Eigenlijk verbaas ik mezelf keer op keer door altijd als ik op vakantie of een paar dagen wegga, er van te voren lang mee bezig te zijn wat ik mee ga nemen en wat ik nog wil en moet doen en uiteindelijk alles de dag ervoor en de dag zelf te doen.

Tijdens de uitsteldagen heb ik wel leuke Oerol-foto's opgehaald, de was gedaan, naar een mooie film geweest, vriendjes en vriendinnetjes gezien, ijsjes gegeten en als klapstuk gisteravond uitgeweest: mijn laatste dansjes in Roosje voordat het na de zomerstop weer open zal gaan.

De spullen die ik mee wil nemen, liggen opgestapeld op een grote stoel, zodadelijk ga ik kijken wat er allemaal in mijn rugzak past. Eerst ga ik nog op kraamvisite. En voordat ik in de trein naar mijn zus en haar vriend stap, moet ik nog afwassen, opruimen, muziekjes op de geleende mp-3-speler zetten en lichtelijk neurotisch door mijn huis heen en weer lopen om te bekijken of niks ben vergeten en of alle apparaten wel uit staan.

Dan gaat de deur achter me dicht, stap ik op de trein, gaan we bij mijn zus alle spullen in het karretje doen, laatste avondmaal voor de vakantie nuttigen en een keertje op weg naar Aubenas, Frankrijk. Alwaar ik twee weken lang zal kneuteren op de camping: boekjes lezen, muggen loom wegwaaien, stokbrood eten, spelletjes doen, lavendel ruiken, Frans brabbelen, in de rivier zwemmen, in de verte staren.

Tot over twee weken alhier!

Wie vooruitkijkt naar de toekomst
en terugmijmert over gebeurtenissen in het verleden
kan zomaar vergeten dat het nu ook nog geleefd dient te worden.

Vanochtend belde ik een vriendin op die ik al een paar weken niet had gezien en graag nog even wilde zien voordat ik vrijdag weer op vakantie ga. Ze is namelijk zwanger. En voor mij de eerste echte vriendin die ik zwanger ken, heel bijzonder voor me. Graag wilde ik haar nog zien, omdat ze tijdens mijn vakantie is uitgeteld.
Ze nam niet op.
Een paar uur later kreeg ik een sms, dat ik precies tijdens de bevalling had gebeld.
Te vroeg, maar gezond was er een nieuw meisje op aarde gekomen!
Mijn timing van bellen bleek weer eens subliem.

Mijn dag begon met twee mannetjes die de intercom kwamen vervangen. Snel en geroutineerd deden ze hun ding en ook even bij de buurman, die niet thuis had en daarom mij zijn reservesleutels had gegeven.
Om alles perfect te laten lopen, was ons namelijk in een brief medegedeeld dat het van groot belang was dat ze vandaag alle flats in konden tussen 7.30 en 16.30. Alleen dan kon het systeem namelijk in werking worden gezet. Als ze een flat niet in zouden kunnen, zou de hele gang zonder werkende deurbel komen te zetten.
Nu zijn ze weg bij mij en de boodschap die ik meekreeg, was dat het bij mij en de buurman klaar is en ze als het goed is alles vanaf buiten konden instellen.
Dus volgens mij hoef ik niet meer thuis te zijn en kan ik de deur uit.
Ben benieuwd of ze overal naar binnen kunnen vandaag.
Anders zijn we allen deurbel-loos.

Een week weg van huis. In een andere wereld, die ver weg van het gewone leventje is. Gedachten los, weinig aan je hoofd.

Thuiskomen, willen internet bankieren en je hoofd zo leeg gemaakt hebben, dat je geen idee hebt welke wachtwoorden er ook alweer bij horen.

Na een fiets-, boot- en treinreis van tezamen 7 uur ben ik weer terug in mijn eigen huisje.
Is de eerste nacht in een tent op een camping altijd even wennen, de eerste nacht terug in een stenen huis is dat ook weer.
Mijn was zit in de machine, het Terschellingse zand zit nog her en der in mijn tas en mijn hoofd is moe maar voldaan van ruim een week met weinig slaap en vol met mensen, grappige verhalen, dansen in het zand, struinen door de duinen, spierpijn van het fietsen, werken achter de kassa, leuke voorstellingen, wachten voor de douches, juttersbitter drinken, wegwaaierende gedachten enzovoorts en zoverder.
Ik ben weer thuis.
Maar mijn gedachten nog niet helemaal.

Weinig tijd, want uiteraard duurde het inpakken, laatste opruimen, eten klaarmaken en de laatste dingen in mijn rugzak proppen langer dan verwacht. Mijn haren dadelijk nog snel in de plooi, de zware rugzak op mijn gooien, tent in mijn hand, radio uit en hop naar het station. Na een aantal uren treinen en twee uur boottocht zal ik arriveren op Terschelling, waar ik ruim een week zal zijn om te vrijwilligen bij de kassa van Oerol.
Na terugkomst de verhalen!

Nu ik de komende week niet op internet kan komen, borrelt de inspiratie voor stukjes ineens omhoog. Zal vast een of ander raar verband tussen zitten. Of er gebeurt gewoon veel op een dag als vandaag.

Mijn slaapzak opgehaald bij mijn oude stage- en buitenlandjaartje en soms losse projecten-plek. Een slaapzak die al anderhalf jaar bij een medewerker lag. Daar kwam ik pas een half jaar later achter. Sindsdien zou ik 'm snel een keer op komen halen'. Dat gecombineerd met het tegenkomen van bekenden van weleer, waar ik al maanden of jaren van plan ben om samen mee af te spreken, roept vragen bij me op.

Wat doe ik toch met mijn tijd? Waarom komt dat afspreken er niet van? Heb ergens een aversie tegen afspreken. Of eigenlijk meer een hekel aan het idee van een georganiseerd iets met iemand die ik al een tijd niet gezien heb. Valt altijd mee, maar toch. Iets weerhoudt me.

Verder is er een testversie op mijn site gezet om spamreacties tegen te gaan. De lezers merken daar verder niks van. Of wel, als ze reageren op een stukje dat langer dan 7 dagen geleden geplaatst is, moet er een simpele vraag beantwoord worden. Want een mens kan dat. En een geautomatiseerde spam-robot niet.

En nog veel meer inspiratie borrelt er.
En zoals in het pre-blog-tijdperk zal ik het in mijn hoofd houden of in mijn papieren boekje opschrijven.

Met een vriendin zat ik op het terras midden in de stad. In de half-schaduw zaten we midden in een gesprek over festivals, de zomer en onze plannen toen er ineens een vrouw en een man voor onze neus stonden. De man met een fotocamera. Ze waren van de plaatselijke universiteit, foto's aan het maken voor het nieuwe informatiemateriaal. En wij zaten er zo gezellig en zomers bij, of ze ons op de foto mochten zetten? Ja hoor, ga je gang. We zijn wel geen student meer. Oh, dat maakt niet uit. Klikkerdeklik. Beetje ongemakkelijk.
Nadat we de draad van ons gesprek weer gevonden hadden, gingen we maar gewoon verder kletsen. Klikkerdeklik. Uiteindelijk was de man klaar. De vrouw gaf ons haar kaartje, zodat we konden bellen en ze de foto's naar ons toe kon mailen.
Wat leuk dat we er gezellig bij zaten dat ze ons zomaar op de foto wilden zetten.
En ineens drong het tot ons door dat we volgend schooljaar misschien op de brochures staan om nieuwe studenten te lokken. Worden we zowaar semi-bekend.

Het ietwat vervreemde gevoel dat ik de afgelopen dagen zoiezo al had, wordt versterkt doordat ik sinds gisteren met mijn voorgaande bril op mijn neus rondloop. Toen zondag bleek dat mijn bril ergens tussen de uitgaansplek in Utrecht en Den Haag uit mijn bezit was geraakt, bleef de gehele dag de zonnebril op sterkte op mijn neus. Gezien het weer, had ik dat ook niet anders gewild.
Maar het is toch even wennen nu. Mijn vorige bril heeft weliswaar precies dezelfde sterkte, maar toch kijkt het anders. Een andere vorm glazen en mijn ogen hebben de tijd nodig om daar weer aan te wennen. Ergens heel vervelend en ergens past het allemaal juist wel in deze zomer-vlucht-vakantie-achtige - gevoelens die ik in me heb.

Ik heb niks met voetbal. Ik vind het niet interessant om naar te kijken en het maakt me ook niet uit wie er wint of verliest. En dat verandert niet ineens omdat 'oranje' aan het voetballen is. Het blijft voetbal en of Swaziland of FC Lutjebroek nou spelen: het boeit me niet.
Jaren geleden werd een huisgenoot zelfs boos omdat ik tijdens een finalewedstrijd van een of andere competitie opperde dat het wel rustig winkelen zou zijn die koopavond en hij het heiligschennis vond als de winkels zoiezo open zouden zijn. Je hebt van die fanatiekelingen erbij zitten...
En vooral die fanatiekelingen kunnen zich er echt niks bij voorstellen dat het me totaal niet interesseert.
En dat ik gisteren in Scheveningen tijdens 'de' wedstrijd dan ook lekker op mijn rug in een berg kussens lag te genieten van het niksdoen in het hete weer, terwijl 95 procent van de strandgasten in de strandtenten waren samengedromd om te kijken.
Dat anderen fanatiek zijn, daar ben ik inmiddels aan gewend. Maar probeer mij vooral niet over te halen of te overtuigen dat ik wel interesse zou hebben. Niet iedereen heeft iets met Oranje. Deal with it.

Vanuit mijn ouders snel naar mijn eigen huisje, om snel om te kleden om alsnog in Utrecht uit te gaan. Dansendansenkletsendansengenietengezelligdansen. Ineens met mensen naar Scheveningen omdat daar 's avonds een muzikaal dj-gebeuren zal plaatsvinden. Er achter komen dat er iets mis is gegaan met het verwisselen van zonnebril op sterkte en gewone bril, waardoor gewone bril kwijt blijkt. Hele overdag bij de strandtent hangen, liggen, kletsen, verbranden, relaxen. Vriendin uit Den Haag die je niet zo vaak ziet, komt ook paar uur aanschuiven. Dansenkijkenkletsengenietendansengezellig.
Hoppa, weekend voorbij, zand uit oren en gaten en slapen maar.

De tijd heeft een ander ritme dan ik de laatste tijd. Als ik ergens de datum van de dag zie, ben ik steevast verbaasd dat het alweer die dag is. Keer op keer verbaasd. Er liggen vakanties in het verschiet en in mijn hoofd komt het besef pas weer helemaal terug, als deze voorbij zijn.

Over minder dan een week zal ik ruim een week op Terschelling zijn vanwege het festival daar. Amper thuis, kan ik binnen een week mijn tas alweer inpakken om twee weken naar Frankrijk te gaan. Weken vol ontspanning voor de boeg. Een grote glimlach op mijn lippen bij het idee alleen al.

Tot en in die tijd doet de tijd zijn ding maar. Ik zweef wel mee met de weken, dagen, uren en leef met hoe het pad loopt.

Het weekend was gezellig, leuk en leek maar niet voorbij te gaan. De dagen erna waren bezet met leuke en nuttige dingen die gedaan moesten worden. Vandaar dat er vandaag diep in mijn geheugen moet worden gegraven, om de weekendherinneringen naar boven te halen voor de recensie die uiteindelijk toch echt eens geschreven moet worden. Een beetje vreemd, vooral met het komend weekend alweer in zicht.

Verder in mijn hoofd de duidelijkheid van mijn kant over een manspersoon die leuk bleek, leuk is, maar niet leuk genoeg blijkt. De dingen die gedaan moeten en willen worden voordat mijn vakanties eraan komen. Mensen die ik min of meer was vergeten, komen ineens naar boven drijven. Keuzes die gemaakt moeten worden. Veelal kleine, enkele grote. De hoeveelheid denken aan een keuze blijkt uiteraard niet evenredig aan de grootte van de keuze.

Het leven kabbelt op zijn eigen drukke, chaotische, levendige manier verder. Met een zonnetje overgoten.

Op tv zag ik een programma over mensen die zich plastisch laten verbouwen tot hun idool.
Is dat eigenlijk niet de ultieme vorm van plagiaat?
Kan je patent op jezelf aanvragen?
Ik moet er toch niet aan denken dat er iemand op deze aardbol zou rondlopen die er ineens precies hetzelfde als mij uit zou zien.

Het getal van de duivel.
Wees op uw hoede.
Of niet.
Wat je wilt

Vermoeide voeten en benen.
Stof in mijn kleren en schoenen.
Gedachtes aan geweldige liedjes, rare foto's, leuke gesprekken, grappige dansjes komen voorbij kabbelen in mijn hoofd.
Een beetje een leeg gevoel nu.
Een lang, geweldig, memorabel weekend is voorbij.
Mooie herinneringen zijn er bij gekomen.

Het lijken altijd de nachten te zijn waarop je juist graag goed, diep en lang had willen slapen. Zoals voor een weekendje weg, een tentamen, een sollicitatiegesprek. Of een festivaldag.
Het inslapen lukt al moeilijker, omdat er door je hoofd gaat wat je niet moet vergeten om mee te nemen en wat je eigenlijk aan zal trekken, want wordt het echt zo'n mooi weer als voorspeld? Om 5.30 in de ochtend besluit de onderbuurman zijn muziek zo hard te zetten dat je er wakker van wordt. Oordopjes gaan in, maar inslapen blijkt lastig omdat je hoofd automatisch weer volloopt met allemaal zinnige en onzinnige gedachten over de dag die komen gaat en tijdsgewijs stiekem al begonnen is. Vervolgens verkeer je urenlang in een afwisselend wakker en slaap-gevoel. Tussendoor hoor je je vogel fluiten, die altijd aan schijnt te voelen wanneer je wakker bent, ook al doe je je best om dat niet te zijn.
Je dromen beginnen ook steeds opnieuw, zodat je in je dromen al 6 keer bent opgestaan en in de woonkamer steeds iets anders aantrof. Er bleek opeens een renovatie begonnen. Je vogel had jonge vogeltjes. Er waren ineens katten. Er lag een chocoladebol in je bed. Je vogel was in een hond veranderd.
Nu ben je dan echt wakker en duurt het luttele uren voordat je jezelf in het feestgedruis kan storten en alle eventuele vermoeidheid als sneeuw voor de zon zal verdwijnen.

Komend weekend is een weekend waar ik al een tijd naar uit aan het kijken ben. Het eerste gedeelte valt daar niet onder, maar lijkt me zeker ook leuk. Vanavond ga ik naar een optreden van twee acts, die tezamen een fijne mix tussen hiphop, funk, tropicalia, electro, jazz, samples uit de jaren '30 en '40, klassiek, uptempo electronica, latin, hiphop, samba, house en electro ten gehore brengen. Dat maakt een mens nieuwsgierig.

En zaterdag is het tijd voor het allerleukste dancefestival van het jaar: Free Your Mind. De muziek, de mensen, de sfeer, de plek: alles straalt leuk uit. De afgelopen weken eindigden uitgaansavonden tussen mensen die elkaar niet zo vaak zien met "tot Free Your Mind", de plek waar de leuke, dansende mensen uit heel Nederland samenkomen om muziek te luisteren, te dansen, te kletsen en plezier te hebben. Zoveel indrukken, dat het moeilijk kan zijn om deze in woorden om te zetten. Ik zal er echter mijn best voor moeten doen, want aan mij de taak om het te verslaan voor de lokale 3voor12-site.

Laat het weekend maar beginnen! Zinzinzinzinzin!

Gevoelens en verwachtingen zijn maar vreemd. Zelfs als je niet zeker weet of je ze hebt ten opzichte van een bepaalde situatie, zijn ze alsnog aanwezig. Proberen de dingen te laten lopen zoals ze lopen, wordt zo nu en dan even onderbroken door een " ja maar, wat als " -gedachtenreeks.

Alles gaat snel de laatste tijd. Alles kan snel. En in een film is het hele verhaal binnen een uur of twee helemaal klaar.

Misschien door dat alles dat ik me soms ineens betrap op een behoefte om nieuwe mensen of situaties in mijn leven meteen helemaal kristalhelder geplaatst te hebben. Tegelijkertijd beseffende dat het niet zo werkt in het echte leven. Dat alles een beetje moet sudderen en zijn tijd moet duren. Het leven moet geleefd en niet afgeraffeld worden.