Uit het raam kijkend, dwaalden mijn gedachten af en ondertussen bleef mijn blik hangen bij een meisje dat daar zat. Ik keek naar haar, mijmerde nog wat verder en bedacht me ineens dat het gewoonweg onmogelijk is om je helemaal in iemand anders te verplaatsen.

Ik probeerde het even. Te doen alsof ik op haar plek zat en me voor te stellen wat zij zou zien. Wat ze aan het denken was. Waarom ze daar zat. Hoe het voelde om die tas om mijn schouder te hebben.

Maar het lukte me niet helemaal.

Je kunt jezelf ook nooit zien zoals anderen jou zien. In de spiegel zie je jezelf in spiegelbeeld. En foto?s en films waar op je te zien bent, zijn slechts steeds een momentopname uit je leven.
Het lijkt dan alsof je naar jezelf kijkt zoals anderen je zien, maar jij ziet jezelf vanuit je eigen perspectief. Omdat je niet alleen je lichaam ziet, maar ook weet hoe het is om vanuit dat lichaam te kijken en te leven.

Dat maakt dat iedereen op zijn eigen, unieke manier in het leven staat. En altijd zal staan.