Een logje vanuit een internetcafe.
De laatste keer dat ik hier was, dateert alweer van een paar jaar geleden, toen zat er een of ander eng virus in mijn computer.
Deze keer kan ik thuis ook niet online, maar blijkt het aan mijn modem te liggen.
Samen met een upc-mannetje dat ik aan de telefoon had, heb ik diverse stappen ondernomen. Handelingen in de computer en met mijn modem. Mijn modem doet het wel, maar hij geeft geen verbinding door.
Ofzoiets.
Hij doet het niet zoals het hoort en daarom komt er dinsdag een monteur langs.
Die hopelijk 1-2-3 het probleem kan verhelpen.
Daarom tot die tijd waarschijnlijk geen nieuwe stukjes op deze site.
Terwijl ik net zoveel inspiratie in mijn hoofd had.
Het leven heeft maar rare wendingen ook.

Soms maak ik het mezelf ook niet makkelijk.
Al sinds ik me kan heugen schrijf ik vanalles op. In boekjes, dagboeken, word-bestanden en op losse blaadjes.
Als de inspiratie van het moment me even ontbreekt, blader ik daar weleens in om te kijken of er iets leuks tussen staat wat ik kan gebruiken om op deze site te zetten.
Er staat veel leuks en grappigs, dingen om over na te denken ook.
Maar gevoelsmatig kan ik het niet gebruiken.
Bij alles wat ik opschrijf zit een bepaald gevoel van dat moment, die dag, dat uur. Hoe klein ook.
En als ik het dagen, weken, maanden later op mijn site zou zetten, dan klopt dat voor mijn gevoel niet.
Terwijl niemand daar iets van zou merken.
En het eigenlijk niet eens uitmaakt.
Maar vooralsnog werkt het zo niet voor mij.

.. ik de ongewenste reclamefolders in de papierbak gooi.

Mijn eerste baantje was meteen ook mijn stomste baantje: een weekblad rondbrengen in een wijk van het dorp waar ik vandaan kom. Ik had een hekel aan de kranten, de fietstassen, de te kleine brievenbussen, de regen, honden, de donkere straten en het meest van alles aan het vouwen van reclamefolders in de kranten. Bahbah.

Tweede baantje was in een lokale supermarkt achter de kassa op zaterdagmiddag en soms tijdens de schoolvakanties. Dat had wel wat. Ik was toen al geen ochtendmens en door laat op de ochtend te mogen beginnen en vroeg te lunchen, vloog die ochtend voorbij en kon ik er tegen de middag volop tegenaan. Bliepbliep, kinderen aan het huilen krijgen, beetje kletsen, mensen helpen met hun wisselgeld, giechelen met collega's als er een mooie jongen binnen kwam lopen. Grootste compliment was dat sommige mensen speciaal bij mij aan de kassa gingen staan omdat ik altijd zo vrolijk keek. Grappig was dat ik op een gegeven moment mijn haren nogal rood had geverfd, eigenlijk te rood voor achter de kassa van een supermarkt. De manager zag mijn haar, keek me aan en zei 'het is eigenlijk te rood, maar jij kan dat wel maken'.

In mijn eigen omgeving en het leven van de mensen van de sites die ik altijd lees, valt het me de laatste tijd zo op dat er van die grootse veranderingen plaatsvinden.
Verhuizingen, grote liefdes worden geboren, ultieme banen gevonden, doelen bereikt.

Bij mij gebeurt er weinig van dat groots.
Bij mij gebeurt er veel kleins, in zijdelingse pogingen om dat grootste te verkrijgen.

Nu heb ik eigenlijk ook niet zo'n beeld van wat voor groots ik precies zou willen krijgen. Mijn toekomstbeeld loopt steeds tot een paar weken vooruit, verder is het een onduidelijk gapend gat.

Ik denk dat het tijd wordt om een toekomstbeeld voor mezelf voor te stellen. Op vele gebieden. Het kan van alles zijn. Als ik mezelf maar voor me zie, over een paar jaar van nu. Met een gevoel van wat ik graag zou willen op dat moment.
Ik hoef me er niet aan te houden. Want je weet maar nooit hoe het leven loopt en het is zonde als je dingen op je pad afwijst omdat je ze niet bedacht had.
Maar vandaag bedenk ik me dat het zomaar fijner kan leven.
Met een heus toekomstbeeld.

Ik ben een mens van veranderingen.
Door nieuwe inzichten of gevoelens lijk ik altijd iets anders na te streven.
Een soort flipperkastbal, die heen en weer gaat, steeds ergens anders blijft hangen en nog een keer heen en weer gaat,

De ene week sta ik goedkoop mijn boodschappen in te laden in zo'n goedkope supermarkt waar alles merkloos is en nog in dozen staat. De week erop kies ik mijn boodschappen zorgvuldig uit in de natuurwinkel.
Geld besparen versus gezond bezig zijn.

De ene dag mail en bel ik alsof mijn leven ervan afhangt. De andere dag staat mijn computer niet eens aan en heb ik geen zin om mijn telefoon op te nemen.
Behoefte aan menselijk contact versus behoefte om alleen te zijn.

Ik vind het ook niet zo vreemd dat ik niet altijd precies weet wat ik wil en dat ik soms moeite heb om ergens voor te gaan.
De ene dag kan namelijk zo verschillen van de andere.

Hier volgt een mededeling:
Over 25 seconden zal er hier een bom afgaan.
Had u toch al niet zo'n zin in het leven, blijf dan gewoon staan.
Denkt u er nog iets van te kunnen maken, maak dan dat u zo snel mogelijk wegkomt.

Als je niks hoeft, worden de dingen een stuk leuker.
Als de druk eraf is, wordt iets vanzelf lichter.
Jij zelf bent degene die de dingen kan doen. En dus ook anders kan doen.
Je hoeft niet in je eigen patronen te blijven hangen als je merkt dat je daar stiekem niet zo gelukkig van wordt.
Maar gemak dient de mens.
Denkt de mens.

Ik ben verslaafd.

Aan mensen, muziek en dansen.
Een combinatie van die drie levert het beste genot op.
Uitgaan en feesten dus.
Zoals het gaat met verslavingen, levert het soms onrust op.
Zijn er nog kaartjes? Wie gaat er mee? Hoe kom ik daar? Wil ik het liefst naar dit of naar dat feest? Heb ik er wel geld voor eigenlijk?

Maar dat is het met verslaafd zijn.
Je kan er niks aan doen, maar je wilt er zoveel mogelijk van meekrijgen.

Omdat het eindresultaat alles goed maakt.

Ik neem even afstand.
Mijn hoofd zit te vol.
In deze staat van zijn voelt het alsof ik de lezende mensen, en daarbij mezelf, hier voor de gek hou.
Over leuke dingen schrijven, voelt als een ontkenning. Over de warboel in mijn hoofd schrijven, lijkt me een onmogelijk opgave. En het geeft ook zo'n zwaar beeld van mezelf op dit moment.
De werkelijkheid zweeft daar ergens tussenin.
Mijn hoofd is vol, mijn huisje is vol, het is tijd om me even met andere dingen bezig te houden.
Dat heb ik soms.
Geef me een paar uur, dagen, weken en ik sta er weer.
Maak je geen zorgen verder.
Laat me maar gewoon even.

Dat je wakker word en eigenlijk niks denkt.
De inspiratie foetsie. De puf ontbreekt. De focus weg. De ideeën pleite.
De lust verdwenen. De clou onbegrepen. De draad kwijt.
Testbeeld in je hoofd. Blanco.

Morgen weer een dag.
Met hopelijk het een ander terug.

Eindelijk ging de telefoon.
Ik hoorde het al aan de manier waarop hij me begroette.
Hij had de intonatie van iemand die minder leuk nieuws mag brengen aan iemand die hij liever goed nieuws had gebracht.

De baan is dus niet voor mij.
Van de vijf mensen die op gesprek waren gekomen, bleven er drie mogelijke kandidaten over, waaronder ik. Alledrie geschikt en passend bevonden om de baan te kunnen uitvoeren. Maar er is maar een persoon nodig. De keuze is uiteindelijk gevallen op iemand die iets meer recente ervaring heeft in het werken met jongeren.

Vele clichés zijn van toepassing.
Jammer, maar helaas. Het zal wel niet zo bedoeld zijn. Er komt binnenkort vast een leukere baan op mijn pad. Wat er niet in zit, zit er niet in. Het was zoiezo een leerzame ervaring.

Mijn cv was passend. Mijn brief was krachtig. Mijn gesprek was goed en helder.
Niets dan lof eigenlijk.

Nu alleen nog een baan.

De mensen die op de meest kansloze tijden van die suffe belspelletjes presenteren op tv, waarom zouden ze dat doen?
Ik kan drie redenen bedenken.

Het verdient belachelijk goed.
Het is beter dan in een callcenter werken.
Het zou een geweldig opstapje kunnen zijn om door te breken in televisieland.

Maar dan nog.

Je kan een goed gevoel hebben na een sollicitatie. Of een slecht gevoel.
En ik weet het niet zo goed.
Voor mijn gevoel heb ik wel goede antwoorden gegeven en een kloppend beeld van mijzelf geschetst.
Maar door sommige vragen vroeg ik me zelf even af of ik wel geschikt ben voor deze baan.

Een groot gedeelte van de terugreis heb ik daarover na zitten denken. En ik kwam tot de conclusie dat het gewoon te lang is geleden dat ik een baan heb gehad die echt iets van me vraagt en dat daardoor nu deze onzekerheid naar boven komt drijven.

Nu laat ik het los. Tot maandag. Om te horen of zij denken dat ik de geschikste ben voor deze baan.

De zenuwen beginnen nu wel te komen.
Nog niet eens zozeer voor het gesprek - al komen die zenuwen vanzelf, vooral als het bijna 16.00 is - maar wel voor wat er daarna kan gaan gebeuren.
Ik ga nergens van uit, maar denk wel vooruit, voor het geval dat ik straks ineens weer een baan heb.
Dan staat mijn leven ineens helemaal op z'n kop.
In positieve zin uiteraard. Maar toch.
Misschien word ik niet aangenomen.
Maar misschien wel.
Er kan ineens een hoop gaan veranderen na vanmiddag.
En daar zijn de zenuwen die nu door mijn lichaam dwarrelen zich heel goed van bewust.

Morgen is het zover. Een sollicitatiegesprek voor een baan die me echt leuk lijkt.
Afgelopen weekend had een vriendin me wat mogelijke vragen voorgelegd die aan bod kunnen komen tijdens het gesprek. Altijd fijn als anderen mensen met zoiets meedenken, zodat ik minder snel met mijn mond vol tanden kan komen te staan morgen.

Vandaag raakte ik aan het nadenken over mijn goede en slechte eigenschappen.
Een vraag die vaak gevraagd wordt tijdens zo'n gesprek.
En ik heb daar moeite mee. Omdat ik denk dat eigenlijk de meeste eigenschappen goede en slechte kanten hebben. En omdat ik eens enorm ben afgerekend tijdens een sollicitatiegesprek tijdens het noemen van wat mindere eigenschappen.
Nu hadden die mensen volgens mij het liefst willen horen dat ik perfect ben, wat uiteraard geheel niet realistisch is.

Morgen is het dan zover. Ik ga er naartoe, zal mezelf zijn en proberen duidelijk over te laten komen dat ik toch echt degene ben die ze moeten hebben voor die baan.

Alle pre-feedback is echter welkom, dus iemand nog tips, suggesties en andere wetenswaardigheden?

Vaak luister ik naar de internetradio via 3voor12. Je kan een specifiek genre kiezen of gewoon voor de 'alle genres door elkaar'-optie gaan en dan komen de liedjes uit je computerboxen tevoorschijn.
Ik maak daar vaak gebruik van.
Als ik even niet weet wat te beluisteren uit mijn eigen collectie of als ik nieuw liedjes wil horen. En dan zonder het oeverloze gekletst zoals dat er bij 3fm automatisch bij hoort.
Een paar dagen geleden hebben ze bij 3voor12 de site vernieuwd.
En sindsdien krijg ik geen geluid meer te horen als ik de radio daar aanklik.
Ik voel me een beetje muzikaal ontheemd.

En ineens heb je zo'n dag dat het allemaal een beetje stroperig is. Er dingen om je heen worden geregeld terwijl je er zelf ook mee bezig was. Mensen blijken te vinden dat ze binnen een dag antwoord hadden moeten krijgen op een mail en daarom iemand anders mailen met dezelfde vraag, waarin ze de suggestie wekken dat ze die vraag al weken geleden hadden gestuurd. Is iemand vergeten je een mail te sturen met voorbereidingen die moeten worden getroffen voor de schrijfcursus van 2 avonden.
Het kost me te veel energie en ik heb er geen puf meer voor.
Al maanden merk ik dat mijn hoofd er niet naar staat, maar de eerste pogingen om een vervanger te zoeken draaiden nergens op uit.
Het fijne van vandaag is, dat tussen alle mailtjes die ik kreeg er ook twee gegadigden bleken te zijn voor mijn vrijwillige functie van coördinator.
Zodat alle bovenstaande kopzorgen binnenkort tot de verleden tijd behoren en ik me wat betreft die site weer gewoon bezig kan houden met recensies schrijven.

Vaak heb ik de intentie om groente en fruit op de markt te kopen. Vanwege de prijs en omdat ik dan in een keer een week voorraad ga kopen. Beiden goed voor mijn portemonnee, vooral tijdens mijn verplicht ingelaste budgetweken.
Als ik al op de markt terecht ben gekomen, koop ik er vaak niet alles wat ik wilde hebben, zodat ik alsnog later in de week naar een supermarkt moet.
Ik kan nooit zo goed kiezen namelijk. Op velerlei fronten.
En de combinatie van een kraam vol groente en fruit, een persoon die je helpt met je spullen en ik, die me dan op de een of andere manier zo opgejaagd voel: dat werkt gewoon niet.
Tot vandaag.
Vandaag ontdekte ik namelijk de marktkoopman die zijn kraam in een soort van winkeltje had opgesteld, met mandjes waarin je alles kon laden wat je wilde hebben om dan bij een kassa alles af te rekenen.
Dus ik keek rond, dacht na, pakte dingen, legde dingen terug en pakte nieuwe dingen.
En hoppa, het is me gelukt om genoeg groente en fruit voor de hele week te kopen.

Mijn leven zit vol kleine verrassingen.

Apeldoorn was voor mij de stad van de lelijke binnenstad, de slecht geklede mensen en de vele enorme grote huizen.

Het weekendje in Apeldoorn was voor mij van begin tot eind genieten, gezelligheid, kneuterigheid, lezen, mijmeren, badderen, fijn samenzijn, lekker eten, mensen kijken, kaarten en heel veel lachen.

En vandaag was ik nog steeds gewoon een tevreden mens.

Uiteraard.
De dag dat er het een en ander afgemaakt moest worden op mijn computer, werkte de computer niet mee.
Tot drie keer toe liep alles vast en moest er opnieuw worden opgestart.
Na de vierde keer aanzetten, heb ik eerst maar weer eens het een en ander gewist. Ruimte gemaakt. Dat leek te schelen.
Op een ding na is nu alles af wat ik moest doen. Dat ene doe ik later dan maar.

Het is nu namelijk tijd om een tas in te pakken, de vogel een grote berg voer en water te geven en op pad te gaan. Ik ga een weekendje weg. Naar Apeldoorn. Samen met mijn zus en de vriendin van ons die heeft geregeld dat we in een eenvoudig hotel van familie van haar kunnen logeren.

De computer gaat zo uit, het meeste uit mijn hoofd laat ik thuis en ik ga een weekendje relaxen.