De klok wordt weer verzet. Een uur terug. Dus een uur meer slaap dit weekend, de komende dagen is het ?s ochtends eerder licht en is het ?s avonds later donker, tot de winter aanbreekt en het een tijdje lang alsnog te vroeg (nog) donker is.

Op een bepaald moment in mijn leven kwam ik erachter dat de winter- en zomertijd niet iets is dat gewoon bestaat, zoals de zon en de aarde en de sterren, maar dat het door mensen was bedacht.
Een raar idee.
Dat een paar mensen zomaar konden vaststellen dat de klok, de almachtige tijd, gewoon verzet kon worden.

Het deed me twijfelen over alles, dat de mens zoveel naar eigen hand kon zetten, als dat beter uitkwam voor de mens.

Een Katyo soms wel twee keer.
Tot anderhalve maand geleden was het me nog nooit overkomen. Dat ik de deur dichttrok en er 1 seconde later achter kwam dat de sleutels nog in het slot zaten. Binnen dus.
Een reservesleutel blijkt dan geen zin te hebben, want die gaat er niet in als er aan de andere kant al een sleutel inzit.
Toen had ik er een vriendin, ladder en schroevendraaier voor nodig om weer naar binnen te komen.

Vandaag overkwam het me dus weer?
Ik had een vriend, een vriend van hem, een schroevendraaier en een bezemsteel nodig om weer naar binnen te komen.

Twee keer aan dezelfde steen gestoten. Een derde keer ga ik voorkomen.
Door mijn sleutelbos nooit meer in de binnenkant van mijn deur in het slot te steken, maar met een touwtje aan de klink te hangen.

Vroeg ik me af hoeveel mensen er zijn die weten wat voor merk fiets ze hebben.

Als de mijne gestolen zou worden en ik zou dat aangeven bij de politie, zou ik niet specifieker kunnen zijn als 'groen en niet zo groot'.

Ik had een idee, een gedachte waarover ik wilde schrijven.
De luttele momenten wachtend tot mijn daarvoor bestemde word-bestand geopend was, was het idee echter allang weer uit mijn hoofd verdwenen.

Het begint ergens te wennen, dat vroege opstaan.
In een soort van automatisme doe ik mijn ochtenddingen, ondertussen mompelend dat het wel erg donker is en of ik met de fiets zal gaan of gaan haasten en daardoor een bus kan nemen.

Maar de inspiratie, grote gedachten, bedenksels over alles in het leven?
Die zijn ?s ochtend nog verre van wakker.

Steeds doorweekter wordend op mijn fiets, dwaalden mijn gedachten af.
Naar ooit.

Ooit zat ik op de lagere school.
De onderbouw.
In geval van regenachtig hondenweer werd ik goed ingepakt door mijn moeder, achterop haar fiets gezet en naar school toe gebracht.
Eenmaal daar aangekomen werd ik weer uitgepakt.
Het zwetende regenjasje aan een haakje, boven een warme verwarming.
Regendruppels werden van mijn gezicht geveegd.
Schoenen gingen uit.
Sloffen gingen aan.
En stukje bij beetje werden de weetjes van de wondere wereld me bijgebracht.
Terwijl mijn gedachten soms afdwaalden, ondertussen mijn blik werpend op de regendruppels die op de ruiten voorbij kwamen glijden.

Na het uitgaan fietste ik met een vriendin naar huis.
Fietserdefiets over de bijna verlaten nachtelijke straten.
Na keuvelend te hebben stilgestaan op het punt waar wij beiden een andere kant uit moeten, zette ik weer langzaam vaart in mijn tempo.
Een auto stopte.
Een jongen stapte uit.

?Mag ik je wat vragen??
?Ja hoor, ben je de weg kwijt??
?Nee, dat niet. Ik heb wel een rare vraag.?
?Ok??
?Nou, ik heb eigenlijk nog wel zin om mijn avondje nog gezellig voort te zetten..?
? Ehm.. nou, ik denk dat mijn vriendje er niet zo blij mee is als ik nog iemand mee naar huis neem.?
?Nee, dat snap ik. Jammer.?
?Misschien moet je een rondje centrum proberen, daar zijn vast nog mensen wakker.?
?Dat heb ik al gedaan, maar ik kon niemand vinden.?
?Tja.. helaas. Fijne avond verder in ieder geval.?
? Jij ook. Doei.?


* Nee, ik heb geen vriendje. Maar het was wel midden in de nacht en verlaten op straat en als een onbekende jongen je dan zomaar aanspreekt, weet je maar nooit hoe die in elkaar steekt en kan je maar beter een dubbele buffer inbouwen. Dus. *

Bij deze site kreeg ik een mailadres.
Links staat een envelopje en eenieder die daar op klikt, krijgt mijn mailadres te zien.
Drie keer kreeg ik verrassend noemenswaardige mail.
Iemand die aanbood mijn site om te bouwen (ziehier het resultaat inmiddels), nog iemand die dat zelfde aanbood (maar de ander was er toen al mee bezig) en iemand die zich naar aanleiding van een van mijn reacties op een andere site, zich afvroeg in welke supermarkt ik dan de Pizza Quick Saus had gezien.
Maar meestal is er niks.
Of suffe spam.
En dat is soms best jammer.
Want alle brievenbussen en mailadressen zouden stiekem ooit een Spannende Boodschap of Iets Heel Onverwachts Leuks kunnen bevatten.

Misschien heb ik echt gewoon teveel fantasie

.

Goed: als je ineens in iemands linklijstje blijkt te staan.

Niet goed: als je ineens uit iemands linklijstje blijkt verdwenen.

Het licht verdwijnt.
Het duister treedt aan.
Zin in een wereldje, warm, ver weg van de dagelijkse realiteit.
Bladeren dwalen.
Gedachten stokken.
Het hoofd wil leeg.
Het lichaam warm.
De gemoedstoestand kalm en tevree.
En een glimlach op de lippen.

Als vreemde aanvulling op het voor mijn doen weken achter elkaar te vroege opstaan - en het vermoeiende, ziekelijke effect dat heeft op mijn lijf en leden- heeft mijn lichaam besloten om in deze periode ook een van mijn verstandskiezen verder te laten groeien.
En dat voel ik.

Maar misschien heb ik ook juist net dat beetje extra verstand nodig om in deze werkgebeurtenis een goede keuze te kunnen maken...

Over humor valt te twisten.
Over te serieus zijn ook.

Tijdens weer zo?n enerverende trainingsdag was een van de oefeningen dat we een telefoongesprek zo slecht en onbeschoft mogelijk moesten doen.
D??r zag ik nou de humor van in en met pretoogjes ging ik er helemaal in op.
De anderen moesten een beetje grimassen.
En mompelden steeds ?zo k?n dat toch niet.. ohoh wat is dit erg?.

Zucht.

Er schijnt zowaar een naam voor te bestaan.
Gen-defect.
Dat er dus een of andere gen in je lichaam zit ?of juist niet waarschijnlijk- dat ervoor zorgt dat je het lichamelijk gewoon niet voor elkaar krijgt om op tijd moe te worden of op tijd op te staan.
Ik heb het niet verzonnen.
Ik zit niet al mijn hele leven uit het niks te zeuren dat ik slecht kan tegen op tijd staan en gewoon een avondmens ben.
Er is een naam voor, dus het bestaat.

Nu graag een testje, zodat ik dat bij toekomstige banen en andere vroeg-op-afspraken kan laten zien zodat het wel naar een later tijdstip verzet moet worden.
Zoiets als een doktersbriefje voor gymles.
Maar dan anders.

Een van de nadelen van steeds aan nieuw werk beginnen is, dat je steeds nieuwe informatie en kennis moet leren.
Uiteindelijk heel nuttig - ik weet van enorm veel dingen een beetje -, maar op de momenten raakt je hoofd vol.
Tuuuuuuuuut.
Testbeeldfase.

Ik ben voorzien.
Maar niet met de meest ideale baan, dus mijn ogen blijven nieuwe opties in de gaten houden.
In de afgelopen anderhalf jaar vol werkeloosheid, geplande tijdelijk banen en abrupt eindigende banen heb ik veel vacatures voorbij zien komen.
En de laatste tijd valt het me op dat er banen vrijkomen waar ik tijdens die periode al op gereageerd heb.
Banen die mij leuk leken, zijn toen ingevuld door iemand anders.
En die anderen stoppen er een-voor-een alweer mee.
Ik kan dus opnieuw sollicitatiebrieven sturen naar die leuk lijkende banen.
Een cirkeltje lijkt rond.
Je zou er duizelig van worden.

De wekker gaf 5.23 aan.
En waarom was ik wakker geworden?

Muziek. Van de buurman.

Trui aan. Slippers aan. De koude buitenlucht in. Paar meter de galerij oplopen. Aanbellen bij de buurman. Die niks hoorde of niet reageerde.
Het liedje van ?Wij houden van Oranje? was voorbij en werd gevolgd door een ander liedje van Andr? Hazes.

Paar meter terug naar mijn huisje. Papier en pen gepakt. Tijd opgeschreven en buurman bedankt dat hij op dit geweldige tijdstip zijn muziek hard opzet en zelfs de bel niet hoort. En of hij er voortaan rekening mee kan houden het best gehorig is in flats.
Plakband erbij. Op de deur geplakt.

De wekker gaf 5.26 aan.
Trui uit. Slippers uit. Oordoppen in.
En verder slapen.

Net zomin ik er aan denk om dingen weg te gooien of te vervangen die ik al heel lang heb, sta ik er ook niet zomaar bij stil om bepaalde vastgeroeste gewoontes en gedachtegangen eens los te laten of aan te passen.

Ik wacht tot ze uit elkaar vallen, gaan haperen of echt niet meer blijken te werken.

Ik zou het mezelf moeten gunnen om een stapje vooruit te kijken.

De zeldzame keren dat ik gebeld word door iemand van een of ander bedrijf om me te vragen waarom ik weg ben gegaan/ nooit daar ben geweest, ben ik altijd heel vriendelijk en zelfs als ik totaal geen zin heb in dat telefoontje, dan zeg ik dat eerst netjes en dan be?indigen we samen zo?n gesprek.
Die mensen doen ook maar hun werk, geen reden om te schelden of bot op te hangen vind ik.

Maar nu ik snotverkouden en beroerd ben, het meisje me niet eens vraagt of ze gelegen belt en ze me ondertussen -nadat ik heb gezegd ziek te zijn en geen idee heb welk energiebedrijf ik had, heb en ooit ga hebben- een of ander suf verhaaltje op hangt over korting, heb ik gewoon opgehangen.

Zonder iets te zeggen.
Zo ben ik niet.

Een hoofd vol watten zet de hele wereld op z?n kop.

Hoe vaak zal ik nog denken, twijfelen, dingen op een rijtje zetten, het ene pad volgen, op het andere terechtkomen, er ziek van worden, zuchtend naar de wolken kijken, hoopvol wachtend op inspiratie tot het zover is?

En zal ik ooit het steeds verder weg verstopte vertrouwen loslaten dat alles ooit goed gaat komen?

Het nut van een auto-alarm ontgaat me volledig.
Of nou een autodief, verdwaalde kat of kwameisje het alarm af laat gaan: er reageert toch nooit iemand.
Ze gaan te vaak af en bijna nooit omdat iemand die auto wil stelen.
Als ze afgaan, hebben ze de vervelende gewoonte om heel lang af te blijven gaan.
Of vijf minuten niet en dan 1 minuut wel en dat uren door tot er een eigenaar met een ietwat rode kop dat euvel snel komt verhelpen.

Wat een nacht.
Ik zweefde tussen slapen en dromen, ijlen en draaien, warm en koud, alles voelde als spierpijn, mijn hoofd lijkt vol watten te zitten en mijn keel heeft het al helemaal opgegeven.
Voel me niet zo geroepen om me in mijn tweede werkweek ziek te melden, dus probeer er het beste van te maken vandaag.
Een glas verse jus is net op en honing voor in de thee gaat dapper mee.

Ik was op een verjaardag.
Een gezellige zondagmiddagverjaardag.
Met een hoop mensen die dezelfde studie als ik hebben gedaan.
De meerderheid had ik alweer een paar maanden niet gezien, dus er werd bijgepraat.
Wat iedereen doet, of ze er blij mee zijn, of er verder nog plannen en ontwikkelingen zijn.

Op weg naar huis fietsend dwaalden mijn gedachten zachtjes rond.
Over de nieuwe weg die ik sinds kort ben ingeslagen.
En of het echt niet eens tijd wordt om op de een of andere manier concreter en doelbewuster achter mijn dromen aan te gaan.

Niemand anders zal het voor me doen en vanzelf gebeurt er niet echt iets.

Veel leuke dingen doen is een van de doelen in mijn leven.
Maar al dat afstemmen op elkaar is vaak nog een waar gegoochel.
En helemaal perfect lukt dat natuurlijk nooit.
Op sommige dagen zou het me dan ook uitermate goed uitkomen als ik op drie plekken tegelijk kon zijn.

Het is weer zo?n tijd van de maand dat ik voor een van de dingen door moet geven wanneer ik wel en niet kan werken in de maand november.
Dus ik wik en weeg, kijk wat ik verder niet wil missen, wanneer ik waarschijnlijk vroeg op moet voor mijn gewone werk en hoe ik alles het beste in kan passen.

Dit enigszins dwangmatige plannen accepteer ik als een onoverkomelijk keerzijde om al die leuke dingen zo goed mogelijk te kunnen combineren.

Zij was net begonnen aan een nieuwe baan, en had de eerste fulltime trainingsweek bijna achter de rug.
Zij was net een paar weken terug van een jaar Australi?.

Ze kletsten, praatten bij, haalden herinneringen op over het werk waar ze elkaar hadden leren kennen en uiteindelijk beiden opgelucht waren weg gegaan en fantaseerden over wat ze zouden doen als ze ineens heel veel geld zouden hebben.

Ze keken uit het raam, zuchten beiden diep en namen nog een slokje van hun drinken.

Het is de week van onderzoek naar borstkanker.
En ik moet eerlijk toegeven dat ik bijna nooit in mijn leven zelf gecontroleerd hebt of er bij mij rare knobbeltjes zitten.

Gedeeltelijk omdat ik niet precies weet hoe je dat moet doen en wat er dan anders zou moeten voelen.

En verder.. verder denk ik er eigenlijk nooit aan.

Misschien dat deze week dan toch wel ergens goed voor is in mijn geval.

Het maakt niet uit of ik lang of kort heb geslapen, ?s ochtends ben ik gewoon nooit op mijn best.
Ik ben traag, heb echt even de tijd nodig om een beetje wakker te worden.

Als ik eind ochtend of ?s middags wakker word, word ik altijd actiever wakker.
Ongeacht of ik dan kort of lang heb geslapen.

De gemiddelde maatschappij heeft niet hetzelfde ritme als ik.

Dat er iemand op mijn site komt door te zoeken op:
Heel even die blik, een veelbetekend moment. Alleen jij en ik delen dat moment!
Zou hij/zij gevonden hebben wat hij/zij zocht?

Het is toch jammer.

Als de trainer die je 9 dagen lang gaat trainen voor je nieuwe baan er niet zoveel zin in lijkt te hebben, niet schijnt te beseffen dat na een uur non-stop praten de concentratie toch echt ver te zoeken is bij de cursisten, er zowaar in slaagt om tussen alle informatie door zijn gehele levensverhaal door te laten sijpelen en wonderwel genoeg een soort superman lijkt te zijn die alles weet van de organisatie, dagelijks bij de directeur op de koffie gaat en alles kan regelen voor iedereen.

Je hebt van die mensen.

Het lijkt ineens wel heel snel te gaan.
Het wordt steeds vroeger donker.
Het wordt almaar later licht.
De verwarming zal binnenkort aan moeten om het warm te hebben.
Het is alweer een nieuwe maand.

De herfst is in ons midden.

En ineens vroeg ik het me af.

Of mensen die uit de maat dansen, ook een totaal ander ritme hebben als ze sex hebben.

En tussen alle veranderingen, wazige momenten en gezelligheid gaat het leven gewoon door.
En het feit dat het gewoon doorgaat, koester ik sinds 3 jaar des te harder, al vergeet ik daar weleens bij stil te staan.

Vandaag 3 jaar geleden werd ik wakker gebeld.
Het was vroeg, ik baalde dat de telefoon ging op dat tijdstip.
Totdat ik opnam en hoorde wat er aan de hand was.
Een vriend van mij was overleden.
Plotseling.
Abrupt.
De week erna heb ik in een waas geleefd, alle soorten emoties die ik in me had, zijn voorbij gekomen.

De tijd verstrijkt, het verdriet wordt minder, maar vergeten zal ik hem nooit.

(Meer in het stukje van een jaar geleden).