Loslaten.
Op het goede moment.
En de dingen waarbij het nodig is.
Niet het verkeerde laten schieten.
Vasthouden wat nodig is.
Laten waaien wanneer het gewenst is.
Met de stroom meegaan als het kan.
Niet alles willen plannen omdat je anders misschien dingen misloopt.
Je laten verassen door wat er op je pad komt.

Weekend is weekend.
Blik op oneindig.
Leuk, gezellig, verstand op nul, grappige momenten, raar soort verbroedering, totale zondagssufheid met een aantal mensen.
Morgen is morgen.
Herinneringen blijven altijd.
En slaap kan altijd later worden ingehaald.

Met zo?n instelling kan het ineens voorkomen dat de maandag werkdag wel tergens langzaam en moeizaam voorbij gaat?

Waar komt dat toch vandaan?
Waarom denken mensen dat het er toe doet?

Hoe komt het dat zoveel mensen die me op mijn werk(*) bellen zeggen ?ik ben die en die en ik kom uit die en die plaats??

Wat maakt het nou uit waar ze vandaan komen?

(*) Werkzaam aan de klantenservice van een ziektekostenverzekeraar. Heel veel mensen die me bellen dus.

Vreemd klinkt het wel.
Dat je iemand vrijwillig grof geweld op je laat toepassen.
En hem daarvoor nog betaalt ook.

Vandaag ging verstandskies 2 eruit bij de tandarts.
Binnen 5 minuten gepiept, met het nodige geweld en nu afwachten tot de verdoving en de pijnstillers zijn uitgewerkt.

Ook een manier om je vrije dag te besteden?

Zeker weten niet de beste, maar voor mij wel een hele goede.
Een reden om beter mijn best te doen op mijn werk dat ik in eerste, tweede en derde instantie niet wilde, zodat er na mijn halfjaarcontract nog een nieuw contract komt.

Naast alle vrije dagen voor festivals die ik had aangevraagd, bleken er namelijk nog genoeg dagen over voor 2 weken vrij.
Zodat ik midden in de zomer twee weken naar Frankrijk kan gaan met mijn zus, haar vriend en zijn dochter.
Een beetje jeugdherinneringen ophalen, mijn Frans weer eens oefenen, me een beetje kind voelen, zittend op de achterbank van de auto. Vakantie vieren zoals ik vroeger altijd deed.
Maar dan heel anders uiteraard.

Mijn vakanties voor 2006 zijn geregeld, dat maakt het best doen op mijn werk een stuk makkelijker.
Er zit ineens een soort extra beloning achter.

Een beetje trots ben ik wel op mezelf.
Ruim twee weken geleden heb ik ineens iets veranderd in een van mijn minder gezonde gewoontes.
Hoppa.
Knop om.
Weg met het automatisme.
Niet constant toegeven aan de zogenaamde verlangens.
Gisteren hoorde ik dat een verandering in je gewoontes ?wat voor soort verandering dan ook- ongeveer 30 dagen nodig heeft om zich goed in je leven te nestelen.
Dus nog twee weken ongeveer.
Dan gaat het misschien echt wat worden.
En dan zal ik het ook hardop kunnen en durven uitspreken.

Een Amerikaans tv-programma waarin een geadopteerd kind ?inmiddels volwassen vrouw ? de mogelijkheid krijgt om haar vader uit te kiezen uit 8 kandidaten.
Als ze het goed heeft, krijgt ze 100.000 dollar en als ze het verkeerd heeft krijgt de nep-vader het geld.

Paar minuten gefascineerd gekeken.
Wat triest dat er over zo?n onderwerp een modern, spannend, entertainend tv-programma wordt gemaakt.

In mijn vrije tijd wil ik zoveel en altijd wat anders.

Boek lezen. Huis opruimen. Vrienden zien. Lezen in de bieb. Naar de film. Administratie bijwerken. Lui voor de tv hangen. Op rare feestjes belanden. Mijn klerenkast uitruimen. Winkelen. Fijn uit eten. Foto?s uitzoeken. Uitslapen. Mailtjes versturen. Keukenkastjes uitruimen. Actief op zoek naar een leukere baan. Nergens over nadenken. Weblogs lezen. Muziek luisteren. Niksdoen en uit het raam staren. Dansen tot ik erbij neerval. Kaartjes schrijven en sturen. Bekenden bellen. Culturele dingen ondernemen. In caf? hangen en kletsen over het leven. Verhaaltjes schrijven. Wandelen. Met mijn vogel praten. Lekker koken. Jongens kijken. Naar het plafond staren. Onverwachte dingen beleven. Spelletjes doen. Massage ondergaan. Door de supermarkt struinen.

Het leven beleven.
En dan het liefst alles tegelijk.

Zou ik me daarom het grootste deel van mijn leven al zo onrustig voelen?

Je denkt dat je duidelijk bent.
Niet dat je al je gedachten en gevoelens letterlijk hardop uitspreekt.
Maar je denkt dat je woorden, lichaamtaal, houding en andere belangrijke signaalkenmerken wel iets duidelijk maken.
Vriendelijk en gezellig, maar een bepaalde afstand.

En dan zegt die ander iets.
En dan weet je.
Het is niet overgekomen.

En je beseft je weer eens hoe ingewikkeld communicatie eigenlijk is.
En als je voor jezelf heel duidelijk denkt te zijn, een ander dat geheel op eigen manier kan interpreteren.

Als je niet zo opruimerig bent en nooit de tijd neemt om kleren netjes in je kast te leggen, dan wordt het een chaotische bende.
Waar je steeds de voorste paar kleren uit de kast trekt, die aandoet, dat een paar dagen achter elkaar herhaalt, vervolgens alles 1 keer in de week wast, de hele weekgarderobe vooraan in je kast propt en vervolgens het hele ritueel weer van voren af aan begint.

?ls je dan eens aan het opruimen slaat heb je wel in een klap een geheel nieuwe garderobe!

Alles veranderde toen ik naar de middelbare school ging.
Van de veilige omarming van de lagere school en het kinderleven naar de killere, hardere, meer volwassen wereld van de middelbare school.
Iedereen leek in de zomervakantie ouder te zijn geworden.
Behalve ik.
Ik voelde me ineens zo jong en zo klein en bezig met hele andere dingen dan mijn klas- en jaargenoten.
Ik voelde me zo anders. En als je 12 bent wil je niet anders zijn.
Dus vanaf toen ging ik me aanpassen.
Stoer meedoen.
In de smaak vallen bij anderen.
Mee lachen.
Mezelf negeren.
Diep van binnen bleef ik wel trouw aan mezelf. Ik deed nooit dingen die ik echt niet wilde, werd ook niet gepest en niemand dwong me tot dingen.
Maar emotioneel gezien voelde ik me niet mezelf.
Ik liet het toe.
Ik verloochende mijn eigen ik.
Tot ik een jaar of 16 was, de mavo met gemak had gehaald en overstapte naar de havo.
Toen werd het langzaam aan weer tijd voor mezelf.
Andere mensen om me heen. Een periode afgesloten, een nieuw begin. Ik kon weer ademhalen, voelen wat ik wilde voelen.
Nog steeds kon ik me soms vervreemd voelen van de mensen, maar ik had niet zo sterk meer de neiging om me aan te passen.
Vond langzaam aan steeds meer mijn eigen weg.
En ben nog steeds zoekende.

Iemand op mijn werk die 1 jaar jonger is, maar jaren ouder lijkt dan ik.

Zij heeft een man, een huis, een heus huishouden waar ze druk mee bezig is, een carri?re achter de rug en minstens nog een voor de boeg, alles picobello geregeld, bezig met vooruitdenken en een fietsspaarplan.

Ik heb een vogel, een flatje, doe zo min mogelijk aan mijn huishouden, tientallen baantjes achter de rug en nog minstens zoveel voor me, lichtelijk chaotisch ingesteld, bezig met alle kanten op denken en een plan om zoveel mogelijk uit te gaan en leuke dingen te doen.

Beide moeten we er waarschijnlijk niet aan denken om in de wereld van de ander te leven.
Ze is 1 jaar jonger en onze levens zijn een wereld van verschil.

Dat fascineert me.

Op mijn werk zijn de aangevraagde vakanties over 2006 toegekend. Of niet. Maar in mijn geval wel.
Ik vind het heel moeilijk om in december al te bedenken wanneer ik in het jaar daarna vrij wil hebben. Weet ik veel wanneer ik zin heb om vrij te zijn.
Dus ik heb me dit jaar maar op festivals geconcentreerd. Alle leuke festivals heb ik vrij gevraagd. En een weekje in maart. Leek me wel lekker.
Mijn half-jaar-contract loopt eind maart af. En ik heb nog geen idee of ze willen dat ik blijf. Ik heb zelf ook niet zo?n duidelijk beeld of ik wil dat ik blijf.
Het is niet het werk dat ik eigenlijk wil. Maar het is wel werk.
En ik heb nu in ieder geval mijn vakanties.
Ik merk wel wat het lot deze keer voor me in petto heeft.

(Gezien de verwarring bij 'n vorig stukje over hetzelfde onderwerp: dit zijn allen zoektermen waarmee mensen op mijn site terecht zijn gekomen. Via google meestal.)
Mensen waar ik graag eens mee wil kletsen:
Soms zijn ongewone dingen voor iemand gewoon en de gewone dingen ongewoon!
Wat ik later wil worden
Alternatieve jobs
Zweedse jeugd
Kleine mensen, stoel, vermoeiend
Kleine mensen, stoel, charmant zitten
Laatbloeier werk

Dingen waarbij ik me vanalles afvraag:
Struisvogel ?songtekst?
Kijken naar decollet?
Cd-rom gaat automatisch open voor glas bier

Woorden waarvan ik me afvraag hoe mensen daarmee op mijn site terecht zijn komen:
Leco zadelhof
Crossroads (en een site waar je het meteen kan kijken)

Dingen waarvan ik me afvraag of ze het antwoord op hun vraag ooit gevonden hebben:
Bandnamen die nog niet bestaan
Leuke dingen voor een vrijdag
Telefoonhumor
Open een coffeeshop
Vet leuke aardige maar ook liefde bui hebben

Mensen waarvan ik me afvraag of het goed is komen:
Doe alsjeblieft
Ik mis je, waarom, heb je een ander

Gewoon leuk:
Belgisch gabberen hakken
Bindingsangst bij vrouwen
Foto mannelijk geslachtsdeel
Vrolijke zegswijze
Schrijfsels weblog
Leuke kapsels bij je eigen kind maken
Kleine medemens

Zoekopdrachten die mij nu ook nieuwsgierig hebben gemaakt:
Waaruit bestaat mascara
Naakt klussen

Je bedoelt het niet verkeerd.
Wat je vertelde was ook niet gemeen of negatief.
Maar het voelt toch raar als je net iets zegt over iemand waarvan je dacht dat hij inmiddels naar binnen was en dat hij precies op dat moment terug komt lopen.
Dan voel je je toch een beetje betrapt.

Dat weet iedereen.
Het vreemde is: het staat precies vast, een seconde duurt altijd precies een seconde (op die ene seconden in de zoveel honderd jaar na, maar die even terzijde gelaten), en een uur precies een uur.
Maar gevoel en tijd, dat is een heel ander verhaal.

Tijd voelt namelijk zelden zoals we dat willen.
Op saai werk lijken de minuten echt veel en veel langzamer te gaan.
En tijdens leuke dingen lijkt iemand de klok in versnelde modus vooruit te draaien.

Vandaag is het een vrijdag.
Voor de doordeweeks-werkende mensen de laatste werkdag van de week.
Die hopelijk in onverwachts razend tempo voorbij zal gaan.
Daarop aansluitend zal het weekend als vanzelf beginnen.
Dat vol leuke, spannende en gezellige dingen is gepland en daarom zo langzaam als mogelijk voorbij mag gaan!

Heel erg vroeger schreef je een brief, deze werd door een postkoets gebracht naar een ander en dat duurde dan dagen. Die ander schreef terug, bestelde ook een postkoets en dan kreeg je een brief terug.
Dagen duurde dat, soms weken, misschien zelfs wel maanden.

Tegenwoordig werkt dat heel anders.
Gewone post doet er een dag of 1, 2 over. Daarnaast kan je msn-en, sms-en, bellen, berichtjes op internetfora achterlaten, mailen en weet ik wat meer.
Dat klinkt heel handig eigenlijk.
En ergens is dat ook zo.
Maar soms is het ook wel vervelend.

Het k?n allemaal zo snel en daarom lijkt het soms ook alsof het allemaal snel moet.
Als iemand binnen een paar minuten geen sms terugkrijgt van iemand, worden er dingen afgevraagd.
Als de mail binnen een dag niet beantwoord is, lijkt het lang te duren.

Ontwikkelingen doen rare dingen met mensen.
Maar mensen ontwikkelen ook wel de raarste dingen.

Ik heb inderdaad meer spijt van de dingen die ik niet gedaan heb, dan de dingen die ik wel gedaan heb in mijn leven.

Betrekking hebbend op mijn vrije tijd, werk, liefde, eten, vrienden, gezondheid, uitgaan, denken, muziek, geld, schrijven, kort samengevat: mijn leven.

- Waar mogelijk wil ik kunnen loslaten en mijn intu?tie haar ding laten doen.
- Ik wil de controle meer los laten om te zien waar het schip strandt, behalve op de gebieden waar die eigenschap juist nodig is om er eindelijk iets van te maken of er verder mee te komen.
- Mijn kop gaat in het zand indien gewenst en uit het zand indien dat beter uitkomt.
- Mijn dromen zal ik ontdekken en najagen, tussendoor wil ik er wel voor zorgen dat mijn rekeningen betaald worden en mijn fruitschaal gevuld is.
- Ik zal eerlijker zijn naar mijzelf en de mensen die dat verdienen, tenzij ze daarmee mogelijkerwijs worden afgeschrikt of weggejaagd, dan hou ik het (voorlopig) voor mezelf.
- Voor het zoveelste levensjaar zal ik toch echt eens proberen om meer op te ruimen.

En last but not least: mijn jaar zal niet verpest zijn en ik zal het mezelf niet kwalijk nemen als er niks is gekomen van deze soortement van voornemens.

Ik help mezelf er aan herinneren dat ik op 31 december 2006 dit schrijfsel nog eens door zal lezen en me er dan een mening over te vormen.

Gisteren had ik vrij en even geen idee welke muziek ik wilde luisteren.
Toen heb ik alle liedjes die in mijn computer stonden maar eens in mijn winamp gezet.
Het waren 1244 liedjes.
Uren heb ik er naar geluisterd en ik heb ze nog lang niet allemaal gehoord.
Het was wel erg leuk om vergeten liedjes voorbij te horen komen.
En te horen hoe divers mijn smaak kan zijn.

Je hebt soms van die dingen.
Die had je niet.
En dan ineens heb je het wel.
En als het dan ineens wegvalt.
Mis je dat.
Terwijl je het daarvoor niet miste.
Gewoonweg omdat je het toen niet had.

In de internet-tv-gids zag ik dat er een film op tv was.
Een film gebaseerd op een boek dat ik heb.
Denk ik.
Het desbetreffende boek zie ik namelijk niet in mijn kast staan.
Mijn hersenen proberen nu te bedenken aan wie ik het uitgeleend zou kunnen hebben.
En welke boeken en cd?s ik misschien nog meer mis, maar waar ik geen idee van heb, omdat het te lang geleden is dat ze in mijn eigen kast stonden.
Zelf heb ik bijvoorbeeld minstens 2 boeken die ik ooit geleend heb, maar die ik nooit meer terug zal geven, omdat ik die mensen helemaal nooit meer zie ondertussen en ook geen idee heb waar ze wonen.
Het lenen krijgt zo soms ineens een permanente status.

Mensen: het is alweer 7 januari.
Voor nieuwjaarswensen is het onderhand wel te laat.
En de kerstboom moet al helemaal de deur weer uit.
Tijd voor nieuwe, frisse dingen!

Door een gezellige oud en nieuw raakte ik aan het sms-en met iemand die ik nog niet zo lang of goed ken. Toen mijn werk ?ter sprake? kwam, melde ik dat ik suf en saai werd deed.
Het simpele en logische antwoord ?waarom doe je dat dan?? leek me in een keer wakker te schudden.

Waarom doe ik dit werk eigenlijk als ik het niet leuk vind?

Is het nou echt zo slecht gesteld met het banenaanbod?
Of ben ik te lui om verder te zoeken?
Gun ik mezelf onbewust geen leukere baan?
Ben ik bang of heb ik geen zin in meer verantwoordelijkheid?

Misschien is er spontaan een soort van goed voornemen ontstaan.

Toen ik gisteren mijn postbank-saldo wilde bekijken, moest ik ineens mijn wachtwoord wijzigen.
Ik heb er echt minutenlang over nagedacht wat het moest zijn.
Mijn perfecte, meest logische wachtwoord had ik namelijk al.
En die mocht niet meer.
Heb uiteindelijk maar iets bedacht.
En dat opgeschreven omdat ik het echt niet ga onthouden.

Niks veiligs aan dus.

En volgens mij is dat juist de reden waarom programma?s vragen om je wachtwoord te wijzigen een keer in de zoveel tijd.

Goede voornemens worden het meeste gemaakt met ingang van 1 januari.
Eigenlijk vind ik goede voornemens onzin.
Maar ergens is het ook niet zo gek om bij de wisseling van een jaar te overdenken wat je anders wilt doen, waar je tijd in wilt stoppen, wat er zou kunnen veranderen.
Na een heftig uitgaans-oud & nieuw-weekend moet er echter eerst even langzaam worden gewend aan het dagelijks leven en het nieuwe jaar.
Over een paar dagen ben ik wel weer geacclimatiseerd aan beiden en zal ik mijn goede voornemens eens op een rijtje zetten.
Wie weet waar ik me allemaal toe kan motiveren dit jaar!

Oudjaarsdag: een treinrit met zijn 4-en naar Frankfurt, hostel bleek tegenover het station te liggen, een van de drie ging bijslapen, de anderen rondje door de stad waar bijna alles al gesloten bleek vanwege Oud & Nieuw. Er kwamen meer dans-bekenden uit Nederland, een tijdje hangen met 9 mensen in een 4-persoonskamer is te doen en gezellig ook nog. De pizzeria van ons laatste avondmaal in 2005 had lekkere pizza?s en dubieuze pasta?s en schnitzels.
De anderen gingen vast naar de tweede club van de avond, wij gingen onszelf omtoveren tot we er Oud&Nieuw-achtig uitzagen.

Oud & Nieuw-avond: we gingen eerst naar de ene club, waar een bevriende Duitse dj van een van ons moest draaien. Hartelijk welkom door de man zelf, super leuke set, enthousiaste mensen vanaf de eerste minuut! De tijd werd afgeteld middels videoschermen en de laatste paar minuten was de muziek stil... Happy New Year! Zoenen, champagne drinken en dansend het nieuwe jaar in!
Na nog een uur draaien was de dj klaar. Hij ging op weg naar Utrecht om daar te draaien, wij gingen naar de tweede club van de avond.
Druk en hip & happening, we hadden vantevoren al betaald en gereserveerd, dus al moetsen we een tijd wachten in de rij, naar binnen kwamen we.
Onze bekenden van eerder die avond hadden we snel gevonden, samen met meer half-bekenden en bekende gezichten: allemaal mensen die graag dansen!
De club was supermooi ingericht en hadden iets wat iedere uitgaansgelegenheid zou moeten hebben: een soort rookmachine, maar dan een waar om de zoveel tijd een enorme wolk frisse lucht uit komt geblazen. Heel verfrissend!
De avond daar was leuk, wazig, bijzonder, gezellig, fenomenaal, grappig, vermoeiend, geweldig!
1 januari was allang begonnen toen wij een taxi terug naar het hostel namen.
Na wat napraten was het fijn om te liggen en het moe-gedanste lichaam te ruste te leggen...

Nieuwjaarsdag: uitslapen, rest van de dag kletsen in de hostelkamer en uiteindelijk de deur uit om ergens vieze friet en (vega-)hamburgers te eten.

Nu is de tweede dag van het jaar alweer bezig.
Wij zijn nu nog in Frankfurt, gaan vandaag toeristje spelen en dan met de trein terug naar Nederland, terug naar het dagelijkse leven en beginnen met 2006.