We zaten allebei een dubbele boterham gebakken ei met kaas te eten in mijn kamer.
En ik bedacht me dat het zo leuk is dat het met sommige mensen gewoon klikt.
Dat het gewoon vertrouwd voelt.
We kennen elkaar van het uitgaan. Van feesten. En steeds meer alles eromheen. Festivals. Bijbehorende lange bus- en treinreizen. Werken in de concertzaal.

En vanmiddag kwam hij ineens op bezoek en vlogen de uren voorbij.
We hadden het over zijn nieuwe studie, het samenwonen met zijn huisgenoten, het meisje dat hij stiekem wel leuk vindt. Vroeger. Later. Mijn banenzoektocht. Moeilijke kruiswoordpuzzels.

Hij, jong en zoekend.
Ik, ouder en zoekend.
En het klikt.
De liefde voor muziek. Vertrouwd kletsen met elkaar. Humor.

Zo zat er deze middag onverwachts ineens een vriend op mijn bank.