Ik zal hier niet alles opschrijven wat er in mijn hoofd opkomt.
Sommige dingen zijn niet slim om pats-boem op je site in de openbaarheid te zitten.
Sommige dingen kunnen gelezen worden door iemand die zich erin herkent en dat kan ongemakkelijke situaties opleveren.
Sommige dingen hou ik liever voor me omdat ze uit het verband getrokken wel heel raar over kunnen komen.
Sommige gedachtes fladderen zo omsamenhangend door mijn hoofd dat ik er met de beste wil van de wereld geen samenhangend schrijven van kan maken.

Wat losse flarden die ik niet om wil/kan zetten in een stukje schrijven:
afteren .. focussen.. ongeduld.. meeslepen .. niet te snel willen .. mee laten voeren .. gezelligheid kent geen tijd .. nachtelijke avonturen .. muziek .. een andere ik die toch hetzelfde is .. dansen .. grenzen verkennen .. vooruitkijken .. snel gecharmeerd van iemand raken .. lust of behoefte of kriebels .. back to reality .. hu-uh

Zo min mogelijk probeer ik plastic tasjes in winkels aan te nemen, omdat ik weet dat er thuis al een berg ligt en het toch niet het beste is voor het milieu.
Aangezien tassen worden vergeten, snel vol blijken te zijn of er ineens onverwachte aankoopjes worden gedaan, krijg ik langzaam steeds meer plastic tassen in mijn huis.
En ik betwijfel dat ik ze ooit allemaal zal gebruiken.
Weggooien lijkt zo zonde, want er is vast wel iets of iemand die er iets mee kan doen.
Plastic inzameling voor een sportclub?
Kunstenaars die graag met plastic tassen werken?
Recyclen?

Vanochtend vroeg om 8.30 met mijn slaperige hoofdje in de bus op zoek naar mijn werk. Zag een jongen lopen die verdacht veel op een bekende leek. Ook vroeg wakker? Dat schept een band. Hem een sms gestuurd met de vraag of hij dat zo vroeg is op het station of dat hij een dubbelganger heeft?

Om 14.00 krijg ik een sms terug dat het waarschijnlijk zijn dubbelganger is, aangezien hij net pas wakker is.

Verschil moet er zijn he...

Tijdens het opruimen bedacht ik me waarom ik dingen het liefst allemaal binnen oogbereik houd: anders vergeet ik soms gewoon dat ik ze heb.
Zo was ik bijna vergeten dat ik een overheerlijk toetje onderin een la van mijn koelkast had gestopt.
En in een laatje in mijn douche vond ik pas maar niet ??n, maar liefst twee nieuwe opzetborstels voor mijn elektrische tandenborstel.
Op dat gebied voel ik net een kind: wat ik niet zie, bestaat niet.

Fijn, om eindelijk een goed excuus te hebben om slecht te zijn in opruimen.

Een vriendin van mij is idolaat van Tool en als iemand dat deelt, is er al een hoop gemeen.
De vraag rees hoe vergezocht het was om een jongen daarom wel of niet leuk te vinden.
Tegenstellingen trekken elkaar aan zeggen ze.
Maar wat sommige grondbeginselen betreft moet er toch wel een overeenkomst zijn.
Zo kan ik helemaal niks met jongens (en meisjes, maar daar val ik niet op en dat was nou net de moraal van het msn-gesprek ) die totaal niks met muziek hebben.
Als ze ?ndere muziek leuk vinden, daar kan ik wel wat mee (hoewel? daar zijn ook zeker grenzen in? ), maar als ze er helemaal niks mee hebben?
Dan mist er iets essentieels voor mij.
De kern van mijn bestaan is nu eenmaal muziek.
En als de ander daar niks mee heeft, dan kan hij mij onmogelijk begrijpen.

Je hebt van die reclames waarvan je weet dat het de bedoeling is dat ze je een vrolijk gevoel geven, maar vreemd genoeg soms juist het tegenovergestelde bereiken.
Zoals die sinaasappelsapreclame.
Het lijkt me heerlijk als ik door de zonnige straten zou lopen met een vrolijk muziekje op de achtergrond en er een leuke jongen naast me staat die me aankijkt, mijn hand vastpakt en dat we dan gezamenlijk vanuit de stad naar een nabijgelegen weiland dartelen.
Maar zoiets overkomt je toch gewoon niet in de echte wereld.
De zon schijnt niet eens.

Iemand wees me erop dat er een standaard reactie komt als je zegt verkouden, snotterig of grieperig te zijn.
?Oh ja, dat heerst.?

Altijd.
Typisch.

Waarom is het gras altijd groener aan de overkant?
En waarom zou ik eigenlijk willen zijn waar het groen is?
En hoe komt het toch dat het groen altijd minder groen lijkt als ik eenmaal daar ben?
En lijkt het gras dan altijd veel groener aan weer een andere overkant?

Ik betrap me erop dat ik weer eens in zo?n fase zit waarin ik me teveel ga bedenken wat anderen zouden kunnen denken, voelen en willen.
Het ondermijnt mijn eigen spontaniteit ?n zorgt voor neurotische gedachtes en gedragingen waar ik en niemand iets aan heeft.
Snap out of it.

?Te simpel om waar te zijn?

Als je de stofzuiger ergens anders vastpakt dan bedoeld, is het wellicht ook niet zo heel erg raar dat de slang afbreekt.

Ik heb er gewoon even geen zin meer in.
Maar ik zal wel moeten.
Geen zin om verplicht voor de zoveelste keer na te denken wat ik wil en op zoek te gaan naar werk.
En al die mensen die goedwillend vragen ?heb je al iets nieuws gevonden?? of erger nog ?maar wat wil je dan eigenlijk??.
Verplicht na moeten denken over wat je wilt en hoe je werkende leven in te vullen is oervervelend als je daar eigenlijk al jaren mee bezig bent zonder tot een leuk en/of blijvend resultaat te komen.
Hoppend van baan na baan, waarvan de een stom leek, maar leuk bleek te zijn. Een leuk klinkend baantje waar je een uiterst onwerkbare bazin had. Een enigszins leuk baantje waarvan de afdeling ineens gesloten werd.
Het is altijd wel wat.

Dus nee, ik heb er eigenlijk even helemaal geen zin meer in.
Om me actief bezig te houden met wat ik nou weer eens zal gaan doen om mijn geld te verdienen.
Maar ik zal wel moeten.

En toen bleek mijn koelkast trouwens helemaal niet dood te zijn, maar alleen wat stuiptrekkingen te hebben gemaakt. Hij ziet er wat doods uit, zo zonder lampje, maar alles blijkt toch nog steeds koud.
Maar ik hou ?m in de gaten?
Misschien was het wel een Teken en is het einde nabij?

Er zit een dunne grens tussen ergens enthousiast naar vooruitkijken en er vol verwachtingen naar uitkijken.
Aan de ene kant van de grens is er niks aan de hand. Het valt in de categorie voorpret.
Aan de andere kant van de grens kunnen er problemen ontstaan. Daar ligt teleurstelling op de loer.
Je kan wel tegen jezelf zeggen dat je het beste aan de ene kant van de grens kan blijven, maar zo zit de mens niet in elkaar.
Die gedachten kunnen, misschien juist als je dat niet wilt, die andere kant op gaan.

Beste management,

Wellicht dat onderstaande boodschap op een bandje gezet zou kunnen worden zodat de bellers weten waar ze terechtkomen.

?Beste klant, vanwege een drukke periode van ruim 3 maanden met verplicht overwerken, contracten van tijdelijke werknemers die niet verlengd worden, systemen die niet werken naar behoren, een administratie die hopeloos achterligt en een haperende telefooncentrale waardoor er nog meer verplicht overgewerkt moet worden kan het gebeuren dat de medewerker die u aan de lijn krijgt iets minder geduldig en helpend is als u van ons gewend bent. Onze excuses, zo ergens tegen mei hopen we alles in orde te hebben.?

Eerst hoopte ik op een kapot lampje en verder uitstekend werkende koelkast.
Gisteren leek het daar binnen echter steeds warmer en warmer te worden.
De neiging om alles snel op te eten ga ik maar niet tot uitvoering brengen.
Gelukkig zit hij niet zo vol.
Heeft het toch zo?n voordelen om soms dingen uit te stellen.
Als ik zaterdag alles had gedaan wat op mijn lijstje stond, had ik nu namelijk een enorm gevulde koelkast gehad.

Vrijdagavond beginnend en op een rustige achtbaan-achtige manier doorkabbelend tot de zondagavond.

Het begon met een verjaardagsfeest in een kraakpand in een voormalig bordeel, met diverse dj?s die me in beweging hielden, op de momenten na waar er goed en gezellig gekletst werd met bekenden en onbekenden. Het werd laat en het lag niet naast de deur, dus geslapen werd er pas, toen het krieken van de dag alweer was begonnen.

De zaterdag begon met het langzaam opstarten thuis, het snel verjaardagskadootjes kopen voordat de winkels dichtgingen, even wat drinken met wat vrienden, thuis de in- en uitwendige mens aandacht besteden en op de trein naar een stad in de buurt om naar een verjaardag te gaan. Alwaar gezellig gekletst werd, leuke muziek te horen was, bijgepraat werd met mensen die ik al een tijdje niet gezien had en de hapjes in de keuken de nodige aandacht kregen. Afscheid nemen, tijd om de laatste terug naar huis te nemen.
Op naar mijn favoriete zaterdagavondbesteding. De uurtjes kabbelden fijn voorbij met kletsen, dansen, mensen kijken, onzin uitkramen en leuke dansjes doen. Mijn ex-bar-collega?s helpen opruimen, leuk gekletst tijdens het naborrelen. Het arriveren van de schoonmaakploeg zette ons in beweging en er werd besloten om met de overgeblevenen naar iemand thuis te gaan.
Alwaar de zondag werd gevuld met veel muziek luisteren, goede gesprekken, het verwelkomen van meer mensen die bij een andere huisgenoot bleken te zitten, kruiswoordpuzzels oplossen, dansende feestmensen op video bekijken, totale onzingesprekken en rare films kijken. Aan dat alles kwam voor mij een eind omdat ik present moest zijn voor kaartjes-scheur-activiteiten bij de kassa, alwaar een reggaeconcert plaatsvond.
Mijn weekend werd afgesloten met het bijkletsen met een vriendin.

En vandaag heb ik lekker een extra dagje weekend om bij te komen en de week rustig te laten beginnen.

Tussen mijn post zat een envelop van het Centraal Justitieel Incasso Bureau.
In mijn brievenbus, maar met een andere naam erop.
Nu had ik het kunnen dichtlaten en meteen terug op de post kunnen doen met de boodschap ?retour afzender?.
Maar ik was nieuwsgierig waar het over ging.
En was ook benieuwd of er niet ineens een deurwaarder voor mijn neus zou staan die niet voor mij bedoeld was.
Na openmaken bleek dat ene mijnheer of mevrouw een vals adres had opgegeven toen hij of zij zich schuldig had gemaakt aan het ?als bestuurder van fiets bij nacht/dag indien het zicht slecht is geen voor- en of achterlicht voeren?.
En nu dus ook nog aan het opgeven van een verkeerd adres.
Ik ben benieuwd hoe hard ze gaan zoeken om hem of haar te vinden?

Een immens grote spiegel voor mijn neus.
Ik middenin in beeld, mijn lichaam verpakt in een plastic mantel, alleen mijn hoofd en haren zichtbaar.
De kapster die met schaar, mesje en kam in de weer is.
Ogen open. Kijken naar mijn haar. Het knip-gebeuren. Mijn eigen gezicht. De plukjes haar om me heen op de grond. De paarse muur. De felgekleurde haarprodukten op schapjes. Een stukje afgebladderde muur. De laarzen van een andere kapster. Het kapsel van het meisje naast me. Mijn eigen kapster. Mijn haren. De rest van mijn gezicht.
Even totaal ontspannen. Ogen dicht. Luisteren naar de schaar. De liedjes op de radio. Het andere meisje en haar kapster. De gedachtes in mijn hoofd. Nog meer liedjes.
Ogen open. Mijn nieuwe kapsel is bijna klaar.
De kapster gaat enthousiast in de weer met stylingspul en f?hn.
Kapsel klaar.
Katyo blij.
En hup, de barre winterwind weer in.

Maar kleine dingetjes die elkaar in rap tempo opvolgen, maken samen een steeds groter iets dat je in de weg zit.
Het idee aan werkeloosheid, onrust op de werkvloer, mega drukte op je werk, uitzoekwerk wat gedaan moet worden, eten dat niet helemaal lukt zoals gepland, rotzooi in je huisje dat je opgeruimd zou willen hebben maar waar om de beurt ?f tijd ?f puf voor ontbreekt, een film die gepland staat later in de week maar op de verkeerde tijd lijkt te draaien, de vrije avond die veel te snel voorbijvliegt, hormonen die opspelen, een computer die blijft hangen.
En dan knapt het ineens.
Zin om de computer uit het raam te gooien.
Al je spullen door je kamer te smijten.
Iets of iemand gruwelijk hard te slaan.
Zoveel woede en energie in je lichaam dat je geen idee hebt wat ermee te doen.

Hard rennen leek me te helpen.
Dus ben ik voor het slapen gaan buiten hard een rondje gaan rennen.
Om daarna in een diepe, heftig dromende slaap te vallen.

Zo?n twee weken geleden schreef ik hier over.
Dat iets 30 dagen de tijd heeft om een nieuwe gewoonte te worden.
En na mijn enigszins euforisch begin kwam er inderdaad een soortement van terugval.
Bleek het teruggrijpen naar hoe ik het gewend was steeds verleidelijk.
Gewoontes loslaten blijkt toch weer moeilijker dan gedacht?
Maar niet onmogelijk.
Dus ik hou gewoon vol.
Met ups en downs.
Net het leven zelf.


* En waar gaat het nou allemaal over: minder snoepen en niet te veel eten. Mijn zwaktepunt.

Het weekend voorbij.
De wekker lijkt te vroeg te gaan.
Nog een paar minuten slapen.
En nog een paar.
Snel aankleden zodat de warmte van het bed wordt vervangen door de warmte van je kleren.
Water in je gezicht.
Snel wat eten.
Fruit in je tas.
En hoppa, de donkere, koude ochtend in.
De week is begonnen.

Mijn dromen zijn vaak net als mijn leven: hectisch, chaotisch, intens en levendig.
Vaal onthoud ik ze, of in ieder geval stukjes en beetjes ervan en dat draagt er waarschijnlijk mede toe bij dat ik ?s ochtend altijd even in een niet echt wakkere stemming kom.

Het vreemdste blijft, als je in je droom met iemand hebt gezoend.
Iemand die je leuk vindt, of niet, dat maakt droomsgewijs niet zoveel uit eigenlijk.
Maar met iemand die je kent.
Als je die persoon daarna tegenkomt, kan dat heel ongemakkelijk voelen.
Want jij hebt iets meegemaakt met die ander, maar hij niet...

Vragenlijsten invullen vind ik leuk.
Vraag me niet waarom, maar dat vind ik nou eenmaal.
En vooral van die lijstjes, waar je ?en passant? even kan nadenken over je leven en je er tegelijkertijd anderen een blik op kan laten werpen.
Dus in tegenstelling tot de meeste mensen, was ik wel blij toen ik een stokje kreeg toegeworpen van haar.
Het moeilijke aan dit stokje is echter, dat je er overal maar 4 van mag kiezen.
En dat kan ik nou net zo slecht in het leven: kiezen.
Als chaotisch, van de hak- op de takspringend, niet wetend-wat-te willen multi-mens is dat nou net de opgave.
Dus ik heb gekozen.
Met als kanttekening erbij dat er nog veel meer is dan dit.
En als ik dezelfde vragen over een maand zou invullen, ik zeker andere keuzes zou maken.

Ohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohoh
ohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohohoh
ohohohohohohohohohohohohohtsjongejongeohohohohohohohohohoh
ohohohohohohohohohohohohohohetiswatohohohohohohohohohohoh
ohohohohdusohohohohohohohohohohdaargaanweweerohohohohohoh
ohohoikbegineraantewennenohohohohohohohohohohohohohohohoh
nieuwerondenieuwekansenohohohohohohohohohohohohoh.

Een ochtend vrij begint vaak op een langzame, zondagochtendgevoel-manier en gaat dan plotsklaps over naar een gehaast van hier tot Tokyo waarin je alsnog moet rennen en vliegen omdat er wel bepaalde dingen gedaan dienen te worden voordat het tijd is om naar je werk te gaan.

Sommige dingen zal je nooit leren.

Waar ik mij over kan verbazen.
Dat mensen het aan een gebrek aan vriend/vriendin wijten dat ze niet naar bepaalde concerten, films, feesten, culturele uitjes, festivals of op vakanties gaan.

Zouden zij weten dat je dat soort dingen ook alleen of met vrienden kan doen?