Tijd en beleving zijn vreemde dingen.

En hebben een bijzondere werking op elkaar.

Hoe meer tijd ik lijk te hebben, hoe minder er over lijkt te blijven.

Sinds een paar maanden ga ik een keer in de zoveel weken naar een masseuse. Die velerlei soorten masseren beheerst en kijkt en voelt waar er op dat moment behoefte aan is. Mijn eeuwige verstopte neus komt bijna altijd aan bod en verder worden er jarenlange stiekeme verkrampte spieren losgemaakt.

Het voelt goed voor mijn lichaam, geeft rust aan mijn hoofd en blijkt gewoonweg de ultieme ontspanning voor mijn lijf en leden.

Mijn lijf en leden hebben namelijk de neiging om zichzelf voorbij te lopen, voor de gek te houden, alleen te concentreren op oppervlakkige zaken en te negeren dat misschien niet alles goed met me gaat, al compenseer ik dat subliem door in de weekenden het grootst mogelijk plezier te hebben en daadwerkelijk alles te vergeten.

Vandaag zat ik bij de masseuse. Met mijn ogen dicht, op een stoel, met gedachten die waaierden. En uiterst doeltreffend was ze bezig om mijn nek, hoofd en schouders los te maken. Het werd losser, spanning werd losgelaten, mijn hoofd schoot vol gedachtes door dat bewuste stilzitten dat ik al in geen weken meer gedaan had en langzaam kwamen er bubbels in mijn hoofd. Het werd lichter in mijn hersenen, de wereld vervaagde steeds sneller en ervaring uit vervlogen tijden vertelde me dat het weer eens zover was.

Tijd om snel mijn hoofd naar beneden te doen om te voorkomen dat ik flauw zou gaan vallen. Met iets minder bubbels in mijn hoofd, maar wel nog te ver verwijderd van de aarde ben ik op de massagetafel gaan liggen. Alwaar ik rustig verder gemasseerd ben tot de tijd verstreken was.

Al vraag ik me vaak af wat ik aan het doen ben, waar ik naartoe moet, of ik niet iets zou moeten doen of juist niet, hoe ik mijn leven eens zal gaan leiden of ik het goede doe.

Mijn gedachtes kunnen een hoop met me doen en me flink aan het twijfelen brengen.

Mijn lichaam echter geeft uiteindelijk altijd aan als er echt iets niet klopt.

Als er iets moet veranderen.

Luid en duidelijk.

Het weekend was zo leuk en lang en veel en gezellig en bijzonder dat ik niet eens ga proberen om dat uitgebreid te omschrijven.

Uren- en urenlang in de muziek, op de dansvloer, tussen gelijkgestemden is moeilijk in woorden uit te drukken.

Het weekend voorbij, mooie herinneringen zijn erbij gekomen voor in mijn hoofd.

Nu weer rustig opstarten en merken wat deze week verder zal brengen.

Mijn keel heeft niet zo’n goede week. De kriebelhoest is inmiddels verdwenen, nu rest er nog een ietwat pijnlijke keel. Uiteraard de slechtst mogelijke timing.

Vanmiddag stap ik namelijk met wat vrienden op de bus naar Time Warp.

Een soort schoolreisje, maar dan anders en niet met als eindbestemming Efteling.

Zodra we de bus uitstappen zijn de eerste dj’s al bezig en de laatste zal op zondagmiddag 14u stoppen.

Dat wordt dansen, tussen de verschillende zalen heen en weer lopen, zo nu en dan een bekende mede-dance-liefhebber tegenkomen, kijken naar de leuke dansjes van de Duitsers, chillen in de lounge en nog meer dansen.

Echt zo’n feest dat ik graag een keer mee wil maken!

Tot vertrek zit ik dus fanatiek aan mijn vers-geblender-de fruitsapjes en er gaat een berg keelsnoepjes mee om het weekend door te komen.

Mezelf kennende, valt alles van me af zodra ik aan het dansen ben.

Dansen, dansen en nog meer dansen!

Met mijn zus was ik aan het praten en kletsen. Over vroeger.

Hoe bepaalde gebeurtenissen en gedragingen van toen een stempel op ons hadden achtergelaten. Hoe je jeugd je vormt. Hoe je jezelf kan belemmeren. Hoe je familie je kan vormen. Jeugdherinneringen die een van ons zich nog haarscherp voor kon stellen, terwijl de ander het helemaal was vergeten.

Hoe moeilijk het kan zijn om te doen wat je zelf wilt.

Los van alle paden die we hebben bewandelend, de fases die we hebben doorgemaakt, de vrienden we in ons leven hebben gehad: we hadden altijd een zus in ons leven waar we op terug konden vallen.

Sinds mijn beheerderspagina is gereset, ziet er allemaal wat anders uit en krijg ik niet de opmaak zoals ik die altijd heb. Als gevolg zitten er ineens gaten in mijn lay-out. Ik zal de mensen die er meer verstand van hebben dan ik eens om hulp vragen. Want een site met gaten erin staat zo raar.

Op tv was er een documentaire over een middelbare school in Oeganda. Die vanwege betalingsachterstanden van de meeste scholieren problemen had, omdat onder andere de leraren niet konden worden betaald. Een nieuwe directrice was aangesteld om orde op zaken te brengen. Niet betaald? Geen onderwijs. Ga maar geld vragen aan je ouders. Ouders dood of ziek? Heel jammer, maar zonder geld kan de school niet bestaan.

En zittend in je Nederlandse omgeving, waar jongeren spijbelen om niet naar school te hoeven, is het een confronterend gezicht om een land te zien waar jongeren door de schoolhekken breken om juist wel onderwijs te krijgen.

De Westerse maatschappij is verwend en de meeste nemen het gewoon voor lief.

Onduidelijk voor mij is of het door slaperigheid, wazigheid, ineens ontbrekende typevaardigheid mijnerzijds of wellicht dat de rare spamreacties anderszijds er iets mee te maken hadden.

Feit was dat gistermiddag mijn wachtwoord tot in den treure verkeerd was ingetypt en daardoor mijn eigen website-acount was geblokkeerd.

Het is gereset en er kunnen weer stukjes worden geplaatst.

Nu alleen een hoofd zo vol snot en gedachtes dat de inspiratie niet direct kan worden aangeboord.

En 'de achterkant' van mijn site ziet er ineens heel anders uit en mede door voorgaande redenen even geen beheofte om me nu daarin te verdiepen.

Misschien verander ik gewoon langzaam in een verbitterde zeur.
Of zit ik zo?n nadenkfase in mijn leven.

Het feestje gisteren was leuk en gezellig, maar heeft me wel tot nadenken gestemd.
Verwacht ik teveel van de verkeerde mensen?
Verwachten mensen teveel van mij?
Zoek ik op de verkeerde plekken, bij de verkeerde mensen?
Wat heb je aan anderen?
Wat hebben anderen aan mij?
Wat wil ik eigenlijk?

Kan iemand even op de stop-knop drukken en zorgen dat ik pas op de plaats maak, opnieuw begin, frisse start, zonder verwachtingen en verledens en hoop.