09 11 04 - 11:05
Gepost door: admin
Brrrr
Vanochtend was een van die zeldzame ochtenden in de week dat ik vroeg op moest staan.
Vroeg is relatief, voor mij houdt dat in dat ik tegelijk met het grootste deel van de werkende medemens op straat ben. Daar is het dan ook enorm druk met enkele fietsers maar voornamelijk automobilisten die vooral veel stilstaan, vertraagd door stoplichten, wegwerkzaamheden en elkaar.
Deze ochtend viel het me al vrij snel op dat het erg koud was. Eigenlijk alweer tijd voor dassen, mutsen en handschoenen. Nu stel ik de winter zo lang mogelijk uit, dus deze attributen probeer ik zo lang mogelijk thuis te laten. De das had ik wel al om, de handen werden verwarmd door de uiteindes van mijn mouwen.
Ongeveer een jaar geleden was ik samen met een vriendin een paar maanden op reis. Een van de bezochte landen was Mongoli? en we hadden er niet zo goed bij stilgestaan dat de winter daar volop aan het beginnen was terwijl wij daar waren. Gelukkig kan je veel lagen kleren over elkaar aantrekken en zo kregen we het toch best warm.
Een van de avonden dat we, tijdens onze tiendaagse trip door onder andere de Gobi-woestijn, vol goede moed in ons warm bedoelde slaapzakje kropen, vonden we het toch best wel koud. Draaien, woelen, blijven bewegen, jezelf zo klein mogelijk vouwen, je slaapzak zo goed aansnoeren dat je neus ook wat warmte krijgt: het mocht allemaal niet baten.
Het was gewoon koud. Veel te koud om in slaap te vallen. Maar er was nergens een plek om warmer te worden, dus in die slaapzak was nog de beste optie.
Ergens in die nacht zijn we beiden dan toch in slaap gevallen, want we werden wakker ?s ochtend. Het was nog steeds koud. Toen we onze vele lagen kleren hadden aangetrokken en de tent uit waren gekropen, bleek het gevroren te hebben die nacht.
Kamperen is leuk. En kou kan ook leuk zijn, maar dan vooral in de categorie ?lekker buiten door de kou struinen en daarna binnen opwarmen, met sloffen aan, voeten op de verwarming en warme chocomel in je handen?.
Kou en kamperen samen is niet grappig.
Terwijl ik gedurende de dag langzaam warmer werd (onze oude bus nam ook de tijd om warm te worden) had ik een mezelf voorgenomen om nooit meer te kamperen als het vriest. En we hadden ons bedacht dat deze avond in ieder geval voor een mooi verhaal zorgt (je moet echt wat positiefs zien te bedenken terwijl je voelt of je vingers er nog aan zitten),
Vanochtend zat ik dus op de fiets. En het was best koud. Maar zoals ik mezelf die ochtend, ongeveer een jaar geleden had voorgenomen te denken als ik in Nederland zou vinden ik het koud had:
?Koud, koud, in Mongoli? in een tent slapen als het vriest, dat is pas koud!.?
Vroeg is relatief, voor mij houdt dat in dat ik tegelijk met het grootste deel van de werkende medemens op straat ben. Daar is het dan ook enorm druk met enkele fietsers maar voornamelijk automobilisten die vooral veel stilstaan, vertraagd door stoplichten, wegwerkzaamheden en elkaar.
Deze ochtend viel het me al vrij snel op dat het erg koud was. Eigenlijk alweer tijd voor dassen, mutsen en handschoenen. Nu stel ik de winter zo lang mogelijk uit, dus deze attributen probeer ik zo lang mogelijk thuis te laten. De das had ik wel al om, de handen werden verwarmd door de uiteindes van mijn mouwen.
Ongeveer een jaar geleden was ik samen met een vriendin een paar maanden op reis. Een van de bezochte landen was Mongoli? en we hadden er niet zo goed bij stilgestaan dat de winter daar volop aan het beginnen was terwijl wij daar waren. Gelukkig kan je veel lagen kleren over elkaar aantrekken en zo kregen we het toch best warm.
Een van de avonden dat we, tijdens onze tiendaagse trip door onder andere de Gobi-woestijn, vol goede moed in ons warm bedoelde slaapzakje kropen, vonden we het toch best wel koud. Draaien, woelen, blijven bewegen, jezelf zo klein mogelijk vouwen, je slaapzak zo goed aansnoeren dat je neus ook wat warmte krijgt: het mocht allemaal niet baten.
Het was gewoon koud. Veel te koud om in slaap te vallen. Maar er was nergens een plek om warmer te worden, dus in die slaapzak was nog de beste optie.
Ergens in die nacht zijn we beiden dan toch in slaap gevallen, want we werden wakker ?s ochtend. Het was nog steeds koud. Toen we onze vele lagen kleren hadden aangetrokken en de tent uit waren gekropen, bleek het gevroren te hebben die nacht.
Kamperen is leuk. En kou kan ook leuk zijn, maar dan vooral in de categorie ?lekker buiten door de kou struinen en daarna binnen opwarmen, met sloffen aan, voeten op de verwarming en warme chocomel in je handen?.
Kou en kamperen samen is niet grappig.
Terwijl ik gedurende de dag langzaam warmer werd (onze oude bus nam ook de tijd om warm te worden) had ik een mezelf voorgenomen om nooit meer te kamperen als het vriest. En we hadden ons bedacht dat deze avond in ieder geval voor een mooi verhaal zorgt (je moet echt wat positiefs zien te bedenken terwijl je voelt of je vingers er nog aan zitten),
Vanochtend zat ik dus op de fiets. En het was best koud. Maar zoals ik mezelf die ochtend, ongeveer een jaar geleden had voorgenomen te denken als ik in Nederland zou vinden ik het koud had:
?Koud, koud, in Mongoli? in een tent slapen als het vriest, dat is pas koud!.?
vier reacties
En boos? boos? In Rusland daar kijken ze pas boos!
En warm? warm? In Thailand in een hotelkamer midden in Bangkok op de bovenste verdieping is het pas warm!
En leuk? Leuk? In Laos daar is het pas leuk!
Iris - 09-11-’04 23:22