Vannacht was ik blij dat ik niet bang ben voor onweer.
Het ging nogal hard namelijk.
Een keer ben ik zelfs naar buiten gegaan of die harde klap ergens was ingeslagen.
Dat bleek niet het geval.
Tenminste, niet dat ik kon zien.
Ik ben als een blok in slaap gevallen, met de regen en bliksem en donder op de achtergrond.
En vandaag ga ik, na weken zon, weer eens een gewone, lange broek aantrekken.
Maar morgen mag de zon weer doorkomen.
Het is en blijft tenslotte wel zomer.

Zonder zou het leven echt een stuk minder zin hebben voor mij.
Zeker de helft van mijn bezigheden zouden dan niet meer kunnen.

Maar de lijn tussen haat en liefde is soms erg dun, soms kan ik dan ook niet kiezen en zou ik willen dat muziek me gewoon niet zoveel deed.

Bijvoorbeeld als ik van plan ben om op te ruimen, als een razende tornado door mijn huis te gaan, stofzuiger in de ene en vuilniszak in de andere hand, zodat het tezamen een leefbaarder geheel zal worden.

Ik blijf echter steken op welke muziek mij daarin zal begeleiden.
Dat komt nogal nauw namelijk.

Bij mooie gitaarliedjes kan ik ineens in een melancholische bui geraken en zomaar gaan mijmeren en oude dagboeken doorlezen en herinneringen aan vakanties in Frankrijk naar boven laten komen.
Als de muziek te energiek blieperig wordt, is de kans groot dat ik door mijn kamer ga dansen, op internet foto?s van leuke feesten ga zoeken en bekijken en mijn gedachten afdwalen naar mensen die ik heb leren kennen en de indruk die zij op mij hebben gemaakt ?of juist niet- en de leuke dingen die allemaal nog komen gaan.

Muziekjes die de ene dag zorgen voor opruimstemming, zorgen een ander moment voor hele andere stemmingen.

De ene dag is daarnaast ook de andere niet en mijn innerlijke gemoedstoestand al helemaal niet.

Dat ik al mijn vrije tijd zo leuk en gezellig mogelijk probeer te vullen. Dat lukt me wonderwel goed.
En dat er altijd die klap volgt van de realiteit van werk dat me niet bevalt.

Na jaren hetzelfde patroon begint het me echt te vervelen.

Ergens moet die baan er toch zijn? Leuk genoeg om er niet met enorme tegenzin naartoe te gaan, balend dat de leukheid van mijn vrije tijd wordt onderbroken.

Uit het vrijwilligerswerk dat ik doe en gedaan heb, weet ik dat ik me voor meer dan 100% kan inzetten voor iets. Het enthousiasme waarmee ik mijn vrije uren vervul, getuigt ook van overgave.

Maar in een baan? kan ik die inzet zelden tot nooit vinden..

Iets doen waar ik helemaal warm voor loop, waar ik bevrediging uithaal, waar ik zonder tegenzin naartoe ga, wat ik niet zonde vind van mijn tijd, waar ik niet aan het dagdromen ben: dat wil ik.
Eindelijk.
Wel eens.
Tijd voor actie.
En inspiratie.
En puzzelstukjes die op hun plaats vallen.

Ben vaak blij dat Engels niet mijn voertaal is.
Uiteraard omdat ik dan in het buitenland ongenegeerd over iedereen kan kletsen.
Maar ook omdat ik foute spam-mailtjes meteen kan herkennen.
Engelse subjecten over 'money refund' of 'answer to your question' of 're: your lottery price': ik trap er mooi niet in.
Ha.

Terugmijmeren over de leuke mensen, opgaan in de sfeer, bijzondere gesprekken, mee laten voeren door de muziek, je lichaam dat automatisch meebeweegt en niet stil kan blijven staan.
Helemaal geen zin in de wereld die realiteit heet.
Proberen te bedenken hoe die realiteit leuker te maken, zodat deze beter bij je past en er niet zo?n wereldgroot verschil zit tussen het werkende leven en de rest van de tijd.
Tegelijkertijd daar niet aan willen denken om zo lang mogelijk in de roes van het weekend te kunnen blijven hangen.

Moe. Voldaan. Vol met indrukken.
De opbouw. Muziek. Lachmomenten. Rare dansjes. Leuke mensen. Overal muziek. Dansen op straat. Glimlach van oor tot oor. Sfeer.
Innige vriendschap met een rode ballon.
Zwieren. Zwaaien. Frisse lucht.
Goede manier om mensen te leren kennen.
Ongewone dingen die gewoon lijken.
Gewone dingen die ongewoon lijken.
Nieuwe mensen. Oude bekenden.
Vreemde gesprekken. Memorabele gesprekken.
De vele gebruiksmogelijkheden van een sleutel.
Lol. Humor. Lachen. Dubbel liggen. Vreemde blikken. Zo nu en dan een glimlach.
Dansen, meer dansen. Warm. Warmer.
Later, veel later, nog veel later.
Uitgeteld.

Gisteren schreef ik het woord ?boodschappen? op en bedacht me hoe raar dat woord is. Serieus, zeg het eens een paar keer achter elkaar.
Boodschappen. Boodschappen. Boodschappen. Boodschappen.
Soms pak ik ineens een woordenboek erbij om te kijken wat een woord eigenlijk betekent.
En zo kwam ik erachter dat het niks te doen heeft met naar de supermarkt gaan en brood, kaas en eieren kopen. Wel met berichten brengen van de ene persoon naar de ander. Een boodschap overbrengen.
We gebruiken allemaal het verkeerd woord dus.

Leuk: om 14u de stad in gaan om een ijsje te eten en dan via terras, broeken kopen, uit eten en meer terras ineens tot de conclusie te komen dat de dag langzaam voorbij is gegaan, dat je veel verschillende vrienden en bekenden om je heen hebt gehad en om 00.30 fiets je dan naar huis en komt er ook nog eens achter dat het gewoon helemaal niet koud is met alleen een hemd en rokje aan en slippers om je voeten.

Waarom komen er ineens zoveel mensen op deze site via zoekmachines? Kan alles wat mensen zoeken alleen op mijn site gevonden worden? Google-zoekers uit alle landen komen hier.
Kijk eens aan de linkerkant van deze site hoe de mensen hier terecht gekomen zijn. Mensen zoeken echt naar alles. Maar wat vinden ze?

Als de zon zo fel schijnt, kan ik me niet voorstellen dat het tussen vannacht en morgenvroeg heftig zal gaan onweren en regenen, maar de voorspellingen zeggen het zo.

Er was een meeting op mijn werk.
Het werk dat ik niet zo heel interessant vind, maar wel vol te houden ?for the time being?.
Iedereen was in rep en roer voor de meeting, want er zouden weleens heftige beslissingen kunnen worden medegedeeld.

En dat was ook zo.
De afdeling waar ik nu werk zit verspreid over meerdere steden en vanwege reorganisatie gaat het gedeelte in deze stad weg.
De plannen moeten nog langs de OR en meer van dat soort zaken, maar zoals het er nu uitziet zal iedereen die daar werkt begin september daar weg moeten.

Interessant om mee te maken hoe verschillend iedereen reageert.
Voor sommige mensen stort de hele wereld in.
Anderen zijn kwaad en blijven nog wel even daarin hangen.
Sommige zijn gelaten en wachten het wel af.
En een klein groepje mensen ziet het als een goede schop onder de kont om eens verder te zoeken in plaats van eeuwig te blijven hangen daar.

Ik zelf hoor bij dat laatste groepje.
Al kan je eeuwig dan vervangen door 3 maanden.

Ik ben benieuwd of jongens het ook doen.
Of meisjes in andere kringen het ook doen.

Elkaar opbellen of een smsje sturen als ?die ene jongen? ergens is.
Of ergens gezien is de avond ervoor.
Of ergens voorbij komt wandelen met een ander meisje.

Kan je het je nog herinneren?
De tijd zonder mobiele telefoons?

Dat je thuis kwam en op de voicemail of antwoordapparaat berichten hoorde van mensen die je uren geleden hadden gebeld, terwijl je niet thuis was.
Dat, als je een jongen leuk vond en je had zijn nummer gekregen, je dan naar dat huis ging bellen en je met een beetje pech een van de ouders aan de lijn kreeg en je maar hoopte dat hij of zij niks raars zou vragen.
Dat je van tevoren met mensen afsprak voor terras of uitgaan of samen winkelen. En als diegene dan te laat was, je dan gewoon even bleef wachten.
En als je met niemand had afgesproken en je kon niemand via de vaste telefoon bereiken, dan ging je gewoon op pad en kijken of je iemand tegenkwam op terras of caf?.
Dat je een vriendin belde die in een studentenhuis woonde en je dan een bericht achter liet bij de huisgenoot die opnam en je er maar vanuit ging dat die boodschap op een briefje werd geschreven en bij je vriendin terecht zou komen.
Dat je de laatste nieuwtjes en roddels soms pas uren of dagen later hoorde, in plaats van meteen via een sms.
Dat je wat meer geduld had en niet alles meteen wilde regelen, vertellen of afspreken.

Dadelijk ga ik me een werkdag lang in een airco-gebouw bevinden.
Het mooie daarvan is, dat de wereld totaal is buitengesloten, dus je kan wel zien dat de zon schijnt, maar je kan niet merken hoe hard de zon schijnt en dat het daardoor zo lekker is, dat je liever ergens buiten in een park onder een boom zou hangen, dan daar op die stoel te zitten en je suffe werk te doen.
Dat is dan ook meteen het minder mooie.
Het liefst wil je namelijk buiten zijn en ijsjes eten en klagen over de warmte en je zonnebrand nog eens opsmeren.

Bestaat er ook zoiets als tropen- in plaats van ijsvrij?

Ergens vannacht was het punt weer bereikt dat mijn hoofd vol zat.

De afgelopen dagen werden weer aaneengeregen door interessante gesprekken, nieuwe mensen, onverwachte gebeurtenissen, mooie inzichten, leuke wendingen, relaxte momenten en dat alles omgeven door mooi, loom zomerweer.

En terwijl ik aan het werk was in de concertzaal merkte ik dat mijn hoofd aardig aan het vollopen was van alles. Een duidelijk teken van mijn lichaam om even bewust stil te staan bij alles, de afgelopen dagen nog eens de revue laten passeren in mijn gedachten en dingen op een rijtje te zetten.

Mijn zaterdagnacht eindigde daardoor met een kort bezoekje aan de Waalkade. Alwaar ik op een bankje ben gaan zitten, op dit vroege tijdstip al lichtjes verwarmd door de zon die al voorzichtig op weg was naar de hemel.
Een mooi uitzicht, weinig geluiden en amper tekens van leven.
Pen en papier werden volop gebruikt om mijn gedachten op- en van me af te schrijven.

Met een leger hoofd vertrok ik richting huis, bed en vervolgens dromenland.
Om vol rust en uitgeslapen wakker te worden vanochtend.
Mijn hoofd heeft weer ruimte om gevuld te worden.

De realiteit van het leven overviel me vandaag.
Ik kan geen vrij krijgen tijdens de week in juli die ik had aangevraagd.
Het is niet eens een week.
Ik werk daar maar 3 dagen in de week, dus het gaat om een dagje.
Een dag dat ik vrij zou moeten hebben. Dan zou ik net als vorig jaar met een vriendin mee naar een superleuk festival in Nederland kunnen, om haar te helpen met haar cateringbusje.
Toevallig net in de week dat de hele stad op kop staat en iedere inwoner hier vrij wil hebben omdat de Zomerfeesten dan bezig zijn.
Dus ik kan geen vrij krijgen. En niet mee naar dat andere festival.
Nu zit ik nog volop in de baal-bui.

Maar weer eens wil ik gewoon de jackpot winnen en doen waar ik zin in heb.
Niks gezeur om geld verdienen, stomme baantjes en vrij vragen voor dingen.

Verstand op nul, heen en weer wiegen en een briesje erbij.

Tussen alle vrije tijd door moet er ook door mij weleens gewerkt worden.
Vandaag is zo'n dag dat er dubbel gewerkt gaat worden.
Eerst een gewone werkdag van 8 uur bij baantje ??n.
Dan snel naar huis, eten en op weg naar baantje twee, waar ik ongeveer 7 uur zal werken.
Dat eerste baantje kan me gestolen worden, maar in baantje twee heb ik nou al zin!
Over een uur of 18 zal ik dan ook vermoeid, maar met een glimlach in slaap vallen.

Mijn hoofd is zo vol dat het er leeg van lijkt te zijn.
Op een goede manier welteverstaan.

Ik voel me fijn, ik voel me vrij, ik voel me in een veranderende fase, ik voel dat mijn beide benen meer op de grond staan.

In mijn hoofd is een duidelijk beeld van het hoe en waarom.
Het verschil tussen nu en eerst.
Hoe anders iets kan zijn, puur omdat je ergens anders in staat.
Zo simpel zou het zomaar kunnen zijn.

Een hoofd, zo vol van de indrukken en gedachtes en conclusies dat de woorden me tekort schieten om het helder uit te leggen.

Met een verkregen waardebon van een vriendin die op vakantie is, een prijs ophalen bij een plaatselijke videotheek.

Vijf minuutjes later loop je naar buiten met in de ene hand een briefje met ?Gefeliciteerd met je ijsprijs? en in je andere hand een bak Ben & Jerry?s New York Super Fudge Chunk.

Het lijkt me fijn als er een pauze-knop op mijn gedachten zou zitten.
Als ik dan aan zou voelen komen dat ik te veel over iets of iemand na ga denken, dan druk ik op die pauze-knop.

Rustig lijkt me dat.

Dat zou me schelen dat ik soms niet goed in slaap kan komen, omdat de hersenbrij overuren maakt. Of dat ik na pas een paar uren slaap ineens alweer wakker wordt door iets en de hersenen meteen weer op volle kracht aangaan. Of juist bijna niet wakker kan worden, omdat mijn gedachten het aan mijn onderbewuste hebben doorgeschoven en ik daardoor erg intens aan het dromen ben.

Ik ben blij dat ik een denkend mens bent, laat ik dat er even duidelijk bij zeggen.

Maar soms kan ik niet ophouden met denken. Aan gebeurtenissen. Bepaalde mensen. Sommige situaties. Hoe ik dingen aan zou kunnen pakken. Waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe.

De zondag sloot ik zo af.
De maandag wil ik beginnen met de druk op de pauze-knop.

Er is hartelijkheid, vertrouwdheid, verbondenheid, ogenschijnlijke openheid, de wil om plezier te hebben, een band, een andere wereld.

En er is een leegte, oppervlakkigheid, ieder voor zich, ontkenning van de werkelijkheid, een verbeten zoektocht, een andere wereld.

Je kan iets weten.
Je kan iets ervaren.
Je kan iets voelen.
Je kan iets tot je door laten dringen.

Iets wat eindelijk gevonden leek te zijn, blijkt in werkelijkheid anders dan bedacht.

En dan volgt er een ander soort leegte. Een pas op de plaats. Puzzelstukjes moeten opnieuw geplaatst worden.

En diep van binnen krijg je juist meer zin in die andere wereld.

Je hebt van die momenten dat het ineens zo opvalt. Hoe toevallig het leven soms in elkaar lijkt te zitten.

Als je niet had gesproken op msn met een vriendin waar je niet vaak mee praat op msn, dan had je donderdag niet ineens bij een mooie en indrukwekkende theatervoorstelling gezeten.
Als je die andere weg naar het station had gelopen, dat je dan die twee leuke vage bekenden niet was tegengekomen.
Als je 5 minuten later dat ene caf? was binnengekomen, was je die ene jongen niet tegengekomen en had je hem niet kunnen vragen of jouw +1 had willen zijn zaterdagavond, voor een dance-feest waarvoor je kaartjes hebt gewonnen.

Ik hou daar wel van, als ik me er bewust van ben dat het leven soms ineens leuke toevalligheden voor me in petto heeft.

De vraag is me een paar keer gesteld deze week.
Zowel door anderen als mezelf.

Of ik doelen heb. Wat ik graag zou willen. Waar ik mijn tijd het liefst aan wil besteden.

Een tijd geleden heb ik mezelf als doel gesteld om gelukkig te zijn.
Dat klinkt heel mooi en daar blijf ik ook naar streven. Ondertussen zie ik alleen wel in, dat daar nog een stapje voor zit.
Hoe denk ik namelijk gelukkig te worden? Op welke manier? Wat heb ik daar voor nodig? En wat kan ik beter laten?

Er zijn vast mensen die dat heel helder voor ogen hebben voor zichzelf, ik ben helaas niet een van die mensen.

Ik ben van het type ?rondrennen als een kip zonder kop en ondertussen zoveel leuks proberen te beleven?.
Op korte termijn werkt dat meer dan goed.
Maar die lange termijn? daar begint het soms te knagen.

Volgens sommige mensen kan ik me druk om niks maken.
Ik zie dat zelf alleen niet zo als druk maken. En voor mij is het dan niet niks.

Voor mijn gevoel kunnen mensen zich soms juist veel te weinig inzetten voor dingen. Heerst er een bepaalde vorm van gelatenheid. Denken mensen eerst aan de gevolgen voor henzelf. En dan denken ze niet meer verder.

Met veel dingen kan ik dat zelf ook hebben. Maar met veel dingen ook niet.
Dan hoor of lees of verneem ik iets over een situatie of plek die me aan het hart ligt. Waar ik betrokken ben. En dan heb ik daar vragen over. Of bedenkingen. En dan leg ik die voor aan iemand die er mee bezig is.
Soms wordt er iets mee gedaan. Soms niet.
Soms had diegene daar zelf ook al over nagedacht. Soms niet.

Volgens sommige mensen is dat druk maken om niks.
Volgens mij is het soms juist wel goed om verder te kijken dan je neus lang is. Te bedenken wat voor gevolgen iets kan hebben en voor wie. En daar dan duidelijkheid over te krijgen. Anderen te prikkelen tot nadenken.

Vanmiddag kreeg ik een smsje terug.
Van hem dus.
Zonder de opsmuk de inhoud: een keer samen wat drinken lijkt hem leuk en zodra hij vakantie heeft, wilt hij graag wat afspreken.

Mijn conclusie gezien de tijd die zat tussen mijn en zijn sms ?n de inhoud: hij vindt me leuk genoeg om me eens buiten uitgaan te zien, maar meer ook niet.

Wilde ik meer dan eigenlijk?
Ja.. Nee.. Weet niet..

Ik wil hem graag beter leren kennen, meemaken buiten de uitgaanswereld omdat ik denk dat er een klik tussen hem en mij zit. Nu vertaal ik een klik in mijn hoofd en verwachtingen vervelend genoeg meteen door naar een liefdesklik, maar een vriendschapsklik is me eigenlijk ook heel wat waard.

Verhaaltje uit voor nu.
Maar wordt vervolgd.

"Jeetje, zie mij ineens openhartig zijn hier"

Begin deze week heb ik een jongen een smsje gestuurd. Het is een jongen die ik sinds een tijdje ken van het uitgaan. We lachen samen, kletsten samen tot laat in de nacht en doen grappige dansjes samen. Vanaf dat ik hem leerde kennen, klikte het. En ik wil hem graag beter leren kennen. Om te kijken of we ook iets te zeggen hebben buiten de uitgaanswereld- en sfeer. Zou me leuk lijken.

Een paar weken geleden hebben we nummers uitgewisseld en sindsdien sms-en we weleens. Dus heb ik hem begin deze week een smsje gestuurd, waarin ik enigszins terloops probeerde te vragen of we eens iets zouden drinken ofzo samen. Zo?n dingen doe ik normaal niet zo snel. Ik kan heel dapper zijn, maar op dit gebied ben ik een heuse afwachter.
En nu heb ik nog steeds niks teruggekregen?

Nu ben ik een positieveling, fantast en realist in een en ik kan dus wel 101 redenen bedenken waarom hij (nog?) niks terug heeft laten horen.

Hij is er van geschrokken en durft niks terug te sms-en.
Net dit smsje is niet aangekomen bij hem.
Hij wilt niks verder en denkt dat duidelijk te maken door maar niks terug te sturen.
Hij heeft moeite om een leuk antwoord te verzinnen en is daar nog mee bezig.
Zijn telefoon is net deze week gejat.
Hij is gewoon niet zo snel deze keer.

Ik doe ondertussen mijn ding, maar denk hier wel soms aan. Uiteraard. En hoop dat ie in ieder geval iets van zich laat horen. Of dat ik ?m snel weer tegenkom.
Om te ontdekken of ik misschien door deze aktie iets gezelligs verknald heb door zo?n sms te sturen, doordat er nu zo?n rare sfeer tussen ons in kan gaan staan.
Misschien gaan we gewoon ook op dezelfde voet verder als we elkaar weer zien.

Wordt vervolgd? hopelijk eerder dan later?

Waar ik het voor doe.
Welke kant het uitgaat.
Waar ik tijd aan wil besteden.
Waar ik beter geen aandacht aan kan geven.
Wat ik belangrijk vind.
Waar voldoening uit gehaald kan worden.
Waar ik echt gelukkig van word.

Op een dag zal ik er heus wel achterkomen.

Toch?

Mijn weekend was vol gebeurtenissen en mensen en bezig zijn en na een nachtrust die veel langer had mogen duren, was het ineens weer maandag.

Deze week werk ik 3 dagen achter elkaar bij mijn nieuwe baan aan de telefoon en daarna heb ik weekend. Lang weekend. Echt weekend, want ik hoef deze week ook niet in de concertzaal te werken.

Na woensdag heb ik dus een paar dagen en avonden dat ik helemaal niks hoef, nergens hoef te zijn. Voor mij is dat vrij uitzonderlijk, kan me het weekend niet herinneren dat ik dat had.

Mijn lichaam een geest slepen zich naar mijn werk en kijken uit naar die dagen. Waar ik kan uitslapen, boodschappen kan doen, thuis eens kan opruimen, vrienden kan zien.
Alles een beetje bijhouden en bijwerken zeg maar.

Of dit.
Of dat.
Of als.
Of dan.
Of zus.
Of zo.
Of hij.
Of ik.
Of hoop.
Of verlangen.
Of niet.
Of toch wel.
Of toch.
Of later.

Of laat ook maar weer dan.

We zaten in een caf?. Met een half oog te kijken en ons te verbazen over de receptie die daar plaatsvond. Midden in het caf?. De grote tafel was omringd door mensen die druk aan het kletsen waren, ondertussen zelf wijn bijschenkend uit flessen wijn.
We verbaasden ons daarover.
Dat er een feestje bezig was midden in een algemene plek, waar de andere mensen hun drankjes moesten bestellen en betalen.
Uiteraard waren we ook gewoon nieuwsgierig wie die mensen waren, wat de gelegenheid was en waarom daar.
Toen de schaal met snacks voorbijkwamen, werden we helemaal in beslag genomen door die gebeurtenis. Even werden we afgeleid door de lelijke combinatie van laarzen, rokje en shirt van het meisje dat rondging met de schaal. Lichtelijk jaloers keken we naar de hapjes. We hadden best honger. En daar ging gezellig eten rond, een meter van ons vandaan, maar wel op een ander feestje.
Het voelde gewoon raar. Een feestje middenin een caf? waar ook andere mensen zitten.

En ineens kwam een jongen van het feestje met de schaal vol snacks naar ons toe lopen.
?Ik zag jullie wel verlekkerd kijken. En ook naar de rare klerencombinatie van dat meisje. Er zijn hapjes over en jullie lijken er wel zin in te hebben, dus ik kom er maar even mee langs.?
Grote grijns op zijn gezicht.
De een schaamde zich dood. De andere een beetje.
Ik vond het supervermakelijk.
En bedacht me dat die jongen zich misschien wel erg ongemakkelijk voelde in zijn select geplaatste gezelschap en om zich heen kijkend onze blikken had opgevangen.

Spierpijn heb ik.
Alleen van mijn voeten tot mijn knie, ook wel de kuiten genoemd. Daar heb ik niet uren voor in de sportschool gestaan. Het is een combinatie van een paar avonden achter de bar werken ?n mijn zeer irritante fiets, die zo zwaar fietst dat het uiterste van mijn benen wordt gevraagd.

Nu heb ik dus spierpijn in mijn kuiten en een aantal minder strakke delen lichaam op andere plekken.
Als ik dat nou naar eigen inzicht kon verdelen.

Op mijn vrije dagen zijn er altijd zoveel dingen die ik wil en moet doen, dat het lang geleden lijkt dat ik een hele dag niks te doen had en lekker kon lanterfanten.

Als ik daar heel feitelijk over nadenk, is dat niet zo, maar het gevoel heeft nou eenmaal een andere logica dan feiten.

Het heeft er vast ook mee te maken dat ik van de ene kant minder vrije tijd heb dan ik denk. Zo riep ik gisteravond enthousiast dat ik weekend had, want mijn 3 werkdagen bij niet zo spectaculair overdag-baantje waren alweer voorbij. Later besefte ik me dat ik deze week ook nog 3 avonden moet werken bij de concertzaal, zodat beide banen samen er voor zorgen dat ik deze week toch ruim 40 uur werk. Maar dat vergeet ik steeds mee te tellen, omdat ik dat andere baantje zie als leuk en niet als werk.

Van de andere kant ben ik ook heel goed in weinig doen in de tijd die ik heb. Als ik een aantal dingen heb die ik wil of moet doen op een dag ?ik noem bijvoorbeeld: boodschappen doen, iets ophalen ergens, bril recht laten zetten, met iemand samen recensie schrijven, notulen uitwerken- dan doe ik 101 dingen tegelijk, zeer chaotisch en met zo?n rare logica dat de dag ineens bijna voorbij is en ik als de wiedeweerga al die dingen nog moet doen.

Als de invulling van mijn vrije tijd bekeken zou worden door een time-management-manager van een bedrijf om te beoordelen of ik rendabel en productief zou zijn, zou ik op staande voet ontslagen worden.

Gelukkig is het mijn eigen tijd en kan ik aanklooien wat ik wil.
Op een dag komt het allemaal wel af wat ik wil en moet, soms gewoon iets later dan gepland.

Ik werd eigenwijs genoemd.
Door iemand op mijn nieuwe werk.

Het klonk niet als negatief, ook niet als positief, meer gewoon als een feit.


En ik weet nog even niet wat voor gevoel ik daarbij moet hebben.
Het zo genoemd worden, heeft tot op heden niet altijd een positieve uitkomst gehad. Vreemd genoeg zeggen mensen en bedrijven eigenheid en eigen initiatief te waarderen, maar in de praktijk moet nog blijken of ze dat echt aankunnen.

Persoonlijk vind ik mezelf niet eigenwijs. Tenzij het bedoelt in de zin van niet hersenloos voorkauwen wat je verteld wordt en graag uitzoeken waar een antwoord vandaan komt of waarom iets niet opgelost is, al is er al naar gekeken door iemand die er veel langer werkt en daarom bij voorbaat gelijk zou kunnen hebben..

Ik onderzoek graag en neem wat dat betreft dingen niet zomaar voor lief aan.
Misschien wel juist niet van mensen die alles op routine lijken te doen.

Als dat eigenwijs is, dan ben ik het zeker.

Maar zoals de collega die het tegen me vertelde al zei: het is een goede eigenschap om dingen niet zomaar voor lief aan te nemen.
Zelf vragen stellen en vertrouwen op je intu?tie en gevoel is heus ergens goed voor.

Nu maar hopen dat deze organisatie dat kan waarderen.