De paar mensen die denken alles van me te weten door hier alles altijd te lezen, moet ik toch teleurstellen.
Een beetje na?ef is dat ook wel natuurlijk.

Nu weet ik natuurlijk niet precies hoe de hoofden van andere mensen in elkaar zitten, maar het lijkt me dat de gemiddelde mens toch wel aan meer dan ??n onderwerp per dag denkt.

Mijn streven is om een keer per dag hier iets neer te zetten. In geval van drukte komt er heel soms helemaal niks. En een enkele keer komen er meerdere hersenspinsels op een en dezelfde dag hier terecht.

De ene keer ga ik achter mijn computer zitten en schrijf iets over wat er op dat moment in mijn hoofd zit. Een andere keer zit er iets in mijn hoofd terwijl ik niet achter de computer zit en dan schrijf ik dat snel op een papiertje of in mijn opschrijfboekje, zodat ik er later over kan schrijven.

Mijn opschrijfboekje staat vol. Met gekke woorden, grappige gesprekken, rare gedachtes, boeiende artikelen, vreemde vertalingen op tv en nog veel en veel meer. Alles wat me opvalt om me heen, wordt opgeschreven.
En dat is veel. Want ik kijk altijd om me heen. Observeer. Registreer.
Altijd en overal.
Zie iets interessant gebeuren tussen twee mensen aan de andere kant van de straat. Hoor een flard van een gesprek en mijn fantasie gaat aan het werk. Mijn oog valt op een paar regels tekst in een tijdschrift en al mijn aandacht verschuift daar naartoe.

Mijn hersenen ratelen altijd door. Dat boekje echter, heb ik niet altijd bij me. Verspreid door mijn huisje liggen er dan ook briefjes, bierviltjes en alle soorten papier waar ik wat op heb geschreven dat ik graag wil onthouden.

Ik heb er eigenlijk niks aan, maar zo werkt het al bij mij zo lang als ik me kan herinneren. Schrijven, onthouden, noteren. Het is een soort tic. Of afwijking. Iets dat ik gewoon doe.

En nu ik deze eigen site heb, is het fijn dat er soms iets van die woorden op een publieke plaats terechtkomt. Zodat het net lijkt alsof ik het allemaal daarvoor doe.

Ik heb zin om te schreeuwen.

Leuk schreeuwen bedoel ik dan he.
Als een vorm van blijdschap, voorpret, zin in leuke dingen die spoedig gaan komen.
Een joechei of een jippie bedoel ik dus.
Of eigenlijk meer een jahawhoehoejaaaaaa uit volle borst.

Vanmiddag was ik namelijk even in de concertzaal waar ik vrijwilligerswerk doe en erg vaak te vinden ben in het weekend.
En er waren allemaal mensen druk aan de weer met de aankleding en voorbereiding van twee leuke avonden die in het verschiet liggen. Zo?n zinderende voorpret hing in de lucht.
Vanavond De Nijmeegse Koninginnenacht.
En morgen Nou en oFFie.

En ik kreeg allemaal kriebels, want het worden echt bijzondere avonden, allebei!
Dus kreeg ik zin om te schreeuwen en iedereen te bellen die ik ken en op een hoog dak te gaan staan om heel hard te roepen: laat je verrassen, wordt overrompeld, geef je over aan de sfeer en kom ook!

Om mijn keel en telefoonrekening niet te belasten, heb ik dat maar niet gedaan.
En schreeuw ik het maar een beetje.
Vanaf mijn eigen podium hier.
Dus voor deze ene keer een heel stadsgebonden stukje.

Languit hangen op de bank.
Verstand op nul.
Voeten op een kruk.
Drankje erbij.

En een film op tv waarin een heus nerd-meisje verandert in een mooi meisje (oftewel: bril af en haar los in plaats van in een staartje), langzaamaan aanbeden wordt door de leukste jongen van de school en na het schoolbal vinden ze elkaar dan echt.
Of een film waarin twee middelbare-school-mensen maar niet doorhebben dat ze elkaar leuk vinden, gedoe, tranen, ontkenning, andere jongen in het vizier en dan, na een emotionele ruzie tijdens het schoolbal vallen ze in elkaar armen.
Of zo?n film waarin een jongen en een meisje al vanaf hun geboorte buren en vrienden zijn en tijdens het schoolbal komen ze er ineens achter dat ze hoteldebotelverliefd op elkaar zijn.

Goed fout ontspannend, zo?n romantisch einde dat vanaf de beginzin al vaststaat.
En dat schoolbal altijd.
Typisch.

En ineens valt een woord je op. Zo?n woord dat je al veel vaker hebt gehoord. Maar ineens dringt het echt tot je door hoe raar het is.

Gezelligheidsroker.

Zou het dus minder gezellig zijn als je op die momenten niet ook aan het roken bent?

?s Ochtends voordat ik ga werken een stukje schrijven voor hier geeft een heel vertekend beeld van mij en mijn leven bedacht ik me net.

Of ik ben net ontwaakt uit een of andere vreemde droom en zit daar helemaal vol van.

En ik ben totaal geen ochtendmens. Dus in de ochtend bekijk ik het leven wat vaker van de mismoedige en deprimerende kant.

Die stukjes gaan dus altijd over de verwarde en negatieve kanten van mijn leven.

En die zijn er natuurlijk ook wel, zoals bij ieder mens, maar daarnaast heb ik ook wel andere kanten hoor. Vrolijke. Nadenkende. Enthousiaste. Wereldvreemde. Grappige. Gewone.

Maar niet in de ochtend. Want dan heb ik nog geen zin om wakker te zijn.

Nu is het wel zo dat de wereld er altijd wat vreemder uitziet als je ziekig bent.
Door zo;n verstopt hoofd sta je er meer naast, dan er midden in.
Dat trekt wel weer weg.
Maar het mindere is, dat ik mede daardoor vanochtend wakker werd met een leeg gevoel.
Even niet zo goed weten waar het allemaal om gaat en waar het allemaal naartoe gaat.
Of ik het eigenlijk wel slim aan het aanpakken ben, dat leven van mij.

Na een, overigens goede, nachtrust bleek ik toch wel ziek.
En de server van deze site lag ook plat.
Vandaag bestond mijn wereld dus uit alleen die van mij en het schamele contact dat ik had met de buitenwereld, werd nogal vervaagd door die enorme dot watten die in mijn hoofd leek te zitten.
Oren dicht, keel dicht, neus dicht.
En mijn vriendelijkheidsgen bleek ook spoorloos.
Niks is interessant, niemand is interessant en nu ga ik op weg naar een helende nachtrust.
Morgen weer een dag.

Je zou toch denken dat je het een keer door hebt. Waar sommige grenzen liggen.
Zoals dat spreekwoord met die ezel, een steen en er tegenaan stoten.

Vreemd genoeg denk ik steeds dat sommige grenzen wel opgerekt kunnen worden. En dan stop ik niet bij die grens, maar wandel er rustig overheen. Ergens in mijn hoofd ben ik me er wel van bewust waar die grens al die vorige keren lag, maar iets in mij denkt dat het deze keer anders zal gaan. Dat denk ik dan niet ??n keer, maar keer op keer. Optimisme tot en met.

Sommige grenzen moet je namelijk wel over, anders staat je leven wel heel erg stil. En het kan goed zijn voor je moed en doorzettingsvermogen om je grenzen te blijven rekken.

Maar die ene grens moet ik voortaan toch echt niet meer over.
De grens die ervoor waakt dat ik niet om de paar weken beroerd thuis zit.
Met een drastisch slaaptekort, zo verkouden dat ik blij ben dat ik net een nieuw pak zakdoeken in huis heb gehaald en zo?n keelpijn dat liters thee met honing niet helpt en lucht inademen een heuse uitdaging blijkt.

Op een dag zal ik het wel leren.
Maar voor vandaag is het te laat.

Ineens zat ik met een vriendin in zo?n gesprek gewikkeld waarbij de rest er even niet lijkt te zijn.
Dingen lijken ineens te kloppen, stukjes vallen op hun plaats, verbanden zijn duidelijk en vage gevoelens worden bevestigd.
Over mensen.
Dat je met sommige mensen nooit over een grens heen zal gaan. Dat je bij sommige mensen juist meteen een bepaalde vertrouwdheid voelt.
En dat je daar soms wel en soms niks mee doet.

Mensen kunnen altijd zo moeilijk doen over het beladen woord ?relatie?, maar eigenlijk heeft iedereen heel veel relaties. Zodra je iemand kent en er op de een of andere manier mee omgaat, is er een relatie tussen jou en die ander.
En zoveel mensen, zoveel soorten omgangsvormen.

Opbeurend, vermoeiend, fascinerend, hartverscheurend, verwarrend, energievol, onmisbaar.

Zonder alle mensen om iedereen heen zou het leven uitermate saai zijn eigenlijk.

Moe wakker worden is niet echt de fijnste manier om de dag te beginnen. Langer doorslapen was een optie geweest, maar ook weer niet. Vandaag is namelijk zo?n dag dat ik allemaal dingen wil doen.
Nodige dingen kopen. Zaken uitzoeken. Zoveel mogelijk koelkastinhoud in huis halen voor tijdens en na het weekend.
Van die dingen die ik afgehandeld wil hebben, zodat dan mijn weekend zonder zorgen en praktische zaken kan aanvangen. Daar heb ik namelijk zin in. En behoefte aan.
Omdat ik het na het weekend een paar dagen nogal druk heb.
Met verschillende dingen. Dat is vermoeiender dan druk met een ding. Nu moet ik me namelijk steeds ergens anders op concentreren.
De maandag overdag werken bij mijn bijna-afgelopen-baantje, ?s avonds vergadering van het ene vrijwilligerswerk, dag erna werken bij mijn nieuwe baantje, ?s avonds vrijwilligen bij het ene vrijwilligerswerk, dag erna werken bij mijn bijna-afgelopen-baantje, ?s avonds etentje ter ere van afscheid van sommigen met het andere vrijwilligerswerk, dag erna werken bij mijn nieuwe baantje, ?s avonds vol overgave op mijn bank hangen.
Dat het vol en druk is, dat vind ik niet eens zo erg, houdt me juist wel op gang.
Maar van tevoren plannen wanneer ik boodschappen ga doen en wanneer ik wat ga eten enzo. Daar ben ik bijzonder slecht in. Vooruitdenken op die manier.
En nu ben ik zelfs de moraal van mijn eigen verhaal kwijt.
Ik ga maar snel dingen doen.

Deze ochtend ben ik zonder veel tijd en zonder veel inspiratie.
Zo?n nieuwe baan maakt vanwege al het nieuwe een toch wat vermoeider mens van me dan ik gewoonlijk ben.
Vanwege de benodigde energie was ik gisteren graag op tijd gaan slapen. Maar samen met iemand anders recenseren we de helft van de voorrondes van dit. Binnenkort daar te lezen.
En gisteren was het een van de betreffende voorrondes.
Met goede bandjes trouwens.
Maar het begon op een tijdstip dat ik eigenlijk wel al in mijn bed had willen liggen. En tegen de tijd dat het was afgelopen, was het best wel laat.
Dus nu ben ik wel op, maar niet wakker.
Maar ik kom de dag wel door, mijn nieuwe baan is inspirerend genoeg om energie te geven.
En over ruim 8 uur begint mijn weekend.

Volop gedachtjes en andere spinsels. Dromen die zo druk en levendig zijn, dat ze mee de dag ingaan. Willen dat dingen veranderen, omdraaien, over zijn of nooit aan de hand zouden zijn geweest.
Rondjes draaien terwijl je stilstaat. Wilskracht lijkt te ontbreken. Struisvogeleffect. Proberen daar niet lamlendig van te worden.
De juiste muziek aan, anders draait de bui verkeerd. Even ontsnappen aan alles bij de dingen die je raken. Bij die overweldigende dingen waardoor de rest even niet lijkt te bestaan.
Alles heeft een oorzaak. Alles heeft een gevolg. Alles verandert altijd. Alles blijft hetzelfde altijd.
Dralen. Drentelen. Druk. Doen. Dromen. Denken.

Adem in, adem uit.

Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe baan. Een parttime baan, aangezien het bij een kleine organisatie is, die niet alle geld en tijd hebben voor meer uren. Niet dat ik fulltime zou willen werken, maar iets meer zou fijner zijn geweest.

Maar voor het eerst in tijden lijkt een baan die ik ga doen me echt leuk en uitdagend.
Zo?n baan waar ik al de vaardigheden en kennis die ik in de afgelopen banen verzameld heb, kan gebruiken.
En dat zijn best veel banen.
Qua tijdsduur vari?rend van 4 weken tot 1 ? jaar. Gestopt omdat ze mij niet meer wilden, ik het niet meer wilde, het werk op was of ik op reis ging.

Hopelijk wordt dit ?m.
De baan waarvan ik het leuk vind om naartoe te gaan. Waar ik niet tijdens het werk steeds afgeleid word omdat ik liever andere dingen aan het doen ben. Die me voldoening geeft, zoveel dat ik niet de behoefte heb om driedubbel al het mogelijke leuks uit mijn vrije tijd probeer te halen.

Ik heb een hekel aan voetbal. Of eigenlijk interesseert het me gewoon niet om het te volgen en naar te kijken. Net zoals alle andere sporten. De hekel komt dan, omdat er een grote groep mensen is die het wel leuk vindt om naar te kijken. En zij begrijpen niet dat het mij niks interesseert. Daarnaast komt het zo vaak voorbij op de tv en in de krant en in gesprekken.

Nu hoef ik mijn tv met niemand te delen en komt het gesprek tussen mij en vrienden zo goed als nooit op voetbal, dus ik kan gemakkelijk door het leven gaan zonder veel te merken van sport op tv.

Ik heb een nog grotere hekel aan geweld. Als iemand hoort dat zijn beste vriend ineens heel ziek is geworden en dat diegene dan uit onmacht en kwaadheid op het leven een prullenbak omver schopt: daar kan ik me nog iets bij voorstellen.

Maar aangespoord door de hersenloze massa om je heen treinstellen vernielen en zorgen dat heel het treinverkeerd is ontregeld. In zo?n erge mate dat het rampenplan in een stad in gang wordt gezet. Daar begrijp ik echt helemaal niets van.

En al helemaal niet als de vernielingen worden gedaan in de naam van voetbal.

Dat hebben de ?chte voetballiefhebbers en ik dan juist wel weer gemeen.

Met welke zoekwoorden kwam men op deze site:
1. katyo 4
2. je 2
3. model 2
4. jarige 1
5. carey 1
6. hoe 1
7. vertaling 1
8. uit 1
9. mariah 1
10. weet 1
11. rijmpjes 1
12. liedje 1
13. motto 1
14. dat 1
15. verstandskiezen 1
16. songtekst 1
17. 40 1
18. van 1
19. doorkomen 1

Heel naar dat iemand met Mariah op mijn site komt. En met Carey. Dan weet ik wel wie ze bedoelen. En die vind ik allesbehalve leuk. Die vind ik zelfs gewoon heel erg stom. En door het in dit stukje over haar te hebben, is de kans groter dat er weer iemand al zoekend naar haar, hier terechtkomt.
Rare zoek-logica soms ook.

Uit het raam kijkend, dwaalden mijn gedachten af en ondertussen bleef mijn blik hangen bij een meisje dat daar zat. Ik keek naar haar, mijmerde nog wat verder en bedacht me ineens dat het gewoonweg onmogelijk is om je helemaal in iemand anders te verplaatsen.

Ik probeerde het even. Te doen alsof ik op haar plek zat en me voor te stellen wat zij zou zien. Wat ze aan het denken was. Waarom ze daar zat. Hoe het voelde om die tas om mijn schouder te hebben.

Maar het lukte me niet helemaal.

Je kunt jezelf ook nooit zien zoals anderen jou zien. In de spiegel zie je jezelf in spiegelbeeld. En foto?s en films waar op je te zien bent, zijn slechts steeds een momentopname uit je leven.
Het lijkt dan alsof je naar jezelf kijkt zoals anderen je zien, maar jij ziet jezelf vanuit je eigen perspectief. Omdat je niet alleen je lichaam ziet, maar ook weet hoe het is om vanuit dat lichaam te kijken en te leven.

Dat maakt dat iedereen op zijn eigen, unieke manier in het leven staat. En altijd zal staan.

Er zijn mensen die het als heel prettig ervaren. Ook attent wordt genoemd. Beleefd.

Persoonlijk word ik er helemaal kriegelig van als iemand in een (telefoon)gesprek een paar keer mijn naam noemt.
Ik weet hoe ik heet.
Als die ander dat ook weet, is dat fijn, maar dan hoef ik dat niet iedere minuut opnieuw te horen.
En als iemand mijn naam niet weet, vind ik het ook best.

Als ze gewoon weten dat ze mij voor zich hebben en niet iemand anders.
Daar hoeft iemand echt niet steeds mijn naam voor te herhalen.

Zou het druk zijn in mijn hoofd met alle dingen waar ik de laatste dagen over nadenk er iets mee te maken hebben dat de onschuldige, rustige waterschildpad die in mijn droom zat, na het verder slapen na het indrukken van de tien-minuten-knop ineens was veranderd in een eng, beweeglijk watermonstertje met hele enge ogen?

Ik heb niet zoveel met mijn buren. Er zijn er een hoop om me heen, aangezien ik in een klein flatblokje woon. De gesprekken die ik met ze heb, vari?ren van ?hoi? tot ?ik hou de deur wel even open?. Geen echt burengevoel bij mij, maar ik vind het wel een veilig idee om omringd te zijn door al die mensen.

In het algemeen heb ik ook geen last van ze. Uiteraard soms wel, maar dat is niet te vermijden als je zo dicht op elkaar woont. Dan hoor je de muziek van je schuinonderbuurvrouw door je eigen muziek heen. Of hoor je dat de hele vriendengroep van je buurjongen daar enthousiast voetbal aan het kijken is.

Het grootste geluidsoverlast vind ik als ik wakker word van een wekker die afgaat. Een wekker die zich dus niet in mijn slaapkamer bevindt. Mijn buurman is daar heel goed in. Die laat zijn wekker soms om 7.00 afgaan en slaapt daar zelf dan enorm doorheen. Na een paar minuten irritant wekker-geluid dringt het tot mij door en word ik er wakker van. Soms slaap ik dan, nadat ik mijn raam dicht heb gedaan, gewoon verder, maar soms lukt dat niet meer.

Vandaag werd ik ook wakker van de wekker van iemand anders. Niet die buurman. Het kwam ergens anders vandaan. Niet hard, maar wel hoorbaar. En op een gegeven moment deed het me denken aan het gezoem van een mug. Dat is zo ongewenst irritant aanwezig, dat je het gewoon in je hoofd hebt zitten en uiteindelijk weet je niet meer of het geluid nog echt aanwezig is of dat het alleen nog in je hoofd rondzoemt. En gek genoeg ga je dan je oren spitsen om te horen of je het nog hoort.

Het is me gelukt om nog even fijn verder te slapen in ieder geval.

Na een volle droom met bekenden, iets met diefstal en een matras, honden in de sneeuw, dansen, slapen op het strand en weet ik veel wat nog meer allemaal werd ik wakker.

Op mijn bank ging ik zitten en daar wierp ik een blik in mijn agenda. Volgende week heb ik het ineens druk. Die week was al vrij druk, maar nu mijn twee vrije dagen ineens niet meer vrij ben, omdat ik dan op mijn nieuwe werk zal zijn, ziet het er ineens echt benauwend uit.

Naast het werken (waarvan er twee dagen werken op locatie zijn, dus vroeg op pad en relatief laat thuis) staat er vanalles in mijn agenda: afspraak met paar vrienden uit andere stad die ik niet zo vaak zie ? naar een leuk concert - verjaardag van een vriendin - naar een van de voorrondes van de lokale bandjescompetitie om te recenseren ? werken bij de concertzaal ? werken bij het filmhuis.

Allemaal ontspannende bezigheden eigenlijk
Het enige drukke is, dat ik constant de tijd in de gaten moet houden. Omdat ik overal steeds op een bepaalde tijd moet zijn.

En het zijn voornamelijk leuke dingen, dat heb ik dan toch maar weer mooi geregeld in mijn leven.

Vanochtend had ik een sollicitatie bij een leuke, kleine organisatie in de buurt die vakantieweken voor gezinnen organiseert waarin een (van de) de kind(eren) heel erg ziek is. Het was een erg leuk gesprek en ook het werk lijkt me leuk. Erg afwisselende taken: administratie doen, contacten met onder andere het bestuur, de gezinnen, sponsors en de vrijwilligers onderhouden, nieuwsbrieven schrijven, website bijhouden enzovoorts.

Net kreeg ik een telefoontje dat ik het geworden ben! Dus de baan is voor mij!

Het dringt nog niet helemaal tot me door besef ik me..

Eerst laten bezinken, dan gaan nadenken over de praktische dingen. Het is namelijk maar voor 16 uur (kans op uitbreiding later), maar dat wordt geldelijk gezien eigenlijk opgevangen door het gedeeltelijk-betaalde baantje wat ik ga doen op de plek waar ik nu als vrijwilligster werk. En ik begin volgende week al, dus voor de komende 2 weken ben ik met mijn baantje-van-nu 5 dagen in de week aan het werk.

Wel raar hoor, van de een op de andere minuut ziet mijn leven er weer geheel anders uit.

Op tv zag ik een intervieuwstukje uit 1975. Het was met een meneer die werkte bij de fabrikant die rekenmachientjes op de markt bracht. Voor het eerst. 30 jaar geleden dus.
De voice-over vroeg: wat heeft de commercie met ons voor op dat gebied?
De meneer van de fabrikant gaf als antwoord dat "het de bedoeling is dat in ieder gezin straks 1 ? 2 van deze apparaten aanwezig zijn".

Het had iets leuks kneuterigs, om een meneer van toen over rekenmachientjes te horen praten. Grappig om te horen in deze tijd. Nu iedereen een computer, mobiele telefoon en veel meer apparaten in huis heeft. Waar allemaal eigen rekenmachientjes op zitten.

Al jaren achtereen koop ik dezelfde agenda bij een bekend warenhuis. Handzaam formaatje. Ieder jaar een ander kleurtje.
En die van dit jaar begint steeds meer uit elkaar te vallen. Eigenlijk begon dat al in januari. Wat plakband hier en daar. Nu zitten we in april en mijn agenda ziet er uit alsof ik het al jaren in mijn tas meedraag. En steeds van verre hoogtes naar beneden gooi.
Ik vraag me nou al steeds af: zou dit nou een slecht voorteken zijn over 2005?
Of heb ik gewoon een slecht exemplaar?

Mijn zaterdag was er een met vele activiteiten.

Bij een neefje en zijn vriendin hebben we even een computerspelletje gespeeld. En niet zomaar eentje. Het waren spelletjes in zo?n spel dat je zelf meedoet. De camera stond op je gericht, zodat je zelf te zien was op de tv. En vervolgens moest je heel hard aan het bewegen om de tegenstander te verslaan of om alle groene ballen in het groene bakje te krijgen.
Goed voor de lachspieren en goed voor je dagelijks half uurtje beweging!

Ik was bij mijn neefje, omdat er nog wat voorbereid moest worden voor de jaarlijkse familiedag. De organisatie lag dit jaar in handen van zijn vriendin en ik. En bij de meeste mensen brengt het begrip familiedag een hoop walging of ergernis teweeg: persoonlijk vind ik het altijd wel gezellig. Zie mijn familie niet zo vaak en ik vind het wel leuk om ze een keer per jaar allemaal bij elkaar te zien. Vanaf het jongste nichtje van een jaar of 3, tot en met mijn oudste oom van ergens in de 70.
Het was een leuke dag, met veel aandacht voor de oud-Hollandse spelen. En tussendoor heb ik me goed vermaakt met ouderwets tikkertje doen met de jongere neefjes en nichtjes. Was even vergeten hoe vermoeiend dat ook alweer kan zijn.
Goed voor je dagelijks half uurtje beweging!

?s Avonds was het weer tijd voor mijn bijna wekelijks zaterdagavond-plezier. Met zeer leuke dj?s, goed gezelschap en een gezellige sfeer! Zoals altijd veel gedanst.
Goed voor je dagelijks half uurtje beweging!

De zondag begon, dankzij de zaterdag die laat eindigde, laat. Gelukkig is het in deze periode van het jaar nog tot laat licht. De uren dat ik daadwerkelijk wakker was heb ik in slowmotiontoestand achter computer of op bank doorgebracht.
Slecht voor je dagelijks half uurtje beweging ?en wel meer dingen waarschijnlijk-, maar een prijs die ik graag betaal voor een erg leuk en actief weekend!

Terwijl ik dit stukje schrijf, weet ik niet precies wanneer het op mijn site zal verschijnen.
Het gaat namelijk over de transformatie die deze site zal ondergaan. En dit stukje wordt geplaatst, zodra het uiterlijk is veranderd.
Van het kale raamwerk waarmee ik het weblog-avontuur begonnen ben tot een heuse, eigen, unieke lay-out.
Gemaakt door iemand die ik niet eens ken, alleen komen we regelmatig op elkaars site. Zij vindt het leuk om een lay-out te maken. Ik heb er totaal geen verstand van.
Mijn wensen heb ik doorgegeven, zij heeft iets gemaakt, na wat aan- en opmerkingen van mij is er wat meer aan geknutseld.
En ziehier het resultaat!

Mocht u rare dingen op deze site zien: dat kan. Er wordt namelijk gewerkt aan de lay-out deze dagen en dan kan u net tussen de oude en nieuwe in komen te zitten als u hier bent. Raak niet in paniek: het komt allemaal goed.
Er wordt aan gewerkt.

Gisteravond heb ik twee bijzondere optredens gezien.
De sfeer was vervreemdend, maar dat kwam vooral omdat het niet druk was in de zaal.
Dat vind ik altijd een beetje jammer ?tenzij ik het optreden of de artiesten zelf verschrikkelijk vind-, maar de optredende muzikanten leken er alleen maar meer voor te gaan.

Als eerste waren er twee jongens, die begeleid met een computer Duitse elektro-punk-rock-pop ten gehore brachten. Soms hadden ze een gitaar om de nek, soms liepen ze al rappend over het podium te buitelen en het liedje dat ze beiden met een megafoon aan het zingen waren vond ik echt legendarisch.
Het klonk leuk, pakkend en dat werd mede veroorzaakt door hun twee. Lang geleden dat ik muzikanten zo uitbundig en vol overgave heb zien optreden.

Daarna was het de beurt aan Mocky en band. Fijn om weer eens muzikanten te zien die echt samen muziek maakten. Soms een tandje hoger gingen, dan een riedeltje sneller, net hoe het uitkwam. Samenspel. En een maffe, charismatische frontman die vol overgave en plezier zijn ding deed.

Een bijzondere avond. Misschien juist omdat het niet zo druk was en niemand zich kon verschuilen achter de medebezoekers. Dat maakt de beleving puur. Zo'n avond waarvan je misschien over een paar jaar kan zeggen, als een van de twee bands volle zalen trekt, "ik heb ze ooit gezien.. jaren geleden in een bijna lege zaal. "

Laat ik het eens over deze site hebben.
Wat achtergrond- en voortgangsinformatie, zogezegd.

Zo komen er redelijk veel mensen op mijn site door te zoeken op katyo. Van de paar Nederlandse zoekmachines die daarop proberen te zoeken, geloof ik nog wel dat ze mij willen vinden. Maar van de mensen die via zoekmachines in Finland, Australi?, China en Frankrijk bij mij terecht komen, heb ik zo mijn twijfels of ze mij wel zoeken?
En vraag ik me vooral af wie of wat ze wel zoeken?
Kent u beroemde katyo?s uit andere landen wellicht?

Ander heuglijk site-nieuws is, dat er iemand momenteel druk bezig is met een nieuwe lay-out voor hier. Er moet nog wat aan geschaafd worden ?ik moet vooral goed bekijken hoe ik het wil hebben- en dan verwacht ik dat het resultaat binnenkort hier te zien zal zijn. Het wie en wat en hoe laat ik even in het midden tot het zover is..
Maar ik vind het mooi worden!

Zo mooi, dat ik me vanaf dan bijna kan voorstellen dat mensen van heinde en verre naar deze site willen komen kijken.

Soms denk je dat alles ineens bergafwaarts lijkt te gaan en vraag je je af waar de stop-knop zit. Je hebt zin in pauze van alles. Dagdroomt over ergens ver weg in een hangmat liggen en nergens aan denken. Alles wat je moet en wil doen lijkt een grote berg. En de toekomst ziet er onvoorspelbaar en wazig uit.

Soms lijkt de berg ineens gedraaid en gaat alles weer de goede kant op. De meeste bergen die je moest of wilde beklimmen, zijn beklommen. En er gloort weer hoop wat betreft zorgwekkende aspecten uit de toekomst. Die hangmat lijkt nog steeds een fijn idee, maar met een glimlach op je eigen bank zitten en tevreden om je heen kijken heeft ook zijn charme.

Zonder downs geen ups.

Jammer vind ik dat.
Als je enthousiast vertelt over iets leuks dat je hebt gedaan, nieuwe idee?n die je hebt, een plan waar je warm voor loopt, een kans die zich aandoet.
En degene aan wie je het vertelt reageert enkel met vragen en bezwaren.
Niks: leuk voor je, goed idee, fijn dat je zo enthousiast bent, dat smaakt naar meer.
Maar meteen de haken en ogen benadrukken en de nadelen erin zien.

Mensen zijn zo snel geneigd om alles meteen naar het praktische te vertalen. Uiteindelijk is dat ook wel nodig natuurlijk. Maar niet meteen. Eerst moet een idee ontstaan en ruimte krijgen.

Er lijkt in deze wereld steeds minder plaats te zijn voor wilde plannen, enthousiasme en onmogelijk lijkende idee?n. Dat is namelijk slechts het broodnodige begin, de uitvoering komt later wel.