Dieptepunten waren er genoeg. Het bleek het jaar van de vele baantjes, de net-niet-liefdes en mijn draai maar niet kunnen vinden.

Hoogtepunten waren ook talrijk. Velen daarvan vonden dansend of kletsend plaats tijdens het uitgaan of de afters die daarop volgden ?soms speciaal georganiseerd, meestal met wat mensen bij iemand thuis-, Ruigoord, Lowlands.

Komend jaar ga ik eens een balans zien te vinden.
Tussen de dag en de nacht.
Werken en uitgaan.

Zorgen dat mijn overdag-tijd ook leuk gevuld is, zodat ik niet alleen maar leef in de avonden en weekenden.

Maar eerst is het tijd om de jaarwisseling mee te maken.
Met wat vrienden ga ik zo naar Frankfurt toe.
Waar we dansend het nieuwe jaar in zullen gaan, de zondag een grote kater- en hang-dag zal worden en we de maandag wat toeristendingen gaan doen voordat we weer huiswaarts vertrekken.

Zie, spreek en lees u allen in 2006!

Het was een vrijdag.
De laatste werkdag van het jaar.
We kregen een oliebol en een glaasje champagne.
Om half elf in de ochtend.

De sneeuwstorm die op komst was, zorgde voor een onrustige sfeer.

Enkele afdelingen sloten eerder.

Maar wij, de mensen aan de telefoon, bleven zitten waar we zaten.
Eind van de middag kwamen er ineens kaasknabbels aan.
In andere delen van het land bleek er al 8 centimeter sneeuw te liggen.

Terwijl ik uit het raam keek, zag ik zo nu en dan een dwarrelende sneeuwvlok.
Ik had samen met een paar anderen de laatste dienst.
Laatste telefoongesprek van het jaar, telefoon uit.

Het Oud&Nieuw-weekend staat voor de deur!

Het is week 52.
De laatste week van het jaar.
Al halverwege voorbij ook alweer ondertussen.
Nog een paar dagen te gaan en dan mag het nieuwe jaar proberen om er iets leuk memorabels van te maken.
Zodat ik in de volgende week 52 kan zeggen ?2005 was het niet helemaal, maar 2006, dat was een geslaagde editie?.

Weinig is te verklaren in een leven en vooral niet op het moment dat ze gebeuren. Of juist niet gebeuren.

Die ene baan die niet doorging, maakte ruimte voor een vele leukere baan.
Door ziek thuis te moeten blijven, zorgde ervoor dat je een interessante documentaire zag die je leven veranderde.
Die ene leuke jongen die je ergens hoopte te zien, maar daar niet kwam, zorgde ervoor dat je andere leuke mensen leerde kennen.
Door toch die ene straat in te lopen in plaats van die andere kwam je een oude bekende tegen.

Het leven moet gewoon maar ondergaan worden en alle ogenschijnlijk vervelende dingen met een afwachtende houding worden bekeken.
Wie weet, blijken ze later juist leuke dingen te hebben mogelijk gemaakt.

Ik denk dat ik het nieuwe jaar ga aangrijpen om echt eens te zoeken naar wat ik wil.
En het te vinden.
Of zelf te cre?ren.
Want gevoelsmatig klopt het toch niet helemaal dat ik me voornamelijk in het weekend of de aanloop daar naartoe gelukkig en gezond voel.

Of zou er zoiets bestaan als een doordeweeksdepressie?

Zondag en Eerste Kerstdag tegelijk, hoe heilig kan je het hebben op een dag.
En ik?
Ik zit thuis in mijn pyjama en heb de hele dag voor mezelf.
Lekker lummelen, lekker koken, fijn films kijken.

95% van de Nederlandse bevolking is nu aan het eten, met familie aan het kletsen, zichzelf netter aan te kleden dan ze willen, te balen tussen een schoonfamilie.

Mijn kerst echter, is alweer geweest. Gisteren gegeten met ouders, zus en haar vriend.
Allen ?n gang van het eten gemaakt. Zeer lekker en supergezellig!
We hebben zelfs afgesproken om het in april gewoon nog een keer te doen.

Vannacht was ik aan het werk achter de bar.
De grootste conclusie van de avond was, dat de combinatie decollet? en een bloem in je haar overdreven veel aandacht en fooi oplevert.

De vreemdste man van de avond was de wazige man die steeds een paar bier en ?n paar tequila?s bestelde, dan 1 drankje daarvan opdronk en weer wegliep. Vervolgens bij de andere bar hetzelfde deed. En vervolgens weer bij de ene bar.
Die man heeft een fortuin uitgegeven en er zelf bijna niks van gedronken.

Over zonde gesproken.

Muziek die me raakt, die ervoor zorgt dat mijn benen vanzelf beginnen met bewegen, of ik nou uit ben, in mijn kamer sta of in een winkel: daar is er veel te veel van.
En als die kriebels beginnen, heb ik zin om alles los te laten wat ik doe, de wereld te vergeten en te dansen.
De wereld lijkt beter, de problemen verdwijnen, alles is mogelijk.

Mijn gang van het kerstdiner voorbereidende, ondertussen luisterend naar alle danshitjes van 2005 in de 3voor12Jaarmix van Darko Esser, mijn voeten als vanzelf heen en weer bewegend, overdacht ik alles.

Het leven kan leuk zijn, vrienden zijn geweldig, muziek kan me zo intens raken dat het pijn doet en stoppen met dansen zit er de komende jaren niet in denk ik zo.

Nog een leuke laatste week te zijn en dan vol goede moed naar het volgende jaar!

Na het jaren als ?duck tape? te hebben uitgesproken er ineens achter komen dat het eigenlijk ?duct tape? heet.

Ik vraag me meteen af welke woorden ik nog meer al jaren fonetisch goed uitspreek, maar anders geschreven worden dan ik denk te horen?

Meteen leuk linkje erbij dat ik al zoekende tegenkwam: creatief met tape.

Alle ziekte-symptomen die iemand kan hebben, kunnen net zo goed medisch als psychisch van aard zijn.

Ergens in de afgelopen maanden ben ik het volgens mij kwijtgeraakt.
Mijn kunde om een sociaal leven in stand te houden.
Door al het overdagwerken, het werken in de concertzaal, mijn drukbezette nachtleven en het tijd voor mezelf hebben bleek er weinig tijd over voor andere dingen.
En het dringt nu pas goed tot me door hoezeer ik dat mis.
Hoeveel ik het nodig heb om met vrienden bij te praten, samen thee te drinken, bij mensen thuis te eten, naar de film te gaan, in een caf? rond te hangen, kletsverhalen op te hangen.
Nog een paar weken.
Dan heb ik een dag meer vrij in de week ?n stopt mijn bijbaantje achter de bar.
En dan ga ik proberen om opnieuw te beginnen.
Met een fijn sociaal leven.

Omdat ik ziek thuis zit?.
Alweer? Ja, alweer. Hoe komt dat toch? Ik doe mijn best, maar het is allemaal wel veel al een tijdje en mijn weerstand heeft er steeds minder zin in lijkt het ofzo. Wat doe je ertegen? Geen idee, anders deed ik dat wel. Maar mijn lichaam heeft het eerder door dan mijn hersenen en dus word ik steeds ziek denk ik. Hoezo dat dan? Nee, geen zin om over na te denken nu en daar ging het ook niet over!
.... heb ik wel alle tijd om te luisteren en te kijken naar 3fm voor Congo.
Radio kijken op tv is leuk.
Vooral als ze het presenteren vanuit een glazen huis waarin steeds vanalles gebeurt.
En ondertussen doen ze ook nog iets goeds voor de wereld.

Het is niet zo dat ik het anderen niet gun.
Ik gun het bijna iedereen.
Maar mezelf ook.
En ik heb het nu niet.
Daarom zou het soms fijn zijn als ik het zo min mogelijk om me heen zie.
Zodat ik kan vergeten hoe leuk het kan zijn.
Hoe fijn het kan zijn.

Verliefd zijn en vice versa.

De volgorde van mijn gedachten als ik mensen zie lopen die hardop praten terwijl er niemand naast ze loopt:

Dat ze het tegen mij hebben.
Zo nee.
Dat ze gek zijn en in zichzelf praten.
Indien nee.
Dat ze aan het bellen zijn middels zo?n ?ber-handige koptelefoon met microfoontje eraan.
Indien ja.
Dat het toch ook triest is als je jezelf de hele dag zo afsluit van het leven om je heen omdat je zo nodig de hele tijd moet bellen.

Maar soms ben je vergeten wat je allemaal hebt bewaard totdat je het ineens achter in een kastje tegenkomt.
Nu vraag ik me af of het van sommige dingen kwaad kan om ze na de houdbaarheidsdatum nog op te eten.
Met al die conserveringsmiddelen enzo maken die paar maanden langer ook niet veel uit denk ik zo.
Ik ga het de komende week proberen met:
Mix voor PestoTomatensaus (t.h.t. 05-05)
Mix voor muffins (t.h.t. 06-2005)
Mix voor Fijne Cake (t.h.t. 06.11.05)

U hoort nog van mij.

Of niet natuurlijk?

De eerste lach van de dag had ik binnen toen ik amper 1 minuut de deur uit was vanochtend.

Nooit geweten dat bij een paraplu niet alleen het paraplugedeelte verkeerd om kon waaien, maar tegelijkertijd ook de stengel doormidden kon buigen

Een paraplu met een bocht erin.

Tijd voor de zoveelste nieuwe.

Naar een verjaardagsfeestje gaan, op tijd naar huis gaan, genoeg slapen, enigszins fris opstaan om te werken.
Of.
Naar een verjaardagsfeestje gaan, gezellig de tijd vergeten omdat er te veel leuke mensen zijn om mee te kletsen, daardoor te weinig slapen, iets minder fris opstaan om te werken.

*geeuw*

De wekker gaat.
Je voelt dat het buiten koud en guur is en dat het eigenlijk zo?n dag is dat je veel langer in bed zou moeten kunnen liggen.
Daarna opstaan, door je huis slenteren, boekje lezen, computeren, uit het raam staren naar het winterweer.
Maar het werk wacht op je.
Je zet de wekker 10 minuten verder.
Nog een keer 5 minuten.
Zelfs een keer 2 minuten.

De dag begint.

Uitermate gefascineerd raak ik aan de buis gekluisterd bij shows over hele rijke supersterren.
Waar ze eten, hoeveel geld ze uitgeven, wat ze per maand verdienen, hoeveel huizen ze hebben, hoe groot hun garderobekast is.
Fa-sci-ne-rend.
Mijn gedachten dwalen af naar mezelf.
Stel je toch voor dat ik op een dag ineens miljoenen te spenderen had.
Niet alles zou ik anders doen.
Misschien ook wel trouwens.
Want waarom zou ik het niet allemaal anders doen?
Het is te onwerkelijk om te zien, het leven dat die mensen leiden en daarom intrigeert het me.
Een andere wereld.
Net zoals kannibalen ergens in de rimboe.
Daar kan ik me eigenlijk ook niks bij voorstellen.

Er zijn veel dingen waar je nooit naar kijkt.
Die je nooit opvallen, waarvan je eigenlijk vergeet dat ze bestaan.

Tot je oog er ineens op valt, bijvoorbeeld omdat je er bijna tegenaan botst.
Dan zie je ze ineens overal.

Zo werd ik opnieuw herinnerd aan het bestaan van die brandweerputten, rode ?paaltjes? waar de brandweermensen hun water vandaan halen.
Ik weet niet eens hoe ze heten.
Maar sinds kort zie ik ze ineens overal.

Een vogel alleen zat in een boom en was aan het fluiten.
In mijn hoofd kwam het beeld op van groepen vogels, die in v-vorm naar warmere oorden vlogen.
En ik vroeg me af hoe die groepen gevormd werden.
Samenscholing per familie? Vrienden? Polulairste?
Of ze begon gewoon te vliegen en wie wilde sloot aan.
Niks hi?rarchie.
Niks buitensluiten.

En ineens was het helder.

Mijn leven als barvrouw gaat eindigen.
Niet omdat ik het niet leuk vind, het tegendeel is het geval.

Maar het iedere keer een maand vantevoren bedenken wat ik allemaal wilde doen, waar ik naartoe wilde gaan, om de overige avonden ingeroosterd te worden.. Dat was minder leuk.
Daardoor amper spontaan naar dingen of mensen toe kunnen omdat ik ?f al plannen ?f moest werken, was minder leuk.
En op de leuke avonden aan de verkeerd kant van de bar staat, leverde ook altijd een paar diepe zuchten op bij mij.

Ik heb ervan genoten, veel lol gehad en ontdekt dat ik het kan.

En nu de keuze gemaakt is, kijk ik uit naar de lege weekenden die ik naar hartelust op een zo?n leuk mogelijke manier zal invullen!

Niet alle oplossingen tegen problemen hoeven duur en tijdrovend te zijn.
Soms is er een hele handige oplossing.

De gemeente Rotterdam heeft draaiorgels ingezet tegen hangjongeren. En met succes, na een paar minuten waren de jongeren verdwenen toen de draaiorgelmuzikant zijn orgel liet klinken.

Zomaar geraakt door een zin uit een interview met een jonge Nederlandse film/muziek-ster dat stond in een meisjesblad dat ik las tijdens een van de pauzes op mijn werk in de rustruimte:

? Het liefst laat ik een dag gewoon ontstaan.?

Juist ja.
Geen plannen.
Geen schema?s.
Geen ?1001 dingen te doen?.
Geen ?drukdrukdruk?.

Gewoon, zo?n dag die zichzelf al doende ontspint.
Daar zouden er meer van moeten zijn.

?Goedenavond, u spreekt met die en die van dat en dat energiebedrijf.?
???
?U bent klant bij ons geweest en toen bent u weggegaan. Heel erg jammer, want we hadden net het idee dat het juist heel goed ging!!?
???
? Ik wil niet bij u slijmen hoor, maar we vonden het echt z? fijn dat u klant was bij ons!?
*klik*

Het was potverdrie geen liefdesrelatie ofzo.

Vind ik het een beetje heiligschennis.

Als je voor 5 december al een kerstboom in huis haalt.

Het kan zomaar zo zijn natuurlijk.
Dat ik om de een of andere reden onbewust val voor de onbereikbare jongens.
En de bereikbare aan me voorbij laat gaan.

De mensen die hier langer lezen en/of me kennen, weten dat ik altijd jonger wordt geschat.
En het ook niet anders zou willen.
Soms levert dat wel rare situaties op.
Beland je ineens op een gangfeest en komt er een jongen met je praten.
Die op een schattige manier zijn ?moves? aan het maken is en na een paar zinnen vraagt hoe oud je bent.
Voor de eerste keer in mijn leven heb ik gelogen over mijn leeftijd.
Hij was namelijk jonger. Hij bleek twintig te zijn.
Dus heb ik een paar jaar van mijn leeftijd afgehaald, omdat ik zeker wist dat hij anders ter plekke een rolberoerte zou krijgen..

En zijn antwoord?
?Oh ja? Goh, ik dacht dat je jonger was.?

Het is altijd even schrikken.
En het wekt geheid irritatie op bij mij.
Als iemand in een rij z? dicht op me gaat staan, dat ik de neiging krijg om mijn elleboog in Lee Towers-stijl plotsklaps naar achteren te bewegen.
Een beetje ruimte kan geen kwaad.
En de rij gaat ook niet ineens sneller.
Of is korter.
Want dat lijken die mensen te denken: dat de rij korter is als je allemaal als sardientjes dicht tegen elkaar aan gaat staan.

Aangezien ik een adoptie-parkietje heb, kom ik soms in een dierenwinkel om voer en andere toebehoren te kopen.
Vandaag vielen de kwetterende vogels me op en ik ging even in het vogelgedeelte kijken.

Daar werd ik niet echt vrolijker van.
Al die vogels, in kooitjes waar ze amper tot niet kunnen vliegen.
Ik voelde me schuldig door mijn eigen vogel thuis, al staat zijn kooi altijd open en kan hij rondvliegen wanneer hij wil.

Waar haalt de mens eigenlijk het recht vandaan om een huisdier in een kooitje te stoppen.

In mijn opschrijfboekje bladerde ik terug tot precies ??n jaar geleden.
Soms doe ik dat.
Om erachter te komen dat sommige dingen nooit zullen veranderen en andere dingen bijna vergeten zijn.
In het echt. In mijn hoofd.

Precies een jaar geleden was ik nu op weg naar Zweden.
Een jaar geleden alweer.
Dat ik door mijn herinneringen aan mijn jaar wonen daar liep. Zweeds brabbelde. De verse baby van een van mijn vriendinnen daar vasthield. Me voornam om dingen anders te doen als ik weer terug in Nederland zou zijn.

Mijn slaapzak ligt nog steeds bij de mensen waar ik toen mee ben gereden.
En de kaartjes die ik later wilde sturen naar mijn vrienden daar, zijn nog steeds ongeschreven.

Een jaar lijkt lang, en tegelijk zo kort.