Ineens kan je beseffen dat je het allemaal best wel goed hebt in je leven. Een dak boven je hoofd, eten in de koelkast, wat geld op de rekening, vrienden en kennissen om je heen, een familie die je regelmatig ziet, benen die kunnen lopen, ogen die kunnen kijken, oren die kunnen luisteren.

Natuurlijk zijn er altijd mogelijke dingen om over te zeuren. Over na te denken. Zorgen over te maken.

Maar eigenlijk is dat meestal geneuzel in de marge. De basis is er. Die is al veel groter dan vele andere mensen op de wereld hebben. Van daaruit ligt het grotendeels aan mezelf wat ik er van maak. En bovenal: wat ik er van vind. Geluk is een gevoel, geen vast gegeven.

Ergens ben ik heel gestructureerd. En ergens ook helemaal niet. Iemand vertelde me dat chaotische mensen juist gestructureerd kunnen worden. Om een beetje overzicht te houden.

Op het moment dat ik dit schrijf, is het namelijk echt weer tijd om wat op te ruimen. Een langgerekt, heel anders dan verwacht gelopen weekend draagt daar zeker aan bij. Her en der afwas, briefjes met dingetjes erop geschreven die ik nog wil of moet doen, kranten van een paar dagen, stapel videobanden. Er ligt teveel om me heen. En daar wordt mijn hoofd onrustig van. Nog onrustiger dan gewoonlijk. Onnodig rusteloos.

Voordat de dag ineens weer voorbij is gekabbeld ga ik een einde maken aan de oppervlakkige rotzooi om me heen. Voor een beetje meer rust om ooit eens aan de rest toe te komen.

Op de een of andere manier was mijn site een paar dagen onbereikbaar. Er was slechts een blanco pagina te zien. De beheerderspagina kon ik niet op en de mail gekoppeld aan mijn site was ook niet te bekijken.

Vreemde dingen. Maar ergens wel rustig.

Mijn configuratie bleek stuk te zijn gegaan. Geen idee wat een configuratie is, hoe dat stuk kan gaan en vooral: waarom het stuk ging. Maar de whizzkidmeneer achter de schermen van mijn site heeft dingen opnieuw geconfigureerd en nu ben ik weer back in weblogbusiness.

Mijn computer zet ik aan om meerdere redenen. Om mijn diverse mail-boxen te bekijken. Kijken of er reacties zijn op mijn site. Dance-forums te bekijken. Weblogs te lezen. Vacatures te zoeken. Te msn-en. Dingen te schrijven. Muziekjes te luisteren. Banksaldo te bekijken. Niks mis mee allemaal. Het probleem is soms echter, dat het me bijna niet meer lukt om hem af te zetten. Ik blijf dingen bekijken, opzoeken, voor de zoveelste keer kijken of er mail is, of er ergens een reactie op is gekomen enzovoorts. En in dagen zonder weinig verdere plannen kan dat soms uren duren. Tijd waarin ik allemaal andere leuke of nuttige dingen zou kunnen doen. De komende tijd ga ik dan ook proberen om mijn computer minder vaak aan te zetten. Minder op de automatische piloot. En minder lang blijven hangen. Even kijken of ik dan aan de dingen toekom die er steeds maar niet van lijken te komen…

Met mijn zus stond ik afgelopen weekend bij de kassa om een cadeau van 25 euro af te rekenen en ineens waren we met de jongen die daar werkte in een heel absurd verhaal terecht gekomen over cadeautjes inpakken. Hoe moeilijk dat wel niet kon zijn, maar hij was heel goed, had ook meegedaan met Europese Kampioenschappen Cadeaus Inpakken, hij had ook een mooi horloge, dat scheelde een hoop bij zijn beoordeling, want eigenlijk ging het niet zozeer om het inpakken “Sommige deelnemers maakten gewoon een prop” maar vooral om de uitstraling en wat je qua sfeer in het cadeau stopte. “Dat is dan 48 euro. Ja, inpakkosten he.”

Dit was een typisch geval van “je had erbij moeten zijn”, het lukt me onmogelijk om dit zo neer te schrijven dat het een beetje goed overkomt. Maar de moraal van het verhaal is dat humor leuk is. En dan vooral de humor die spontaan ontstaat met iemand die je niet kent. De grens van onzin en een vleugje sarcasme opzoeken.

Er was eens een Katyo die besloot om geld uit de muur te halen. Zoals zo vaak. Pasje erin. Pincode intoetsen. Er na twee piepjes horen achterkomen dat het derde en vierde cijfer van je pincode schijnbaar niet aangekomen zijn. Nog een keer op het derde getal drukken. Nog eens. Nog maar weer, nu iets harder. Een andere toets. De stoptoets. Op alle toetsen tegelijk meppen. Zien dat het beeldscherm ook blijft hangen op twee ingetoetste cijfers. Vaststellen dat het apparaat is vastgelopen. Bellen naar De Bank, dat hun apparaat er ineens mee ophoudt en of ze mijn pas die daarin opgesloten zit voor de zekerheid kunnen blokkeren. Allemaal gegevens die van belang zijn opnoemen. Blikken van mensen in de pin-rij die zich zichtbaar afvragen waarom jij aan het bellen in plaats van pinnen bent. Nog een medewerker aan de telefoon. Pas geblokkeerd. Nieuwe pas ligt binnen vijf dagen gratis in de bus. En nog een prettig weekend verder mevrouw.

Hoe kwam de eerste persoon die een film maakte daar eigenlijk op? Hetzelfde voor de eerste mens die een schilderij – verhaal – gedicht – toneelstuk – liedje – dansvoorstelling bedacht?

Iemand moet ergens als eerste opkomen. Iemand voelt iets in zijn binnenste rommelen en gaat daarmee aan de slag en vervolgens kan er iets uitkomen dat helemaal niet bestaat. Tot die tijd. En dan ineens wel. Andere mensen vinden dat vast en zeker raar op dat moment. En eeuwen later zijn er zoveel mensen die ongeveer datzelfde doen. Niet allemaal vanuit dat rommelende oergevoel. Maar bijvoorbeeld uit verveling. Om geld te verdienen. De hoop om beroemd te worden. Omdat je toch iets moet.

Maar de eerste mensen die zich met een kunstvorm bezighielden, deden dat omdat ze niet anders konden. Omdat iets in hun binnenste hun daar naartoe dreef. Sommige mensen doen het daarom nu nog. En dat is mooi.

Mijn vader is op vakantie, en vandaag jarig. Mijn vogeltje is vandaag ook jarig bedenk ik me ineens. Dat verklaart waarom hij zo enthousiast aan het rondvliegen is! Het lijken me twee geweldige redenen om vandaag iets lekker voor mezelf te halen. En voor de vogel ook iets. Natuurlijk.

Na dagenlang er tegen aan hikken en halfslachtige pogingen is vandaag het moment gekomen dat ik er eindelijk echt zin in heb: het grondig opruimen van mijn huisje. Papieren doorspitten, dingen ordenen, troep weggooien, dingen vinden die kwijt waren vinden. Daar ga ik dagen voor uittrekken. Dan is het pas grondig. Zodat ik na die paar dagen op mijn bank kan zitten, om me heen kan kijken en zien dat het goed is.

Wat ook opgeruimd zou moeten worden, maar waar ik zelf helaas veel te weinig verstand van heb, is mijn site. Sinds een paar weken doet ie achter de schermen niet meer wat ie eerst deed, waardoor ik met plak- en knipwerk wel teksten kan plaatsen, maar niet helemaal zo soepel als eerst. En dat begint me onderhand te storen. Degene die mijn site heeft ontworpen stuurt vooralsnog geen reactie op mijn hulpmail, dus ik moet het er maar mee doen. Misschien is het tijd voor een nieuw uiterlijk hier. Hopen dat, net als de vorige keer, iemand zich spontaan aanbiedt om dat te doen voor mij te doen. Iemand die er wel verstand van heeft. Zodat alles om me heen opgeruimd en ververst kan worden!

Je hebt van die momenten, dat je iets aan het vertellen bent en er gebeurt iets dat de aandacht afleidt. Of iemand komt tussendoor iets vragen. Er gebeurt in ieder geval iets dat de aandacht en je verhaal verstoort. En zodra de verstoring voorbij is, komt de ander soms niet terug op het verhaal dat je aan het vertellen was… Was het zo saai? Oninteressant? Lette die ander helemaal niet op? Heel kort geheugen? Storend. Verontrustend. Vervelend moment.

Vrijdag ging ik naar Groningen. Met de trein door een paar provincies heen, alvorens in de stad van bestemming aan te komen. Op bezoek bij haar. Tijd om huisje te bekijken en bij te kletsen. Zaterdag was er tijd om meer te kletsen, foto’s te kijken, door de stad te wandelen, ijsje te eten, naar de kermisattracties en bijbehorende mensen te kijken, in het reuzenrad te gaan en een lekker hapje te gaan eten. ’s Avonds kwamen er nog twee vrienden van mij langs. Met zijn viertjes gingen we later op de avond naar Simplon. Om te dansen, plezier te hebben, dans-bekenden tegen te komen, nieuwe mensen te leren kennen, van de muziek te genieten, te lachen en gewoon een leuke avond te beleven. Nog even naar een after-party voor de laatste danspasjes en gesprekken. Vervolgens met mijn twee vrienden met de trein terug naar huis. Nederland kan best groot lijken soms.. ’s Middags tijd voor heel ander vertier en vermaak, leuk om allemaal mensen te zien die je typisch genoeg alleen ziet in de lente en zomer. Vele begroetingen, leuke gesprekken, beetje meezingen, lekker buiten zijn.

Het was weer een mooi weekend.

Ineens een foto van de schrijver/schrijfster op weblogs die ik regelmatig lees. Ik schrik daar steevast van. Want altijd, echt altijd, zien de schrijvers er heel anders uit dan ik me had bedacht. En daarna leest het voortaan ineens heel anders. Net alsof je ineens een film bekijkt van een boek dat je had gelezen en iedereen en alles er anders uit ziet dan je dacht. Dat is gewoon raar.

Vele soorten geldautomaten piepen als je je pasje er niet snel uithaalt. Of je geld te lang in het klepje laat zitten. Want als het apparaat dat niet doet, kan het je gebeuren dat je zo in gedachten bent dat je het geld vergeet eruit te pakken. Als het apparaat gisteren had gepiept, was ik zeker wel uit mijn gedachten gehaald, terug naar het hier en nu en had ik mijn 20 euro gewoon meegenomen. Hup voor de piepende automaten!

De arts luisterde mijn flauwvalgelegenheden in het verleden aan, dacht na, twijfelde en besloot dat het voor mijn eigen gezondheid toch niet bevorderlijk zou zijn om bloed te geven. De aanleidingen voor het flauwvallen in het verleden klonken ernaar dat mijn lichaam niet het benodigde herstellingsvermogen heeft als er een halve liter bloed afgetapt wordt. Ze vond het erg jammer dat ik de bloedbank niet kon helpen, omdat ik zo enthousiast was en er helemaal naartoe was gekomen, maar de richtlijnen over flauwvallen en bloed geven waren er vooral ook voor mijn eigen veiligheid. Omdat ik er toch zat, heb ik meteen even mijn bloeddruk en ijzergehalte laten meten, deze waren beiden mooi in orde. Weet ik dat in ieder geval.

Vandaag ga ik bloed geven. Als alles goed is. Vandaag ga ik naar de intake bij een arts, die vanalles van me wilt weten: of ik nog in Afrika ben geweest pas en of ik weleens drugs spuit bijvoorbeeld. Daarna wordt mijn ijzergehalte, bloeddruk en meer van dat soort zaken gemeten. Als het allemaal in orde is, kan ik meteen daarna als donor op de bank plaatsnemen. Als er in de rij vragen bepaalde antwoorden zijn gegeven, kan ik voorlopig tot nooit bloed geven. En als in het meetgedeelte niet alles naar behoren is, kan ik een andere keer terugkomen om bloed te geven. Een aantal jaren geleden heb ik voor het eerst bloed gegeven. Ik ben niet bang voor naalden – wat de meeste mensen tegenhoudt om dit te doen- en vind het een kleine moeite om te doen. Als ik zwaargewond in een ziekenhuis lig, vind ik het ook fijn als er wat bloed voor mij voorradig is. En het moet toch ergens vandaan komen. Alles ging toen voorspoedig. Tot ik klaar was. Even ging zitten met een broodje. Me niet zo lekker voelde. En flauwviel. In de donkerte van het onbewustzijn wist dat ik ergens was, maar alles was donker en ik had geen idee waar ik was. Een groot, donker, wazig gebeuren. Toen ik bijkwam, hebben ze me neergelegd. Gaat het al beter? Niet echt. Ik kreeg een soort suikeroplossing toegediend. Gaat het al beter? Nee, nog steeds misselijk en wazig. Toen dat na een uur zo bleef, ben ik uiteindelijk met een taxi naar huis gestuurd. Waar ik als een blok in slaap ben gevallen. De volgende dag kreeg ik een telefoontje dat ik maar beter geen bloed meer kon geven, omdat het niet goed was voor mijn eigen gezondheid. Dat is jaren geleden. Ik ga het nu nog een keer proberen. Als mijn lichaam weer naderhand raar gaat doen, is het voor mij niet weggelegd. En als het allemaal goed gaat, zal ik dit braaf ieder jaar gaan doen.

Moest ik iets doen voor 10 mei, maar weet even niet meer wat, heb er wel alle vertrouwen in dat ik daar vandaag nog op ga komen.

Heb ik een soortement van voorjaars-schoonmaak-kriebels, maar omdat tegelijkertijd de zon schijnt lijkt het een beetje absurd om zoveel uur binnen opruimend door te brengen.

Kon ik dit weekend mijn bos reservesleutels niet vinden, ben ik erg benieuwd waar ik ze heb gelaten, maar gezien de zon die me steeds roept, komt het er niet van om er heel hard naar te gaan zoeken.

Zat ik gisteren middenin zo’n energie-spanningsveld tussen een vriendin en een jongen, waar ik niet helemaal weg kon ook, omdat ik met een van de twee mee terug naar huis zou rijden. Vreemde situatie.

Schijnt de zon en merk ik dat ook ik daar vrolijker en actiever van word!

Muziek bekoort me. In vele, maar zeker niet alle, soorten en maten. Iedere soort gelegenheid heeft een andere sfeer, andere mensen, ander soort genot en vermaak.

Het weekend vanaf donderdag begonnen was er in deze volgorde voor mij: bandjes, drum & bass, bandje, techno en hardcoregabber.

Veelzijdigheid is een mooi ding en er van kunnen genieten nog mooier.

Terrasjesweer. Met keuvelende gesprekken. Over de zon. De ober waar een van de tafelgenoten een klein verleden mee had. De ietwat arrogant overkomende jongens van iets verderop die steeds flessen rose bestelden. De blote buik die van een zwangere leek, maar toch ook weer niet. Het meisje met het brandweeroverhemd. Of mannen in pak of uniform zou echt meer sex-appeal hadden dan zonder. De meningen verschilden. Van schaduw naar de zon. Oh daar heb je die en die van zus en zo. De fijne terrasdagen zijn weer begonnen!

De zon lijkt er nu echt te zijn om voorlopig even te blijven. Dat zou mooi zijn. En even wennen. Tijd om zeer binnenkort even mijn klerenkast in duiken en alle warmer-weer-kleren naar voren te halen, te passen, kijken hoe het allemaal staat. Even omschakelen. De confronterende en kritische blik op lijf en leden komt er helaas automatisch bij.

Oh ja, wat iemand me pas mailde en waar ik ineens, bijna zover, aan moest denken: - Op donderdag 4 mei, om twee minuten en drie seconden na 1:00 uur 's morgens, zal de tijd en datum als volgt zijn: 01:02:03 04-05-06 Grappig he? -

Er was een tuin. Ik die op de jonge hond van mijn zus en vriend paste. Een vogel die ineens uit de lucht kwam vallen. Die niet (meer) kon vliegen. Hond. Jagerinstinct. Ik. Nogal niet wetend wat te doen. Vogel. Stilzittend en hard piepend. Tijd verstreek. Ik in paniek. Vogel ook. Hond volgde zijn oerinstincten. Vogel dood. Hond van geen kwaad bewust. Ik lichtelijk van slag.

Natuurlijk doet de natuur zijn ding, maar om dat zo van dichtbij mee te maken…

Al kijkend naar mijn klerenkast:

Sommige mensen hebben een klerenkast die zo groot is als de totale oppervlakte van mijn flatje.

Anderen daarentegen hebben zo weinig spullen, laat staan kleren, dat al hun bezittingen in mijn rugzak passen.

Er is zowaar een nieuwe maand begonnen vandaag, besefte ik me ineens toen ik mijn gedachtes van het moment om wilde gaan zetten in het getypte woord. Een nieuw begin, een nieuw stukje van het jaar, van het leven.

Hoe mooi, want in dit weekend, ergens tussen het warm begroet worden omdat ik zaterdagavond weer aan kon sluiten bij een groep vrienden, die me bestookten met enthousiaste verhalen van de overdag die ik had gemist; de energie die mijn lichaam bleek te krijgen van het op de dansvloer staan na een paar dagen grieperig thuis te zijn geweest; een ex-collega die na mijn ‘hoe gaat het nou met je’ in huilen uitbarstte omdat het allemaal niet zo goed ging met alles en zich vervolgens schaamde omdat ze zich tijdens het uitgaan niet wat sterker kon voordoen.. Hoe fijn voor haar en mij dat mijn luisteren, gevolgd door bemoedigende woorden, bij allebei een glimlach opriepen; de opwelling om zondagmiddag ineens een eindje te wandelen uitermate goed bleken voor zowel mijn gemoed als rust in het hoofd, gevolgd door dingen uitzoeken en doen in mijn huisje waar ik al dagen, zo niet weken tegenaan aan het hikken was; ergens tussen en door al deze gebeurtenissen en ervaringen in, bedacht ik mij dat een mens kan veranderen. Een knop kan omzetten. Het leven meer naar eigen hand kan zetten.

De moraal van bovenstaand wangedrocht van een zinnen-aan-elkaar-verbind-raapsel-waarin-ik-onmogelijk-alle-leuke-en-bijzondere-momenten-van-dit-weekend-kan-beschrijven: je hebt van die weekenden, van die dagen dat alle gesprekken die je voert, alle mensen die je tegenkomt, alle keuzes die je maakt, ineens een soort logica lijken te bevatten.