Veel is maar net met wat of wie je het vergelijkt eigenlijk.

Uiterlijk.
Bankrekening.
Schoenmaat.
Hoeveelheid vrienden.
Je leven.

Mensen voelen zich vaak minder of anders omdat ze een bepaalde situatie vergelijken met anderen.

Op zich zelf gezien zou er niks aan de hand zijn.

Geen van de aanwezigen had er een.
En niemand kende iemand die er een thuis had.

En toch schijnen er vele huishoudens in Nederland in bezit te zijn van een kastje op de tv, zodat er geregistreerd kan worden welke programma?s er gekeken worden om zo een beetje de kijkcijfers en de kijkdichtheid te bepalen.

Maar zijn er wel mensen die zo?n ding hebben?

Ik schrijf me graag in voor het tv-programma ?Vind je ideale baan.?
Na de programma?s waar geknutseld wordt aan mensen, kleding of huizen of waar gezocht wordt naar de ideale partner, is het nu tijd voor de zoektocht naar de ideale baan.
Waar ik door middel van opdrachten en dergelijke kan aantonen waar ik allemaal wel niet goed in ben.
Ook mijn zwakkere punten zullen, uiteraard charmant verpakt, aan bod komen.
Zodat Die Ene Ideale Baan ziet hoe ik ben, waar ik goed in ben en bedenkt dat ik de aangewezen persoon ben.
En ik er zelf achter kom, wat eigenlijk de ideale baan voor mij is.
Hoppa.

Aanstaande maandag gaat de winterdienstregeling van de bussen in.
Winterdienstregeling.
En dat terwijl de nazomer net gaat beginnen.
Het is toch ook gewoon niet meer te volgen allemaal.

Ik ben nieuwsgierig.
Soms is dat uitermate vervelend.
Zoals in het geval dat je je telefoon de hele avond uit hebt staan omdat je aan het werk bent en dat je na het aanzetten van je telefoon hoort dat je een voicemail hebt en na het beluisteren ervan blijkt dat er niks wordt gezegd en diegene net te laat heeft opgehangen, zodat je wel net wat gezucht en gekraak hoort.
Wie ben je?
Wat wil je?
Waarom zeg je niks?
Waarom hang je niet voor het einde van de voicemail op?
Ik vind dat mensen die mij bellen ?f op tijd op moeten hangen ?f iets moeten zeggen.
Desnoods alleen de naam.
Dit is een kleine marteling voor de nieuwsgierige mens namelijk.

Voor het slapen gaan, hoorde ik de krekels, voelde ik mijn muggenbulten en zag in de verte wat fruitvliegjes.
Het leek wel zomer.

Na het wakker worden, zag ik dat het bewolkt was, hoorde ik de regen en voelde ik de kou.
Het leek wel herfst.

Volgens mij is de natuur ook een beetje de draad kwijt.

De wekker ging, want vandaag moet er weer gewerkt worden.
Niet alleen voelde ik me nog niet uitgeslapen, mijn droom was ook nog niet af.
Net alsof je een tv-serie of film hebt opgenomen op video, deze gaat bekijken en er dan achter komt dat het einde er niet op staat.
Gedurende de dag ga je jezelf regelmatig afvragen wat in godsnaam het einde zou zijn?

Soms lukt het gewoon niet om iets onder woorden te brengen.

Een weekend dat zo vol zat met de dingen die gewoon gebeurden. De sfeer waardoor je werd meegezogen.

Wonderbaarlijk eigenlijk, dat de meeste mensen het al die dagen volhouden, met al die alcohol, andere drugs en slaaptekort dat er wordt ingenomen en opgebouwd.

Het was het jaar waarin ik veel leuke bandjes niet gezien of gehoord heb, omdat ik bezig was met rondhangen en het ervaren van al die andere dingen dan muziek dat er te zien en beleven viel.

Zoals de rondrijdende dj?s die om de zoveel meter stopten en een dansvloertje uitrolden.
En de vele leuke filmpjes die te zien waren, waaronder de avonturen van ?sock on? en ?Pimp my Tent?.

Mensen, overal mensen. Vrienden, bekenden, mensen die ik op Ruigoord heb ontmoet, mensen die ik ken van uitgaan.
Leuke momenten met onbekenden. Grappige dansmomenten. Belblaascontacten. Fabeltjeskrantliedje dat 5 onbekenden voor je zingen als je van de 24-uurs-tent naar je tentje loopt.

Onwerkelijke momenten.
Dankzij je zelfgeknutselde t-shirt met Heiko Heiko erop, samen met een goede vriendin tijdens de dj-set van Heiko Laux mensen ontmoeten die onze t-shirts zo leuk vinden, vrienden van zijn vriendin blijken te zijn, het super leuk vinden, na afloop Heiko erbij roepen omdat ze hem erover verteld hadden, hij het zo leuk vind dat hij er een foto van wil hebben, zodat hij ineens naast ons staat en met ons praat.

Grappigste moment.
Beetje rondkijkend kletsen bij de 24-uurs-tent lachen om een jongen die met een doos op zijn hoofd, met gaatjes voor de ogen, steeds ronddansend voorbij komt wandelen, om er en kwartier later achter te komen dat de verloren vriend die we al even kwijt waren degene is die zich in die doos bevindt.

Verder.
?Doe de wortel?
Op het goede moment een grote knuffel van een onbekende krijgen, dankzij de belblaas.
De radslag-momenten.
Brak hangen met anderen schept een band en zien dat anderen brakker zijn dan jij, geeft jezelf weer meer energie.

Losse flarden van een overweldigend Lowlands.
Er zit zoveel aan herinneringen in mijn hoofd, dat ik graag allemaal zou willen delen.
Maar zo'n weekend waarin al je zintuigen constant bezig worden gehouden, is niet compleet en duidelijk te omschrijven.

Zo.
Lowlands dus.
Ik ben weer terug.
Het was leuk, vol met indrukken en vermoeiend.

Het voelt wel stil, zo alleen thuis ineens, zonder de muziek en de mensen en de dynamiek van het festivalgevoel om me heen.

Vanavond ga ik een poging doen om het slaaptekort weg te slapen en het lange weekend enigszins te verwerken.
Morgen ben ik wel weer ongeveer terug in deze wereld.

Mijn tas weer gepakt.
Deze keer ben ik overal op voorbereid.
Een tent die niet lekt.
Regenlaarzen, zonnebril, poncho, zonnebrandmiddel: regen, zon, kom maar op.

Een paar dagen vol muziek, mensen, chaos, bandjes, bliepjes, roffels, eten, drinken, dansen, slaaptekort en jolijt.

Lowlands.. ik kom eraan!

.. is waarom er op de regionale krant van gisteren op de voorpagina een artikel over wegblogs stond.
Ik altijd maar denken dat de voorpagina bedoeld was voor wereldschokkend en belangrijk nieuws.

Volgens mij begin ik het begrip komkommertijd te begrijpen.

Onvoorstelbaar dat je zo opgroeit dat je ergens midden twintig bent en gewoon geen idee hebt hoe een stofzuiger werkt, omdat andere mensen dat altijd voor je doen.

Deze vloer heeft echt alles

Wat dan?
Ingebouwde wasmachine?
Pinautomaat erin?
Charismatische uitstraling?

Als iemand me aantrekt, als ik er een tijdje spontaan leuke dansjes op afstand mee doe, als die jongen mijn ?over het algemeen snel afgeleide- aandacht vast kan houden, als iemand enthousiast is, als een gesprek over allerlei onderwerpen zonder moeite heel lang doorkabbelt, als we het over veel dingen eens zijn, als er samen gelachen kan worden, als we vrij snel eerlijk en open tegen elkaar zijn, als we al pratend dicht tegen elkaar aan zitten.

Dan gaan mijn gedachten zich afvragen of er wellicht iets meer aan de hand is en er iets zou kunnen groeien.

Jammer als hij niet diezelfde gedachte blijkt te hebben.

Nu ben ik in het algemeen wel snel onder de indruk van jongens.
Zal wel wat hormonen of genen teveel hebben.

Heeft iemand er nog een gebrek aan, dan geef ik er graag wat van weg.

Dus.
Was er een feest.
Het jaarlijkse grote feest in de oude boerderij in de bossen.
Lokatie: diverse schuurtjes, cocktail-jazz-tuin, chill-out-tuin, banken en stoelen, binnenplaats met kampvuur.
Mensen: leuke, vreemde, grappige, mooie, vermakelijke, vrolijke.
Muziek: bliepjes, deuntjes, gitaartjes, sambaballen, boemkletsbang.
Gesprekken: diep, wazig, grappig, geen touw aan vast te knopen, mellow.
Tijd: ging snel en ook weer langzaam en ineens was het wel heel erg licht.
Super.
Memorabel.
Gezellig.

Nu: moe, geeuw, gaap, brak.

Hoeveel mensen zouden er in geld- of anderssoortige problemen komen omdat ze alles geloven wat de reclame ze probeert wijs te maken?

De kleine lettertjes niet willen of kunnen lezen en goedgelovig alles voor waar aannemen wat ze je proberen aan te smeren.

Ik word wakker en hoor dat het weer lekker bezig is, regen, donder en bliksem alom.

En bedenk me dat de mens vanalles kan bouwen en uitvinden en regelen, maar dat de natuur niet te overwinnen valt en gewoon zijn eigen gang gaat.

Zijn er mensen die thuis een luchtballon hebben, zoals anderen een motor of een bootje?
Het is zo?n lekker weer, ik haal mijn luchtballon van stalling en ga even een rondje zweven.

En na een paar dagen kriebelhoest vraag ik me toch echt af hoe er vanaf te komen.
Liters thee met honing, tijgerbalsem op de borst voor het slapen gaan en de godganse dag dropjes en zuurtjes eten helpt in ieder geval niet, kan ik uit ervaring vertellen.

Volgens mij werkt het met een vol hoofd hetzelfde als met een volle computer: alles gaat dan trager.

En hoe komt het toch dat mensen altijd goed zijn in anderen advies geven en er in hun eigen leven een rommeltje van te maken op datzelfde gebied?
Is het toch moeilijker dan men hoopt om je eigen handelen vanaf een afstandje te bekijken?

Door een samenloop van omstandigheden: ik die me ruim 1 ? jaar geleden nog niet zo dapper voelde om ergens te helpen waar ik niemand kende; mijn (uitgaans)leven dat nogal veranderd is in het afgelopen jaar; de mensen die ik in dat leventje ondertussen heb leren kennen; de belofte die ik ruim een half jaar geleden maakte om dan aankomend feest te gaan helpen achter de bar.
Dit alles gaat waarschijnlijk komend weekend verzilverd worden.
En ik vraag me af of ik daar zin in heb.
En zo nee, of ik me verplicht moet voelen om te helpen, door iets dat ik 1 ? jaar geleden heb afgebeld..

Update: ze stond op mijn voicemail (ik hoorde mijn telefoon niet overgaan) met een berichtje, waarin ze me een schuldgevoel probeerde aan te praten, zodat ik zou helpen.
Daar hou ik niet zo van, anderen helpen omdat ze me een schuldgevoel aan proberen te praten.
Ze kon het beter gewoon aan me vragen.
Nu twijfel ik over nee zeggen en wat ik dan zal zeggen.

Update 2: haar ondertussen zelf gesproken. Het bleek niet zo bot te zijn als het overkwam. Ze had al tig mensen aan de telefoon gehad en werd er ondertussen wat cynischer door. Ik heb dus toch maar ja gezegd. Uurtje achter de bar helpen, goede daad gedaan en daarvoor en daarna lekker feesten.

Mijn hoofd zit momenteel zo verstopt met snot, dat de woorden even geen doorgang kunnen vinden.

Daarom een paar leuke sites.
Lost Art (gezien bij Tikky)
Voor wie papieren post wil krijgen en sturen.
Levert bij mij steevast een glimlach op, maar vaak meer.
Onzin in het kwadraat.
Een ander soort respectbandje.
Knutsel jezelf.

Zoek en gij zult vinden.
Leef en ontdek wat er op je pad komt.
Ontdek, onderzoek, onderneem, zoek.
Zet een paar stapjes naar voren, een paar naar rechts, een aantal naar achteren, enkelen naar voren.
Verzucht dat je niks bent opgeschoten.
Ontdek dan dat je misschien niet op het punt bent dat je wilde of hoopte, maar toch zeker ook niet hebt stil gestaan.
Als je te vaak en te lang blijft stilzitten, gebeurt er namelijk helemaal niks.

Zo op dit moment verwoord, de filosofie van mijn kronkelige, en uitermate chaotische levenspad.

En hoe kwam ik daar ook alweer op?
Juist ja, omdat er vele bezoekers van mijn site, afkomen van Google. Al zoekende komen ze hier. In de meeste van de gevallen betwijfel ik ten zeerste of ze zoeken wat ze vinden. Maar uiteindelijk vinden ze het heus wel.
Net als ik.

?Hoi, we komen iets later, want de trein heeft vertraging.?
?Ah ok, enig idee hoeveel later??
?Geen idee, we staan nu stil in the middle of nowhere. De conducteur loopt net buiten langs de trein langs om het euvel te zoeken. Oh, de machinist komt ook net buiten voorbij wandelen?.. ?
?Nou, bel me maar als je er bijna bent dan.?
?Laat ik dat maar doen ja??

Interessant fenomeen: dat de meeste reacties hier gegeven worden als ik schrijf over alledaagse dingen als regenlaarzen, jongens of het weer en dat de reacties minimaal zijn tot geheel uitblijven als ik dagboeksgewijze stukjes plaats.

Ik hoor een liedje en ineens moet ik denken aan Jelle van 18 uit Amsterdam. Waar ik tijdens een van de laatste nachten dat ik op Ruigoord was dit jaar, naast kwam te zitten bij een kampvuurtje. Hij had honger, ik haalde chips uit mijn tent.
Ik besefte me dat het leven van deze jongen z? anders was dan ik toen ik 18 was, niet wonend in die grote stad. Ook nu waren onze levens anders.
Maar er bleek een soort verbondenheid en voor de tijd dat we daar zaten, klikte het en praatten we over de dingen in het leven en verwonderden we ons over de mensen die voorbij kwamen.
Toen we echt moe werden en de zon stiekem al zijn best deed, gingen we ieder op weg naar ons eigen tentje en namen afscheid.
Gewoon, een bijzondere ontmoeting op een bijzondere plek.

Ik denk verder aan het festival waar ik pas was.

Het helpen van een vriendin met een mobiel eetcaf?, de andere helpers, de sfeer die daar hing, de man die leek op een kabouter, de vrouw die op een misthoorn blies, de man van het boekenkraampje dat ?s nachts zijn matrasje tussen de boekenkasten uitrolde, het magische gezicht van kampvuurtjes in de schemer, dansen tussen de vrolijke mensen, bijzondere beelden om naar te kijken, de mensen met een buttonmachine, magische momenten met twee bandjes waar een didgeridoo een grote rol speelde, het besef dat het leven best anders kan, de dagen en nachten die maar in elkaar door bleven lopen, het bijzondere en grappige optreden van Armand, de superlekkere en biologische frietjes die we hebben gegeten terwijl we omgeven waren met goed ? en tot dan toe onbekend- tafelgezelschap, het vele lachen, bijzondere gesprekken, dansen in de soeptent, stampen in de modder.

Het voornemen om ?het echte leven? leuker te maken, zodat de terugkeer naar ?het echte leven? niet zo?n wereldgroot verschil en domper is na belevenissen en momenten als deze.

Wat wil ik? En wanneer wil ik het? En waarom heb ik dat nog niet? Zal ik er aktie voor ondernemen? Wachten tot het op mijn pad komt? Wat ?het? ook moge zijn? Nog even afwachten? Voor me uit staren tot er een of ander verhelderend teken komt? Of alle zogenaamde tekens juist als onzin afdoen? Inspiratie zoeken onder de mensen? Of alleen in mijn huisje? Zoeken? Vinden?

Maar weer eens een muziekje opzetten en de afwas gaan doen.

Als ik ieder moment van de dag de tijd en middelen zou hebben om op deze site een stukje te plaatsen, zouden er ten eerste veel meer en ten tweede vast ook een breder scala aan onderwerpen op komen te staan.

Een paar dagen geleden zou ik me hebben afgevraagd waarom de NS de reizigers inlicht dat het per oktober niet meer mogelijk is om een kaartje in de trein te kopen en als iemand zonder kaartje reist, die dan een boete krijgt.
Dat was toch al heel lang zo?

Ergens in deze dagen zou ik me verwonderd hebben over de vreemde wereld van de bedrijfskantine en hoe de mensen daarmee omgaan. En met elkaar.
Maar het beste kon ik dat verwoorden in de kantine zelf, toen ik het bedacht en om er daarna nog over te schrijven, dan is de begeestering van dat moment zelf gewoon weg soms.

Gisteravond zou ik geschreven hebben over de interessante verhalen die ik hoorde van een jongen die wegens een kraak-ontruiming een paar dagen vast had gezeten. Fascinerend, persoonlijk verhaal over hoe dat praktisch allemaal in zijn werk gaat en hoe hij het heeft ervaren.
Maar je had het gewoon zelf moeten horen eigenlijk, het valt niet zo goed op te schrijven naar mijn gevoel.

Vanmiddag raasden mijn gedachten zo snel, dat ik in een paar uur tijd zelfs pagina?s vol had kunnen vullen met meer en minder triviale gedachtenspinsels en kronkels.

Maar aangezien ik een computer niet altijd en overal tot mijn beschikking heb en het me aan tijd ook nog weleens zo her en der ontbreekt, valt er hier slechts een topje van de ijsberg genaamd mijn gedachten te lezen.

Echte, ouderwetsche groene regenlaarzen.
Voor alle regenachtige kampeerweekendje die nog komen gaan.
Als ik ze drie weken geleden had gekocht, had me dat een hoop koude, natte voeten en natte, bemodderde broekspijpen bespaard...
Ik heb ze nu in ieder geval, voor de regenachtige evenementen die vast en zeker nog komen gaan.

Na een wederom suffe werkdag, ging ik na het eten met gezwinde spoed naar de bieb, om daar mijn ultieme hobby te beoefenen: mijn hoofd leegmaken door tijdschriften te lezen.

Daarna zat er ineens het idee in mijn hoofd om naar de film te gaan. Al peinzend over wel of niet te gaan, liep ik voorbij de film-kassa en zag dat een vriend van mij daar aan het werk was.

Even hoi zeggen. Ik kreeg te horen dat een vriendin van mij met een vriendin van haar net kaartjes hadden gekocht voor de sneak van die avond en dat het een Zweedse film was en dat ik ook maar gewoon moest gaan.

Hop, snel het caf? in gerend om hoi tegen vriendin en co. te zeggen en vragen welke zitplaatsen zij hadden en hop, terug naar de kassa om een kaartje voor de stoel naast hun te kopen.

En toen? begon de film.
S? som i himmeln.

Wat een geweldig mooie, ontroerende, spannende, dramatische en meeslepende film!

Mooi om te zien hoe mensen kunnen inspireren, verbazend om te zien dat mensen zoveel kunnen verzwijgen, goed om te zien dat mensen kunnen veranderen, grappig om te zien hoe mensen hun vreemde trekjes hebben.

Het voelt nogal tegenstrijdig als je van de ene kant zoals een struisvogel je hoofd in de grond wilt stoppen, om net te doen alsof er geen dingen zijn die geregeld moeten worden. En van de andere kant als een vogel wilt gaan vliegen, op zoek naar de betere bestemmingen die beter bij je passen.


Niet zo raar dus dat ik gister daarom met enorme hoofdpijn uiteindelijk op tijd ben gaan slapen.

Behalve dat het afgelopen weekend gewoon leuk was, vond ik het bij tijd en wijle ook interessant om erachter te komen wat mijn vader, moeder, zus en ik wel of niet gemeen hebben.
Als je ruim 48 uur bij elkaar bent, valt er vanalles op aan trekjes, gewoontes, uiterlijkheden, houdingen en meer van dat soort dingen.
Interessant om te zien dat je sommige dingen vanuit je familie blijkt te hebben meegenomen en andere dingen echt iets van jezelf lijken te zijn.