Een sessie flink opruimen gisteren, leverde me een paar interessante vondsten en vragen op.

Zo blijk ik maar liefst 4 wegwerp-poncho's in mijn bezit te hebben.
Er bleek zich bijna een nieuwe levensvorm onder de knoppen van mijn toetsenbord te vormen, maar met veel geduld, precisie, wattenstaafjes en de juiste muziek op de achtergrond heb ik dat mooi de kop ingedrukt.
Ik blijk veel meer schoenen te hebben dan ik dacht en de vraag 'hoelang bewaar je schoenen die je zelden aandoet' heb ik vooralsnog niet beantwoord.
In mijn cd-mapje vol cd's die ik kocht toen ik in China aan het reizen was, bleken zich een aantal leuke, nooit of amper beluisterde cd's te bevinden.

En bleek ik toch een beetje een schoonmaakgen in mijn lichaam te hebben, al is het wel van een soort dat zelden van zich laat spreken.

Toevallig had ik mijn mobiel net vast omdat ik een smsje wilde sturen naar iemand. En warempel, de telefoon ging af. Onbekend nummer. Waarschijnlijk een vriendin vanaf haar werk.
Maar nee.
Het was een mijnheer die werkt bij een organisatie waar ik een week of twee geleden een enthousiaste sollicitatiebrief naartoe heb gestuurd. Voor een baan die me echt heel leuk lijkt.
Hij vertelde dat ik een van de vijf mensen ben die ze geselecteerd hebben en dat ik op zeven september ben uitgenodigd voor een gesprek. Schikt dat? Jazeker.
Toen we hadden opgehangen, maakt ik een sprongetje op straat.
Het feit dat ik na maanden solliciteren eindelijk een keer ben uitgenodigd vind ik al heel stimulerend.
Geeft aan dat mijn brief en cv soms wel precies het goede bieden. Of andersom: dat er heus wel banen bestaan die passen bij mij en mijn cv.
Als het nou ook nog eens aan beide kanten bevalt en ik straks ineens een baan heb, zou dat helemaal mooi zijn natuurlijk.
Maar de uitnodiging op zich vind ik al een hele stimulans.

Sprak ik met een ware Oscar-genomineerde-spirit.

Ik loop vaak rond met een glimlach op mijn gezicht. Op her en der wat chagrijnige, humeurige, 'oh, wat is het leven toch stom'-buien na, vind ik het leven namelijk wel de moeite waard om met een glimlach rond te lopen.

Toen ik een jaar of 20 was had ik een vriendje. Op een gegeven moment ging de vader van een zijn vrienden dood. Drama natuurlijk. Aangezien ik al een tijdje 'het vriendinnetje van' was en zijn vrienden vaak zag, ging ik uiteraard ook mee naar de begrafenis. Toen het moment daar was om de vrouw, de zoon en de dochter te condoleren, liep ik ietwat zenuwachtig door de mensenmassa naar ze toe. Ik vond het moeilijk om me een houding te geven, in deze moeilijke situatie tussen mensen die ik wel kende, maar ook weer niet zo goed kende. Eerst mijn vriendje, toen ik. Ik zei 'gecondoleerd' en ik glimlachte.
Om me een houding te geven. Om ze troost te geven. Als medeleven. Uit gewoonte. Geen idee, maar ik glimlachte.
Na de hele ceremonie vertelde mijn toenmalige vriendje dat het belachelijk was dat ik een beetje had staan glimlachen, het was verdorie een begrafenis, dan lach je toch niet???
Ik begreep de heisa niet zo. Het was toch niet zo dat ik schaterlachend op een stoel had gezeten. Het was natuurlijk een moeilijke dag voor hem en daarom ging ik er niet echt op in, maar begrijpen deed ik het niet.

En ineens zat deze gebeurtenis weer in mijn hoofd. Toen ik glimlachend door de stad liep.
En ineens begreep dat een glimlach heel sterk kan zijn, gewoon, door zijn eenvoud en aanwezigheid.

Zou ik bijna vergeten om jullie te laten weten wat de beste en mooiste act was die ik zowel op het SonneMondSterne-festival als Lowlands heb gezien: The Knife.
Verbluffende, mysterieuze, mooie, meeslepende liedjes. En net zo'n performance.
Helaas voor jullie heb ik geen idee hoe ik hier een link kan zetten naar liedjes, maar mocht je aan het zoeken slaan, mijn persoonlijke favorieten zijn: Marble House, We Share Our Mother's Health en Silent Shout.
Mooi mooi mooi.

Vandaag hoorde ik op de radio iets, waar ik al eerder over gelezen had, maar meteen weer was vergeten: op de nieuwe identiteitskaarten mogen alleen pasfoto's staan waarop niet gelachen wordt.
Het ontgaat me volledig waarom dat nou veiliger en/of minder makkelijk na te maken zou zijn..
En wanneer lach je precies?
Als je mondhoeken nou een heel klein beetje omhoog staan, telt dat ook al als lachen? Of gaat het alleen om breed glimlachende en schaterlachende gezichten?

Rare dingen verzinnen ze soms toch.

Hoe zou mijn leven eigenlijk zijn zonder het dagelijks gebruik van mobiele telefoon, internet en msn?
Gewoon, zoals ik het pak 'm beet een jaar of 6 geleden leefde.
Moeilijk voor te stellen eigenlijk. Want het is niet meer zo.
Want het leven blijft veranderen en dat gaat meestal zo geleidelijk aan dat je het je pas beseft als je er ineens bij stilstaat.
Zoals nu, in het kader van minder naar buiten en meer naar binnen.
Wat overigens een nieuwe impuls heeft gekregen toen ik eens goed naar mijn bankrekening keek.
De afgelopen maanden waren leuk en uitbundig. Vakanties, feesten, festivals. Dingen waren vooruitbetaald, ik had wat geld-meevallers, kon soms meerijden met de auto in plaats van dat ik een treinkaartje hoefde te betalen, er bleek soms een vrijkaartje over.
En nu is het weer tijd voor de sobere, dagelijkse gang van zaken. Ik ga weer budgetten, heel goed letten op wat ik uitgeef en praktisch doen. Zoals ik gewend ben eigenlijk.

Ik zoek dus een baan. Alweer sinds een paar maanden, maar de laatste weken lijkt er ineens weer schot te zitten in het aanbod van vacatures en mogelijkheden.
Er is alleen inmiddels een vraag omhoog gerezen.
Zou ik willen verhuizen voor een baan?
Banen in sommige van de sectoren waarin ik zoek (kunst & cultuur, festivals, muziek) lijken zich namelijk voornamelijk in de Randstad te bevinden.
Ik ben zeer verknocht aan mijn stad, de mensen, het leven hier, alles. Kan me niet voorstellen dat ik niet meer hier zou wonen.
Maar toch.. een leuke baan lijkt me ook wel wat waard.
Dus verhuizen is een optie. Als ik die leuke baan heb dan.
Of zou het makkelijker zijn om een baan te vinden als ik daar al zou wonen?
Het denkwerk in mijn hoofd heeft er ineens weer een vraag bij gekregen...

"Hoi, met Katja."
"He hoi, met mij, goh, ben je al wakker zeg?"
"Nou nou, ik sta vaker voor deze tijd op hoor."
"Het is natuurlijk ook doordeweeks ja, meestal bel ik je in het weekend en dan zou je nu nog slapen."
"Waarschijnlijk wel ja. Maar vertel eens: wat wilde je inspreken op mijn voicemail?"

Dat van buiten naar binnen gaan waar ik gisteren over schreef ging over veel meer dan alleen letterlijk van het grasveld naar de woonkamer gaan. Dat hadden de meeste lezers wel door schat ik zo in.
De tijd om mijn aandacht te verplaatsen lijkt aangekomen.
De afgelopen maanden ben ik in een soort gewoontes geschoten waarin ik vele leuke dingen deed, maar ook bijna niet meer dan dat.
Mijn huis kreeg weinig aandacht, mijn boeken verstoften, de woorden voor mooie stukjes werden moeilijker gevonden, de aandacht in het algemeen verslapte wat.
De tijd tikte langzaam verder en ik besefte het maar zijdelings.
Men zegt dat je diep moet vallen, voordat je weer kan groeien.

Nu ben ik niet diep gevallen hoor. Zo erg is het allemaal ook weer niet met me gesteld.
Maar heb wel op zo'n manier geleefd dat bepaalde inhoudsvolle zaken gewoon werden overgeslagen.
Leuk om me voor een tijd in onder te dompelen,maar nu geven lichaam en geest steeds duidelijker aan dat ik daar niet al mijn tevredenheid uit kan halen. Dat er al een tijdje een groeiende onrust in me zit die langzamerhand op velerlei manieren mijn aandacht probeert te trekken. En ik hoor het nu. Luid en duidelijk.
De omschakeling naar minder automatisme, minder achter de computer vertoeven en minder de weg van de minste weerstand is een feit.

Nou ja, het eerste stapje daar naartoe dan.

De afgelopen drie maanden stonden in het teken van buiten en weg zijn. Festivals, vakanties, feesten en andere logeerpartijen waren orde van de dag. Mijn rugzak was meer in- dan uitgepakt en ik heb net zoveel op mijn luchtbed en logeerbedden geslapen dan in mijn eigen bedje. Het was een gekkenhuis. Een doldwaze achtbaanrit. Allemaal leuks dat elkaar opvolgde. Veel nieuwe mensen. Vele nieuwe herinneringen. Grappige belevenissen.
Nu is het laatste festival geweest. De tent kan in de kast, met mijn grote rugzak erbij.
Mijn huisje moet worden opgeruimd en uitgemest, zodat het weer geschikt is om in te leven, in plaats van alleen als tussenstop gebruikt te worden.

Het wordt tijd om van buiten naar binnen te gaan.

Nog steeds vol van het festival het weekend ervoor, ging ik dit jaar voor het eerst zonder verwachtingen en voorpret richting Lowlands.
En leuk was het.
Op mijn gemak bandjes kijken, bij dj's dansen, alleen rondstruinen en praatjes maken met bekenden en onbekenden. Stilstaan bij straattheater. Het blokkenschema er bij pakken om te kijken waar je naar staat te luisteren. Kippenvel als een tent vol mensen in applaus en gejuich uitbreekt na een mooi liedje.
Bekenden tegenkomen en samen eten, ondertussen kletsend en mensen kijkend.
De skippyballen die gratis werden uitgedeeld aan mensen die een combiticket met het naastgelegen pretpark zorgden voor veel huppelplezier her en der. Jammer dat ze ook gebruikt werden om in de lucht te gooien, zoals met ballonnen weleens gebeurt. Drie keer er een op mijn kop gekregen, vervelend, maar zonder enig letsel verder.
Festival waar 24 uur per dag iets te beleven valt en waar je op ieder willekeurig moment bier of koffie kan drinken. Genoten in de late uurtjes, dansend en kijkend in de 24uurstent. Waar de wazigen en wakkeren overblijven en dansen op alle soorten liedjes die voorbijkomen. Waar mensen zo van de wereld kunnen zijn, dat ze dingen doen waarvan je zeker weet dat ze dat morgen niet meer kunnen herinneren.
Creatief talent gezien in de vorm van een soort van Lowlands-palmpaastak, inclusief pizzapunt, poncho, plastic beker en eigenlijk alles waar je maar op kan komen.
Veel gedanst en gekletst en gelachen en verwonderend en vermaakt.

De moderne techniek staat voor niets, dus op Lowlands een heus internetcafe. Gesponsord door een of andere bank, uiteraard, maar dat mag de pret niet drukken.
Na een nacht vrijwillig gewerkt te hebben (in ruil tegen een gratis kaartje), was het vanochtend de tijd om te slapen in mijn tentje.
Na een eerste wakker-word-moment om 10.30, werd de slaap weer gevat.
En wat is er nou een mooiere manier op een festival om wakker te worden, dan om begin van de middag wakker te worden omdat je duizenden mensen hoort schreeuwen omdat er een bandje begint?
Dat is het ware festivalgevoel!
Ik ga weer verder struinen, op zoek naar leuke bandjes, dj's, mensen, momenten en gebeurtenissen.

Lowlands is uitverkocht.
En da's minder.
Ten eerste omdat het dan dus echt superdruk is.
En ten tweede omdat er her en der nog vrienden en vrienden van vrienden zijn die nog geen kaartje hebben gekocht.
Het raakt echt zelden uitverkocht, dus de mensen die nog geen kaartje hebben, zijn een beetje overdonderd.
Persoonlijk ben ik een voorstander van een kaartje op tijd kopen, want 'je weet maar nooit'.
Zoals nu blijkt.
Ik zelf kom wel naar binnen.
Vertrek morgenmiddag en ga een aantal uur vrijwillig werken via de concertzaal in ruil voor de entree.
Dat doe ik al jaren zo wegens gebrek aan geld en bron van gezelligheid, en het bevalt me prima.
Nu maar hopen dat de leuke kaartloze vrienden ook nog een kaartje vinden.

Een ruisende piep in mijn oor.
Spierpijn tot op het bot.
Verstopte neus van de verkoudheid.
Apathische sufheid door het slaaptekort.
Keelpijn gecombineerd met licht stemverlies.

Alles luid overstemd door een aanhoudende glimlach op mijn lippen.
Flarden herinneringen die steeds voorbij komen drijven.
Liedjes en bliepjes die zich afspelen in mijn hoofd.
De beelden van enthousiaste dj’s, vrolijk dansende mensen en het mooie uitzicht rondom het festivalterrein.
Het enthousiasme, het intens genieten van de muziek, de Kodak-momenten, de goede gesprekken, de vaagheid, de absurdheid, de grappen, de beleving, de vrolijkheid, de waanzin.

SonneMondSterne kwam, zag en overwon.

Mijn rugzak is deze keer zwaar. Hij zit bomvol.
Nu zou ik er wat uit kunnen halen, iets wat misschien niet per se nodig is dit weekend.
Maar volgens mij is alles nodig.
Het wordt vrij koud en het gaat regenen en ik sjouw me liever te pletter met een volle tas, dan dat ik het straks te koud heb, omdat ik geen extra dekentje en trui heb meegenomen.
Maar ik heb er zin in en voel een schoolreisje-spanning-achtig-gevoel in mijn lichaam!

Kamperen terwijl de weersvoorspellingen temperaturen rond de 12 graden en veel kans op regen voorspellen lijkt niet veel goeds op te leveren.
En toch ga ik het een paar nachten doen.
Waarom?
Omdat het SonneMondSterne-festival is dit weekend!
Een 'electronic music festival', met veel dj's, live-artiesten en bandjes. Waar ik verwacht veel te zullen dansen, kletsen, door de modder banjeren, beetje slapen, juichen, nog meer dansen en vooral een hoop lol ga hebben.
Voordat ik morgenvroeg in die bus richting Saalburg stap, moet ik nog het een en ander doen. Zoals batterijen voor mijn zaklamp kopen, telefoon opladen, onderweg-eten en drinken kopen, bedenken wat er allemaal mee moet en dat in mijn rugzak zien te proppen.
En bovenal een hoop voorpret en spanningskriebels hebben!

Het grootste deel van de avond werd besteed aan liedjes luisteren die op mijn computer staan.
Jaren aan muziek kwam aan me voorbij. Verschillende stijlen, verschillende periodes, heel veel soorten.
Herinneringen aan mensen, uitgaansplekken, concerten, fases van mijn leven.
Vanwege teveel liedjes en als gevolg een trage computer moesten er liedjes weggegooid worden.

Ook hier geldt: loslaten is de kunst.
Gewoon laten gaan.
Niet alles vast willen houden.

Een keer per 24 maanden kan ik van mijn verzekering een gedeelte van mijn gezichtshulpmiddel vergoed krijgen.
Op een keer in mijn historie als visueel gehandicapte na, had ik altijd een bril.
Die paar maanden lenzen toen ik een jaar of 16 was, waren geen succes.
Daarna heb ik het nooit meer geprobeerd. Zelden erover nagedacht.
De afgelopen maanden ben ik ineens aan het twijfelen.
Bril of lenzen. Bril of lenzen. Bril of lenzen.
Ik ben gewend aan een bril op mijn gezicht, maar de afgelopen maanden zat ie vaker dan ooit in de weg.
Van de verzekering mag ik weer iets uitkiezen.
En ik twijfel.
Hard.

Aan de oppervlakte lijkt het rustig voor degene die een snelle blik werpt.
Het kabbelt wat, deint gemoedelijk ogend heen en weer.
Verder naar beneden echter is het een stuk onrustiger.
Het broeit, het bruist, het draait alle kanten op.
Maar ingetogen nog.
Na eeuwenlang gemoedelijk met de stroming en de wind mee te zijn gegaan, is het moeilijk de eigen richting te kiezen.
Eng ook, omdat onduidelijk is wat er allemaal losbarst zodra die eerste echte eigen stap is gezet.
Maar het broeit, het bruist en het is nu nog enkel een kwestie van tijd voordat het aan de oppervlakte zal komen...

Terwijl ik mij nestelde op de stoel voor de leestafel in de bibliotheek, viel mijn oog op de dingen die ik voor me neer had gelegd.
Het tijdschrift ELLE om nu uitgebreid te gaan lezen.
Een boek van Nietzsche om te lenen en thuis te lezen.

Een brede interesse maakt het niet altijd makkelijk om te kiezen in het leven.

Ik heb iets net tekst, spreuken en mooie woorden.
Jaren geleden hield ik uitspraken bij in een boekje, omdat ik sommige te mooi vond om meteen weer te vergeten.
Soms blader ik terug. Zoals vandaag.

Ik wilde immers alleen dat trachten te leven wat uit mijn binnenste opwelde, waarom was dat zo moeilijk?
Herman Hesse - Demian

Soms denk ik dat het leven uit niets anders bestaat dan de verwarring waarmee je bent geboren.
Margriet de Moor - Eerst grijs, dan wit, dan blauw.

Tussen droom en werkelijkheid
Staan wetten in de weg
En praktische bezwaren
En ook weemoedigheid
Die niemand kan verklaren
Willem Elsschot

M i j n c o m p u t e r i s h e e l t r a a g.
A l l e s w a t i k w i l d o e n g a a t h e e l l a n g z a a m e n d u u r t h e e l e r g l a n g..
M i j n c o m p u t e r i s o o k w e l h e e l e r g o u d e n e r s t a a t e e n h o o p z o o i o p.
S o m s e r v a a r i k h e t a l s e e n m o o i e l e s o m r u s t i g a a n t e d o e n.
M a a r m e e s t a l i s h e t e i g e n l i j k g e w o o n h e e l e r g i r r i t a n t e n k r i j g i k d e n e i g i n g o m d i t d i n g u i t h e t r a a m t e g o o i e n.
M a a r j a. D a n h e b i k h e l e m a a l g e e n c o m p u t e r m e e r.
L i e v e r e e n t r a g e d a n m a a r.