar. Maar toch, met of zonder bril zie ik er anders uit. En lenzen hebben zo hun nadelen, een bril heeft dat ook.

Ik was aan het twijfelen tot het moment dat ik in de opticien stond en er achter kwam dat ik twee brillen voor de prijs van een kon kopen. Een ware luxe die ineens binnen mijn bereik lag! Tijd om brillen te passen. Montuur op. Montuur af. Montuur op. Montuur af. Een vriendin was mee om te helpen uitzoeken. Een bril is niet zomaar iets, het bepaalt nogal hoe je gezicht en uitstraling er uitzien. Na een hele tijd van kijken, lachen, keuren, twijfelen en nadenken heb ik een keuze gemaakt. Bril een is over een week klaar, bril twee een week later.

Over 24 maanden kan ik via mijn verzekering weer een gedeelte vergoed krijgen, tot die tijd zal ik steeds kunnen kiezen uit twee  gezichten!

Krak, zei de bril.

Waarschijnlijk ken ik mijn eigen krachten niet. Of heeft mijn bril er geen zin meer in. Feit is dat ie sinds vanmiddag ineens uit twee delen bestaat. Zowaar de twee keer in drie jaar tijd dat dit me overkomt. Vervelend. Vooral omdat dit al mijn reservebril was, aangezien mijn eigenlijk echte bril afgelopen zomer ineens kwijt is geraakt. (Hopelijk zo’n ‘once in a lifetime’-ervaring) En ik sinds die tijd verzekeringsgewijs allang een nieuwe uit had mogen kiezen. Het kwam er alleen steeds niet van.

Kwestie van vakanties. Kwestie van eigenlijk geen geld hebben (niet alles wordt vergoed). Kwestie van stiekem twijfelen tussen lenzen en bril. Het lot heeft me vandaag gedwongen. Mijn ogen zijn opgemeten. Nieuwe montuur ga ik morgen met een vriendin uitzoeken (ondoenlijk om in mijn eentje te bepalen welk montuur ik de komende twee jaar op mijn neus zal zetten).

Mijn huidige bril is vakkundig met secondelijm aan elkaar geplakt. Dus of iedereen de komende week goed wilt uitkijken met tegen mij op botsen en me goedaardige knuffels geven waarbij mijn hoofd en bril klem komen te zitten. Liever even niet doen. Dank u.

Het is wonderbaarlijk wat men allemaal kan doen en veranderen aan een lichaam. Aangeboren afwijkingen, misvormingen na brand of een ongeluk: plastische chirurgie is een uitkomst.

Het is eng wat men allemaal kan doen en veranderen aan een lichaam. Grotere borsten, kleinere billen, andere jukbeenderen: plastische chirurgie als hulpmiddel in de wereld waar het draait om de oppervlakte.

Ik keek het meisje aan. Zag haar enorm rode wangen, waar ze niks aan kon doen. En keek. Nog een keer. En voelde me zo lullig. Ik kon ook altijd uit het niks zo’n rode wangen hebben en voelde me dan heel bekeken. En nu staarde ik haar aan.

Terwijl ik stond te wachten bij de kassa van de dierenwinkel, kwamen er allemaal vragen naar boven. Zouden vogels echt gaan zingen als ze zangzaad eten? Waarom rennen sommige diertjes in een ronddraaiend rad? Waarom bestaat er vogelvoer waarvan ze beter gaan praten? Waarom stopt de mens eigenlijk dieren in kooitjes om er dan voor te zorgen?

Voor het weekend ging ik graven in mijn geheugen. Tijdens het weekend heb ik alles los gelaten en in het hier en nu geleefd. Ondertussen voelt het buiten als meer winter. En hebben sommige spammerts mijn site herontdekt. Het is weer maandag, de week is begonnen.

Er is al een hoop gepraat, bedacht en verhelderd sinds ik ermee bezig ben. En de afgelopen en komende dagen staan in het teken van een grootste opdracht. Het beschrijven van mijn leven tot nu toe. Mijn privéleven. Mijn leerleven. Mijn werkleven.  En alles daar tussenin. Aan het eind van het weekend moet ik mijn soort van biografie af hebben. Volgende week gaan we het er dan over hebben. Waar ik nu sta. Waarom ik bepaalde keuzes gemaakt heb. Wat ik vroeger leuk vond. Waarom mijn leven loopt zoals het loopt. Alles wat kan leiden tot de vraag waar we mee bezig zijn. Wat wil ik eigenlijk. Ik zet nog even een muziekje op en graaf wat verder in mijn geheugen.

Het stormt. Hard. De hele dag al. Wat een chaos in het land.
Zoals u kunt zien op tv. Op internet. Wellicht om u heen.

Voor mij persoonlijk viel het gelukkig wel mee.
Vanmiddag met de bus naar de tandarts.
Terug naar huis via de stad. Biebboek moest terug. Boodschappen waren nodig.
Kletskladderzeiknatgeregend en verwaaid kwam ik thuis.
Alle natte kleren te drogen gehangen.
Me verbaasd over hoe ver de boom voor mijn raam door kan buigen zonder naar binnen te waaien.
Vol verbazing gekeken naar de stormbeelden op tv. Keer op keer.
Met tape, vuilniszak en handdoeken in de weer om te zorgen dat de naar binnen gutsende regen via mijn ventilatierooster niet mijn computer en vloer verregent.

’s Avonds was het tijd om te gaan werken in de concertzaal.
De vraag was hoe daar te komen.
Fietsen werd door iedereen afgeraden.
Bus dan maar.
Veel mensen op station. Geen bussen.
Terug naar huis lopen. Moest een straatje om van de brandweer, vanwege gevaar voor vallende dingen in die straat.

Blij veilig binnen te zijn.
Ramen dicht. Verwarming aan.
En verder kijken naar de stormbeelden op tv. Keer op keer.

Hoe doen andere mensen dat?
Waar bewaart men de papieren die niet (meteen) hoeven te worden weggegooid?

De tijdschriften waar je ooit nog in wilt lezen.
De papieren die je later uit wilt zoeken.

Als ik ze te ver weg stop, vergeet ik namelijk dat ik ze heb.
En als ik het allemaal in beeld en binnen handbereik heb, ligt mijn huis dus vol met stapels en stapels papier.

Het stormt buiten. Hard.
Mijn neus is verstopt. Drastisch.
Mijn ogen tranen ervan. Snotter.
De tandarts verwacht me vanmiddag. Bah.
Met de bus erheen en terug een minuut of 20 wachten voor de volgende komt. Hatsjoe.
Mijn hoofd zit vol gezoem. Onrustig.
Ik moet van alles, maar heb de energie er niet voor. Dus.

Ik wil vandaag graag de joker inzetten.

De tijd doet zijn ding.
En ik doe mijn ding.
Help anderen met hun dingen.
Vermaak mezelf met anderen.
Beleef plezier doordat de dingen lopen zoals ze lopen.

Gordijnen dicht, computer uit.
De wereld kan even uitgezet worden.

Maar de tijd doet zijn ding.
En is sneller verstreken dan ik dacht.
Waardoor het onrustgevoel naar boven komt.
De behoefte aan mijn eigen tijd.
En ook het verlangen naar de tijd met anderen.
En het besef.
Dat het niet tegelijk kan.

Er is niks aan de hand hoor.
Mijn weekend was alleen zo leuk en hectisch en gezellig dat ik de computer amper heb aangeraakt.
En de week is begonnen met bijkomen en het ultieme bankhangen.
Vandaag is de dag van het opruimen, opstarten en overdenken.
Toekomen aan inspiratie voor de site is een van de volgende fases weer.

Een voordeel van met anderen iets samen doen, is dat je anderen de schuld kan geven als er iets niet goed gaat.

Een nadeel van met anderen samenwerken, is dat iedereen elkaar de schuld gaat geven als er iets niet goed gaat.

Weken geleden kreeg ik een stokje.
Vandaag was ineens de tijd daar om erover te schrijven.

Noem vijf dingen op die niemand (nog) van je weet.

Ik ga eens even over mezelf uit de school klappen.
Er zit er een bij, daar weten slechts een handjevol mensen van. Misschien wel minder.


Vroeger, toen ik een jaar of zeven, acht was, had ik een hekel aan douchen. Met tegenzin ging ik heus wel douchen als mijn ouders dat wilden, maar het ging nooit van harte. Op een dag had ik er echt geen zin in.
Ik verstopte mij onder de bank in de woonkamer. Tegen de tijd dat mijn moeder ontdekt had waar ik was, wilde ik er niet onder uit komen en voor die dag heeft ze het maar zo gelaten. De opmerking dat ik nu veel meer tijd en energie gebruikt had, dan als ik gewoon even was gaan douchen, klopte natuurlijk ook.
Maar dit moest gewoon even zo.


Vroeger, toen ik een jaar of 15 was, was ik tijdens de zomer aan het tienertoeren. Met een vriendin uit een andere stad waren we in een weer andere stad. Vraag me niet waarom, maar ik had het idee bedacht om sokken te jatten bij een warenhuis. Hele mooie, gebloemde.
Ik had het lef en nam ze mee. Samen stonden we buiten. Met een gevoel van euforie, schaamte en opluchting. Mijn vriendin wilde eigenlijk ook wel zo’n sokken. Dappere ik zou het nog een keer doen. Ik vond die man met die koptelefoon tussen de sokken niet op z’n plek daar. Maar ik stopte nog een paar in mijn tas, deze keer haar maat. We wilden buiten net opgelucht ademhalen, toen we beiden een hand op onze schouders voelden: ‘beveiliging, lopen jullie even mee’.
Daar zaten we dan. In een kamertje. Te wachten op de politie. Die kwam. En ons meenam in een busje. Naar het bureau. Maar het was zaterdagmiddag. En de politie vond het wel best. En zo crimineel zagen we er niet uit verder. Dus na een paar blokken rijden, ging de deur open en na een welgemeend ‘nooit meer doen he’ mochten we weer de vrijheid in.
Het hielp wel. Ik heb het ook nooit meer gedaan.
En mijn paar sokken lang gedragen. Want die zaten al die tijd in mijn tas.


Ooit, toen ik een jaar of 22 was, ging ik voor een internationale meeting naar Zweden. In een blokhut met allemaal mensen waren we aan het schrijven, lachen, workshops aan het doen, door het bos aan het wandelen.
Er was een Zweedse jongen die mijn aandacht had getrokken. Hij was mooi en leuk. In de blokhut zat een sauna.
Ik heb niks met sauna’s want ik heb niks met naakt zijn tussen de mensen én ik kan niet zo goed tegen warmte. Maar een groepje mensen ging de sauna in. Waaronder die leuke jongen. Dus ik ging ook. Je bent tenslotte niet iedere dag in Zweden. Het was warm, maar te doen. Beetje zweten en kletsen met zijn allen. Tijd om eruit te gaan. Koude douche na, want dat hoort zo.
Ik voelde tintelingen in mijn hoofd. Voelde dat er iets niet helemaal goed ging met me. Maar ik was naakt en wilde zo snel mogelijk kleren aan, daarna zag ik wel verder.
*Pats*
Flauwgevallen, recht voorover op de stenen vloer.
Pas toen ik mijn kleren aan had, kwam ik echt weer bij.
Lichte hersenschudding en een dode tand waren het gevolg.

Bij nader inzien, vind ik drie ontboezemingen deze keer wel voldoende.
Het zijn zo’n verhalen allemaal, daar kan men wel even mee vooruit.

In sommige dingen ben en blijf ik hardleers.
Hoe hard het ook regent.
Hoe hard het ook waait.
Mijn paraplu blijft heus wel overeind staan.

Dus voor de zoveelste keer in mijn leven, probeerde ik met man en macht mijn paraplu netjes boven me te houden. En pas nadat de harde wind deze herhaaldelijk verkeerd om had geklapt, ondernam ik enkele pogingen om deze maar weer in te klappen.

Dat lukte. En met mijn gammele paraplu in mijn tas, stapte ik dapper door de regen naar huis. Alwaar ik mijn paraplu uitklapte en te drogen legde. Voor een volgende keer regen.
En wind.
Net zolang tot deze echt niet meer te gebruiken valt.En het tijd is voor een nieuwe.
De zoveelste.

Het grote reïntegreren is vandaag begonnen.
Het proces om mij terug op de arbeidsmarkt te krijgen.
Vandaag kwam er al meteen van alles naar boven.
Wat ik vroeger wilde worden. Wat ik ooit wilde worden.
Waar ik vrolijk van word. Wat ik leuk vind om te doen.
Wat mijn kwaliteiten zijn. Waar mijn hart sneller van gaat kloppen.
Enzovoorts. Enzoverder.
Alle opgespaarde stukjes en beetjes en weetjes die zich in mijn hoofd verzameld hebben, gaan binnen nu en de komende tijd vaste vormen aannemen.
De dingen gaan duidelijker worden.
Ik heb er vertrouwen in.
En zin.

Dinsdagavond was jarenlang de avond om jezelf onder te dompelen in bepaalde tv-series.
Diverse series over liefde, het leven, alles overgoten met een vleugje humor en drama kwamen op die avond voorbij.
Telefoons uit, kaarsen aan: tv kijken maar.
De dinsdagavond was mijn avond.
En zo dachten vele mensen.

Nu hebben ze bedacht om zowel op maandag als dinsdag-avond bepaalde series uit te zenden.
Gelukkig heb ik nog een ouderwetse videorecorder die op kan nemen, zodat ik niet twee avonden in de week afspraakloos hoef zien te houden.
Maar het is vast even wennen, om zo’n stukje jarenlange structuur ineens los te laten.

Met een tas vol groente en fruit.
Een zuchtje wind door je haren.
En een iel zonnetje in de lucht.
Kan je ineens zo dankbaar zijn.
Je kan ademen.
Je kan zien.
Je kan horen.
Je kan lopen.
Je kan denken.
Je kan vrij rondlopen.

Dat kan niet iedereen.
Allemaal. Overal. Altijd.

De avond, de nacht. Vol mogelijkheden.
Het goede gevoel dat je kan krijgen tijdens het bedenken van al die dingen die na slapen en opstaan gedaan kunnen worden.

De ochtend, de dag. Vol mogelijkheden.
Al die uren die voor je liggen om die dingen te doen die je voor slapen en opstaan had bedacht.

Het leven. Vol mogelijkheden.
Al die uren die voor je liggen om dingen te doen.
Het goede gevoel dat je kan krijgen als je de dingen doet.

Al die uren die je kan verspelen met het denken aan in plaats van doen.
Het slechte gevoel dat je kan krijgen als de dingen maar niet gedaan worden.

Twee mensen deden hun best.
Wezen met hun armen naar afwisselend rechts en links.
Gaven aan waar gelopen moest worden.

De jongen die de weg wilde weten, herhaalde de route.

En het was vast aardig bedoeld, maar ik zou me toch zorgen maken.

Toen de twee het verhaal eindigden met ‘succes ermee’.

Turend naar mijn computerscherm, kwam er ineens naar boven dat iemand me pas vertelde dat het ontwerp van mijn site er zo anders uitziet op zijn grote scherm thuis.
Bij mij past het precies. Bij hem is er meer witruimte.

En ik besefte me dat twee mensen eigenlijk zelden precies hetzelfde zien, al kijken ze naar precies hetzelfde.

Het kan me verbazen, irriteren en vermaken tegelijk.
Als iemand zelf iets op een andere manier zou doen dan ik.
En het vanuit die gedachte zo brengt dat ík iets aan het doen ben op een manier die ik niet wil.
Terwijl ik dat juist wel doe.
Het is alleen niet de manier van die ander.

Eerste keer dat ik dit nieuwe jaar in het nieuwe jaar opschrijf.
En dat terwijl de tweede dag alweer bijna voorbij is.
Mijn nieuwe jaar is in een gezellige wervelwind begonnen en doorgegaan.
Het begon met het langzaam aftellen. Gevolgd door een bruisend feest vol bekenden.
Vervolgens tikte de tijd bijna onopgemerkt voorbij.
Met vrienden. Bij vrienden. Naar andere vrienden. Met nog meer vrienden. Mensen kwamen. Mensen gingen.
Er was muziek. Er waren serieuze gesprekken. Er was totale onzin. Er waren gemoedsverschillen tussen mensen. Er was plezier. Er waren verplaatsingen. Er waren kwesties van je draai opnieuw moeten vinden. Er waren cakejes. Er werd gehangen. Er werden liedjes verbasterd.
Dag een eindigde uiteindelijk in mijn huisje, met een paar gasten.
Met elkaar opvolgende momenten. Thee en opwarmen. Rust. Flauwe grappen. Totaal langs elkaar heen kletsen. Film. Slapen. Het orakelboek. Het ontdekken van de ultieme hangbank. Pipo. Het grote eten. Gezamenlijk zappen en tv-kijken. Mobiele telefoon-spitsuur. Gevoel van vertrouwdheid. De late binnenkomer met knallende champagne. Plezier.

Mijn huisje is leeg.
Ik zit vol van alle indrukken.
En kijk met een voldaan gevoel terug.
Naar zo’n warm en gezellig begin van het nieuwe jaar.
Mijn bed roept.
Mijn lichaam en geest willen rusten.
Morgen begint het nieuwe jaar echt.